ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 77 : กำราบกุมภีล์ : ตอน ๑๑ (๒/๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    2 ก.ย. 63

“พูดอะไรให้น่าขนลุกน้อยกว่านี้หน่อยเถอะ” เดโชกระแอมไอกลบเกลื่อนอาการกระดากอายของตน

“ก็จริง ไม่มีเจ้าคงไม่มีเสียงโหวกเหวกน่ารำคาญ” ขาลเอ่ยเสียงเรียบ ไอ้การบอกว่ากลัวคิดถึงเพราะเพียงแค่จะไม่ได้ยินเสียงดังโหวกเหวกโวยวายรูหูเพียงเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นอื่น 

เดโชที่ได้ยินดังนั้นก็เบะปากแต่ก็คลี่ยิ้มมุมปากออกมาจนได้ 

“ค่อยสมเป็นเจ้าหน่อย” 

“แล้วจะไปแล้วหรือ” ขาลยังถามไม่เลิก เหมือนว่าเรื่องราวที่ว่าทำไมตนถึงปลอดภัยไร้รอยแผลขีดข่วนทั้งที่โดนธนูปักอกจะยังไม่กระจ่างชัดดี อีกฝ่ายก็เตรียมหนีหายไปเสียอีกแล้ว 

“ใช่ จะไปแล้ว” 

“แล้วจะกลับมาอีกไหม” 

“นั่นมันเรื่องของข้า” 

“จะไม่บอกข้าจริงรึว่าเหตุใดข้าถึงยังปลอดภัย” 

“ไม่บอก” เดโชพูดคำขาด ตนไม่มีวันบอกแน่ว่าได้หมั้นหมายอีกฝ่ายไว้กับตัวแล้ว 

“งั้นเจ้าก็คงไม่รู้เรื่องลอบสังหารข้าจริงๆ” ตอนแรกขาลเข้าใจว่าพวกที่ลอบสังหารตนเป็นพวกเดียวกับเดโชเพราะเข้าใจว่าเดโชยังแค้นตนมากถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย

“คิดว่าเป็นฝีมือข้ารึ ข้าตั้งใจทำไม่ปล่อยให้เจ้ารอดหรอก” เดโชว่าเสียงขุ่นเคือง ตนช่วยเหลือมากมายขนาดนี้ยังมาสงสัยกันอีก 

“นั่นสินะ” ขาลเอ่ย ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเดโช แอบพึงพอใจที่ได้เห็นรอยประทับที่ตนเองกระทำบนต้นคอระหงส์ 

แม้ไม่เข้าใจตัวเองมากนักแต่ก็พอรู้ว่าตนแอบพึงใจให้เดโชน้อยมาตั้งแต่เด็กแล้ว พอมารู้ความจริงว่าอีกฝ่ายคือเด็กที่เคยทำให้ความทุกข์ในวัยเยาว์มลายหายไปก็ทำให้หวั่นไหวอยู่ไม่น้อย 

มือใหญ่ข้างหนึ่งลดลงกอดเอวคอด อีกข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดสร้อยที่พันธนาการทาสไว้กับตัวให้อีกฝ่าย 

“เจ้า!.....” เดโชตกใจ

“ไม่ดีรึไง” ขาลยังไม่แสดงอาการใดออกมา ทำเพียงกำและแบมืออีกครั้งสร้อยทองเส้นนั้นก็มลายหายไปแล้ว 

“เจ้าไม่กลัวข้าเอาคืนรึ” เดโชยังคงงุนงง แม้จะดีใจแต่ก็ฉงนใจมากกว่า 

“เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” 

“คิดเข้าข้างตัวเองไปรึเปล่า” คนตัวเล็กกว่าเริ่มทำเสียงขึ้นจมูกบ่งบอกว่าหงุดหงิดไม่น้อยที่อีกฝ่ายคิดว่าตนกระจอกงอกง่อยจนทำอะไรขาลไม่ได้

“ข้าพูดจริง” 

“ช่างกะลาหัวเจ้าเถอะ ยังไงก็ขอบใจแล้วกันที่ปลดพันธนาการให้” เดโชเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ยิ้มกว้างทันทีที่รู้ว่าตนเองเป็นอิสระแล้ว ก่อนจะดิ้นจนลุกออกมาจากการกอบกุมของขาลได้สำเร็จ ระหว่างนั้นก็หันมาทิ้งทวนเป็นครั้งสุดท้าย 

“ข้าไปล่ะ คงไม่ขึ้นมาเมืองบนอีก” 

“.....” 

“เจ้าก็เถอะ หากเจอกันครั้งหน้าข้าจะถือว่าเราเป็นศัตรูกัน ถึงเวลานั้นข้าฆ่าเจ้าแน่” 

“ทำลงรึ” 

“หมายความว่ายังไง” 

“หมายความตามนั้น” ดวงตาคมกริบจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันปลั่ง จนเป็นฝ่ายเดโชที่ทนความอึดอัดไม่ไหวแล้วเสมองไปทางอื่นก่อน 

“ช่างมันเถอะเอาเป็นว่าตามนี้ เจอเจ้าอีกข้านี่แหละจะเป็นคนลงมือสังหารเจ้าเอง” 

“ข้าจะคอยดู” ขาลรับคำอย่างว่าง่าย

“เจ้าก็เลิกราวีกุมภีล์ตนอื่นไปซะ ต่างคนต่างอยู่แล้วก็อย่าสร้างศัตรูให้มากล่ะ เดี๋ยวจะตายก่อนวัยอันควร” เดโชย้ำเป็นครั้งสุดท้ายพอจะจากไปก็ต้องหยุดชะงักไปเพราะขาลโพล่งตอบขึ้นมา

“เป็นห่วงข้ารึ” 

“ห่วงกับผีน่ะสิ หยุดเข้าข้างตัวเองจะได้ไหม” 

“หึ…” 

“ข้าไปล่ะ” นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนเดโชจะหายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่กลับมาเข้าเฝ้าพระสุนทรเมืองอีกเลย ทหารไปตรวจตราที่เรือนก็ไม่พบผู้ใด กลายเป็นการหายตัวไปอย่างปริศนาที่ไม่มีใครไขข้อสงสัยได้ ยกเว้นเพียงขาลที่อยู่กับเดโชเป็นคนสุดท้ายที่พอจะรู้ว่าเดโชคงลงไปอยู่เมืองใต้บาดาลแล้ว และไม่คิดกลับขึ้นมาอีก 

จนเวลาล่วงเลยไปถึงสองปีเต็มๆ สองปีที่เมืองพิจิตรสงบสุขไม่มีจระเข้มาปั่นป่วน ตลาดน้ำเมืองพิจิตรก็รุ่งเรืองขึ้น มีคนน้อยใหญ่จากทั่วทุกสารทิศแวะเวียนมาซื้อของกันถ้วนหน้า

และ ณ ตอนนี้เดโชได้แต่ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ท่ามกลางพี่น้อง ณ คุ้งน้ำใต้

ด้วยชาละวันมีรับสั่งให้เดโชพาไกรทองกับไกรลาสไปเดินเล่นที่ตลาดช่วงพลบค่ำแทนเพราะตนยังไม่เสร็จสิ้นภารกิจใหญ่ คนว่างงานจึงต้องรับเคราะห์เต็มๆ

“ทำไมต้องเป็นข้าด้วย” 

“เพราะพี่ว่างงานอยู่” 

“ตอนเจ้าเล็กๆข้าก็ต้องเฝ้าเจ้ายามขึ้นเมืองบน นี่เจ้าเติบใหญ่แล้วข้าก็ยังต้องติดตามเมียกับลูกเจ้าไปเป็นทหารอารักขากระจอกงอกง่อยอีกหรือ” 

“เอาน่าถึงว่าข้าขอร้องแล้วกัน ช่วงนี้ไกรทองไม่สบาย ข้าไม่อยากปล่อยเขาไว้คนเดียว”

เลยต้องให้กุมภีล์ว่างงานอย่างเขาตามออกโรงไปปกป้องเนี่ยนะ

เดโชคิดอย่างปลงตก กะว่าจะไม่ขึ้นเมืองบนแล้วเชียว 

ฉับพลันภาพมนุษย์ผู้หนึ่งก็ลอยเข้ามาในหัว 

ขาล...จะเป็นยังไงบ้างนะ

เมื่อเผลอคิดถึง เดโชก็สะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปแล้วกระแอมไอกลบเกลื่อนอาการถวิลหาที่ไม่ทราบสาเหตุ

“ก็ได้แต่ถึงทีข้ามีเรื่องเจ้าต้องช่วยด้วยล่ะ” เดโชรับคำอย่างจำยอม ก่อนจะจำแลงกายเป็นจระเข้ตัวใหญ่แหวกว่ายผืนน้ำหายไปในห้วงธารา

หวังว่าคงไม่เจอกันนะ...ไม่เช่นนั้นคงทำหน้าไม่ถูก 

เพราะเบื้องลึกของจิตใจรู้ดีว่าตนเผลอถวิลหาอีกฝ่ายเพียงใด

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ถูกต้อง แต่มันก็ก่อเกิดขึ้นแล้ว 

เขาจะโทษโลหิตขัติยาแล้วกันที่ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆพวกนี้ 

เดโชบอกปัดกับตัวเองก่อนเร่งว่ายน้ำข้ามตลาดน้ำเมืองพิจิตรมาหาไกรทองที่เรือนซึ่งห่างไกลผู้คนออกไป 

หวังว่าเมียไอ้ชาละวันจะแต่งตัวพร้อมพรักแล้วนะ 

ปากก็พร่ำบอกว่าไม่สนใจแต่หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นไม่เป็นจังหวะยามคิดได้ว่าต้องขึ้นเมืองบน

ไม่เจอนั่นแหละ...ดีที่สุดแล้ว



----------------------------------------------------------------------------------------


มาอัพเพิ่มแล้วค่า ข่าวดีสำหรับคนที่รอรวมเล่ม พี่เดโชจะเปิดพรีช่วงสิ้นเดือนนี้แล้วนะคะ ใครสนใจหยอดปุกหมูเตรียมไว้ได้เลย อิอิ #กำราบกุมภีล์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2714 errorero (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 19:40
    รอเล่มเลยค่าาา
    #2,714
    0
  2. #2713 หญิงสาวไร้นาม (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 19:38
    รอค่าา รอค่า ยิ้มเป็นคนบ้าแล้ววว
    #2,713
    0
  3. #2712 Sommah7777 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 19:12
    มีใจให้เค้าล่ะซี่
    #2,712
    0
  4. #2711 Mamimilky (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 16:59
    ไม่หรอก....ไม่เหลือ 🤭🤭🤭 แต่ขาลจะเข้าใจผิดมั้ยก่อนเจออยู่กับคนอื่นและเด็กอีก
    #2,711
    0
  5. #2710 K_GEB (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 16:34

    ❤️❤️ คิดถึงเขาล่ะซิ
    #2,710
    0