ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 75 : กำราบกุมภีล์ : ตอน ๑๐ (๒/๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

“อื้ออ” ปากที่เคยพร่ำพูดถูกรสจูบรุนแรงทาบปิดสนิท 

เดโชดิ้นขืนอีกครั้งและอีกครั้งแต่กลับไม่ได้ผลนักเพราะไม่อาจต้านแรงขาลไหว

มนุษย์ผู้นี้กินอะไรเป็นอาหารกัน ถึงได้แรงวัวแรงควายเช่นนี้

ได้แต่บ่นอุบอยู่ในใจ รสจูบร้อนพรากสติให้หลุดลอยหายไปทีละน้อย

“อ่...อือออ พอได้แล้ว” เดโชว่าเสียงแข็งพยายามกดเสียงน่าอายให้ลงไปในคอ สองแขนพยายามดิ้นขืนออกจากการกอบกุมแต่ก็ไม่เป็นผลนัก 

ขาลขบเม้มสร้างรอยแดงจ้ำไว้บนต้นคอขาว หวังจะให้มันเป็นตราบาปอีกสิ่งหนึ่งที่ทิ้งไว้บนตัวอีกฝ่ายให้จดให้จำฝังใจว่าอย่าคิดต่อต้านเขา 

“ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเจ้าจะตอบ” ขาลยื่นคำขาด ไม่อาจตอบได้ว่ามันเป็นความชิงชังหรือลุ่มหลง ยิ่งจรดจูบยิ่งเสพติด

ความหลังที่ฝังใจว่าอีกฝ่ายเคยช่วยเหลือตนให้หลุดพ้นจากความทุกข์ตรมจากเจ้าคุณพ่อยังฝังลึก ไม่อาจลืมแต่กระนั้นความผิดที่เดโชดื้อรั้นซ้ำซากก็ไม่น่าอภัย 

แค่บอกความจริงมาทุกอย่างก็จบ 

“!...” ขาลเบิกตากว้างเมื่อจรดจูบมาถึงพวงแก้ม น้ำตาที่คาดว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้ใครได้เห็นไหลกรอมแก้ม

“สาแก่ใจเจ้ารึยัง” คนตัวเล็กกว่ากัดฟันกรอด น้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความอับอายเริ่มแห้งเหือดไป ดวงใจที่เคยมองอีกฝ่ายในแง่ดีแม้เสี้ยวหนึ่งเลือนหายไปจนหมด 

ไม่น่าช่วยเหลือคนแบบนี้เลย น่าจะปล่อยให้ตายๆไปซะ 

ขาลหยุดทุกการกระทำแล้วจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง คล้ายอึ้งไป

เมื่อได้สติขาลก็ผละปล่อยมือออกแล้วยันตัวลุกขึ้น เดินหันหลังไปโดยไม่คิดหันกลับมามองคราบน้ำตา นั้นอีกเลย

“ฝนซาแล้วข้าไปหาอะไรมาให้เจ้ากินเอง พักอยู่ที่นี่แล้วกัน” 

“.....” เดโชกลั้นก้อนสะอื้นแล้วเสมองอีกทาง ความอัปยศนี้ฝังลึกเข้าไปกลางดวงใจ 

ไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกบุรุษด้วยกันเองข่มเหงได้ขนาดนี้ ใจอยากแปลงกายกลับแล้วขย้ำเสียให้ตายแต่อีกใจกลับให้อภัยในความใจกล้าจนเข้าขั้นบ้าบิ่นนั้น

ประหนึ่งเหมือนเคยรู้สึกดีกับอีกฝ่ายมาก่อนแต่ก็จำไม่เห็นเคยได้ว่าไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแต่ชาติปางไหน  

คิดอะไรอยู่เรื่อยเปื่อยจนหูแว่วได้ยินว่าอีกฝ่ายหายไปจากกระท่อมแล้ว

เดโชถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นเตียงอีกครั้งแล้วปาดน้ำตาที่เปรอะเลอะทิ้ง 

จากที่ว่าน่าอับอายมีเพียงเรื่องเดียวคือการเสียสูญให้กับการโดนย่ำยีกลับต้องมากระดากอายเพิ่มเมื่อเผลอร้องไห้ออกมา 

ที่ผ่านมาเจ็บกายาแค่ไหนก็ไม่เคยร้องไห้ แต่ครั้งนี้มันเจ็บใจจริงๆ 

ทั้งที่เป็นฝ่ายช่วยมาตลอดแท้ๆ แต่กลับได้ผลตอบแทนที่น่าอดสูเช่นนี้ มีใครบ้างไม่นึกแค้นใจ 

แถมเผลอผูกมัดกันและกันไว้ด้วยโลหิตขัตติยาอีกต่างหาก เรื่องน่าอายนี้จะบอกแก่ขาลไม่ได้ 

“นายท่าน” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ส่งผลให้เดโชต้องหันกลับไปมอง แล้วพบว่าเป็นขาว ที่บัดนี้ตาบอดเหลือเพียงดวงตาข้างเดียว

“เจ้าไปทำอะไรมา” เดโชถามเสียงเรียบ ปรับอารมณ์กลับมาเป็นนายเหนือหัวแห่งคุ้งน้ำเหนือตามเดิม

ขาวคุกเข่าลงก่อนไหว้เหนือหัวแล้วเพ็ดทูล 

“พวกไสยเวทตร์เมืองมนุษย์เป็นคนทำพระเจ้าค่ะ” 

“จนขั้นบอดเชียวรึ” 

“ใช่พะยะค่ะ พระองค์ต้องแก้แค้นให้หม่อมฉันนะพะยะค่ะ” 

เดโชนิ่งเงียบ ในใจยังนึกถึงสภาพของตัวเองที่ตกเป็นทาสในเรือนเบี้ยของขาลอยู่เลย ตอนนี้จะเอาแรงที่ไหนไปสู้รบปรบมือกับใครเขา 

แต่ก็ไม่ได้เผยพิรุธออกไป แถมยังทำท่าเหมือนยังปรีชาสามารถดังเดิม 

ขาวสังเกตอากัปกิริยาของเดโช อีกฝ่ายเหมือนมีบางอย่างผิดแผกไปจากเดิมราวกับคนละคน เหมือนกำลังตกที่นั่งลำบากเสียเอง แต่สำหรับคนที่แกล้งคนอื่นเป็นวิสัยมีหรือจะปล่อยให้ตัวเองตกอับ 

แต่มันก็มีกลิ่นตุๆอยู่ดี

“ท่านไม่ได้ถูกมนต์คาถาอะไรใช่รึไม่” ขาวถามอย่างกระอักกระอ่วนใจ ยิ่งเห็นรอยแดงเป็นจ้ำตรงต้นคอยิ่งนึกสงสัย 

“เปล่า” 

“แล้วรอยบนคอนั่น…..” 

“มันก็แค่รอยยุงกัด!” 

“ข้าเข้าใจแล้ว ใยต้องขึ้นเสียงใส่ด้วยเล่า” ขาวกล่าวอย่างไม่เข้าใจ

“รู้แล้วก็อย่าถามให้มากความ บอกมามนุษย์ที่เจ้าจะให้ข้าไปกำจัดให้มันเป็นผู้ใด” เดโชเอามือปิดต้นคอ เชิดหน้าขึ้นสูงให้ดูน่าเกรงขาม รอยยิ้มไม่สะท้านเปลี่ยนมาเป็นยิ้มค้างเมื่อได้ฟังความจริงจากปากอ้ายขาว 

“ข้าไม่มั่นใจนักแต่ข้าได้ยินว่ามีคนเรียกมันว่าขาลพะยะค่ะ” 


-------------------------------------------------------------------


กลับมาอัพแล้วค่า หลังจากหลงอยู่ในด้อมป๋อจ้านอยู่นานฮ่าๆ หวังว่าทุกคนจะยังไม่ลืมเรื่องนี้นะคะ ฝากติดตามต่อด้วยค่า ติดแท็ก #กำราบกุมภีล์ หวีดได้นะคะ เราเข้าไปอ่านทุกวันเลย อิอิ 

หนึ่งคอมเม้นหนึ่งล้านกำลังใจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2704 Mamimilky (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 20:28
    ในที่สุดไรท์ก็มา คิดถึงมากกกก แต่ๆๆๆๆๆ น้องจะแก้แค้นไงก่อน55555555555555
    #2,704
    0
  2. #2701 Sommah7777 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 18:26
    แงงง คิดถึงไรท์มากๆๆเลยค่ะ;-; ทำเค้าร้องไห้แล้วนะ อ่อนโยนกับพิเดโชด้วย อุแง
    #2,701
    0
  3. #2700 หญิงสาวไร้นาม (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 17:24
    กระอักเลือดไปเป็นลิตรแล้วเจ้าคุณพี่
    #2,700
    0
  4. #2699 YYFEWYY (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 12:39

    แงงงงๆๆๆ รอไรท์อยู่เลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะะะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ💕💕
    #2,699
    0
  5. #2698 Nightsunday (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 18:35
    เมื่อไรท์อัพ รีบกดเข้ามาอ่าน เมื่ออ่าน

    "..." ลืมเนื้อเรื่องไปหมดแล้ว 555
    #2,698
    0
  6. #2697 มารีริน (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 18:31

    กรี๊ดดดด คิดถึง ก็ว่าคู่หลักพ่อลูกจบไปแล้ว ยังเหลือใคร พี่เดโชนี่เอง อร้ายยยยย หายไปจนเกือบลืมเลยค่ะไรท์
    #2,697
    0