ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 14 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    10 ก.ค. 61

วาจาดูแคลนดังกังวานในจิตใจผู้สดับฟัง

นี่หรือคือสิ่งที่เฝ้าฝันถึงมาตลอดเจ็ดปี

“หยุด…อื้มม!” กลีบปากที่หมายปฏิเสธถูกริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมา ก่อนมันจะขบเม้มดูดกลืนวาทะเหล่านั้นจนเหลือเพียงเสียงครางอื้ออึงในลำคอ

บัดนี้ลำคอระหงส์เป็นอิสระเพราะมือใหญ่นั้นเปลี่ยนมาบีบกรามจนดวงหน้าบิดเบี้ยวต้องเชิดขึ้น ริมฝีปากจำอ้ากว้างส่งผลให้ลิ้นร้อนชื้นสอดเข้ามาภายในได้ถนัดถนี่

แม้จะเจ็บไข้แต่เรี่ยวแรงที่มากกว่ามนุษย์จึงกดรั้งร่างหมอจระเข้ติดพื้นเรือนจนแทบขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้

กรุ่นกลิ่นน้ำอบลอยเตะจมูกยิ่งมันผสานรวมกับกลิ่นกายหอมอ่อนของมนุษย์ยิ่งฉุดรั้งสัมปชัญญะของพญากุมภีร์จนมลายสิ้น ไฟโทสะที่โหมกระพือในทีแรกถูกแทนที่ด้วยความใคร่ที่ก่อเกิดจากรสจูบที่คลับคล้ายจะต่อต้านแต่ก็ตอบรับในคราวเดียวกัน

ชาละวันกัดกลีบปากอ่อนนุ่มให้เปิดกว้างก่อนเกี่ยวรั้งปลายลิ้นไกรทองออกมานอกกรอบปากแล้วจัดการดูดโคนลิ้นเล็กกว่านั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงหยาบโลนดังไปทั่วเรือนไม้หลังงาม

จากต้องการทำเพียงแค่สั่งสอนให้คนปากดีได้หุบปากลงกลับกลายมาเป็นการสนองต่อความต้องการเบื้องลึกต่อคนที่คิดคำนึงถึงเสมอในยามว่างไปเสียอย่างนั้น

จักบอกว่าความแปลกประหลาดเกินใครหรือสิ่งใดที่ทำให้เขายังจดจำอีกฝ่ายก็ไม่แน่ใจนัก เพราะเขาไม่เคยหลงใหลได้ปลื้มกับมนุษย์คนใด ติดจะชิงชังในความด้อยค่าด้วยซ้ำ แต่การกระทำหลายๆอย่างของไกรทองมันติดตรึงในห้วงความคิดเขามากกว่าวิมาลาว่าที่มเหสีของตนเองเสียอีก

กับวิมาลาพานพบกันทุกวันถึงแม้จะไม่เคยปักใจรัก จักเข้าร่วมอภิเษกด้วยก็เพราะหน้าที่แต่นางก็คือผู้ที่พร้อมพรักไปด้วยเบญจกัลยาณีทั้งห้า

ปรนนิบัติพัดวีไม่เคยขาด ขัดใจหรือสักครั้งก็ไม่เคยกระทำ อย่าว่าแต่เตะต่อยใส่เขาเลย แค่ขึ้นเสียงยังไม่กล้า

ผิดกับอ้ายมนุษย์นี่ราวผืนฟ้ากับก้นเหวแต่ไฉนเขาถึงได้สูญเสียความเป็นตัวเองให้กับคนแบบนี้นัก

เจ็ดปีที่ตรากตรำอยู่กับความคั่งแค้น เข่นฆ่า ทรมาน ทำทุกอย่างโดยไม่แยแสต่อความผิดบาป มันง่ายดายนักที่จักบีบกระดูกคอมนุษย์อวดดีนี่ให้แตกละเอียดคามือ แต่เพียงได้เห็นดวงตาผิดหวังแจ่มชัด สำนึกผิดบาปที่แทบไม่เคยก่อเกิดขึ้นมาในชีวิตกลับตีตื้นขึ้นมาจนไพล่คิดไปว่า...

บางที...ได้เห็นแววตาอวดดีที่แสนเกลียดนั่นยังดีเสียกว่าการได้พิศเห็นความเสียใจในดวงตาสีเปลือกไม้คู่นั้นซะอีก

“อื้ออ…อะ” ไกรทองหลับตาลงแน่น ความรู้สึกมากมายจุกล้นอก

สับสน ประหม่า โกรธา...และพึงใจ

อารมณ์เหล่านั้นไม่สมควรอยู่ ณ ช่วงเวลาเดียวกันเลยแม้แต่น้อยหากแต่มันคงอยู่ และเพิ่มขึ้นทุกขณะที่ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวกายจนรู้สึกได้ถึงความเย็นของลมที่พัดหวีดหวิวยามกางเกงโดนรั้งต่ำซึ่งมันเผยให้เห็นส่วนล่างที่เริ่มขืนตึงไปเพราะแรงอารมณ์ของเขาชัดเจนจนต้องพยายามหดขาชิดกันเพราะความกระดากอาย

ยามนี้เขาไม่ได้เดียงสาดังกาลก่อน...เขาเข้าใจแจ่มชัดว่าชาละวันตั้งใจสั่งสอนเขาด้วยวิธีใด และมันเจ็บปวดเกินไปหากต้องมาจมปลักกับความสับสนเพิ่มเพราะอีกฝ่าย

“อย่า...อึก อ่” เสียงปรามสั่นเครือ ยามนี้ข้อมือทั้งสองถูกรวบขึ้นเหนือศรีษะเพียงแค่ตั้งท่าจะประทุษร้ายร่างกายดิ้นเร้าเปลี่ยนมาเกร็งขืนอย่างหนักยามสัมผัสถึงฟันคมค่อยๆขบกัดลงมาตามลาดไหล่

หัวสมองหมุนคว้าง เริ่มจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้ มีเพียงแต่ห้วงความคิดที่ตกตะกอนอยู่ในอกเท่านั้นที่วนเวียนอยู่

เขาพร่ำฝันถึงจูบแรกที่พึงใจนั้นมาตลอด

ปากบอกว่าโกรธและเกลียดคนที่กระทำเหมือนจูบนั้นเป็นเรื่องล้อเล่นแต่ใจก็หวังลึกๆว่าอย่างน้อยที่สุดอีกฝ่ายคงมีสักเสี้ยวความรู้สึกปะปนอยู่ในรสจูบเคล้าเลือดนั้นบ้าง...เพราะเขารู้สึก

เขาเผลอไผลปล่อยใจไปกับจูบแรกนั้นมากเสียจนน่าสมเพช นั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยกล้ายอมรับ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องมาจำนนต่อบุรุษไร้หัวใจอีกครั้ง

จมปลักกับความสับสน เหม่อลอยฟุ้งซ่านถึงรสสัมผัสนั้น

แม้นไปขึ้นครูครั้งแรกยังพลั้งเผลอปล่อยใจคิดไปว่ามันคงพึงใจกว่านี้หากผู้ที่จรดจูบกันอยู่เป็นผู้ที่ฝากฝังรอยจูบแรกไว้ให้

“อา...อ๊ะ” แผ่นอกจำเชิดขึ้นเหนือผืนเสื่อยามฟันคมขบกัดยอดปทุมถัน ยิ่งเห็นท่าทีทุรนทุรายชาละวันยิ่งกดย้ำสัมผัสให้ร่างกายที่กำลังล่วงเกินนั้นจดจำว่าหากดื้อด้านต่อเขาแล้วไซร้จักต้องพบเจอสิ่งใด

“อึก...อ่ ชะ..ชาละวัน พอ...อื้อ!” เพียงแค่นามของตนดังเล็ดรอดมาพร้อมเสียงกระเส่า ปราการทิฐิก็แทบพังทลายลงไม่เหลือซาก

พญากุมภีร์รู้สึกได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้น ราวกับอุณหภูมิร่างกายเพิ่มขึ้นได้โดยง่ายเพียงแค่สดับฟังเสียงอื้ออึงของคนด้านใต้เพียงเท่านั้น

ชาละวันดูดเม้มยอดอกข้างหนึ่งสลับกับการใช้มือข้างที่ว่างขยี้ยอดอกอีกข้างไปพร้อมกันจนเสียงที่ไกรทองกลั้นไว้เริ่มเล็ดรอดออกมาดังขึ้น และนั่นคือสิ่งที่ชาละวันนึกพอใจ

ราวกับหลงลืมโทสะก่อนหน้าจนหมดสิ้น

ราวกับลืมไปแล้วว่าเกลียดชังมนุษย์มากมายเพียงใด

เสมือนปลดปล่อยตัวเองลงสู่เวิ้งน้ำดำมืดในก้นบึ้งของจิตใจ…ดำผุดลงไปอย่างไม่คิดให้อนุสติใดมาฉุดรั้งกลับ

ชาละวันเหม่อมองดวงตาฉ่ำเยิ้มของคนที่ตนคร่อมทาบทับอยู่ มันฉายแววทั้งทุกข์ทรมานและสุขสมในคราเดียวกัน

“พึงใจในการต้องโทษถึงเพียงนี้เชียวรึ?” เห็นดังนั้นชาละวันก็อดเย้าไม่ได้ แม้นมันจะไม่ใช่วิสัยของตนเลยก็ตาม

และคาดหวังว่าจักได้คำพูดร้ายกาจตอบกลับมาเหมือนทุกคราแต่มันกลับกลายเป็น…

“ข้าขอโทษ...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้าข้าเพียงแต่นึกโมโหที่เจ้าปล่อยให้ข้าสับสนและกังวลใจเท่านั้น” แม้จะถูกรวบแขนขา พันธนาการไม่ต่างจากนักโทษอุกฉกรรจ์ ทั้งที่ชาละวันกำลังย่ำยีเกียรติแห่งบุรุษจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแต่ไกรทองกลับเป็นฝ่ายสำนึกผิดแล้วขอโทษออกมาเสียเอง

“......อะไร?” มาถึงตรงนี้เป็นพญากุมภีร์ที่ต้องจังงังอยู่กับที่ คล้ายกับหูแลตาฝาดไปพร้อมๆกันถึงได้ยินถ้อยคำและแววตาเจือไปด้วยความรู้สึกผิดจากคนที่สั่นงันงกอยู่ด้านล่างแทนที่จะเป็นถ้อยคำผรุสวาทและดวงตาแข็งกร้าวอย่างที่หมายมั่นว่าจะได้เห็น

“ข้าขอโทษที่ทำร้ายเจ้าไง…ทีนี้พอใจหรือยัง ถ้าพอแล้วก็ปล่อยข้าเสียที เจ้าป่วยอยู่ต้องมานึกโกรธข้าจนอาจล้มจับไข้ได้เพราะข้าใช้อารมณ์ส่วนตัวทำร้ายเจ้าก่อนใช่ไหมล่ะ...ข้าผิดข้าถึงขอโทษเจ้าไง” แม้เสียงนั้นจะกระท่อนกระแท่นเพราะหายใจยังไม่ทั่วท้องแต่มันก็เล็ดรอดออกมาจนจบครบประโยคแต่ใจความของมันนี่สิ

เจ้านี่มัน…

ชาละวันแทบจะสรรหาอะไรมากล่าวว่าคนที่อยู่ใต้อาณัติตนไม่ได้ ยิ่งแลเห็นว่านัยน์ตาดวงนั้นฉายชัดถึงความเป็นห่วงมากเพียงใดยิ่งรู้สึกขัดใจ

เขายอมรับว่ายามนี้อ่อนแอกว่าปกติแต่ก็เห็นได้ชัดว่าแข็งแรงกว่าไอ้มนุษย์ตัวกระจ้อยนี่มากนักและหากจักบอกว่าไกรทองเห็นสีหน้าทรมานจากอาการเจ็บไข้เพียงเล็กน้อยของเขาแล้วละทิ้งความโกรธที่ถูกเขาย่ำยีเกียรติเพื่อมาขอโทษแล้วบอกให้เขานอนพักเสียมันก็ออกจะ…

“เจ้ามันประหลาดคน...ใยไม่ด่าทอข้า!”

“นั่นมันเรื่องที่เด็กเขาทำกัน...ข้าโกรธ...ใช่ โกรธมากแต่ข้าก็รู้ว่ามันจักไม่เกิดขึ้นเลยหากข้าไม่เริ่มต้นทำร้ายเจ้าก่อน” ไกรทองกล่าวเสียงเรียบ พยายามรวบลมหายใจให้เข้าที่ทางแล้วแก้ปัญหาด้วยสติไม่ใช่อารมณ์ นี่คืออีกสิ่งที่อาจารย์คงสอนไว้และเขาคิดว่าควรหยิบมันมาใช้ก่อนเรื่องจะบานปลายจนมองหน้ากันไม่ติดไปมากกว่านี้

มันเหมือนว่าเขานั้นไม่แยแสกับอะไร เปล่าเลย...เขาคิด...คิดมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ต้องการปกป้องตัวเองจากความรู้สึกสับสนที่อาจเพิ่มมากขึ้นหากเรื่องราวมันเลวร้ายกว่านี้ และจริงๆแล้วหากไม่ต้องมาฟาดฟันอารมณ์ใส่กันตลอดบางทีเราอาจเป็นสหายที่ดีต่อกันได้

“อีกอย่างเรื่องเหล่านี้...เก็บไว้ทำกับคนที่เจ้ารักเถิด เจ้าควรทำให้มันเป็นสิ่งพิเศษสำหรับคนที่เจ้าหมายใจ อย่าได้มองมันเป็นเรื่องของความใคร่และโทสะเพียงเท่านั้น”

ยังมีหน้ามาสอนสั่งชาวบ้านเขาอีก...เชื่อเขาเลย

เรียกได้ว่าหมดแล้วซึ่งทุกอารมณ์ที่ปุถุชนคนธรรมดาจะรู้สึกได้ จะหลงเหลือก็เพียงแค่…

“หึ...ฮ่าๆ!”

“อะ...หา” ไกรทองที่อุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดถึงกับเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นคนที่เคร่งขรึมมาตลอดหลุดหัวเราะลั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และดูท่าคงไม่หยุดง่ายๆเสียด้วย

ชาละวันผละปล่อยตัวคนด้านใต้ให้เป็นอิสระพลางขยับมานั่งส่ายหน้าระอาแต่ก็ยังไม่อาจหยุดหัวเราะได้

“เจ้า...เจ้าหัวเราะอะไรของเจ้าน่ะ นี่ข้าเป็นห่วงกลัวคนมองเจ้าไม่ดีหรอกนะถึงได้เตือน คิดสิหากคนผู้นั้นไม่ใช่ข้า คนผู้นั้นจะมองเจ้าอย่างไร!” ไกรทองเอ็ดคนที่เอาแต่หัวเราะตัวเองไปด้วยพลางหยิบจับเสื้อผ้าตัวเองมาใส่ สุดท้ายเมื่ออดหมั่นไส้ไม่ไหวจึงหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นมาปาใส่หน้าคนที่นอกจากจะเกือบล่วงเกินกันแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะในความห่วงใยของเขาอีกด้วย

“หึ…” ชาละวันรับผ้านั้นไว้ทันก่อนนำมันพาดบนบ่า รอยยิ้มกว้างระบายบนใบหน้า มันเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากความรู้สึกครั้งแรก ห่างหายจากความสุขเหล่านี้มานานจนแทบหลงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันมีหน้าตาอย่างไร

โง่เง่า...จนเกินกว่าจะสรรหาอะไรมาเทียบเคียงได้แล้วจริงๆมนุษย์ตนนี้

แต่ความโง่นั้นก็คงมากพอๆกับความน่ารักกระมัง

“ยิ้มเป็นด้วย”

“หืม?” ชาละวันเหลือบมอง ก่อนพบว่าไกรทองนั่งขัดสมาธิมองจ้องหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว

“หมายถึงเจ้า...ยิ้มได้แล้ว ไม่เสียแรงที่ข้ายอมเปลืองตัว” คนเกือบเสียเอกราชยังไม่วายเล่นมุกทำร้ายตัวเอง และนั่นทำให้ชาละวันเผลอเอื้อมมือไปขยี้ผมคนที่นั่งจ๋องอยู่ข้างกายอย่างขบขันระคนเอ็นดู

หมดแล้วท้าวพญาหน้ายักษ์ของเหล่ากุมภีร์ หากเหล่าข้าราชบริพารมาเห็นคงได้เก็บนาทีประวัติศาสตร์นี้ไปเล่ากันชั่วลูกชั่วหลานแน่

“สำนึกบ้างเถอะว่าหากข้าไม่หยุดเจ้าจักมีสภาพอย่างไร”

“เจ้าหยุดอยู่แล้ว...เจ้าไม่ได้รักข้าสักหน่อย”

“มั่นใจรึ?”

“เอ๋?” ไกรทองกระพริบตาปริบๆ

กริยาอึ้งกิมกี่และดวงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาเสียเฉยๆของไกรทองนั้นทำให้ชาละวันพึ่งตระหนักได้ว่าตนเองพลั้งเผลอพูดสิ่งใดออกไป

พญากุมภีร์แสร้งกระแอมไอแล้วปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉย คิ้วก็กระตุกอย่างนึกสับสนไปด้วยว่าอะไรดลใจให้พลั้งปากออกไปเช่นนั้น

“ข้าง่วงแล้ว”  ชาละวันตัดบทสนทนาก่อนล้มตัวลงนอนทันที ทิ้งให้ไกรทองได้แต่สับสนกับคำพูดไร้ที่มาที่ไปอยู่จนดึกดื่น

หลังจากตั้งสติได้ไกรทองก็กระวีกระวาดลงไปอาบน้ำอาบท่าก่อนที่จะดึกดื่นแล้วอากาศหนาวเย็นไปมากกว่านี้

เพราะความสับสนและประหม่าที่ประเดประดังเข้ามาจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นร่างสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ที่ค่อยๆคลืบคลานออกจากใต้ถุนอีกฟากแล้วรีบไถลลงผืนน้ำ ก่อนร่างนั้นก็ค่อยๆจมหายไปกับความมืดมิดของสายธาร


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------


มาลงเพิ่มให้แล้วค่า หายไปนอนตีนก่ายหน้าผากมาสุดท้ายก็หาหนทางลงจนได้ กร๊ากๆ ฝากเม้นติชมด้วยนะคะ นี่ก็เข้าสู่ช่วงครึ่งเรื่องได้แล้วล่ะ ฮ่าๆ555 นี่พยายามอยากให้มันทันงาน Gen Y ที่จะถึงในเดือน 9 นี้มากเลยค่ะไม่รู้จะทันไหม ฮื้ออ

ฝากเม้นติชมเหมือนเดิมน้า หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจค่า #ลิขิตกุมภีร์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2693 Rubyminnt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 08:08
    ไม่ต้องแต่งกับวิมาลาเเล้วพี่วัน!
    #2,693
    0
  2. #2556 reluz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:56
    อิจระเข้ตัวนั้นแก๊งอิขาวใช่ไม่ใช่?!
    #2,556
    0
  3. #2326 Yook-Yik (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 10:15
    จระเข้นั้นมาจากแก๊งส์ไหนนะ
    #2,326
    0
  4. #2222 Mamimilky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:29
    หืดหาดมากแม่!! แต่อิตัวนั้นพวกอิด่างใช่ม่ะ??? อหหหห ถ้าใช่คืออาจรู้จุดอ่อนแล้วนะ!!!!
    #2,222
    0
  5. #2114 UnBer (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:24
    โง้ยยยย ชอบความหลุดปาก 55555 หลุดบ่อยๆอีกสิคะ
    #2,114
    0
  6. #1631 bloodc2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 18:29
    โอ๊ย เขินจนตัวบิด แอร้ยย
    #1,631
    0
  7. #1313 y_pps (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 22:37
    อ่านไปใจสั่นไป มันลุ้นนนน
    #1,313
    0
  8. #1276 'นมชมพู' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 15:07
    ดุเดือดดดดดด เอาอีกกกกกกก ยังรอคอยนะคะ กรี้ดมากเรื่องนี้85555555
    #1,276
    0
  9. #1233 T o m a t o ! (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:26

    ยังคงเชียร์คู่นี่างหนักหน่วงง

    #1,233
    0
  10. #1215 Breath it in (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:55
    แงงง คือน่ารักมากกก นุ้งไกรคนดีของเพ่~~~ เขินนน
    #1,215
    0
  11. #1214 Pp-Tt-Kk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:34
    ซา หนุก มากกกกกก ตอนนี้คือน่ารักมากกกก
    #1,214
    0
  12. #1213 kfangja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:06
    กอชชชชชช น้องงง โตขึ้นมากจริงๆอ่ะ ดูมีความเป็รผู้ใหญ่มากกว่าชาละวันอีก5555555 แล้วอย่าหนีน้องไปแบบนั้นซี่!!
    #1,213
    0
  13. #1212 :: ♠ Nm'K ♠ :: (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 08:41
    แงงง พี่วันน้องไกรน่ารักมากเลย มม.ตอนนั่งหัวเราะยีหัวกันนี่บั่บ ออหอใจ เขินนนนมากกกกกกกกกก แงงง
    #1,212
    0
  14. #1211 Pen pink (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 07:48
    ไม่ต้องแต่งมันเเล้วพี่วันนนนนน
    #1,211
    0
  15. #1210 幽霊人形 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:37

    เอื้อออ โธ่ไกรทองงง (ชาละวันจะแต่งงานแล้วอะ ฮือออ ม่ายยยย)

    #1,210
    0
  16. #1209 parn parn indy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:17
    น่ารักกกกกก เจอกันอีกเร็วๆนะคะะะะะะ
    #1,209
    0
  17. #1208 ROS195 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:01
    อยากจะแหม
    #1,208
    0
  18. #1197 dearlychpd ♡ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 03:22
    เกือบไปแล้วววว โอย ใจหายใจคว่ำ อย่านีบร้อนนักสิคะคุณที่ชาละวัน ใจเย้นนนนน
    #1,197
    0
  19. #1196 Banananaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 03:05
    อร๊ายยยยย อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ รู้สึกอยากอ่านเป็นร้อยๆตอน 5555555
    #1,196
    0
  20. #1195 Hyukky38 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:34
    อะน้อวววว ชอบน้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,195
    0
  21. #1194 Johnnytrash (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 00:14
    ตาพี่ก็นะ ทัมมาเปง หยอดหน้าเชียว น้องก็เขินเอาๆสิคะ แล้วตัวไหนมาส่องน่ะ!!!!
    #1,194
    0
  22. #1193 ผู้รับใช้ซาตาน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 00:03
    น้องเกือบโดนกิน นี่จะแต่งงานแล้วยังมาป้อยอน้องอีก ชิชะ แบบนี้น่สจับแช่เย็นซะให้เข็ด ว่าแต่หมอตะเข้แบบน้องเนี้ยะ แค่แรงก็แพ้เขาแล้วจะสู้กับจระเข้ไหวเหรอคะ โถ โดยเฉพาะจระเข้ที่ชื่อชาละวันเนี่ย
    #1,193
    0
  23. #1192 แมวน้ำจับปากกา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:51
    ถ้าไม่หยุด.. อืมมม น่าคิดๆๆๆ
    #1,192
    0
  24. #1191 MS_HB_CB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:47
    เขิล!!! ทำไมดุดันเช่นนี้!!!
    #1,191
    0
  25. #1190 Korraphat0716 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:47
    น้องมารอไรท์ทุกวันเลยนะเจ้าคะ55555555 โอ้ยยชอบบบบ ชาละวันคือแบบโคตรดีย์โคตรได้ โคตรหลัว กรี้ดดๆๆๆ สู้ๆค่ะไรท์ รอตอนต่อไปปป><
    #1,190
    0