หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,853 Views

  • 74 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    383

    Overall
    99,853

ตอนที่ 40 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 ธ.ค. 60

“รัฐไม่เชื่อเมย์หรือคะ” หญิงสาวเสียงเครือ ขยับตัวออกห่างแล้วบีบน้ำตา เขาจึงบีบมือเธอไว้แล้วกุมแน่นก่อนยกมาจุมพิตหนักๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะจ๊ะ แต่น้ำลินเขามีคนรักอยู่แล้ว เขาไม่ได้คิดอะไรกับพี่หรอก เมย์อาจได้ยินมาผิด”

“ไม่ผิดแน่ค่ะ เมย์ยืนยันว่าได้ยินเต็มสองหู ครั้งแรกก็ยังไม่เชื่อแต่ก็ยังมีครั้งที่สอง ตอนกลับจากโรงพยาบาล คุณแสงทองอยู่กับคุณลินด้วยกันในห้อง เมย์ตั้งใจเอาหนังสือนิยายไปให้อ่านเผื่อเธอเบื่อๆ ถึงได้ยินเข้า เมย์กลัวกลัวว่าคุณกับคุณแม่จะหลงไปกับแผนการของน้ำลิน”

สหรัฐอึ้งไปเล็กน้อย และเพราะเมื่อแรกตัวเขาเองก็คิดอย่างนั้นจึงเริ่มคล้อยตามไปบ้าง

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ชอบผู้หญิงอย่างน้ำลินแน่ๆ” ชายหนุ่มบอกจริงจังราวกับจะตอกย้ำลงไปกับหัวตัวเองและพยายามท่องเอาไว้ในใจว่าเมขลาคือคนรักของเขา เธอสวย มีเสน่ห์และเป็นผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะแต่งงานด้วย และมันต้องไม่ไขว้เขวเพราะผู้หญิงเจ้ามารยาอย่างน้ำลิน

เห็นหน้าซื่อๆ….

และเพราะมีเรื่องของน้ำลินมาคอยรบกวนจิตใจ หลังประชุมผู้บริหารและแนะนำพนักงานใหม่อย่างเมขลาในตำแหน่งผู้ช่วย ชายหนุ่มจึงทำงานอย่างไม่มีสมาธิ แบบแปลนโรงแรมห้าดาวที่กำลังจะเปิดใหม่ดูแล้วดูอีกก็ยังไม่รู้จะแก้ไขอะไรตรงไหน ทั้งที่ก่อนหน้านี้มองเห็นจุดบกพร่องตั้งหลายอย่าง

“ยากหรือคะรัฐ” เมขลาหยิบงานของเขาขึ้นมาดูอย่างสนใจ เมื่อดูแล้วก็เห็นว่างานแบบนี้คนรักของเธอผ่านมามากแล้ว ไม่น่ามีอะไรให้ต้องคิดหนักจนหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วผุดลุกขึ้น

“ไปไหนคะรัฐ”

“ผมนัดลูกค้ารายนี้เอาไว้ เลิกงานจะกลับมารับนะ” เขาบอกแล้วคว้าเสื้อสูทที่พาดเอาไว้บนพนักเก้าอี้มาพาดบนแขน เนกไทที่คลายออกด้วยความหงุดหงิดดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะออกไปพบลูกค้าคนสำคัญ

“ไม่ให้เมย์ไปด้วยหรือคะ” เธอถามในฐานะที่เป็นผู้ช่วยของเขาทว่าชายหนุ่มส่ายหน้า

“ผมไปคนเดียวสะดวกกว่า ฝากเมย์ดูงานบ้านจัดสรรด้วยแล้วกัน ช่วยดูเรื่องโทนสีโดยเฉพาะหลังคา ถ้าคิดไม่ออกให้ตะวันช่วยดู” เขาบอกแล้วเดินออกไป

“รัฐคะ”

“มีอะไรอีก” คราวนี้เขาชักหงุดหงิด ตัวอยู่นี่แต่ดูเหมือนหัวใจจะบินกลับไปถึงบ้าน หญิงสาวแปลกใจกับท่าทางนั้นแต่ก็หยิบแปลนงานมาส่งให้

“จะไปพบลูกค้าไม่ใช่เหรอคะ”

“จ้ะ” ชายหนุ่มยิ้มเจื่อนแล้วยื่นมือออกไปรับ รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยที่โกหกเธอแต่ก็ปัดมันทิ้งไปเพราะมีบางอย่างให้สนใจมากกว่า

 มาถึงรถก็ขับรถเร็วแบบไม่กลัวตาย เสียงล้อบดถนนที่ดูจะดังมากกว่าปกติทำให้บุคคลทั้งสามที่นั่งทานขนมกันอยู่ภายในศาลาทรงแปดเหลี่ยมซุกซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไทรย้อยต้องชะงัก คิ้วเรียวของน้ำลินขมวดในขณะที่มณีจันทร์ลอบยิ้ม นึกขบขันอยู่ในใจ

ที่แท้ลูกชายเธอก็เป็นประเภทผู้ร้ายปากแข็ง ปากว่าตาขยิบ

สหรัฐลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน เมื่อไม่เห็นใครจึงเดินออกมาที่ศาลา ดวงตาสีนิลแข็งกร้าวจับมาหาแขกแปลกหน้าในชุดลำลองแบบสบายๆ

หมวดวริศนั่งติดกับน้ำลิน ท่าทางสนิทสนม

“ลืมอะไรหรือรัฐ โทรมาก็ได้นี่ลูกแม่จะได้ให้คนรถไปส่งให้” มณีจันทร์แสร้งไม่รู้เท่าทัน

“เอกสารสำคัญครับ ต้องมาเอาเอง ไม่ยักรู้ว่าคุณแม่มีแขก” ชายหนุ่มมองมา หมวดวริศจึงลุกขึ้นแล้วแนะนำตัวเองเสียเลย

“ผมวริศครับ มาเยี่ยมน้องลิน” เขาบอกแล้วยื่นมือออกไปให้แต่สหรัฐยืนเฉยผู้หมวดหนุ่มจึงเก้อไป

“ไม่ยักรู้ว่าน้ำลินป่วยหนักจนถึงขั้นต้องมีคนนั้นคนนี้มาเยี่ยมเยียน”

“ไม่ได้ป่วยหนักอะไรมากหรอกค่ะ แต่ก็ยังต้องการกำลังใจโดยเฉพาะจากคนพิเศษ” น้ำลินหันมาส่งยิ้มหวานจ๋อยให้หมวดวริศที่เกิดอาการใบ้กินอย่างนึกไม่ถึง หัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจ เพราะจีบสาวเจ้ามานานปี เห็นจะมีคราวนี้ที่เริ่มมีหวัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

0 ความคิดเห็น