หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,937 Views

  • 74 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    467

    Overall
    99,937

ตอนที่ 39 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    27 ธ.ค. 60

มณีจันทร์ยังไม่ทันคิดแผนการอะไรออก ว่าที่สะใภ้พลอยหุงของเธอก็เดินนวยนาดลงบันไดมา แต่งกายด้วยชุดทำงานเรียบร้อย และเมื่อนั่งกันครบบนโต๊ะอาหารสหรัฐก็ประกาศขึ้น

“ผมจะให้เมย์ทำงานที่บริษัทเราครับ” ชายหนุ่มตอบคำถามแต่ปรายตามองไปยังคนนั่งตรงข้ามที่ก้มหน้าก้มตาทานไม่พูดไม่จา หงุดหงิดที่น้ำลินไม่สนใจ

“ตามใจ” มณีจันทร์ตอบรับง่ายๆ ทำให้สหรัฐเลิกคิ้ว ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องหาเหตุผลร้อยแปดแม่ถึงจะยอมให้เมขลาไปทำงานกับเขาเสียอีก แต่แทนที่จะโปร่งโล่งสบายใจเขากลับร้อนรุ่มอย่างไรบอกไม่ถูก กินข้าวไปก็แอบลอบมองน้ำลินไปจนเมขลาสังเกตได้จึงกระแทกช้อนลงกับโต๊ะ

“เมย์ไปรอที่รถนะคะ” หญิงสาวตวัดสายตามองชายคนรักแล้วลุกเดินออกไป มณีจันทร์มองตามหลังแล้วจงใจพูดให้ได้ยิน

“ไม่มีมารยาท”

“เมย์เขาเวียนหัวน่ะครับ ผมขอตัวไปทำงานเลยแล้วกัน” สหรัฐยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม มณีจันทร์ไม่สนใจทักท้วงแต่หันมาหาน้ำลิน

“น้ำลิน เพื่อนหนูจะมาตอนไหนนะจ๊ะ ป้าจะได้ให้ป้านวลเตรียมของหวานเพิ่ม”

“บ่ายๆ ค่ะ วันนี้ลินดีขึ้นมากแล้ว ลินว่าจะลงครัวเองค่ะ หมวดวริศชอบทานปอเปี๊ยสด” หญิงสาวบอกขึ้น เมื่อครู่ยังดูเงื่องหงอยเซาซึม แต่พอพูดถึงหมวดอะไรนั่นตาเป็นประกายขึ้นมาเชียว

ชายหนุ่มค่อนขอดในใจ ดื่มน้ำเสร็จนานแล้วแต่กลับไม่ยอมลุก และทุกการกระทำของลูกชายตกอยู่ภายใต้สายตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากของมณีจันทร์

“ไหวหรือจ๊ะ”

“น่าจะได้ค่ะ นั่งทำบนโต๊ะก็ได้” หญิงสาวตอบขึ้นทำให้คนฟังหมั่นไส้

“คนพิเศษสินะถึงต้องลงทุนขนาดนั้น” สหรัฐประชดขึ้น น้ำลินมองเขาแล้วเชิดหน้าขึ้นตอบสั้นแม้ไม่ห้วนแต่ก็ไม่มีคำลงท้าย

“ใช่”

สหรัฐไม่พอใจในคำตอบ ผลุนผลันลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

“เป็นอะไรของมัน” สนันต์วางชาในถ้วยกระเบื้องลงแล้วมองตามหลังลูกชายไป ท่าทางสหรัฐดูหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเลย

น้ำลินหันมาละเลียดอาหารในจานต่อทั้งที่ลิ้นแทบไม่รู้รสแต่มณีจันทร์มองตามหลังลูกชายไปแล้วอมยิ้ม คราวนี้รู้แล้วว่าควรจะเดินไปทางไหนถึงจะเจอแสงสว่าง

 

เมื่อเห็นสหรัฐเอาแต่นั่งนิ่งราวกับตั้งอกตั้งใจขับรถไม่พูดไม่จา เมขลาจึงอดรนทนไม่ไหวถามขึ้น

“คิดอะไรอยู่คะรัฐ”

“เปล่าจ้ะ”

“ท่าทางคุณดูหงุดหงิดไปนะ ไม่สบายใจเรื่องอะไรคะ”

“โธ่ผมสบายดี ปกติทุกอย่าง แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อยเท่านั้น เมย์ละจ๊ะ วันนี้จะต้องเริ่มทำงานวันแรก ตื่นเต้นไหม” ชายหนุ่มวางมือบนต้นขาของเธอ

“ไม่หรอกค่ะ แค่มีรัฐอยู่ข้างๆ เมย์ก็ไม่หวั่นอะไรอยู่แล้ว สัญญานะคะว่าเมย์จะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนในบ้าน ทุกคนในเอ็นบีกรุ๊ปยอมรับในตัวเมย์” หญิงสาวเอียงศีรษะมาซบกับท่อนแขน ประกายตามีความสุขแต่สหรัฐครุ่นคิด บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงไม่ดีใจในถ้อยคำนั้น

หญิงสาวเอียงศีรษะแนบชิดอยู่อย่างนั้นอึดใจต่อมาจึงถอนหายใจ

“เมย์ไม่รู้จะพูดออกไปดีหรือเปล่า”

“หืมเรื่องอะไรจ๊ะ”

“เรื่องของคุณน้ำลิน”

เท่านั้นคนฟังก็หูผึ่ง เร่งเร้า

“เรื่องอะไรจ๊ะ นำลินทำอะไรเมย์หรือ”

“เปล่าค่ะ เธอไม่ได้ทำอะไรเมย์ เพียงแต่เมย์ไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม กลัวว่ารัฐจะไม่เชื่อ” เมขลาทอดถอนหายใจอยู่หลายหน แต่ท้ายสุดก็ตัดสินใจบอก “ก่อนหน้าที่เธอจะขาแพลงจนต้องมาพักที่บ้านนฤเบศบดินทร์ เมย์บังเอิญได้ยินเธอคุยกับคุณแสงทอง รัฐคะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีการวางแผน”

“หมายความว่าไง ช่วยพูดให้ผมเข้าใจทีเถอะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ตั้งอกตั้งใจฟังโดยเฉพาะท่าทางไม่สบายใจของเมขลา

“สองคนนั้นคุยกันเรื่องที่คุณน้ำลินแอบหลงรักรัฐ และต้องการจะแย่งรัฐไปจากเมย์ คุณแสงทองออกความคิดให้คุณลินประจบคุณแม่ หาทางให้ท่านรักท่านเมตตาจะได้สั่งให้รัฐเลิกกับเมย์ แล้วไหนจะเรื่องที่เขาตกบันไดจนขาแพลงนั่นอีก”

เมขลาบอกขึ้นราวกับมานั่งอยู่ข้างในความคิดเขาเมื่อแรก ทว่าเปลี่ยนใจในภายหลังที่เห็นน้ำลินมีผู้ชายที่เธอให้ความสนใจอยู่แล้ว สีหน้าเขาจึงดูไม่คล้อยตามในสิ่งที่เมขลาเล่า

“รัฐไม่เชื่อเมย์หรือคะ” หญิงสาวเสียงเครือ ขยับตัวออกห่างแล้วบีบน้ำตา เขาจึงบีบมือเธอไว้แล้วกุมแน่นก่อนยกมาจุมพิตหนักๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะจ๊ะ แต่น้ำลินเขามีคนรักอยู่แล้ว เขาไม่ได้คิดอะไรกับพี่หรอก เมย์อาจได้ยินมาผิด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

0 ความคิดเห็น