หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,859 Views

  • 74 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    389

    Overall
    99,859

ตอนที่ 15 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    29 พ.ย. 60

ไม่ได้! เธอจะให้ใครรู้ไม่ได้

“แต่ก่อนที่ผมจะหาที่พักให้เมย์ได้ ให้เมย์พักที่บ้านเราก่อนนะครับแม่” ชายหนุ่มกอดเอวแม่แล้วกระชับเข้าหาตัว ประจบ

 มณีจันทร์ถอนหายใจ เธอเองก็ไม่ใช่คนใจดำใจร้ายอะไร

“แม่ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แม่ก็แค่เป็นห่วงกลัวใครจะนินทา”

“เมย์แค่พักชั่วคราวค่ะคุณแม่ เดี๋ยวหาที่พักได้แล้วเมย์จะไป” เมขลาทอดเสียงอ่อนชวนให้เห็นใจ มณีจันทร์เองโดยเนื้อแท้ก็เป็นคนแข็งนอกอ่อนในจึงส่งยิ้มให้

“เชิญเถอะจ้ะ ที่ถามครู่นี้ก็อย่าเคืองฉันล่ะ คนแก่ก็แบบนี้ เห็นอะไรไม่ดีไม่งามก็อยากจะเตือน หนูเป็นผู้หญิงเสียหายมากกว่าผู้ชาย”

“ขอบพระคุณค่ะ” หญิงสาวพนมมือไหว้ กิริยาชดช้อยที่ได้รับการปรุงแต่งมาอย่างดี มองสบตากับชายคนรักที่บีบมือแน่นดุจให้กำลังใจ

หญิงสาวยิ้มน้อยๆ แล้วเข็นกระเป๋าตามหลังครอบครัวนฤเบศบดินทร์ออกไป

เธอเหมาะสมกับสหรัฐ นฤเบศบดินทร์

หญิงสาวบอกตัวเองอย่างนั้น แม้ว่าเธอจะเกิดมาในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ แต่ความรู้ การศึกษาเธอเสมอเทียบ ใครจะว่าไม่ได้ เธอเป็นเพื่อนคู่คิด เพื่อนร่วมเตียงที่ไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่

เธอจะต้องได้แต่งงานกับสหรัฐ นฤเบศบดินทร์ ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติ คุณสมบัติ ผู้ชายที่จะเปลี่ยนเธอจากอีเมย์เป็นคุณเมขลาได้อย่างเต็มภาคภูมิ

 

“มึงแน่ใจนะอีศรีว่าลูกมันกลับมาวันนี้”

 นายบุญสุขที่วันนี้ยอมทิ้งขวดเหล้าแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบร้อยที่สุดก็คือกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตติดกระดุมทุกเม็ดจรดลำคอเอ่ยถาม มารศรีเองก็ไม่แพ้กัน ลงทุนขุดชุดสวยที่แขวนเอาไว้ในตู้มานานปีนับตั้งแต่ลูกโต ใบหน้าที่ไม่ค่อยได้มีสีสันวันนี้ก็แต่งเติมครบเซต เสียก็แต่ไม่ดูสะสวยยวนตาเหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว จึงดูออกจะแปลกตาไม่สมวัยไปบ้าง หลายสายตาจึงเหลียวมอง ทว่าเจ้าตัวกลับพออกพอใจ

ถึงอายุจะเลขสี่ เรทติ้งก็ยังดีอยู่

“แน่สิวะก็นังนวลมันบอก มันเพิ่งคุยกันทางอินเทอร์เนตมาเมื่อวานนี้เอง” มารศรีออกเสียงทับศัพท์ได้ชัดแจ๋ว ถึงจะร่ำเรียนมาน้อย เรื่องเทคโนโลยีไม่ค่อยกระดิกกะใครเขาแต่ก็เคยขึ้นเตียงกับฝรั่งอยู่บ่อยๆ ถูกเช่าไปเป็นอาทิตย์ก็มี ดังนั้นเรื่องภาษาจึงดีกว่าบางคนที่จบปริญญามาเสียอีก

“คนตั้งเยอะ” นายบุญสุขกวาดสายตามองหา ผู้คนมากมายล้วนแต่งตัวหรูหราดูดี ในชีวิตก็เคยไปแต่หมอชิต ไอ้สนามบินแบบนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้มาเหยียบ

ในขณะที่มารศรีส่ายหน้า เมื่อก่อนตอนที่สนามบินยังอยู่ดอนเมืองเธอขึ้นเครื่องเป็นว่าเล่น พูดแล้วก็ไม่อยากจะคุยทับถม ตอนนั้นไม่รู้อะไรดลใจเธอให้มาเอาคนอย่างบุญสุขเป็นผัว ทั้งจนทั้งขี้เมา รู้แบบนี้ไปเป็นเมียเก็บฝรั่งเสียก็ดี แต่คิดไปก็เท่านั้น เพราะตอนนี้ก็ผ่านมายี่สิบกว่าปี จะขายใครก็คงจะขายไม่ออก

“ก็เข้าไปข้างในก่อนซี่” มารศรีกระชับข้อมือเล็กของเด็กหญิงน้ำฟ้าในขณะที่เด็กชายแสนชัยเดินตามห่างๆ สายตาลอกแลกด้วยความตื่นเต้น นอกจากโรงเรียนแล้วก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน

“แม่หนูหิว” เด็กหญิงรั้งแขนเอาไว้ หน้าตาดูซึมๆ เพราะถูกปลุกแต่เช้าตรู่ และยังไม่มีอะไรตกถึงท้องจนถึงตอนนี้เกือบเที่ยงวัน

“อีนี่ก็หิวจริง เดี๋ยวสิวะ รอเจอพี่เขาก่อน เดี๋ยวเขาก็พาไปกินอะไรดีๆ แพงๆ เองนั่นแหละ” มารศรีรำคาญ ตาก็กวาดสายตามองหาลูกสาวคนสวยที่ไม่ได้เจอหน้าค่าตามาหลายปี

“แม่นั่นใช่หรือเปล่า” เด็กชายแสนชัยชี้มือไปยังร่างสูงโปร่งของพี่สาวแต่ไม่ค่อยจะแน่ใจเท่าใดนัก แม้ตอนยังไม่ไปเมืองนอก นานๆ ทีเมขลาถึงจะยอมกลับบ้าน

“ไหนวะ” มารศรีมองตามแล้วตาก็เบิกกว้าง

“ไหนๆ ข้าดูด้วย” นายบุญสุขชะเง้อคอ ยักเย้ยักยันทั้งที่อายุยังไม่ถึงห้าสิบ เด็กชายมองเห็นเสี้ยวหน้าผู้เป็นพี่สาวชัดแล้วจึงกวักมือพร้อมตะโกนเรียก

“พี่เมย์ๆ ทางนี้ๆ”

เสียงเรียกคุ้นหูทำให้เมขลาหยุดชะงัก ดวงตาเขียนสีประณีตเบิกกว้าง หัวใจหล่นไปอยู่บนปลายเท้า ริมฝีปากเผยอค้างด้วยความตกใจ ก่อนรีบเข็นรถหนี อาศัยว่าคนเยอะเบียดบังสายตาออกไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น