หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,577 Views

  • 74 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    850

    Overall
    98,577

ตอนที่ 16 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

“พี่เมย์ๆ ทางนี้ๆ”

เสียงเรียกคุ้นหูทำให้เมขลาหยุดชะงัก ดวงตาเขียนสีประณีตเบิกกว้าง หัวใจหล่นไปอยู่บนปลายเท้า ริมฝีปากเผยอค้างด้วยความตกใจ ก่อนรีบเข็นรถหนี อาศัยว่าคนเยอะเบียดบังสายตาออกไป

“เมย์ เดินช้าๆ สิเดี๋ยวก็ล้มหรอก” สหรัฐแปลกใจที่เห็นหญิงคนรักเดินลิ่วออกไปไม่เหลียวหลัง แม้พยายามเร่งฝีเท้าตามแล้วยังไม่ทัน

“อ้าวมันไปโน่นแล้ว นังเมย์ แม่อยู่นี่” มารศรีเห็นลูกสาวเข็นกระเป๋าไปไม่หันมามองทางตัวเองก็ร้อนใจ กลัวลูกสาวจะไม่ยอมกลับบ้าน

หลายคนหันมามองครอบครัวนี้โดยพร้อมเพรียงกันเพราะส่งเสียงดังโหวกเหวกไม่เกรงใจ เมขลานั้นแทบอยากจะร้องไห้ น้ำตาคลอเอ่อ เป็นไปได้อยากแทรกกายผ่านลงไปบนพื้นกระเบื้อง จมหายไปกับธรณีเลยยิ่งดี

ทำไมทำไมเธอจะต้องมีแม่เป็นอีตัว มีพ่อเป็นแมงดา

หญิงสาวเฝ้าถามตัวเองอย่างขมขื่น ความเจ็บปวดในใจ ปมด้อยที่เธอไม่อาจลบเลือน

“จะรีบไปไหนของเขา” มณีจันทร์บุ้ยปากไปยังว่าที่ลูกสะใภ้ก่อนเหลียวไปมองสี่คนพ่อแม่ลูกที่วิ่งกระหืดกระหอบพร้อมกวักมือเรียกหย็อยๆ

“อะไรก็ไม่รู้นะคะแม่ ส่งเสียงดังโหวกเหวกไม่รู้จักอาย” สโรชาเบ้ปาก มองคนข้างหลังด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

“เขาคงมารับญาติ คงหากันไม่เจอ” สมิตาบอกขึ้นแล้วเหลียวมองกลับไปอีกครั้ง “ได้ยินเหมือนเรียกเมย์ เมย์จะใช่พี่เมย์หรือเปล่าบัวลองไปถามดูสิ”

“โอ้ยเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ คนอย่างพี่เมย์นะเหรอจะเป็นญาติกับไอ้พวกบ้านนอกนั่น สภาพต่างกันลิบลับ ชื่อคงเหมือนกัน” สโรชายักไหล่แล้วเดินสาวเท้าเร็วๆ ไปหาว่าที่พี่สะใภ้ ที่พอพ้นจากตัวอาคารมาได้ก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ยังไม่ไว้ใจจนกว่าจะขึ้นไปนั่งบนรถ

เมื่อชายหนุ่มตามมาทันจึงเร่ง

“รีบไปเถอะค่ะรัฐ”

“เป็นอะไร สีหน้าคุณไม่ดีเลยนะ” เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ในยามนี้ใบหน้าสวยแต่งเข้มของเมขลาซีดเผือด สีสันของเครื่องสำอางซีดจาง

“นั่นสิคะ หน้าพี่เมย์ซี้ดซีด”

“มเมย์ปวดหัวมากเลยค่ะ ช่วยพาไปหาหมอที” หญิงสาวต้องเล่นบทคนป่วยเมื่อมองเห็นไกลๆ ว่าสมาชิกครอบครัวของเธอกำลังตรงมาทางนี้

“ตายจริง” ชายหนุ่มตกใจ สโรชาจึงรีบประคองให้เดินไปยังลานจอดรถที่รถตู้สีดำยี่ห้อดังจอดอยู่ ชายหนุ่มทิ้งสัมภาระทั้งหมดให้คนขับรถแล้ววิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วง สนันต์กับมณีจันทร์จึงต้องเร่งฝีเท้าตาม

“ไปเถอะคุณ ท่าทางหนูเมย์จะไม่สบาย”

 

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถและเคลื่อนตัวออกไป เมขลาจึงผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แม้ลึกๆ จะรู้สึกผิดแต่เธอจะให้คนในตระกูลนฤเบศบดินทร์รู้ไม่ได้ว่าพื้นเพดั้งเดิมของเธอเป็นอย่างไร

“ท่าทางดีขึ้นแล้วนี่คะ ไปหาหมอไหม” สมิตาถามขึ้น มือควานหายาดมในกระเป๋ามายื่นส่งให้ เมขลารับมาแต่ตาเบือนจับไปด้านหลัง เห็นพ่อแม่กับน้องอีกสองคนวิ่งตามมาจึงรีบบอกคนขับ

“ช่วยเร่งความเร็วหน่อยนะคะ ฉันเวียนหัวมาก”

“อย่างนั้นก็ไปโรงพยาบาลดีกว่านะ คุณไม่เคยเป็นแบบนี้เลย” สหรัฐขยับเข้ามาหา มืออังหน้าผากหญิงคนรักอย่างห่วงใย

 มณีจันทร์มองลูกชายเอาใจใส่ผู้หญิงคนอื่นไม่สนใจแม่ก็ชักหงุดหงิด อาการหวงลูกชายกำเริบ ทั้งที่บอกว่าอยากได้ลูกสะใภ้เต็มแก่

“งั้นก็ไปโรงพยาบาลก่อนถึงบ้านเรา ไม่รู้ว่าหนูลินขึ้นเวรหรือเปล่าจะได้เจอกันด้วย” มณีจันทร์พลั้งปาก เมื่อสมิตากับสโรชามองมาจึงรีบแก้ “แม่หมายถึงคนรู้จักกันจะได้ดูแลเป็นพิเศษ”

“โรงพยาบาลไหนก็ได้ครับ ขอแค่ให้เมย์อาการดีขึ้น” ชายหนุ่มออกอาการทุกข์ร้อน ไม่สนใจถามไถ่ว่า หนูลิน ที่แม่พูดถึงจะเป็นใคร จนกระทั่งรถตู้คันงามจอดหน้าโรงพยาบาล สโรชากับสมิตาปฏิเสธไม่ขอเข้าไปด้วย แต่เดินไปนั่งรอในร้านกาแฟพร้อมสนันต์

มณีจันทร์กดโทรศัพท์หา หนูลินอย่างตั้งอกตั้งใจ ตอนอยู่ในรถพยายามพูดชื่อนี้อยู่หลายครั้งแต่ลูกชายก็หาได้สนใจ เพราะใจจดจ่ออยู่กับอาการป่วยการเมืองของหญิงคนรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น