จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,882 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65

    Overall
    54,882

ตอนที่ 79 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60

      ภาพข่าวระหว่างนางเอกคนดังอย่างสไบนางกับพระเอกหนุ่มที่เคยมีข่าวเกาเหลากันชามใหญ่ปรากฏบนหน้าหนังสือบันเทิงเล่มหนึ่ง ทำให้เรทติ้งละครที่พึ่งถ่ายทำกระฉูดพลอยทำให้ผู้กำกับยิ้มหน้าบาน ขอบอกขอบใจทั้งสองเป็นการใหญ่ แม้ว่าลัยลาจะอธิบายไปแล้วก็ตามว่าทุกอย่างเป็นการเข้าใจผิด

       “ไม่ใช่นะคะพี่เดช เราเรา” ลัยลาอึกอัก เพราะภาพนั้นปฏิเสธได้ยากเต็มทน หันมามองคนต้นเรื่องก็เห็นว่าเขายังวางหน้าได้เรียบเฉยดังเดิม

“ไม่เป็นไรน่า เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของพระนางนอกจอ มันเป็นเรื่องธรรมดา ใครๆ เขาก็เป็น”

“แต่ต้องไม่ใช่คู่นี้ค่ะ” เสียงแหลมๆของวิมาดาดังขึ้น หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ มาคว้าแขนพี่ชายมากอดเอาไว้ ดวงตาอาฆาตจ้องจับใบหน้าของศัตรูหัวใจเขม็ง

“วิ”

“เพราะพี่วินมีคนรักอยู่แล้ว นี่ไงละคะ แฟนพี่วิน พี่สะใภ้ของวิ ต้องเป็นคนนี้เท่านั้น” วิมาดากึ่งจูงกึ่งลากพี่ชายมาหาเริงระวีย์เพื่อนรัก นักข่าวหลายคนที่รอทำข่าวแซบๆ แบบนี้กรูกันเข้ามาถ่ายรูปพึ่บพั่บ ข่าวรักสามเศร้า มีน้องสาวคอยกีดกันแบบนี้ รับรองยอดขายถล่มทะลาย

“วิ นี่คิดจะทำอะไร” วินธวัฒน์เสียงเข้มเจือดุ แต่คนเป็นน้องไม่กริ่งเกรง

“ไม่เห็นต้องปิดบังอะไรนี่คะพี่วิน สมัยนี้แล้วแฟนละครเขาเข้าใจค่ะ ไม่ต้องกลัวหรอก พี่นักข่าวถ่ายเลยนะคะ เริงขยับเข้ามาอีก”

วิมาดาจัดแจง แล้วมองหน้าศัตรูหัวใจอย่างท้าทาย หวังจะได้เห็นสไบนางวีนแตกหลุดมาดนางเอกจอมแอ๊บ แต่กลับเห็นว่าฝ่ายนั้นยังนิ่งเฉย แถมยังมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“แล้วภาพนี้ละคะ คุณวินจะอธิบายว่ายังไง” นักข่าวคนหนึ่งจ่อไมค์มาถึงปาก ดาราหนุ่มหันมามองนางเอกคู่ขวัญของตัวเอง เห็นเธอเดินเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งๆ นักข่าวจึงยื่นไมค์มาให้เธอแทน

“ระหว่างหวานกับคุณวินไม่มีอะไรค่ะ เราแค่ต่อบทกันเท่านั้น”

“แต่ภาพที่เห็นนี่จูบจริงเลยนะคะ”

“ถ้าเราอยากจะเข้าถึงอารมณ์ให้สมบทบาทเราก็ต้องเล่นจริง เจ็บจริง รู้สึกจริงไม่ใช่เหรอคะ ถ้าแค่จูบยังทำไม่ได้แล้วจะเป็นนักแสดงที่ดีได้ยังไง” หญิงสาวตอบเหตุผลได้น่าฟัง แล้วหันมายิ้มให้วินธวัฒน์ “ดีใจด้วยนะคะคุณวิน ที่ได้โอกาสเปิดตัวแฟนซะที”

“หวาน คือผม” วินธวัฒน์ทำหน้าอึดอัดอยากอธิบาย แต่ร่างบางเดินหนีไปเสียก่อน ตัวเขาก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้เพราะนักข่าวรุมสัมภาษณ์เขากับเริงระวีย์

เมื่อทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบ มือหนาก็ลากข้อมือขาวๆ ของน้องสาวออกไปอีกมุมหนึ่ง ปล่อยให้เริงระวีย์นั่งสัมภาษณ์คนเดียว

“วิ ทำแบบนี้ทำไม”

“ก็เพราะวิไม่อยากให้พี่วินมีข่าวกับนังหวาน วิเกลียดมัน พี่วินลืมไปแล้วหรือไงว่านังนั่นมันทำอะไรกับวิเอาไว้บ้าง” วิมาดากำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความอัดอั้น

“พี่ไม่เคยลืม”

“ไม่ลืมแล้วพี่จูบมันทำไม จูบทำไม๊” วิมาดาตวาดกระทืบเท้าอย่างเอาแต่ใจ

“พี่กำลังพยายามตัดใจอยู่ อย่าเร่งรัดพี่ได้ไหมวิ เท่านี้พี่ก็เจ็บปวดจะแย่อยู่แล้ว” ดวงตาของวินธวัฒน์แดงก่ำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือจนวิมาดาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด และเธอเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำตอบนี้ออกมาจากปากของพี่ชาย

“พี่รักมันหรือ” วิมาดาย้อนถามเสียงสั่น

ใครก็ได้พี่วิน ใครก็ได้ ทำไมต้องเป็นสไบนาง

“พี่กำลังตัดใจ ให้เวลาพี่หน่อยเถอะ” เขาถอนหายใจ แต่ก็โล่งอกที่ได้ระบายความในใจออกไปบ้าง ถึงมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น แต่เขาก็ไม่อยากเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้คนเดียว

ชายหนุ่มเดินออกไปเงียบๆ ปล่อยให้วิมาดายืนนิ่ง จมกับความรู้สึกของตัวเองตามลำพัง

 

ลัยลานั่งแท็กซี่มาจนถึงโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเยือนเครือวัลย์ หลายคนแปลกใจที่คนไข้ไม่มีอาการคลุ้มคลั่งอย่างที่ผ่านมา และยอมนั่งกินขนมที่ลูกสาวซื้อมาฝากอย่างสงบ

“แม่ ลัยลาอยากให้เรากลับไปอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพ่อ แม่ ลูก” เธอเอื้อมมือมาสัมผัสและบีบมือกร้านของผู้เป็นแม่ น้ำตาคลอเอ่อ

“พ่อ แม่ ลูก” เครือวัลย์ทวนคำไปมา แล้วจู่ๆ น้ำตาก็หลั่งริน “ลัยลาตายแล้ว แดเนียลก็ตายแล้ว ฉันไม่เหลือใครเลย”

“ไม่ค่ะแม่ ลัยลายังไม่ตาย หนูอยู่นี่ไงคะแม่” เธอดึงมือแม่มาจูบ เครือวัลย์ลูบคลำใบหน้าสวย เช็ดหยาดน้ำตาให้ลูกสาวแผ่วเบา อ่อนโยน

“ลัยลาลัยลาของแม่” เครือวัลย์ดึงตัวลูกสาวเข้ามากอด ความรู้สึกอบอุ่นผูกพันวาบผ่าน พลอยทำให้ขอบตาร้อนผะผ่าวขึ้นมาอีก ความทรงจำของเธอเหมือนภาพยนตร์เก่าๆ ที่ภาพเหตุการณ์บางช่วงบางตอนขาดหายไป นานๆ ถึงจะวาบผ่านมาให้เห็นสักครั้งหนึ่ง

“เราสองคนรอให้แม่หายอยู่นะคะ เมื่อไรที่แม่หายเราจะกลับอาไบย่าด้วยกัน”

“อาไบย่า” เครือวัลย์พึมพำแล้วเริ่มตัวสั่นจนลัยลาตกใจ แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ปล่อยให้แม่อาละวาด หญิงสาวดึงใบหน้าของผู้เป็นแม่เข้าหา บีบบังคับให้ฝ่ายนั้นจ้องตา

“แม่คะ หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ แต่หนูอยากให้แม่เข้มแข็ง แม่จะต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น อย่ากลัวค่ะแม่ อย่ากลัว”

“ไม่กลัวหรือ” คำปลอบโยนของลูกสาวพลอยทำให้เครือวัลย์สงบลง

“ที่อาไบย่า มีพ่ออุลมาน มีลัยลา มีลูกสาวของแม่อีกคนอย่างสไบนาง” เธอเตือนความทรงจำของเครือวัลย์ที่นิ่งคิดตามด้วยท่าทีกระสับกระส่าย พยาบาลที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเห็นอย่างนั้นจึงร้องเตือน

“คุณหวานคะ อย่าพึ่งเร่งรัดเลยนะคะ ดิฉันว่าให้คุณเครือวัลย์ได้พักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะอาละวาดขึ้นมาอีกนะคะ” คำเตือนนั้นยังผลให้หญิงสาวชะงักแล้วพยักหน้ารับ

“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่” เธอรวบมือแม่มาจูบอีกครั้งแล้วให้สัญญา “ ไม่นานนะคะแม่ ลัยลาจะพาหวานพาพ่อมาด้วย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #40 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:27
    กำลังสนุกเลยค่ะ ลุ้นทั้งสองคู่ 
    #40
    0