ตอนที่ 78 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

“คุณสวยไปทั้งตัวเลยลัยลา” เขาก้มใบหน้าลงต่ำเข้าหากลีบกุหลาบงามอย่างอดไม่ไหว ลิ้นร้อนๆ ซอกซอนตวัดสลับดูดดึงจนกายสาวบิดเร่า แทบร้องขอให้เขาหยุดการกระทำนั้น แล้วร่างบางก็เกร็งจนแทบหยุดหายใจเมื่อราจี๊ฟขบเม้มไปยังปุ่มกระสัน

“ระราจี๊ฟ อย่า” เธอห้ามปราม แต่มือกลับกดศีรษะเขาเอาไว้ไม่ยอมให้ออกจากส่วนนั้น ชายหนุ่มยิ้มทั้งปากทั้งตากับการตอบสนองทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ

“คุณพร้อมแล้วนะที่รัก” เขาผละลุกขึ้นยืนทำเอาร่างบางผวาด้วยความใจหาย ริมฝีปากบางสวยเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่วิ่งวนไปทั่วร่าง เสียงดนตรีจากภายนอกยังคงขับขานดุจจะช่วยบรรเลงขับกล่อมเพลงรักระหว่างเขากับเธอดำเนินต่อไปอย่างไม่อาจหยุดยั้ง

เขาดึงขาเธอให้แนบชิดกับเอว  จับขาเรียวแยกห่างเผยให้เห็นช่องทางรักแสนหวาน กดสะโพกสอบเพื่อประสานร่างกายเข้ากับเธอให้เป็นหนึ่งเดียว สไบนางกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอหวีดร้องออกไปจากพิษความเสียวซ่านที่เล่นงานมาทุกจังหวะการเคลื่อนตัวของเขา

เขากระแทกร่างเข้าใส่เธอหลายครั้งติดๆ กันอย่างไม่ปราณี เสียงครางดังกระหึ่มจากราจี๊ฟ เมื่อเขาพาร่างบางโผนทะยานขึ้นแตะขอบสวรรค์ไปด้วยกัน

ลมหายใจหอบถี่ของเขากับเธอดังขึ้นแทนที่เสียงครวญครางในทันทีที่เพลงรักบรรเลงจบลง เช่นเดียวกับงานเลี้ยงที่เลิกราไปแล้ว

“ไหวไหมลัยลาที่รัก” เขากระซิบข้างหู นี่เป็นบทรักยาวนานที่สุดสำหรับเธอ เขาจึงกลัวว่าเธอจะเหนื่อยจนเดินกลับไม่ไหว หญิงสาวพยักหน้าแต่ยังหายใจหอบถี่ ทุกครั้งที่หายใจทรวงอกสล้างสะท้อนขึ้นลงจนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายแล้วบอกเสียงแหบพร่า

“ใส่เสื้อผ้าเถอะ คุณกำลังทรมานร่างกายผมอยู่นะ”

“บ้า” สไบนางหน้าแดง หยัดกายลุกขึ้น ตอนนี้เหนื่อยไปทั้งตัวจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงหยิบเสื้อผ้ามาสวม ร่างกายเปลือยเปล่าท่ามกลางแสงจันทร์ทำให้ราจี๊ฟไม่อาจละสายตาไปได้เลย

“เสื้อเราเปียกทั้งคู่” หญิงสาวหัวเราะกับกองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายคลุกทรายไปคนละทาง ใบหน้างามแดงซ่านเกรงคนอื่นจะสงสัย

“ก็เราตกน้ำกันทั้งคู่นี่นาจริงไหม เกือบจะขาดใจตายแหนะ” เขายักไหล่แล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมบ้าง

เมื่อแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับที่พัก หญิงสาวแยกออกไปยังบ้านของยายฟาติมะ ในขณะที่ราจี๊ฟอ้อมกลับไปด้านหลังอันเป็นที่พักของตัวเองกับเลขาคนสนิท เขาเดินมาถึงก็ผลักประตูเข้าไปข้างใน ยังผลให้คนบนเตียงไม้เก่าๆ ตื่นขึ้น

ยูซุปสะบัดศีรษะไปมาขับไล่ความมึนงง เขารู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ไม่รู้ว่าเมาเหล้าหรือเมาอะไรกันแน่ หากแล้วมือก็วาดไปโดนร่างบางนุ่มนิ่มที่นอนอยู่ข้างๆ แล้วความทรงจำก็วาบผ่าน

“คุณตัสนีม”

“หืมตื่นแล้วหรือคะราจี๊ฟ” หญิงสาวงัวเงีย ใบหน้ายังระบายความสุขไม่สร่างซา จนกระทั่งสายตาปรับเข้ากับความมืดได้ และเห็นร่างสูงตระหง่านอยู่หน้าประตู ดวงตาคมๆ ของตัสนีมเบิกกว้าง ตวัดไปมองคนข้างๆ แล้วหัวใจก็เต้นรัวเร็ว เกือบจะหวีดร้องหากมือหนาจะไม่ตะปบเข้ามาก่อน

“อย่าส่งเสียงครับคุณตัสนีม ผมเกรงคุณจะเสียหาย”

“แกแก ไอ้สารเลว” หญิงสาวสะบัดหน้าจนหลุดจากมือหนาแล้วบริภาษด่าทอ ทุบตีพัลวัน หยาดน้ำตาก็พร่างพรูด้วยความเสียดายตัว

“หยุดก่อนเถอะตัสนีม ผมว่าทางที่ดีคุณควรจะสวมเสื้อผ้าซะก่อนที่คนในหมู่บ้านจะเห็นเข้า ยูซุป เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ราจี๊ฟบอกแล้วหมุนตัวออกไปจากห้อง ยูซุปผุดลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าด้วยมือสั่นเทา ในชีวิต เขาไม่เคยทำความผิดร้ายแรงอย่างนี้มาก่อน

“คุณตัสนีม” ยูซุปมองร่างสวยที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้วยความรู้สึกผิด

“แกไอ้ผู้ชายสารเลว” เธอด่าทอเขาทั้งที่ความจริงแล้วตัวเองก็ผิดครึ่งหนึ่ง จะโทษเขาก็ทำไม่ได้เต็มปาก เพราะเธอเป็นคนเข้ามาหายูซุปเองถึงในห้อง

ก็ใครล่ะจะคิดว่า

บ้าจริง ต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ในเมื่อราจี๊ฟมาเห็นตำตาเข้าอย่างนี้ รามิลยารวมทั้งพ่อกับแม่เธอจะว่ายังไงที่เธอได้เสียกับผู้ชายกระจอกๆ อย่างยูซุป

“ผมไม่ได้ตั้งใจ” เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ ฝ่ามือหนักๆ จึงฟาดมาบนใบหน้าซ้ายขวา แล้วหญิงสาวก็วิ่งผลุนผลันออกไปด้วยความอับอาย

ยูซุปเดินคอตกออกมาข้างนอก ถอนหายใจหนักหน่วงต่อหน้าผู้เป็นเจ้านาย ราจี๊ฟเองนั้นไม่ได้คิดโทษลูกน้องตัวเอง เพราะรู้จักยูซุปดีว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้ที่คิดจะข่มขืนผู้หญิงโดยไม่เต็มใจ

“เกิดอะไรขึ้น”

“ผมผิดเองครับ ผมเมามาก เลยไม่ทันยั้งคิด” ยูซุปคุกเข่าต่อหน้านายจ้าง เขาอยากรับผิดชอบกับการกระทำครั้งนี้ แต่ก็ไม่อาจเอื้อมจะคว้าตัสนีมมาเป็นภรรยา และถึงอยากตัวเธอก็คงไม่เต็มใจ

“แล้วตัสนีมเข้ามาในนี้ได้ยังไง แกพาเขามาหรือ” เขาถามขึ้น แม้จะพอคาดเดาอะไรได้รางๆ ตอนตัสนีมเต้นระบำนั้น กระซิบที่ข้างหูเขา แต่เพราะเสียงดนตรีเขาจึงไม่ทันฟังว่าเธอพูดอะไร

“ผมไม่ทราบจริงๆ ครับคุณราจี๊ฟ ผมปวดหัวก็เลยเข้ามานอนพัก แล้วคุณตัสนีมก็….

“เอาล่ะๆ ฉันพอจะรู้แล้ว แต่ลูกผู้ชายทำอะไรลงไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบ เมื่อกลับไปถึง ฉันจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย แกบอกตัสนีมให้สบายใจได้”

“แต่คุณตัสนีมผมเกรงว่าเธอจะไม่ยอม”

“ผู้หญิงเมืองเรา เมื่อได้เสียตัวให้ชายใดอย่างนี้แล้ว ก็ต้องซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับผัวตัวเอง แกไปปลอบใจเธอเถอะ ฉันสัญญาว่าจะจัดงานแต่งงานให้แกไม่ให้ด้อยกว่าใคร” ราจี๊ฟบอกขึ้นเพราะยูซุปเป็นทั้งลูกน้อง เป็นทั้งเพื่อนเล่นกันมากับเขาตั้งแต่วัยเยาว์ จึงรักไม่ต่างจากน้องชายแท้ๆ

เลขาหนุ่มค้อมศีรษะลงต่ำด้วยความซึ้งใจ จากนั้นจึงรีบตามตัสนีมออกไปเพื่อขอโทษและง้องอน



+++ โหลดที่นี่


+++ โหลดที่นี่จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #39 Stakkyy (@Janten89) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 18:46
    ชอบค่ะสนุก ตัสนิม จะเอายูซูปไหม55
    #39
    0