จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,042 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    66

    Overall
    55,042

ตอนที่ 80 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ก.ค. 60

“คุณหวานคะ อย่าพึ่งเร่งรัดเลยนะคะ ดิฉันว่าให้คุณเครือวัลย์ได้พักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะอาละวาดขึ้นมาอีกนะคะ” คำเตือนนั้นยังผลให้หญิงสาวชะงักแล้วพยักหน้ารับ

“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่” เธอรวบมือแม่มาจูบอีกครั้งแล้วให้สัญญา “ ไม่นานนะคะแม่ ลัยลาจะพาหวานพาพ่อมาด้วย”

“อืม” เครือวัลย์เพียงแต่พยักหน้ารับ จำอะไรได้รางๆ แต่คำมั่นสัญญานั้นก็ทำให้เธอยิ้มอย่างเป็นสุขจนพยาบาลแปลกใจ

เมื่อออกมาจากโรงพยาบาล ลัยลาแวะเข้าร้านอินเทอร์เนต เพื่อเช็กว่าสไบนางกลับมาแล้วหรือยัง แล้วต้องถอนหายใจ เมื่อแฝดสาวยังไม่กลับมา พร้อมกันนั้นก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ เพราะสไบนางไม่คุ้นชินกับอากาศร้อนจัด การเดินทางรอนแรมในทะเลทรายแบบนั้นอาจไม่ปลอดภัยนัก

ขากลับเธอแวะซื้อน้ำพริกกะปิประจำไปฝากยายประนอมกับลำยอง น้าสาวของเธอจะแวะมารับทว่าเธอปฏิเสธ หญิงสาวหอบหิ้วของหลายอย่างก้าวขึ้นแท็กซี่ไปโดยไม่รู้ว่ามีสายตาห่วงในใยของใครคนหนึ่งมองตามหลังไป เขาตามเธอมาตั้งแต่ที่เธอโบกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล แต่ไม่กล้าเข้าไปทักทาย

 

เมื่อได้ล่วงรู้ความลับทุกอย่างจากนางฟาติมะแล้ว จึงถึงเวลาล่ำลา หญิงสาวมอบเงินจำนวนหนึ่งให้อดีตพี่เลี้ยง ทำให้นางฟาติมะถึงกับร่ำไห้ด้วยความซึ้งใจ

“คุณหนู แค่แวะมาเยี่ยมเยียน ข้าก็ดีใจจนพูดไม่ออกแล้ว ไม่กล้ารับเงินของท่านหรอกค่ะ” นางฟาติมะยื่นเงินคืนให้

“ฉันรู้ค่ะว่ายายรักฉันมาก เพราะนั้นอย่าขัดใจเลยนะคะ เอาเงินนี่ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กูสเซล ซื้อแกะและแพะมาเลี้ยงเพิ่มเติม และหากแบ่งปันให้กับชาวบ้านคนอื่น ฉันจะดีใจมากที่เงินส่วนนี้ได้ใช้ประโยชน์” สไบนางดึงดันจนได้ การได้พบกับนางฟาติมะครั้งนี้ทำให้เธอดีใจอย่างที่สุดที่ได้รู้ว่าพ่อไม่มีส่วนรู้เห็นกับรามิลยา พ่อยังรักและต้องการเธอกับแม่เสมอ เพียงแต่ท่านคิดว่าเธอตายไปแล้วเท่านั้น

แม้จะอยู่ที่นี่แค่สองวัน แต่ทุกคนก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับแขกผู้มาเยือน หญิงสาวมอบเครื่องประดับที่ซื้อมาจากโอเอซีสที่ผ่านมาให้กับสตรีหลายคนในหมู่บ้าน จากนั้นจึงขึ้นอูฐออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ โดยมีนบีกับกูสเซลขี่ม้านำทางออกไปส่งหน้าหมู่บ้าน เสียงโห่ร้องล่ำลาดังขึ้นระงม หนทางห่างไกลจึงยากที่จะได้พบกันอีก

เมื่อออกเดินทางพ้นหมู่บ้านและนบีกับลูกชายย้อนกลับไปแล้ว เธอจึงหันไปมองอูฐที่วิ่งตามหลังมาแล้วเอ่ยถามราจี๊ฟอย่างสงสัย

“คุณรู้ไหมคะว่าตัสนีมกับยูซุปเป็นอะไร ฉันเห็นเขาไม่พูดไม่จากันเลย”

“ชายหญิงของเมืองนี้ที่ไม่ใช่พ่อลูก สามีภรรยา ไม่พูดกันเลยไม่เห็นจะแปลก” เขาบ่ายเบี่ยง แต่คนช่างซักยังไม่หยุดสงสัย

“แต่มันผิดปกติไปนะคะ ถ้ามันเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่แรกก็ว่าไปอย่าง”

“ช่างเขาเถอะน่า มาสนใจเรื่องของเราดีกว่า กลับไปถึงเมื่อไรเราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุดนะลัยลา ผมจะจัดงานแต่งงานของเราอย่างใหญ่โตมโหฬาร ชนิดที่หนังสือพิมพ์ทั่วโลกจะต้องลงข่าวกันคึกโครม คุณจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด เราจะไปฮันนีมูนกันรอบโลก หรือที่ไหนก็ได้ที่คุณอยากไป” ชายหนุ่มบอกขึ้นด้วยแววตาเปล่งประกายความสุขเจิดจ้า ในขณะที่คนฟังเอาแต่นิ่งเงียบ เมื่อเขามองมาจึงรับคำเพียงสั้นๆ

“ค่ะ”

“เราจะมีลูกชายสักกี่คนดีนะลัยลา แม่คงจะดีใจที่ผมทำตัวเป็นลูกชายที่ว่าง่ายเป็นครั้งแรก เพราะยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านหามาให้ด้วยความเต็มใจยิ่ง และผมจะตอบแทนท่านที่หาเมียดีๆ มาให้ด้วยการมีลูกชายลูกสาวให้อย่างละครึ่งโหลดีไหม”

เขาเบือนหน้ามาหา สีหน้าซื่อๆ กับคำถามของเขาทำให้สไบนางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ ก่อนตวัดค้อนน่ารักไปให้ทีหนึ่ง

“ตั้งท้องเองสิคะ คนนะ ใครจะมีลูกให้ได้ตั้งโหลหนึ่ง”

“ฮะๆ จริงสินะ งั้นมีกับคนอื่นก็ได้” เขาแหย่ขึ้น แค่พูดเล่นไม่คิดว่าเธอจะคิดเป็นจริงเป็นจังถึงขั้นหลั่งน้ำตาออกมา “โธ่ลัยลา ผมแค่พูดเล่น ไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ” เขาแทบจะหยุดอูฐไม่ให้มันก้าวเดินเพื่อขึ้นไปบนแคร่กับเธอแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบ ทนไม่ได้ที่จะเห็นหยาดน้ำใสๆ ของเธอ

“คุณมีเมียได้ตั้งสี่คน” เธอยิ้มเศร้า อยากจะต่อประโยคนั้นเหลือเกินว่า ตัวเธอคงไม่มีวาสนาได้เป็นภรรยาของเขาไม่ว่าคนที่เท่าไรก็ตาม



โหลดที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น