จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,912 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    95

    Overall
    54,912

ตอนที่ 49 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

“แสดงว่าท่านรู้จัก” สไบนางเปิดรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ฉันอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ ช่วยพาฉันไปที่นั่นได้ไหมคะ”

“ที่นั่นมันห่างไกลมาก ต้องนั่งอูฐรอนแรมท่ามกลางทะเลทรายร้อนๆ แบบนั้น คุณไปไม่ได้หรอกนะ ที่สำคัญท่านลุงไม่ยอมแย่ๆ” เขามองเธออย่างสงสัย

ฮาน่าเดินอยู่ไม่ไกลนัก จึงได้ยินถ้อยคำสนทนานั้นทั้งหมด รู้สึกตกใจที่นายสาวจะดั้นด้นออกไปพบกับยายฟาติมะจนได้ นึกแล้วอยากลงโทษตัวเองหนักๆ ไม่น่าเผลอพูดเรื่องนี้กับลัยลาเลย เธอได้แต่ภาวนาให้ชายหนุ่มปฏิเสธคำร้องขอของนายสาว

“ฉันจะขอท่านพ่อเองแต่คุณอย่าบอกท่านนะคะว่าฉันต้องการไปหมู่บ้านจาราวา ให้บอกว่าไปเที่ยวหรืออะไรก็ได้ ถ้าคุณเป็นคนออกปาก ท่านคงยอม ขอแค่มีคนติดตาม” เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน เขาหยุดเดินเพื่อมองใบหน้าหวานดุจจะค้นหาอะไรบางอย่างในแววตา

“คุณจะไปทำไม”

“แล้วฉันจะบอกคุณเอง คุณจะพาฉันไปได้ไหมคะ” เห็นจะมีครั้งนี้ที่สไบนางยอมญาติดีกับเขา ฮาน่ามองลุ้นอยากให้ราจี๊ฟปฏิเสธใจแทบขาด

“ผมจะได้อะไรจากการช่วยคุณครั้งนี้ อย่าลืมสิ ผมเป็นนักธุรกิจ เวลาของผมทุกนาทีมีค่า การเดินทางไปหมู่บ้านที่กันดารอย่างนั้นใช้รถยนต์ไม่ได้ การเดินทางไปกลับอย่างน้อยก็ 7-10 วัน” เขาย้อนถาม พยายามพาเธอเร่งฝีเท้าให้ห่างจากฮาน่ามากที่สุด

“นานขนาดนั้นเลยหรือคะ” สไบนางตกใจ หากใช้เวลาเป็นอาทิตย์อย่างนั้น เขาไม่มีทางพาเธอไปแน่ๆ และอุลมานเองก็คงไม่ยอมอนุญาตเป็นแน่

ราจี๊ฟเห็นความผิดหวังในดวงตาคู่งามแล้วให้รู้สึกทนไม่ได้ เขาชักจะไม่เป็นตัวของตัวเองเข้าไปทุกที หล่อนทำให้เขาเสียการเสียงานมานั่งเฝ้าตั้งหลายชั่วโมง แล้วยังจะให้เขาพาไปหมู่บ้านจาราวาอันห่างไกลนั่นอีก

“ถ้าผมพาคุณไป ผมจะได้อะไรตอบแทน”

คำถามของเขาทำให้สไบนางนิ่งเงียบ เธอจะมีอะไรตอบทนเขาได้ เพราะเงินทองเขาก็มีมากจนใช้ให้หมดในชาตินี้ยังทำไม่ได้

“ไม่มี” เธอตอบขึ้นแล้วหลุบตามองต่ำ

“ผมจะช่วยคุณ แต่ผมอยากได้อะไรตอบแทนนั้น ผมยังไม่บอกคุณหรอก เอาไว้ให้ถึงเวลาแล้วจะบอก ไม่ต้องรีบร้อนนักหรอก” เขาหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นหน้าจ๋อยๆ นั้น หากคนฟังยังไม่ไว้ใจ

“คุณจะเรียกร้องอะไร” เธอย้อนถาม ผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขา ไว้ใจอะไรไม่ค่อยได้ หากเขาเรียกร้องจาบจ้วงเอากับเธอเหมือนวันนั้นจะเป็นอย่างไร

“เอาไว้กลับมาก่อนก็แล้วกัน”

“ได้” หญิงสาวยอมตกลง เพราะข้อเสนอของเขาคือหลังจากกลับมาจากหมู่บ้านจาราวา เมื่อนั้นเธอจะทำตามหรือไม่ก็ได้ ขอให้ได้พบยายฟาติมะก่อนก็แล้วกัน

“อย่าลืมคำพูดของคุณลัยลา แล้วผมจะคุยกับท่านลุงเอง” ชายหนุ่มบอกขึ้นอย่างมั่นใจ ว่าเขาสามารถขออุลมานให้เธอไปกับเขาได้ แต่การเสียเวลาครั้งนี้ของเขา จะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกันสักหน่อย

 

ตอนที่ 10

ลัยลาตื่นขึ้นมาด้วยดวงหน้าอิดโรย เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยตลอดจนรุ่งเช้า เพราะตื่นเต้นกับงานเดินแบบครั้งนี้ แม้ว่าโมริสาจะเปิดวีดีโองานเก่าๆ ของสไบนางให้ดูและปล่อยให้ลองซ้อมมาหลายรอบแล้วก็ตาม เธอเคยใฝ่ฝันอยากทำงานแบบนี้แต่ยังไม่เคยมีโอกาสได้ลิ้มลอง

“ตายแล้วๆ ทำไมตาดำเป็นหมีแพนด้าอย่างนี้ล่ะ” ลำยองโวยวายเมื่อเห็นสภาพของหลานสาว ที่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ มาให้แล้วเอ่ยแก้

“นอนไม่หลับค่ะ”

“โธ่เอ๊ย งานนี้มีแต่ไฮโซไฮซ้อกันทั้งนั้น จะสวยน้อยกว่าแม่พวกนั้นได้ยังไง ขายหน้าเขาตาย” ลำยองถอนหายใจ เชยคางหลานสาวให้สบตาแล้วแต่งหน้าปกปิดร่องรอยอิดโรยไว้ให้ เธอกำลังรู้สึกคว้าง เพราะโมริสาติดงานไม่สามารถมาเป็นเพื่อนเธอได้

เมื่อไปถึง พบว่านางแบบ นายแบบหลายคนเริ่มแต่งหน้ากันแล้ว เมื่อเห็นคิวยังไม่ว่างเธอจึงเดินเตร่ออกไปชมเสื้อผ้าที่แขวนไว้ให้นางแบบสวมใส่

“หายหน้าหายตาไปนานนะคุณสไบ” วินธวัฒน์ คู่กัดของสไบนางจงใจเรียกชื่อเธอไม่หมด แล้วเอ่ยถามยียวน หลังปิดกล้องละคร เขากับเธอก็เจอกันตามงานอีเว้นท์และออกรายการด้วยกันอีกหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ยังคงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเหมือนเดิม

น้องสาวของเขาถูกทาบทามให้เดินแบบในครั้งนี้ด้วย แต่เขาไม่อยากให้สองสาวเผชิญหน้ากันจึงเอ่ยปฏิเสธไป วิมาดาเคยรักผู้ชายคนหนึ่งมาก เกือบจะหมั้นหมายกันแล้วด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อไอ้หมอนั่นได้พบกับสไบนางกลับเปลี่ยนใจไปเสียดื้อๆ แทบไม่เหลือเยื่อไยให้กับวิมาดา

น้องสาวเขาเสียใจจนแทบบ้า แต่หล่อนกลับเชิดหน้าชูคอบอกใครต่อใครว่ายังโสดยังไม่เคยมีคนรัก ทั้งที่ผ่านผู้ชายมาแล้วไม่รู้ว่ากี่คนต่อกี่คน

“ฉันไปเที่ยวมาค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ไม่มีทีท่าประชดประชัน

“ไปเที่ยว หรือว่าไปขุดทองกันแน่” เขาเปิดฉากยียวน แม้จะบอกว่าเกลียดแสนเกลียด แต่เขาก็ยังอยากตอแยเธออยู่เสมอ

“ขุดทอง?” คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“ใช่ขุดทอง ได้ข่าวว่าไปล่องทะเลทรายมาไม่ใช่หรือ”

“ไม่ได้ขุดหรอกค่ะ โธ่ทองไม่ได้อยู่ในดินหรือในทะเลทรายนี่คะ จะได้ขุดมาได้” ลัยลาหัวเราะ ไม่ใช่การหัวเราะแบบเสแสร้ง แต่เป็นการหัวเราะออกมาอย่างขบขันแท้จริง

“เป็นอะไรของคุณ” คนเปิดฉากทะเลาะเริ่มแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของนางเอกสาว หากเป็นเมื่อก่อนหล่อนคงได้กรี๊ดจนห้องแต่งตัวแทบแตก

“เปล่านี่คะ ทำไมหรือ” ลัยลายกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนนึกได้ “อ้อ ฉันไม่ค่อยสบายนิดหน่อยค่ะ เมื่อคืนนอนไม่หลับ คุณก็เดินแบบด้วยหรือคะ”

“ก็ผมเป็นพระเอกที่เล่นละครเรื่องเดียวกับคุณ เขาก็ต้องอยากให้เดินแบบคู่กันอยู่แล้ว”

“อ้อ” หญิงสาวลากเสียงยาว ไม่รู้มาก่อนว่าเขากับคู่แฝดของเธอไม่กินเส้นกันจึงยิ้มแย้มทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

++++ โหลดที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น