จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,088 Views

  • 44 Comments

  • 431 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    112

    Overall
    55,088

ตอนที่ 48 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 พ.ย. 59

“เขามาที่นี่หรือ”

“ค่ะ คงมาหานายท่าน แต่ฉันกลัวคุณตัสนีมจะ” ฮาน่าอึกอัก ถึงอย่างไรตัสนีมก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของลัยลา การที่เธอจะพูดออกไปอาจเป็นผลร้ายมากกว่าผลดี แต่ทว่าความเป็นห่วงและความจงรักภักดีทำให้ต้องข่มความกลัวในใจเอาไว้ เธอไม่อยากเห็นลัยลาต้องเจ็บปวด

“ช่างเขาสิ เขาอาจจะอยากมาพบตัสนีมก็ได้” สไบนางทำทีเป็นไม่สนใจ แต่หัวใจกลับรู้สึกเหมือนมีไอร้อนๆ คุกรุ่นลอยวนอัดแน่นจวนเจียนจะปะทุ

“แต่คุณหนูเป็นคู่หมั้นนะคะ” 

“ยังไม่ได้เป็นนี่จ๊ะ บางทีเขาอาจจะอยากเปลี่ยนใจก็ได้ ไม่เห็นหรือว่าวันเกิดท่านพ่อ เขาจ้องตัสนีมตาเป็นมัน” สไบนางติดน้ำเสียงประชดประชันไปไม่รู้ตัว

“ใครว่าละคะคุณหนู ฉันเห็นคุณราจี๊ฟจ้องคุณหนูคนเดียว ไม่ได้มองไปทางนั้นเลย ดอกไม้ในมือท่านก็ให้กับคุณหนูเอาไว้ แต่ฉันไม่ไว้ใจคุณตัสนีม แต่ที่แปลกใจก็เพราะคุณรามิลยา” ฮาน่าเหมือนน้ำท่วมปาก จะบอกในสิ่งที่ตัวเองได้ยินก็ไม่กล้า อย่างไรรามิลยาก็คือแม่ของลัยลา

“ฮาน่า ที่นี่มีใครที่เคยอยู่มานานแล้วบ้าง นอกจากแม่ครัว” สไบนางตัดเรื่องของราจี๊ฟออกไปให้พ้นจากความคิด ตอนนี้ เธอมีหน้าที่อย่างอื่นที่ต้องทำมากไปกว่ามานั่งคิดถึงคู่หมั้นของคนอื่น

ราจี๊ฟเป็นของลัยลาข้อนี้เธอควรท่องให้ขึ้นใจ

“ไม่มีหรอกค่ะ ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน มียายดานีที่แก่ที่สุด แต่ก็อยู่ที่นี่ไม่นานหรอกค่ะ ไม่รู้คนเก่าๆ ล้มหายตายจากไปไหนหมด แต่ กับยายฟาติมะ ไม่รู้จะนับหรือเปล่า”

“ใครหรือ”

“แกเป็นคนเก่าๆ ของที่นี่คะ ตอนนั้อายุจวน 60 ปีแล้ว แกเลอะเลือน จำอะไรไม่ค่อยได้ แล้วแกก็เป็นโรคผิวหนังน่าเกลียด นายท่านสงสารก็เลยให้เงินไป เห็นว่าอพยพไปหมู่บ้านจาราวา”

“หมู่บ้านจาราวา?” คิ้วเรียวขมวดมุ่น บางทียายฟาติมะอาจรู้อะไรบ้างกระมัง

“ค่ะ แต่มันไกลมาก เพราะไม่รู้ว่ายายฟาติมะแกเป็นโรคอะไรกันแน่ นายท่านก็เลยให้แกไปอยู่เสียไกล จะได้ไม่เอาโรคมาติดคนอื่น ป่านนี้แกอาจจะตายไปแล้วก็ได้” ฮาน่าบอกขึ้น ตอนที่ยายฟาติมะถูกย้ายไปนั้น เธอยังอายุแค่ 7 ขวบ จำอะไรไม่ค่อยได้นักหรอก แต่แม่เคยเล่าให้ฟัง ไม่รู้ทำไมเธอถึงจดจำยายฟาติมะได้ก็ไม่รู้ แต่แม่บอกว่ายายฟาติมะชอบเล่านิทานให้เธอกับลัยลาฟัง

“ฉันอยากไปเยี่ยมแกจริง”

“โธ่คุณหนู มันไกลมากเชียวค่ะ ต้องเดินทางรอนแรมด้วยอูฐ ผ่านโอเอซีสไม่รู้กี่โอเอซีส ที่สำคัญผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว แกคงตายไปแล้วละค่ะ” ฮาน่าหัวเราะขึ้น เพราะไม่คิดว่านายสาวจะจริงจัง

“ไม่เคยมีใครคิดไปเยี่ยมเยียนแกเลยหรือ”

“ไม่มีหรอกค่ะ แกเป็นแค่คนรับใช้นี่คะ แต่แม่เคยบอกว่า ยายฟาติมะแกเคยเป็นพี่เลี้ยงภรรยาอีกคนของนายท่าน พอป่วยหนัก นายท่านสงสาร ก็เลยให้เงินไปมากพออีกด้วย ยายฟาติมะแกชอบเล่านิทานให้คุณหนูกับฉันฟัง แต่ฉันจำไม่ได้หรอกนะคะ เพียงแต่จำจากที่แม่เล่ามาเท่านั้น”

“ภรรยาอีกคน?” สไบนางทวนคำไปมา หัวใจเต้นถี่แรงด้วยความมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นแม่ของเธอแน่ๆ เธอจะต้องตามหาฟาติมะให้พบ

หญิงสาวผุดลุกขึ้น จนฮาน่าตกใจ เมื่อถามก็ได้รับคำตอบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ไปพบราจี๊ฟ”

“อะไรกัน” ฮาน่าเกาศีรษะ เพราะรับความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ทัน สไบนางเดินตัวปลิวไปยังตึกใหญ่ หากจะไปหมู่บ้านจาราวา เธอจะต้องอาศัยราจี๊ฟ

 

รามิลยาพูดคุยอยู่กับราจี๊ฟ ในระหว่างที่ชายหนุ่มรอพบอุลมาน ตัสนีมตามติดมาด้วย หญิงสาวคอยรินชาให้พลางสบสายตายั่วยวนเข้าหา หากเป็นเมื่อก่อนสายตาและรูปร่างยวนใจตรงหน้า คงทำให้เขาตะครุบอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่านับตั้งแต่รู้จักกับลัยลา เขากลับไม่อยากล่าใครนอกจากเธอ แม้แต่แม่ดาราสาวจอมโอหังอย่างสไบนางก็ยังไม่ทำให้เขาอยากล่าตัวหล่อนเท่านี้มาก่อน

“ฝีมือการร่ายระบำของตัสนีมเป็นยังไงจ๊ะราจี๊ฟ”

“เยี่ยมยอดเลยครับท่านป้า กับลัยลาเองก็เหมือนกัน หลานไม่คิดว่าเธอจะทำได้” ราจี๊ฟชื่นชม ทุกครั้งที่พบกัน ลัยลามักทำให้เขาประหลาดใจเสมอ

“ตัสนีมเป็นคนสอนให้นี่จ๊ะ” รามิลยาบอกขึ้น ดูเหมือนสายตาของชายหนุ่มจะจับจ้องไปหน้าประตูตลอดเวลา ไม่รู้ว่ารออุลมาน หรือรอพบใครกันแน่

“ที่หลานมานี่ หลานอยากขออนุญาตพบกับลัยลา” ชายหนุ่มบอกขึ้นตามตรง แทบไม่เหลียวมองหรือให้ความสนใจกับตัสนีม ทำให้เธอเจ็บใจ

“คงไม่เหมาะมั้งจ๊ะ อีกอย่างเห็นทีว่าวันนี้ท่านพี่คงจะค้างกับพวกคนงานขุดเจาะน้ำมัน ป้าคงอนุญาตไม่ได้หรอก” รามิลยาบอกขึ้น ทั้งที่ตัวเองกับหลานสาวยังอยู่ที่นี่

ราจี๊ฟถอนหายใจ ตั้งใจเอ่ยขอตัวกลับ ทว่าร่างบางในชุดพื้นเมืองสีน้ำผึ้งที่ปรากฏกายขึ้นก็ทำให้เขาเปิดรอยยิ้มกว้าง

“ลัยลา”

“ท่านแม่ ลูกขอพูดคุยธุระกับคุณราจี๊ฟสักครู่ แต่จะให้ฮาน่าอยู่ด้วยตลอดเวลาค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขออนุญาต รามิลยาอยากจะขัด แต่เห็นสายตาของราจี๊ฟจึงจับต้องพยักหน้า

“ให้ตัสนีมอยู่เป็นเพื่อนไม่ดีหรือ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านแม่ คุยธุระประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น คงไม่รบกวนตัสนีม” สไบนางปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ทำให้รามิลยากับตัสนีมต้องล่าถอย

“เชิญท่านในสวนเถอะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเป็นทางการ ราจี๊ฟลุกตาม มีฮาน่าเดินอยู่ด้านหลัง เพื่อกันคนนินทา ถึงแม้ที่นี่จะเป็นบ้านของตัวเองก็เถอะ

“คุณเต้นระบำได้สวยมาก หน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน แขนขายาวสมส่วน หน้าอกอวบอิ่มยวนตา” เขาแสร้งเอ่ยชมซึ่งหน้าทำให้คนฟังหน้าแดง โกรธแต่พยายามสงบอารมณ์เอาไว้ เพราะต้องการขอความช่วยเหลือจากเขา ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นเธอตอบโต้

“คุณรู้จักหมู่บ้านจาราวารึเปล่า”

“หมู่บ้านจาราวา หลังโอเอซีสฮันเรย์ มีอะไรหรือ”

“แสดงว่าท่านรู้จัก” สไบนางเปิดรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ฉันอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ ช่วยพาฉันไปที่นั่นได้ไหมคะ”

“ที่นั่นมันห่างไกลมาก ต้องนั่งอูฐรอนแรมท่ามกลางทะเลทรายร้อนๆ แบบนั้น คุณไปไม่ได้หรอกนะ ที่สำคัญท่านลุงไม่ยอมแย่ๆ” เขามองเธออย่างสงสัย 


+++ โหลดที่นี่จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น