4หนุ่มมาดร๊อคปิ้งรักยัยสาวหน้าใส...

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 พ.ย. 53


          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจนหูคนที่ได้ยินแทบจะแตกถ้าไม่ใช่คนขี้เซา  แต่นี่เป็นหนุ่มๆนักดนตรีซึ่งแต่ละคนนอนกันวันละไม่กี่ชั่วโมงกว่าจะได้พักผ่อนก็เกือบจะรุ่งเช้าเข้าไปแล้ว   จองชินค่อยๆยื่นมือยาวไปทุบปุ่มที่กดปิดเสียงที่ดังกวนประสาทให้หุบปากลงเสียที  มิฉะนั้นมันคงจะต้องโดนเหวี่ยงไปยันประตูอย่างแน่นอน>_<  คังมินฮยอกเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆภายใต้ผ้าห่มนวมอุ่นๆเปลือกตายังคงหลับสนิทไม่สนใจเสียงรบกวนจากภายนอกทั้งสิ้น^^

         หัวหน้าวงเดินเกาหัวแกร๊กๆเข้ามายังห้องนอนของสองหนุ่มอย่างงัวเงีย  ทรงผมที่ยังไม่ได้จัดทรงแต่อย่างใดดูยุ่งๆหลังจากเพิ่งตื่นจากที่นอนอันแสนอบอุ่น

          นี่ๆ!!พวกนายตื่นกันได้แล้ว  เสียงนาฬิกาปลุกจนบ้านแทบแตกแล้ว  หนวกหูได้ทุกวันเล้ยสิน๊า>_<”  บ่นก่อนจะเดินออกจากห้องของสองหนุ่มไปอย่างอารมณ์ขุ่นๆ  พลางเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเปล่าเทลงในแก้วทรงกระบอก  จู่ๆใบหน้าเล็กๆผมเปียถักยาวๆของยัยแว่นหนาเตอะกลับลอยคว้างขึ้นมาในความคิด  เหตุการณ์เมื่อกลางดึกที่ผ่านมายังคงค้างคาอยากให้ชายหนุ่มค้นหาคำตอบให้ตนเอง  แต่ทว่าอาการเจ็บจี๊ดที่หน้าแข้งยังคงชาๆแถมยังระบมไปแทบทั้งขา  ถ้าเจอตัวอีกเมื่อไร  เธอได้เจอดีกับฉันแน่ยัยตัวแสบ>_<

          บ่นอะไรตั้งแต่เช้า  อืม!!..แล้วเมื่อคืนได้เสื้อคืนมามั้ย??”ลีจงฮยอนเป็นอีกคนที่ตื่นนอนตามมาติดๆ

          อยากจะฆ่าคนล่ะไม่ว่า>_<”ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว  ในมือกำแก้วน้ำแน่น

          ห๊า  อะไรน๊ะ!!”จงฮยอนดวงตาเบิกโพลงมือซึ่งกำลังจะยกน้ำขึ้นดื่มถึงกับชะงักงันเมื่อสิ้นเสียงของพี่ใหญ่ของวง  นายจะฆ่าใครน๊ะ??  อีกทีสิฟังไม่ถนัด..”

          แค่คิดน่ะยัยบ้านั่น  ให้ตายสิ

         หรือว่ายัยแว่นหนาเตอะที่ร้านกาแฟ  เอ๊ะ!!  นายกลับไปเอาเสื้อที่ร้านนั่นมางั้นหรอ??”

         ถูก!! ย้อนกลับไปที่ร้านปิดไปแล้วด้วย  แต่ยัยนั่นออกมาจากร้านพอดีเสียงทุ้มอธิบาย

          แล้วนายไปมีเรื่องอะไรกับเด็กนั่นอีกล่ะจงฮยอนเลิ่กคิ้วสูงอย่างฉงนซ้ำยังซักต่อ

          กะก็ไม่มีไรสักกะหน่อยยกแก้วน้ำดื่มเข้าปากแก้เก้อซะงั้น

          แต่สงสัยว่านายต้องมีอะไรแน่ๆ  มีสัญญานบางอย่างมันบอกว่าต้องมี!!”รุ่นน้องที่อ่อนกว่าอมยิ้มอย่างมีเลศนัย

          ไม่มี๊!!!”ยกเสียงสูงปี๊ดพลางหัวเราะหึๆในลำคอ

          แล้วหน้าแดงทำไม??”เสียงแซวของจงฮยอนทำใบหน้ายงฮวาร้อนผ่าว  จู่ๆหน้าก็แดงขึ้นมาไม่รู้ตัวลมหายใจติดๆขัดๆเหมือนกับอาการคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ

          ใครหน้าแดง>_< ไม่มีสักหน่อยคนโดนแซวถูกเสียดแทงใจดำขนาดนั้นจนนึกอยากจะมุดซอกโซฟาหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป  จงฮยอนคนอะไรช่างรู้ทันไปซะหมดล่ะซิหนุ่มปูซานเป็นนี้หมดป่ะเนี่ย

          เอ่อ!!แล้วสองคนนั้นยังไม่ลุกจากที่นอนอีกรึไง  สายโด่งซะขนาดนี้แล้ว  วันนี้ต้องไปซ้อมดนตรีต่อนะ  เดี๋ยวก็ออกสายกันพอดี

          ออ..เอ่อ..ตะกี้ก็เดินไปปลุกแล้วนี่นา  เฮ้!!มินฮยอก  จงชิน  พวกนายจะนอนกินบ้านกินเมืองกันหรือไงตื่นกันได้แล้วหัวหน้าวงรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทันทีก่อนที่จงฮยอนหนุ่มขี้สงสัยจะซักไซ้ไล่เรียงไปมากมายกว่านี้  ทำไมเช้านี้มันถึงดูยุ่งเหยิงวุ่นวายไปซะหมดน๊า  สมองน้อยๆมันดูไม่โล่งโปร่งเหมือนทุกวันเลยล่ะ

 

          สองแสบลุกขึ้นมาจากที่นอนแล้วแถมยังมานั่งจับเจ่ากันอยู่บนโซฟานั่งหัวชนกันแยกกันไม่ออก  ใบหน้าขาวอาการเบลอๆง่วงๆเพราะร่างยังไม่ประทับทรง  องค์ยังไม่ลงนั่นเอง  ถ้าองค์ลงแล้วล่ะก็คงจะเป็นลิงวิ่งกันให้พล่านดังระงมไปทั่วที่พัก  จงฮยอนวันนี้กลายร่างเป็นพ่อครัวประจำหอพัก  ท่าทางทะมัดทะแมงของชายหนุ่มร่างสูงบวกกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายหมีพูร์สดใสช่างเข้ากับเค้าในตอนนี้เสียจริงๆ  เป็นเพราะว่าแฟนคลับมอบให้เป็นของขวัญที่พวกเค้าย้ายที่พักใหม่นั่นเอง  แต่ละคนก็จะได้กันคนลายซึ่งแต่ละผืนน่ารักไม่แพ้กัน

          พี่จงฮยอนวันนี้ทำอะไรกินอ่ะ.เสียงงึมงำงัวเงียได้อีกของคังมินฮยอกเอ่ยขึ้น  ขณะที่ซุปกิมจิโชยกลิ่นหอมฉุยมาแตะที่ปลายจมูกของทั้งสองหนุ่มแถมยังย่นจมูกฟุดฟิดเพื่อสูดเอากลิ่นอันชวนน่ากินของซุปเข้าไปอย่างจัง

          หิวแล้วๆจองชินนอนเหยียดขายาวลงมา  แล้วพี่ยงฮวาไปไหนซะล่ะ  เพราะปกติแล้วจะต้องได้ยินเสียงดังเอะอะของหัวหน้าวงลอยมาสั่งโน่นนี่นั่นเป็นประจำทุกๆเช้า  แต่วันนี้มันแปลกและผิดปกติกว่าทุกๆวันหรือฟ้าจะถล่มดินจะทลาย  หรือว่าแกมีอารมณ์ติสๆ(แบบว่าอารมณ์ศิลปินเข้าร่าง)ไปนั่งทำ MV แถวสวนสาธารณะด้านล่างหอพักอีกล่ะนั่น!!

          เห็นเดินลงไปข่างล่างอ่ะพี่รองสุดหล่อเอ่ยขึ้น

          น่านๆๆๆว่าแล้วมั้ยล่ะ  มินฮยอกชั้นเดาถูกด้วย!!!”จงชินดีดนิ้วดัง ป๊อก รีบเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งหลังตรงในทันที

          ไม่เห็นแปลก!! พี่แกก็ทำแบบนี้ออกบ่อยไป  ไม่เห็นจะมีอะไรหนุ่มน้อยหน้าใสซื่อกระพริบตาถี่ๆบ่งบอกถึงความปกติ

          อ่ะ  นายลองคิดดูว่านานเท่าไรแล้วที่พี่ยงฮวาไม่ได้เป็นแบบนี้จองชินเริ่มจะอยากจะรู้สาเหตุขึ้นมาตะหงิดๆแล้วล่ะสิ

          เห็นหยิบกีต้าร์ไปด้วยพ่อครัวหัวป่าของวันดีเดร์วันนี้โพล่งออกมา อ่ะมาแล้ว!!อาหารในวันนี้ซุปแกงกิมจิ  และนี่ก็ต๊อกโบกี่  อันแสนอร่อยๆพร้อมกับยกอาหารมาวางถึงที่

         ไม่ๆๆนายไม่รู้อะไรพี่ยงฮวาอ่ะเค้ากำลังแต่งเพลงอยู่ต่างหาก  และอีกไม่นานจะไปออกรายการ we got married ด้วยน๊า  นายไม่รู้หรอ??”

         ก็ใช่  รู้แน่นอนอยู่แล้วเจ้าโย่งจองชินพยักหน้าเนิบๆ

          พวกนายไม่ตื่นเต้นกันหรือไง  ที่พี่เค้าจะไปออกรายการวาไรตี้ที่ดังมากๆตอนนี้อ่ะ  โหย!!ชั้นนะอดตื่นเต้นแทนพี่ใหญ่ไม่ได้เลยล่ะมินฮยอกทำหน้าปลาบปลื้มสุดๆปั้นใบหน้าน่ารักลอยไปลอยมา

          ทำอย่างกับว่าตัวเองจะไปเป็นเจ้าบ่าวเองยังงั้นล่ะ>_<”จงฮยอนหันมาแซวน้องเล็กของวงขณะที่มือหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปเข้าปากมินฮยอก!!รีบไปตามยงฮวามากินข้าวก่อน  เดี๋ยวค่อยมาเถียงกันต่อ

          พี่ก็โทรไปดิ๊  มือถือก็มี” ????

          ห๊า!!นั่นไงว่าแล้วมันต้องพูดแบบนี้  งั้นนายไม่ต้องกินเกินมันแล้ว  จะไปหรือไม่ไปเสียงดุของจงฮยอนยังไม่เท่าไรแต่ที่ว่าจะไม่ให้กินข้าวนั่นล่ะปัญหาใหญ่สุดๆไม่ได้การล่ะ

          ก็ได้ๆๆไปก็ได้ใจร้ายที่สุด!!แงๆเสียงอ่อยๆดวงตาเรียวเริ่มตก  รีบลุกเดินตะคุ่มๆออกไปทางประตูหน้าห้องก่อนจะได้ยินเสียงจงชินหัวเราะคิกๆชอบใจลอยละล่องตามมาอีกคน

 

          มุมสีเขียวของสวนสวยด้านล่างของที่พักสุดโมเดิร์นของหนุ่มๆทั้งสี่  จัดแต่งไว้อย่างลงตัวมีสวนหย่อมเล็กๆให้พักผ่อนหลังจากที่ผู้พักอาศัยเหนื่อยล้าจากการงานหรือสิ่งรบเร้าจิตใจจากภายนอก  จองยงฮวาก็เช่นกันชายหนุ่มมักจะใช้สถานที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อนหรือผ่อนคลายเช่นกัน  ซึ่งอาจจะไม่ได้มาบ่อยๆนักอันเนื่องมาจากงานช่วงนี้รัดตัวมากขึ้น

          มือหนานั่งเกากีต้าร์ตัวโปรดฮัมเพลงเบาๆสร้างสรรค์บทเพลงให้ชวนน่าฟังขึ้นไปอีก  มือหยิบปากกาเล่มโปรดขีดเขียนตัวหนังสือลงไปในกระดาษเปล่าหลังจากคิดภาษาเพลงได้แล้ว  แล้วหันกลับมาเล่นกีต้าร์อีกครั้งแต่ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับนึกถึงยัยเฉิ่มนิสัยเสียคนนั้นซะได้>_< จนทำให้เสียสมาธิในการแต่งเพลงทั้งๆที่คิดออกแล้วเชียวแต่ทำไมเนื้อเพลงที่คิดขึ้นได้จะต้องอันตธานหายไปเพราะยัยนั่นด้วย!!

          ทำไรอ่ะพี่??”คังมินฮยอกมายืนข้างๆตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้  ทำเอายงฮวาตกใจแทบหงายหลังตกเก้าอี้

          โฮ้ะ!!มาทำไมเงียบๆ  ไม่ให้สุ่มให้เสียงเจ้าบ้ามายืนเป็นจูออนไปได้!!”ว๊ากใส่คนต้นเสียงทันที

          นี่พี่!!จะให้ยกขบวนแห่กลองยาวมาเลยมั้ย  โน่น!!จะได้ยินเสียงดังตั้งแต่หน้าปากซอยโน่นคารมณ์กวนๆของน้องชายคนเล็ก  เรียกอารมณ์คนหัวเสียพุ่งปี๊ดขึ้นไปอีก

          ไอ้นี่  วอนเสียแล้วมั้ยเล่ามือหนายกกีต้าร์ขึ้นเตรียมตัวเล่นงานมินฮยอกเต็มเหนี่ยว(พี่น้องเค้าแกล้งกันน่ะ)

          กีต้าร์แพงนะพี่!!”มินฮยอกตะโกนโหวกเหวก  กระโดดไปมาวิ่งหนีไปรอบๆสนามแคบๆ

          ฉันไม่สน!!  วันนี้ขอให้ได้กระทืบแกสักทีเหอะนี่ก็เหมือนกันวิ่งไล่กันเหมือนเด็กๆอีกเช่นกัน

          ฟังผมก่อนดิ๊!!”ยืนหอบแฮ่กๆกันทั้งคู่หลังจากวิ่งกันจนเสียเหงื่อกันไปคนละหาบ พี่จงฮยอนให้มาตามให้พี่ไปกินข้าวได้แล้ว!!”

          แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่าเฟ้ย!!ต้องให้ใช้กำลังด้วย

          ก็ความผิดของพี่อ่ะล่ะเถียงกลับคอเป็นเอ็น

          พูดงี้เดี๋ยวสวยๆยกมือโบกไปที่ท้ายทอยน้องชายเบาๆทีเล่นทีจริง

          ตลอดเลยอ่ะ  เค้าเจ็บน๊า>_<”ยกมือลูบไปที่บริเวณที่ถูกโบกเบาๆ

          เสียงหัวเราะอารมณ์ดีของยงฮวากลับมาอีกครั้งหลังจากได้แกล้งน้องชายน่ารักของเค้า  มืออีกข้างสวมกอดไปที่ไหล่กว้างของมินฮยอกพร้อมทั้งขยี้ผมที่ยังไม่ได้จัดทรงให้ยุ่งขึ้นไปอีก  ส่วนที่มืออีกข้างก็ถือกีต้าร์โปร่งตัวโปรดไว้  ทั้งสองพากันเดินขึ้นตึกไปเพื่อที่จะไปรับประทานอาหารเช้าฝีมือจงฮยอนกินได้ไม่ได้อีกประเด็น หึหึ..

 

          แสงแดดยามสายๆของวันนี้ทำให้ใครบางคนยิ้มสดใส  ริมถนนของสวนสาธารณะเศษใบไม้ยามฤดูใบไม้ร่วงจนกระทั่งมาถึงฤดูหนาวปลิดร่วงลงมาทีละใบๆแทบจะหมดต้นเพื่อที่ในฤดูกาลถัดไปได้ผลิแตกก้านใบใหม่ที่ดูไฉไลกว่าเดิม

          หางเปียยาวถึงเกือบกลางหลังแว่นตาหนาๆใบหน้าเรียวโดยไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ  ร่างบางๆขาเรียวยาว  กับเครื่องแต่งกายสีขาวตัวหนาเข้ารูปพอดีร่างในชุดนักกีฬา  เธอดูทะมัดทะแมงเป็นที่สุดเหมาะกับชุดที่สวมใส่อย่างมาก  สาวน้อยมักจะมาวิ่งจ๊อกกิ้งที่นี่เกือบประจำถ้าพอจะเจียดเวลาอันน้อยนิดได้เพราะใกล้กับที่พักของเธอมากที่สุดแล้ว 

          เสียงตะโกนโวกเหวกดังแว่วมาไกลๆกลางสวนสวย  หญิงสาวชะเง้อคอมองไปรอบๆแต่สายตาของเธอกลับไปหยุดนิ่งอยู่กับหญิงสาวร่างระหงส์อีกคน  ถ้าเธอจำไม่ผิดแล้วน่าจะเป็นนางแบบชื่อดังของเกาหลีคลื่นลูกใหม่ที่กำลังมาแรงในช่วงนี้

          ยูเฮอี  นี่นาหญิงสาวพึมพำกับตนเองเบาๆมือบางพลางกระชับกรอบแว่นแล้วลดลงเพื่อให้แน่ใจว่านั่นคือ  ยูเฮอี จริงๆ  ก็จริงอย่างที่เธอคิดนั่นล่ะ  นางแบบสาวและนักร้องชื่อดังของเกาหลีซึ่งตอนนี้ดังเป็นพลุแตกรั้งไม่หยุดฉุดไปอยู่หลังจากที่เธอเข้าร่วมแสดงซีรี่เรื่องนึง  เธอก็ได้ขึ้นมาเป็นดาวดวงใหม่ประดับวงการแสดงสำหรับนักแสดงหน้าใหม่ทันทีเรียบร้อยโรงเรียนยูเฮอีไปอีกคน  วันนี้ยูเฮอี  เธอมาถ่ายแบบที่นี่  ดวงตากลมโตคมกริบขีดเขียนด้วยอายไลเนอร์สีดำ  สีสันแปลกใหม่บนเปลือกตาของเธอช่างโฉบเฉี่ยว  พวงแก้มระบายเรื่อๆด้วยสีชมพูวิ้งๆ  ปากบางได้รูปอมชมพูพลางด้วยกลอสราคาแพงลิบ

          เฮ้!!นั่นใคร  มาทำด้อมๆมองอะไรแถวนี้เสียงตะโกนก้องของใครบางคนแทรกมาในอากาศ  คงจะเป็นคนในกองถ่ายแบบอย่างแน่นอน  ซอฮยอนสะดุ้งสุดตัวพลางรีบกระชับแว่นตาลงอย่างมิดชิด  หญิงสาวรีบเดินออกมาจากที่ซ่อนก้มหน้าก้มตาซ่อนใบหน้าของเธอ  มาทำอะไรแถวนี้  จะวิ่งก็ไปวิ่ง  หรือว่าแอบมาถ่ายรูป  ไหนอ่ะกล้องก็ไม่มี  หรือซ่อนไว้ ห๊า!!” เสียงตะคอกอย่างไร้มายาทของคนต้นเสียงทำเอาซอฮยอนอยากจะยกมือขึ้นไปตั้นหน้าสักที

          เอ่อๆๆเปล่านี่คะ  ก็แค่มาดูว่าเค้ามาทำอะไรกันแถวนี้  ก็เท่านั้นเองหญิงสาวกล่าวตะกุกตะกัก

          งั้นก็ไปที่อื่น  ตรงนี้คนเค้าจะทำงานกันแล้วอย่าเข้ามาใกล้อีกล่ะเสียงแหวๆของสาวสองเพศดังลั่น

          ใครเค้าอยากเข้ามาเฉียดเล่า  ก็บอกแล้วไงว่าแค่มาดูเฉยๆเธอเริ่มจะเหลืออด

          เอาล่ะๆ  จะบอกอีกครั้งนะว่าอย่ามาแถวนี้อีกเสียงตะคอกเมื้อกี้นี้ค่อยๆลดลงแต่กดเสียงชะมัด

          ก็ได้ๆไปก็ได้ซอฮยอนรีบรุดออกมาทันที  หญิงสาวเดินออกมาอย่างหัวเสีย  นึกว่าตัวเองดีตายล่ะ!!”

 

          พี่คะ  นั่นใครล่ะคะ??”หญิงสาวร่างสูงโปร่งหุ่นสะโอดสะองทักขึ้นหลังจากได้ยินเสียงแว่วๆจากอีกด้านของกองถ่ายแบบ  ดวงตาเรียวเลิกขึ้นจมูกซนๆของเธอฉายแววดื้อไม่หยอก

          ออ  ไม่มีอะไรมากหรอกจร้า  ก็แค่ใครบางคนที่บ้าดารามาแอบดูดาราน่ะจร้า

          อย่างงั้นหรอกหรอ  คิดว่าพี่ไปมีเรื่องกับใครมาเสียอีกหญิงสาวกล่าวเชิงล้อเล่น

         “NO NO NO พี่จะทำยังงั้นได้ยังไงล่ะ  เดี๋ยวก็เป็นข่าวดาวกระจายลือกันให้แซ่ดล่ะซิไม่ว่า  พี่ไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งหรอกจ๊ะโบกมือปฎิเสธไปมาซะยกใหญ่

          ยูเฮอีคลับคล้ายคลับครามองเห็นหลังไวๆของหญิงสาวร่างบางอีกคนที่วิ่งหลบหลังพุ่มไม้  ส่วนสัดที่เธอดูคุ้นตาเป็นอย่างมากแต่ยากที่จะคาดเดา  เธอเอียงพวงแก้มใสให้ช่างแต่งหน้าระบายสีสวยอย่างอดสงสัยไม่ได้  รู้สึกว่ามีบางอย่างค้างคาใจเธอจริงๆ  หญิงสาวในชุดกีฬาสีขาวผมยาวท่าทางเอาเรื่อง ไม่น่าจะใช่นะหรือจะใช่กันล่ะ  คิ้วสวยขมวดเล็กน้อยหลังจากครุ่นคิดยังไงก็คิดไม่ออก  แต่ช่างเถอะก็คงแค่เด็กๆที่ชอบมาเที่ยวเล่นแล้วบังเอิญมาพบสาวสวยอย่างเราเท่านั้นเอง  เรื่องหลงตัวเองต้องยกให้เธอเป็นที่หนึ่ง  ก็ฉันสวยแล้วจะทำไม

 

         จองยงฮวา  มาถึงกองถ่ายแบบช้ากว่าเวลาที่นัดหมายไว้เล็กน้อย  เนื่องจากชายหนุ่มและสมาชิกในวงติดงานแสดงอยู่อีกที่หนึ่ง  น้องๆสามแสบกลับไปซ้อมดนตรีกันตามปกติจึงมีเฉพาะยงฮวาเท่านั้นที่มาถ่ายแบบครั้งนี้คนเดียว  และที่สำคัญมาถ่ายแบบกับนางฟ้าคนสวยยูเฮฮีซะด้วยล่ะสิ  ชายหนุ่มเคยร่วมงานกับนางฟ้าสาวสวยมาแล้วก็ยอมรับว่าสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง  ยิ่งมาถ่ายแบบด้วยกันครั้งนี้เป็นเรื่องกล้วยๆมากสำหรับทั้งคู่แต่อาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักเนื่องจากงานยุ่งๆทั้งคู่

         และคอนเซ็บของงานในวันนี้ธีมจะเป็นนางฟ้าสาวสวยในชุดสีขาวบริสุทธิ์กับชายหนุ่มลึกลับกับกีต้าร์คู่ใจท่ามกลางธรรมชาติของสวนหย่อมสีเขียวและมวลดอกไม้สีสันสวยงาม  ท่าทางยูเฮอีจะชอบที่นี่มากๆเสียด้วยสิ  เธอหยิบกระจกเงาขึ้นส่องสำรวจใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ชั้นเยี่ยมยี่ห้อดังที่ช่างแต่งหน้ามือหนึ่งของเกาหลีนำมาใช้ในงานนี้  พลันสายตากลมโตเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งกำลังเดินถือกีต้าร์สุดเท่ร์เข้ามานั่งลงไม่ไกลจากที่เธอนั่งมากนัก  รอยยิ้มหวานสดใสกลับมาอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้พบกับชายหนุ่มสุดเท่ร์นานแล้วตั้งแต่ละครจบไปคราวก่อน  เค้านั่งไขว่ห้างกีต้าร์ถูกวางลงบนตักมือเรียวหนาเริ่มเล่นกีต้าร์พร้อมบรรเลงเพลงเบาๆ

          อะ  แฮ่ม..>>”เสียงหวานกระแอมทักทายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าพลางยืนกอด-อกชำเลืองมาที่เค้า

          อ้าว  หวัดดี  ยูอี  สบายดีมั้ย??รู้สึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันมาพักพักใหญ่แล้วนะเนี่ยชายหนุ่มทักเสียงสดใส  พลางเงยใบหน้าคมขึ้นมองยูเฮอีที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

          เฮ้อ!!น่าน้อยใจจังหญิงสาวแอบถอนหายใจบ่นด้วยอาการน้อยใจ  ก็นานแล้วสิคะ

          น้อยใจเรื่องอะไร?ยงฮวาหยุดเล่นกีต้าร์พลางหันมาสนใจสาวสวยตรงหน้าอย่างจริงจังยิ้มกรุ้มกริ่ม

          พี่นี่นะ  ยังทึ่มเหมือนเดิมเลยนะหญิงสาวยังคงต่อว่าแถมค้อนให้วงใหญ่

          ไม่รู้จริงๆ  มีอะไรบอกมาเลยดีกว่าน่าชายหนุ่มแอบยิ้มหวาน  เลิกคิ้วสงสัยคนตรงหน้า

          “Cnblue ดังเป็นพลุไม่เห็นพี่จะชวนไปเลี้ยงฉลองกันบ้างเลย  นี่นะหรอเรียกว่าคนรู้จักกัน

          แค่จะปลีกตัวไปทำธุระส่วนตัวยังไม่ค่อยจะมีเลย  ถ้างั้นยังงี้ดีม๊ะ  วันหลังพี่กับสมาชิกในวงจะพาเธอไปเลี้ยงฉลองกันดีมั้ย??  ให้เธอเลือกร้านเองเลย

          จริงนะ  สัญญาแล้วนะถ้าผิดสัญญานะคอยดูหญิงสาวยื่นปากดวงตากลมโตแสดงถึงอาการดีใจอย่างเก็บไว้ไม่อยู่  ชายหนุ่มได้แต่นั่งยิ้มเงียบๆ แล้วจะรักษาสัญญาได้มั้ยเนี่ย

           วันนี้เธอดูสวยจังและดูแปลกไปนะเนี่ยยงฮวาเอ่ยปากชมหญิงสาวอย่างจริงใจยิ้มเผยเขี้ยวเสน่ห์

          จริงหรอ  พี่ชมเค้าจริงๆหรอ  ดีใจจัง  อืม!!  แล้วน้องๆสมาชิกไปไหนกันหมดล่ะคะเธอมองไปรอบซึ่งปราศจากร่องรอยของเหล่าสมาชิกสุดหล่อ  แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนิทกับสมาชิกของวงCNblueสักเท่าไรแต่ว่าคงจะเป็นมารยาทเสียกระมังที่เธอจะต้องรักษามันไว้  เพราะเธอเองก็เป็นแฟนคลับของวงนี้เช่นกัน  ดวงตาสวยจ้องมองมาที่จองยงฮวาเมื่อชายหนุ่มเผลอก็หลายครั้ง  อาการตื่นเต้นในทุกครั้งที่ได้พบชายหนุ่มผู้นี้มันเป็นไปโดยอัตโนมัติโดยที่หาสาเหตุไม่ได้  เธอรู้แต่ว่าถ้าได้อยู่ใกล้เค้าแล้วเธอสบายใจและมีความสุขที่สุดในโลก..

          ยูอีๆๆยงฮวาเรียกหญิงสาวหลายครั้งหลายครา  จนกระทั้งเธอสะดุ้งเล็กน้อยหันกลับมายิ้มให้เค้าอย่างอายๆ   ชายหนุ่มส่งยิ้มให้หญิงสาวพลางแอบแซว  ใจลอยไปถึงใครแล้วน๊าตอนนี้

          พี่นะ  เค้าเปล่าสักหน่อย!!”ใบหน้าตูมๆแก้มป่องๆของเธอเริ่มแดงและแดงจัดจนจะกลายเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้วตอนนี้  ก็คนที่อยู่ตรงหน้าเธอแซวถูกเผลงเลยแต่ชายหนุ่มจะรู้มั้ยว่ายิ่งเค้าดูเป็นคนขี้เล่นแถมยังปากหวานเช่นนี้จะยิ่งให้เธอยิ่งชอบเค้าเข้าไปอีกตั้งมากมาย  วันนี้หญิงสาวมีความสุขจริงๆ

          แน่ะ  ยังไม่หยุดยิ้มอีกหรือว่าใครไปทำอะไรให้ยูอีของเราเป็นแบบนี้น๊าเค้ายังคงแซวเธอต่อไป

          ไม่คุยด้วยแล้วนะ  อายจัง>_<”หญิงสาวยกมือบางกุมพวงแก้มอมชมพูของเธอเองหน้าเริ่มชาไปหมด

          งั้นไม่แซวล่ะ งั้นพวกเราไปเริ่มงานกันเลยดีมั้ย

ทั้งคู่หลังจากได้ยินเสียงจากพี่ๆในกองถ่ายเรียกเพื่อจะให้เริ่มงานจึงไม่รอช้ารีบวิ่งตามกันไปทันที

 

          ริมถนนทางเดินเท้าผู้คนคึกคักเป็นพิเศษเนื่องจากใกล้เทศกาลสำคัญๆหลายเทศกาลเข้ามาแล้วหลังจากที่เริ่มต้นฤดูเหมันต์มาได้สักพักแล้ว 

          โอ๊ะๆๆ จะไม่ทันแล้วๆหญิงสาวร่างบางรีบวิ่งอย่างรวดเร็วแทรกไปในฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาบนทางเดินเท้า  กระเป๋าเป้สีน้ำตาลใบโตถูกแบกไว้ที่ไหล่แคบของเธอหนังสือเรียนสองสามเล่มกอดไว้ที่อ้อมอก  รายงานๆของฉันเธอพึมพำขณะที่นึกขึ้นได้ว่าได้นำรายงานติดกระเป๋ามาด้วยหรือเปล่า  เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง โอ๊ะ  ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะรอก่อนนะ

          ซอฮยอน  เธอมัวทำอะไรอยู่ใกล้จะเข้าเรียนแล้วนะ  เธอก็รู้ว่าวิชานี้ถ้าเราขาดเรียนอีกครั้งมีหวังโดนไม่ให้สอบแน่  โอ๊ย  ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย!!”เพื่อนสนิทของซอฮยอนแอบบ่นผ่านกระบอกเสียงมือถือออกไป

          ใจเย็นๆซี่  โอ๊ะ..นั่น  มาแล้วๆหญิงสาวรีบโบกไม้โบกมือให้เพื่อนสนิทของเธอที่ยืนเต้นเร่าๆอยู่ขณะที่มองหน้าปัดนาฬิกาที่ข้อมืออยู่หลายครั้ง

          อกชั้นจะแตกตายอยู่แล้วยังไม่ทันที่ซอฮยอนจะได้ยืนหายใจกลับถูกกระชากมือให้รีบวิ่งไปเข้าห้องเรียนอย่างรวดเร็ว

 

          เพราะก่อนหน้านั้น  ซอฮยอนมักจะไม่ได้เข้าเรียนเนื่องจากติดภาระกิจสำคัญซึ่งก็มักจะได้เพื่อนสนิทที่น่ารักของเธอที่จดรายงานต่างๆให้ในทุกๆครั้งจนเธอรู้สึกไม่รู้ว่าจะขอบคุณเพื่อนของเธอคนนี้ยังไงดี

          ฉันเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วก็รีบตรงมาเรียนเนี่ย  เธอจะไม่ให้ฉันได้หายใจมั่งเลยหรอซอฮยอนแอบบ่นกับเพื่อนขณะที่นั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ภายในสนามหญ้าสีเขียว   แก้วกาแฟอุ่นๆไอสีขาวโพลนลอยเคว้งไปมาในอากาศเหมือนนักแสดงที่กำลังเต้นระบำส่ายเอวไปมาช่างน่าชมยิ่งนัก

          อ่า  หนาวจัง><  ได้กาแฟอุ่นๆค่อยดีขึ้นหน่อยยุนฮีเพื่อนสนิทนิสัยดีของหญิงสาวรู้สึกดีขึ้นมาอีกนิดหน่อยหลังจากได้ลิ้มรสกาแฟถ้วยโปรด

          แน่ล่ะสิ  นั่นมันเงินของฉันนี่นาซอฮยอนยื่นปากพลางพูดกระทบ

          นี่!!เธอเกือบทำให้ฉันหัวใจวายเพราะว่าจะไม่ได้เข้าสอบแล้ว  ยังมาทำปากดีอีก

          นี่!!เธอนี่จริงๆเลยน๊าซอฮยอนหยิกไปที่ไหล่ของยุนฮีเบาๆ  ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเนื่องจากขำกับท่าทางของเพื่อนสาว

          ได้ข่าวว่าจะมีวงดนตรีมาเล่นที่มหาวิทยาลัยเราด้วยล่ะยุนฮีวางแก้วกาแฟลงพลางยกมือขึ้นมาเกยคางตนเอง  ขยิบตาปิ๊งๆให้กับซอฮยอนพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย  เธอรู้ป๊ะ!!ว่าใครจะมาเล่น  ให้ทาย..”

         ใครจะไปรู้   แล้วใครล่ะที่จะมาเล่นฉันคงไม่ได้อยู่ดูแน่เลย  น่าเสียดายจังหญิงสาวยังแอบเสียดาย

          อืม  ถ้าวันนี้เธอไม่ไปไหนเธอได้ดูแน่นอน

          ห๊า  วันนี้หรอแล้วใครมาล่ะ??sหืม

          “CBblue ไง  กรี๊ดๆๆๆๆยุนฮีฉีกยิ้มกว้างปากแทบจะถึงใบหูหลังจากเอ่ยชื่อวงอินดี้ชื่อดังของเกาหลีวงโปรดขึ้นมา  ส่วนอีกคนที่นั่งฟังอยู่ถึงกับอึ้งกิมกี่ดวงตากลมโตลุกวาว

          อะไรน๊ะ!!”ซอฮยอนตะโกนเสียงหลง

          เป็นอะไรไปตะโกนซะเสียงดังเชียวยื่นหน้ามามองซอฮยอนที่ตะโกนซะเสียงดังพร้อมกับยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนสาว  ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา

          งั้นฉันไม่อยู่นะรีบคว้าเป้มาเก็บหนังสือเรียนลงกระเป๋าพร้อมกับคว้าแก้วกาแฟเตรียมตัวลุกขึ้นจากที่นั่ง  ยุนฮีรู้ทันรีบดึงร่างบางให้นั่งลงทันที

          พอเลย  เธอทำให้ฉันเกือบเข้าเรียนสายเธอต้องไปดูเป็นเพื่อนชั้น!!   ห้ามโยกโย้อย่างอื่นเด็ดขาดไม่ยังงั้นเจอโกรธจริงๆด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดเอ่ยขึ้น

          ฉันจะทำยังไงดีล่ะนี่ใบหน้าของซอฮยอนซีดลงมาทันที  จะต้องเจอหน้าอีตานั่นอีกยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด  ไม่อยากเจอเลยจริงๆให้ตายสิ  ภาพในวันนั้นที่ร้านกาแฟซึ่งเค้ายังพูดจาไร้สาระกวนโทสะเธอจนจำขึ้นใจจนซอฮยอนอยากจะตั้นหน้าหล่อๆนั้นให้เขียวปั๊ดไปเลย

          ว่าไง  เงียบไปล่ะ  ชั้นอยากเห็นพี่จงฮยอนน่ะ นะๆๆเจอลูกอ้อนของยุนฮีเข้าไปจนหญิงสาวเริ่มใจอ่อน คงไม่เป็นไรน่านะหญิงสาวเริ่มรำพันกับตนเอง

          ทำความฝันของฉันให้เป็นจริงสักกรั้งนะซอยฮอน นะนะ  พี่จงฮยอนของฉันกำลังจะมาโปรดฉันแล้ว  ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น  เสร็จนี่เราไปทำสวยกัน ดีมั้ย??”ยุนฮีหันมาฉีกยิ้มให้กับซอฮยอนซึ่งตรงกันข้ามกับหญิงสาวกลับนั่งหน้าซีดยิ้มยังแทบจะไม่ออก

 

          ในรถตู้กึ่งแวนคันโตภายใจบรรจุหนุ่มหล่อทั้ง4 คนพร้อมกับผู้จัดการสุดเฮี๊ยบซึ่งกำลังนั่งสนทนากับอีกสายที่ดังเข้ามา 

           ว๊าว  วันนี้ได้มาเล่นที่นี่ด้วยจองชินยิ้มกว้างหลังจากได้ข่าวว่าจะได้มาเล่นดนตรีที่มหาวิทยาลัยชื่อดังและมีชื่อแห่งหนึ่งในกรุงโซล 

          นายจะแอบมาเหล่สาวหรือป่าวเนี่ย!!”มินฮยอกแทรกขึ้นมาเชิงล้อเล่น

          เจ้าบ้า  พูดอะไรเกรงใจข้างหน้าโน่นบ้างจองชินปาหมอนใบเล็กใส่มินฮยอกพลางบุ้ยปากไปทางผู้จัดการส่วนตัวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยตอนนี้เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการจัดตารางงานอันแสนวุ่นวายให้กับหนุ่มๆ

          แหม  ก็อยากพูดให้ขำบ้างไรบ้างอ่ะนะดวงตาตี๋ๆยิ้มได้ของมินฮยอกยิ้มเปล่งประกายขึ้นมาทันที

         

           เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด………….!!!!

           เสียงเบลกดังเอ๊ยดของรถแวนคันใหญ่ดังสนั่น  ทั้ง4หนุ่มแทบจะศีรษะชนกันเลยทีเดียวชั่วประเดี๋ยวนั่นเอง  เสียงของผู้จัดการสบถออกมาเสียงดังเช่นกัน

          เฮ้ย!!!ยยยทำไมเดินกันไม่ดูตาม้าตาเรือกันบ้างเลยน๊าคนสมัยนี้แล้วกลับหันไปคุยโทรศัพท์ต่อ

          พลันสายตาของจองยงฮวาเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ดูคุ้นๆผมที่ถูกมัดเป็นหางเปียยาวสะพายเป้สีน้ำตาลถ้าชายหนุ่มจำไม่ผิด  หญิงสาวช่างคล้ายคลึงกับยัยเฉิ่มที่ร้านกาแฟนั่นอย่างแน่นอนและที่สำคัญเธอและสาวน้อยอีกคนกำลังจูงมือกันเดินข้ามถนนและเกือบจะถูกรถของหนุ่มๆสุดฮอตชนซะแล้วล่ะสิ  พวกเธอโค้งเพื่อเป็นการขอโทษยกใหญ่แล้วจึงรีบวิ่งออกไปหลบยังริมถนนดังเดิม

          ร่างสูงโปร่งผมยาวของหญิงสาวเริ่มเข้ามากวนใจของยงฮวาอีกครั้งยิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์เสียพาลให้หงุดหงิด  เธอเป็นใครทำไมถึงทำให้ใจของเค้าถึงกับวุ่นวายได้ขนาดนี้

 

>>>>>>>>>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #23 LLbxit4k (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 00:25
    ติตามต่อค่ะ

    สนุกมากๆ
    #23
    0
  2. #16 lHan+Namu:~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 23:46
     มีหลายปมแฮะ น้องซอกับเฮียย๊ง น้องซอกับยูอี 
    น่าติดตามๆๆ


    #16
    0
  3. #10 arcsine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2554 / 23:32
     อยากรู้จังค่ะ ว่าน้องซอของเราจะเป็นใคร

    สนุกจังค่ะ ไรเตอร์ไฟท์ติ้ง
    #10
    0
  4. #7 นุชชี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2554 / 17:49
    สนุกจังเลยค่ะ



    เอพต่อน่ะค่ะ สู้ๆ ค่ะ
    #7
    0
  5. #5 cawaii_yunho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 / 01:16

    ไม่หลับไม่นอนรออ่านๆ

    #5
    0
  6. #3 sppzy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 22:17
     มาแล้ว......
    อิอิ ดีใจจังที่มาอัพแล้ว...
    ขอบคุณคร่า...

    #3
    0