4หนุ่มมาดร๊อคปิ้งรักยัยสาวหน้าใส...

ตอนที่ 1 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 พ.ย. 53

         
          “วันนี้พวกนายมีงานถ่ายแบบตั้งแต่ช่วงบ่ายไปยันช่วงค่ำเลยนะ เข้าใจมั้ย!!”

หลังสิ้นเสียงป่าวประกาศจากผู้จัดการส่วนตัวของวงCNBLUE แล้วหลังไวๆของผู้จัดการวงก็หายลับไปยังทางเดินของประตูด้านหน้าของห้องซ้อมดนตรี ซึ่งแต่ละคนกำลังสาละวนวุ่นวายกับการจัดเก็บเครื่องดนตรีของตนเองก่อนจะหันมาพยักหน้ารับทราบหน้าที่ถัดไปของตนเอง

          ความเหนื่อยล้าที่เก็บสะสมมาตั้งแต่ช่วงต้นเดือนไม่ใช่สิหลายเดือนที่ผ่านมา  พวกเค้ายังไม่ได้หยุดพักผ่อนยาวๆเลยสักครั้งซ้ำตารางงานอันยาวเหยียดของทุกๆวัน  ทำให้เด็กหนุ่มที่กำลังกินกำลังนอนอดที่จะงอแงบ้างเป็นบางครั้งไม่ได้  ต้นปีหลังจากเดบิวต์มาความโด่งดังของพวกเค้ายิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นไปอีกอย่างไม่สามารถหยุดยั้งได้ และคงไม่ต้องมีคำบรรยาย  บวกกับความสามารถด้านดนตรี ร้องเพลง แต่งเพลงเอง ร้องเองเล่นดนตรีสดๆความสามารถล้วนๆ และบังเอิ๊ญ บังเอิญหน้าตาแนวหนุ่มโซลดันไปโดนใจแม่ยกทั้งในและต่างประเทศ กันทั่วเอเชียอีกด้วย

          พี่!!ผมหิวแล้วน้องเล็กสุดของวงคังมินฮยอกตะโกนแทรกขึ้นมา ก่อนจะทิ้งก้นลงนั่งขวางๆบนโซฟาตัวยาว

          ผมด้วย!!”เจ้าโย่งฉายาหัวไม้ขีดจองชินสมทบขึ้นมาอีกคน  ตั้งแต่เช้าเพิ่งกินข้าวไปมื้อเดียวเอง  เพราะง่วนอยู่กับการซ้อมดนตรีนั่นเอง อีกไม่นานซิงเกิ่ลใหม่ก็จะออกวางจำหน่ายอีกแล้วไม่นานเกินรอ  คราวนี้แม่ยกจะได้ควักกระเป๋ากันอีกเช่นเคย

          อย่าบอกน๊ะ!!ว่าจะให้กินข้าวกล่องอีกแล้วอ่ะ โอ๊ย!!ผมเบื่อข้าวกล่องน้องเล็กส่งเสียงงอแงเป็นเด็กๆ

         ไม่กินข้าวกล่องจะกินอะไร  หูฉลาม ไข่ปลาคาร์เวีย งั้นสิ!!??เจ้าบ้าพี่ใหญ่ของวงจองยงฮวาถลึงตาใส่คนต้นเสียง  พลางทีเล่นทีจริงอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งน้องเล็ก  ก่อนจะฉีกยิ้มอวดเขี้ยวเสน่ห์ที่สามารถเฉาะหัวใจสาวน้อยสาวใหญ่มานักต่อนักแล้ว

          พี่จงฮยอนล่ะ??พี่อยากกินอะไรออกความเห็นหน่อยสิ?

          กินอะไรก็เหมือนกัน  แต่ว่าตอนนี้หิวอย่างแรง??”ใบหน้าขาวใสปากอมชมพูหันไปสบตากับยงฮวาพี่ใหญ่ซึ่งมาจากปูซานด้วยกันทั้งคู่

          อย่าบอกนะว่าจะกินซุปซี่โครงหมูอีก>>พอเลย  อันนั้นผมก็เบื่อเหมือนกันล่ะ?”มินฮยอกเบ้หน้า

          เอาน่ะกินๆไปก่อน  เสร็จงานแล้วเราค่อยไปหาอะไรอร่อยๆกินกันทีหลัง โอเคมั้ย??”พี่ใหญ่ตะโกนบอกพลางปรบมือสองสามครั้ง  ก่อนจะเดินมุ่งหน้าออกจากห้องซ้อมดนตรีไปก่อน

 

          บนถนนใจกลางกรุงโซลยามค่ำคืน  รถราต่างเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า  ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบ้างเลือกจับจ่ายของกินของใช้  คู่รักแต่ละคู่เดินควงแขนกันโต้ลมหนาวที่ยังคงพัดโชยอ่อนๆแต่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ยังอบอวลอยู่โดยรอบ  ตอนนี้ยังเป็นเวลาสองทุ่มเศษเหมาะกับการพักผ่อนเป็นที่สุด…>_<

          อ่า!!  เสร็จงานซะทีวันนี้  เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวจังเลย  เอ่อ!!พี่ไหนว่าจะแนะนำร้านกาแฟที่พี่เคยไปดื่มมาอ่ะ  เห็นชมว่ารสชาติเยี่ยมใช้ได้เลยอ่ะจองชินเอ่ยขึ้นมา  ก่อนจะยกมือกระชับแว่นที่สวมอยู่พร้อมพลางใบหน้าที่สวยราวผู้หญิงไว้

          นี่ไง  ใกล้ถึงแล้วตรงหัวมุมนั่นไง  แสงสีส้มๆนั่นล่ะปลายนิ้วเรียวสวมแหวนวงโตชี้ไปยังมุมถนนด้านหน้า  หน้าร้านประดับโคมไฟสีส้มสีสันสวยงาม

          อืม  ช่ายๆตกลงว่าถูกใจรสชาติของกาแฟหรือติดใจอย่างอื่นหรือเปล่า???”มินฮยอก  อดที่จะแอบแซวพี่ใหญ่ไม่ได้  ลีจงฮยอนที่เดินตามหลังมาแอบอมยิ้มพลางแอบมองเป้าหมายซึ่งหันมาค้อนให้น้องเล็กซะวงใหญ่(แม่ยกละลายๆ)

          คงทั้งสองอย่างล่ะมั้งคนโดนแซวสวนกลับมา

          พูดเป็นเล่นน่ะพี่

          ใกล้ถึงแล้วล่ะ  ได้กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นๆโชยมาแล้ว><”ลีจงฮยอนเอ่ยขึ้นมือทั้งสองเดินล้วงกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก๊ตสีดำหลบซ่อนจากอากาศเย็นจัดรีบเดินมุ่งไปยังร้านกาแฟข้างหน้า

 

          แสงสีส้มอ่อนๆทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่น  และสไตการตกแต่งร้านกาแฟของที่นี่ไม่เหมือนใครแทนที่จะตกแต่งออกแนวทั่วๆไป  แต่ที่นี่กลับใช้การออกแบบผสมผสานแนวตะวันตกกับโทนสีพาสเทลแบบเรียบๆให้ความรู้สึกสบายตาและสบายอารมณ์เหมาะกับการมานั่งจิบกาแฟเพื่อผ่อนคลายจากสิ่งแวดล้อมภายนอกเสียมากกว่า  บรรยากาศกันเองกรุ่นกลิ่นหอมของมอคค่าผสมกับกลิ่นขนมปังที่เพิ่งอบจากเตาใหม่ๆ  นี่สิ!!สิ่งที่พวกเค้าต้องการ>_<

          พี่  ที่นี่ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย!!ทุกอย่างโอเคเลยล่ะ??”จงฮยอนกวาดสายตามองไปโดยรอบก่อนจะเม้มปากพยักหน้าอย่างช้าๆ

          แน่นอนอยู่แล้ว  เพราะมันไม่ธรรมดาไงยงฮวาทิ้งตัวลงนั่งโต๊ะที่เค้ามานั่งประจำเกือบจะด้านในสุดเพื่อหลบเหล่าสาวกที่ถ้ามาพบแล้วล่ะก็คงจะดื่มกาแฟไม่เป็นสุขแน่   เสื้อคลุมสีดำถูกถอดออกวางลงข้างตัวเผยให้เห็นเสื้อกันหนาวแขนยาวสีครีมอ่อนๆก่อนจะมองไปยังป้ายเล็กๆบ่งบอกถึงรายการที่จะสั่ง

          ผมขอแค่โกโก้ร้อนก็พอมินฮยอกเอ่ยขึ้น  บุ้ยหน้าไปทางจองชินเอาอะไรดีนายอ่ะ

          ขอเหมือนกันดีกว่าขี้เกียจคิด”!!!>_<

          เรื่องแค่นี้ยังคิดเองไม่เป็นนะนายหันไปต่อว่าจองชินชินกูซะงั้น  ฝ่ายตรงข้ามได้แต่ขยับปากไปมาเหมือนกับบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

          พวกนายอย่ามาตีกันที่นี่ขอร้องเลยนะ!!!”เสียงปรามจากพี่ใหญ่ของวงดังขึ้น  สร้างเสียงหัวเราะคิกคักให้สองแสบกันยกใหญ่  ไม่นานนักกลิ่นหอมอ่อนๆของโกโก้ร้อนๆก็มาวางลงตรงหน้าพร้อมกับกาแฟถ้วยโปรดของหนุ่มร๊อคเกอร์ทั้งสี่

          อืม  รสชาติกลมกล่อมหอมชื่นใจดีจังนี่เป็นความคิดเห็นของจงฮยอนหลังจากที่กระดกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเมื่อรสชาติสัมผัสกับปลายลิ้น

          ได้ยินว่าเป็นร้านที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน  และตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่พักของพวกเราด้วยยงฮวาเอ่ยขึ้น

          พวกเราคงต้องมาดื่มที่ร้านนี้บ่อยๆซะละมั้งเสียงจองชินออกความเห็นบ้าง

          ผมชอบการตกแต่งร้าน  น่ารักเข้ากับหน้าตาของผมดีสิ้นเสียงของมินฮยอกเท่านั้นล่ะมือไม้ของสามหนุ่มยื่นมามะรุมมะตุ้มที่หัวกลมๆของชายหนุ่มเชิงล้อเล่น  หรือใครจะเถียง

          ใครจะกล้าไปว่านายมินฮยอกจงฮยอนยกถ้วยกาแฟอุ่นๆขึ้นดื่ม

          ขอบคุณคร๊าบบบบน้องเล็กลุกขึ้นก้มหัวกลมเล็กน้อย  ทุกคนยิ้มให้กับความทะเล้นของน้องสุดท้อง

 

         เสียงฝีเท้าหนักๆของใครบางคนวิ่งผ่านเข้ามาทางประตูหน้าร้าน  เสียงกรุ้งกริ๊งที่แขวนไว้ไหวสั่นไปมาลมหนาวจากด้านนอกโชยเข้ามาวูบหนึ่งก่อนมือบางๆจะรีบงับประตูแล้วปิดลงและฮีทเตอร์อุ่นๆจึงเริ่มทำงานอีกครั้ง

          พี่!!ขอโทษนะวันนี้มาช้าไปหน่อยหญิงสาวร่างโปร่งผมยาวถักเปียสองข้างวิ่งกระหืดหอบเข้ามา  เธอสูดเอาอากาศเข้าปอดมากเท่าที่จะทำได้  มือบางทั้งสองข้างกำถูไปมาด้วยกันพลางยกขึ้นใช้ปากเป่าใส่มือหลายต่อหลายครั้งเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ก่อนที่มันจะแข็งไปมากกว่านี้

          ร้านก็ไม่ได้ยุ่งมากซะหน่อย  ตัวเองนั่นล่ะที่ออกจะยุ่งจะตายยังจะมาอีกพี่สาวแสนสวยส่งยิ้มให้น้องเล็ก^_^ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนถูกผูกไว้ด้านหลังขมวดเป็นมวยผมยกสูงมีเพียงปรอยผมข้างแก้มขาวเท่านั้นที่โรยลงมาทำให้ใบหน้าเธอดูละมุนยิ่งขึ้นไปอีก

          ไม่ได้สิคะ  ร้านเพิ่งเปิดได้ไม่นานเราก็ต้องช่วยกันสิ  ช่วงแรกยอดขายอาจจะไม่ค่อยดีนัก  ยังไงก็ต้องสู้ๆล่ะค่ะ>_<”เด็กสาววางกระเป๋าเป้ลงในลิ้นชักเก็บของด้านหลังเคาเตอร์  ใบหน้าเล็กๆขาวสะอาดปราศจากเครื่องสำอาง  กรอบแว่นหนาทรงสี่เหลี่ยมวางบนใบหน้าเรียวปากบางอมชมพูเรื่อๆส่วนสูงได้สัดส่วนพอเหมาะกับเสื้อผ้าแสนจะธรรมด๊า  ธรรมดาอย่างมากอำพลางอยู่บนร่างกายบางๆของเธอ  ภาษาบ้านๆเลยก็เรียกว่า  ยัยเชยชะมัด  อะไรประมาณนั้น>_<

         “’งั้นเค้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและจะรีบลงมาช่วยนะคะพี่ยูริ

          ได้จร้า  ไม่ต้องรีบมากนักหรอก  เอ่อ  เดี๋ยวจะ…???”ยังไม่ทันจะขาดคำเสียงโครมดังๆจากด้านหลังส่งเสียงแว่วมา  พี่สาวถึงกับส่ายศีรษะไปมากับความซุ่มซ่ามของน้องสาวจอมเปิ่น

          อูยยยยยยย>_<…เจ็บชะมัดเลยทำไมต้องมาวางตรงนี้ด้วยนะเนี่ย!!”หญิงสาวแอบบ่นพึมพำกับสิ่งของที่วางกีดขวางทางเดินของเธอพลางยื่นมือก้มลงไปปัดก้นที่ยังระบมของเธอเพื่อให้คลายอาการเคล็ดขัดยอก

         หลังจากเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดของพนักงานในร้านแล้ว  เสื้อคอปกโทนชมพูอ่อนๆกับกางเกงทรงพอดีกับรูปร่างทะมัดทะแมงคาดเอวด้วยผ้ากันเปื้อนอีกชั้น

         หญิงสาวเดินออกมาหน้าร้านส่งยิ้มให้พี่สาวที่ยังยุ่งจัดของอยู่ที่เคาเตอร์  วันนี้ลูกค้าในร้านมีไม่มากนักบรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจากละอองของกาแฟปะปนกับกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ที่วางตกแต่งตามมุมต่างๆของร้าน 

          ซอฮยอน  ชื่อที่พี่สาวและใครๆหลายคนมักเรียกสาวน้อยมาโดยตลอด  กริยาน่ารักสดใส  เธอพกติดตัวไปด้วยเสมอพร้อมกับรอยยิ้มที่ใครก็มักจะไม่สามารถละสายตาไปได้  

          ผมชนะแล้ว!!”เสียงเด็กหนุ่มดังมาจากหัวมุมด้านหลังของโต๊ะที่หญิงสาวกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่  ในมือถือผ้าขี้ริ้วพลางเหลือบสายตาเรียวไปมองแว๊บนึง!!แว๊บนั้นเอง  ดวงตาของเธอก็ประสานเข้าอย่างจังกับชายหนุ่มที่นั่งวางมาดเท่ร์ถือแก้วกาแฟกำลังตั้งท่าจะกระดกเข้าปาก  เค้าคนนั้นเหลือบมามองที่เธอด้วยเช่นกัน  ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างช้าๆซึ่งรอบๆตัวเค้ายังมีอีกสามหนุ่มนั่งประกบล้อมรอบโต๊ะสีขาวนั่นด้วยเช่นกัน  แม้แสงจากโคมไฟจะส่องเรื่อเรืองแต่ทว่าเค้าหน้านั้นช่างหล่อดูดีไร้ที่ติ

          นายชนะอีกแล้วอ่ะคังมินฮยอกเอ่ยออกมาเสียงดัง  โดยที่คนตรงข้ามนั่งกอด-อกกระยิ่มอยู่ในใจก็คนมันเก่งจะให้ทำไงได้  ซึ่งหนุ่มๆกำลังสนุกกับการเล่นเกมส์เป่ายิ้งฉุบอยู่นั่นเอง  ขณะที่จองชินชนะไปหลายต่อหลายครั้ง  ส่วนน้องเล็กทำเสียแผนเลยเล่นดื่มน้ำเข้าไปจนท้องจะแตกอยู่แล้ว  สร้างความสนุกสนานและรอยยิ้มให้ทั้งพี่ใหญ่และพี่รองเป็นอย่างดี

          แล้วเรื่องคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศนายว่ายังไงบ้าง  พี่เค้ารับปากไปแล้วหรือยังจงฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากทราบจากปากของยงฮวาว่าผู้จัดการรับงานที่จะไปเล่นคอนเสิร์ตที่เมืองไทยไว้แล้ว

          อืม..คงจะได้ไปแน่นอน  หวังว่าทุกอย่างคงจะออกมาดี

          ห๊า!!เมืองไทยหรอพี่ผมอยากไปมากๆเลยอ่ะ  พวกเราโชคดีจังJมือทั้งสองประสานกันอยู่ระหว่างกลางทรวงอกใบหน้าเนียนยิ้มกว้างหลังจากได้ยินว่าจะได้เดินทางไปเล่นคอนเสิร์ตที่เมืองไทย

          เฮ่ย!!พวกนายนี่มันจริงๆเลยยงฮวาพึมพำอย่างเอือมระอากับปฎิกิริยาดีใจจนออกนอกหน้าของมินฮยอก  คุณๆๆที่ยืนตรงนั้นผมขอน้ำเปล่าด้วยครับ??”พลางยื่นหน้าเหลือบมองมาทางหญิงสาว

          ร่างบางผงะเล็กน้อยก่อนจะขยับแว่นตากรอบเหลี่ยมย่นจมูกฟุดฟิด นั่นหนุ่มๆวงCNBLUEนี่นา  ทำไมมานั่งเล่นเกมส์แบบเด็กๆเป่ายิ้งฉุบแถวนี้ได้นะ  แถมยังเรียกเราอีกทำไงดีล่ะทีนี้  ถ้าพวกเค้าจำเราได้จะทำไงดี??คงไม่หรอกมั้ง  ไม่หรอกจำไม่ได้แน่นอน>_<’  หญิงสาวสะบัดศีรษะกลมๆไปมาเพื่อขับไล่ความคิดที่อาจจะเป็นไปได้กับเป็นไปไม่ได้ที่พวกเค้าจะจำเธอได้  เสียงสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆปากชมพูเม้มเข้ากันสนิททำใจดีสู้เสือ  ก่อนจะเลี่ยงเดินตรงไปยังโต๊ะของหนุ่มๆสุดหล่อที่ยังคงนั่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน  ทันใดนั้นเสียงที่หัวเราะคิกคักจึงค่อยๆลดลงหลังจากที่ร่างบางไปยืนนิ่งเพื่อรับเมนู

          เอ่อ  อืม!!ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ??”เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ  โดยที่ไม่ยอมหันไปสบตากับคนบางคนที่ก่อนหน้านั้นยังคงทำให้ใจเต้นตึกๆตักๆโครมครามไม่เป็นส่ำ

          ผมขอน้ำเปล่าแก้วนึงครับเสียงทุ้มยื่นแก้วเปล่าในมือให้เธออย่างจงใจ  ดวงตาคมยังจับจ้องมาที่ร่างระหงอย่างไม่ลดละแทนที่หญิงสาวจะสบสายตากับชายหนุ่มกลับรีบรับแก้วในมือมา  แล้วรีบเดินจากไปในทันที

          ฮ่าๆๆเธอต้องอายพี่มากแน่ๆจองชินแอบแซวยงฮวา  ส่วนพี่ใหญ่กลับเลิกคิ้วสูงอมยิ้มเล็กๆมือท้าวคางในใจก็แอบปลื้มอยู่ไม่ใช่น้อยที่มีสาวๆมาแอบเขินใส่ตนเองตรงหน้า^_^

          แต่ผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นดูท่าทางแปลกๆมินฮยอกแทรกขึ้นมากลางอากาศ  จนกระทั่งจงฮยอนที่นั่งทำหน้างงงวยหันกลับไปมองหลังไวๆของสาวน้อย

          จริงสิ  หน้าเธอดูคุ้นมากหรือว่าเราจะเคยเห็นเธอที่ไหนสักแห่ง

          ผมคิดเหมือนพี่จงฮยอนเลยล่ะ  เธอเหมือนใครบางคน??แต่เหมือนใครกันล่ะ

          หรือว่าเราจะลองถามเธอ  ดีมั้ย??”จองชินโพล่งขึ้นมาในทันทีพลางเลิกดวงตากว้างออกความคิดเห็น

         “Yes>_< เลย  นายถามก่อนหนุ่มดวงตายิ้มได้โบ้ยมาทางจองชินพร้อมกับดีดนิ้วเสียงดังป๊อก!!

          เสียมารยาทน่า^^”ยงฮวาปรามอีกครั้งพลางเหลือบสายตามองตามร่างบางที่กำลังเดินถือแก้วน้ำใบเดิมในนั้นมีน้ำสะอาดมาเกือบเต็มแก้ว  เธอยื่นพร้อมวางลงตรงหน้าเค้าและเตรียมตัวจะเดินจากไปแต่เธอกลับต้องชะงักกับเสียงทุ้มนั้น

          คุณผมบอกให้คุณเอาน้ำเปล่ามาให้ผม  ไม่ได้ให้คุณใส่น้ำแข็งก้อนโตพวกนั้นมาด้วยมือหนาเลื่อนแก้วน้ำใบเดิมให้เธออย่างตำหนิในความผิดพลาดของหญิงสาว  ดวงตาเรียวภายใต้กรอบแว่นหนาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเค้าที่จ้องมาที่เธอเช่นกัน  เค้าเชิดคางขึ้นเพียงเล็กน้อยใบหน้าปกติเม้มปากสนิท  ขณะที่เธอยืนและเค้านั่งลงอยู่กับที่   เธอพยายามยิ้มให้เค้าชั่วครู่ก่อนจะกล่าวคำขอโทษลูกค้าอย่างใจเย็น

          ขอโทษค่ะ  ที่ดิฉันฟังไม่ละเอียด

          ผมคิดว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้อาจจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตได้  ถ้าร้านของคุณเป็นร้านอาหารแล้วคุณเสิร์ฟอาหารผิดประเภทมาให้ลูกค้าสำหรับคนที่แพ้อาหารบางอย่าง  อะไรจะเกิดขึ้น!!”

          เธอขบฟันกรอดอยู่ในลำคอเนี่ยน่ะหรอ>_<หัวหน้าวงCNBLUEที่ใครหลายๆคนชมนักชมหนาว่าหล่อเริ่ดและมีแต่รอยยิ้มที่เป็นมิตร  หญิงสาวขอถอนคำพูดในทันทีและวางมันลงตรงนี้ด้วยโดยไม่มีข้อแม้   ความโมโหพลุ่งพล่านอยู่ในใจจนใกล้จะระเบิด 

          คุณ..มีอะไรจะแก้ตัวมั้ย??”เสียงทุ้มต่ำยังคงคาดคั้น

          ดิฉันจะไปเปลี่ยนแก้วให้ใหม่ค่ะ

          ไม่ต้อง…”ชายหนุ่มขึ้นเสียงเข้ม  แต่ทว่าแววตายังคงปกติ

         เป็นพนักงาน>>ไม่มีป้ายชื่องั้นหรอ>>แปลกดี

          พี่เรื่องแค่นี้ทำไมทำซีเรียสไปได้จองชินเริ่มทำหน้าไม่สบายใจ  ก็พี่ใหญ่ลูกไล่ลูกชนซะขนาดนั้น

          เธอกลัวไปหมดแล้วจงฮยอนรีบขัดขึ้นมาอย่างเห็นใจหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า

          นั่นสิเอ่อคุณครับพวกเราต้อง…”คังมินฮยอกรีบลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะรีบเอ่ยปากขอโทษเธอ

          มินฮยอกนายนั่งลงเดี๋ยวนี้?!!”คำสั่งเด็ดขาดของยงฮวาดังขึ้น

           เอ่อ!!ขอโทษนะคะ  ไม่ทราบว่ามีอะไรหรอคะ??”พี่ยูริรีบเดินเข้ามาก่อนสถานการณ์จะดูแย่ไปกว่านั้นมือพี่สาวสะกิดไปที่แขนของน้องสาวที่ยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่ข้างๆ  พลางยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับสี่หนุ่มอีกครั้ง

          ไม่มีอะไรครับ  ผมก็แค่ล้อเธอเล่นเท่านั้นเองยงฮวาเลี่ยงที่จะตอบไปตรงๆ

         ถ้าอย่างงั้น  ทางร้านต้องขอโทษแทนน้องเค้าด้วยนะคะ  ยังไงดีล่ะคะ  เอ่อ!!งั้นวันนี้ทางเราให้คุณดื่มฟรีแล้วกันนะคะนี่ล่ะจะเป็นการแก้ไขสถานการณ์ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีอย่างนั้นหรือ

        พวกเราไม่!!”จงฮยอนยกมือขึ้นโบกไปมาในอากาศ

        ไม่เป็นไรค่ะ  ถือเสียว่าวันนี้พี่เป็นคนเลี้ยงก็แล้วกันลูกค้าต้องมาก่อนเสมอเธอคิด

        แต่ว่าพี่คะ>_<ทำไมพี่ถึง>>>”หญิงสาวอิดออดกับความคิดของพี่สาว  ตรงนั้นโกโก้อีกตั้งสองแก้ว  แล้วนั่นแก้วกาแฟวางเรียงอีกสองแก้ว  ราคาตั้งหลายวอนถ้าวันนี้อีตานั่นได้กินฟรีละก็เธอจะกรี๊ดๆๆให้ลั่นร้านเลยคอยดูสิร้านของชั้นเพิ่งเปิดใหม่เองนะ  อย่าหวังจะมากินฟรีซะให้ยากเลยอีตาหน้าหล่อ

          มือของหญิงสาวกำแน่นแต่เค้ากลับทำหน้าเฉยเมยไม่รู้ร้อนรู้หนาว  ผิดกับสามหนุ่มที่ยังคงบอกปัดความหวังดีที่จะได้กินของฟรีจากพี่สาวของเธอ  พวกเค้ายืนยิ้มและโค้งให้พี่สาวอย่างมีมารยาท

         พี่ยูริลากตัวหญิงสาวออกมาจากมุมนั้นก่อนที่ทุกอย่างจะปะทุขึ้นอีกครั้ง!!

         ซอฮยอน รู้มั้ยว่าพวกเค้าเป็นใคร??นั่น CNBLUE เชียวน๊า  ไม่ใช่ว่าพวกเค้าจะไปนั่งดื่มที่ไหนตามใจชอบได้นะ  ที่พวกเค้าชอบที่นี่ก็เพราะหัวหน้าวงของพวกเค้า

          พี่..นั่นน่ะเค้าแกล้งเราต่างหากพี่ก็รู้อยู่หญิงสาวพูดจบพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาจากปากอย่างแรง  หัวสมองหนักอึ้งเมื่อมาเจอลูกไม้ตื้นๆเช่นเหตุการณ์เมื่อครู่

          เพราะพวกเค้าเป็นคนจ่ายเงินให้เราไงซอฮยอน  เข้าใจที่พี่พูดมั้ยจร้า

          แต่ใช่ว่าจะมาตั้งแง่แบบนี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆเธอยกแก้วน้ำกระดกพรวดเข้าปากหวังจะคลายความตึงเครียดได้บ้างไม่มากก็น้อย(>_<)

          คราวหน้าก็ระวังด้วยล่ะพี่สาวตบไหล่ปลอบใจน้องสาวเบาๆสีหน้าวิตกที่ยังไม่คลายจากอาการโมโม  เธอทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงด้วยอาการไม่พอใจให้ตายสิไม่เคยเจอผู้ชายอะไรช่างร้ายกาจชะมัด

 

          เสียงผิวปากอย่างคนอารมณ์ดีลอยมาเบาๆบนท้องถนน ณ ขณะนี้  ถึงแม้ว่ารถจะน้อยลงกว่าเมื่อช่วงหัวค่ำก็ตาม  ตามทางเดินยังพบเห็นล่องรอยเศษใบไม้แห้งปลิวล่วงลงมาบ้าง  ทั้งจองชิน  มินฮยอก  และจงฮยอน  เดินตามหลังพี่ใหญ่ยงฮวามาห่างๆแต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงต้องไปมีปากเสียงกับเด็กคนนั้นด้วยยังคงสร้างความสงสัยให้กับสามหนุ่มอยู่ไม่น้อย 

          ทำไมพวกนายเดินกันช้าจัง??”ยงฮวาหันหลังกลับไปจ้องหนุ่มๆทั้งสามแสบที่เดินกอดคอติดกันเป็นแพ  แถมยังจ้องมองมาที่ตัวเค้าพร้อมกันอีกต่างหาก  ดวงหน้าทั้งสามกลายเป็นเครื่องหมายคำถามเหมือนกับสงสัยบางอย่างซึ่งกำลังรอคำตอบจากคนตรงหน้า  มีอะไร??  ก็ว่ามา  ชายหนุ่มชะงักฝีเท้ายืนตรงหน้าทั้งสามแสบ

          พี่แกล้งเด็กนั่นใช่ป่ะ??”เสียงของมินฮยอกแทรกขึ้นเพื่อจะให้คลายความสงสัย

         แล้วจะทำไม??”คนตรงหน้าตอบกลับอย่างยียวน  จองชินและจงฮยอนอดที่จะอมยิ้มและมองหน้ากันอย่างรู้ทัน

          พี่นี่เจ๋งจริงๆจองชินยกนิ้วโป้งให้กับพี่ใหญ่ code Emotion ประจำวงให้ได้โล่ห์รางวัลไปเลยงานนี้

          พวกเราตกใจกันจริงๆนะ  นายก็ทำเกินไป  น่าสงสารเด็กนั่น!!?

          หน้าตาเด็กน้อยคนนั้น  น่าแกล้งชะมัดหรือนายว่าไม่จริงยงฮวาอมยิ้มอย่างผู้ชนะในเกมส์นี้  ทั้งสามหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับหนุ่มผู้พี่  ไม่นึกว่าพี่เราจะแกล้งคนอื่นได้เนียนสนิทช่างเป็นพี่ที่ขี้แกล้งได้โล่ห์จริงๆ  พวกนายกำลังแอบด่าฉันอยู่ใช่มั้ย?? งั้นพวกนายตายแน่  อย่าหนีนะมาให้ชั้นเตะพวกนายซะดีๆ??”

          สิ้นเสียงของยงฮวาเท่านั้นล่ะทั้งสามแสบรีบวิ่งหนีตายกันพัลวัล  เหมือนย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กอีกครั้งต่างวิ่งไล่จับกันในท้องทุ่งกว้างสีเขียว  แต่นี่..บนท้องถนนโดยที่ไม่แคร์สายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา  นานแล้วสินะที่พวกเราไม่ได้รู้สึกดีเช่นนี้ด้วยกันมันนานมาแล้วจริงๆ

 

          แสงไฟภายในร้านหรี่ลงจนดับสนิทไปเองแต่ไฟในใจของซอฮยอนยังคงดับไม่ลงแน่นอน  พี่ยูริล่วงหน้ากลับบ้านไปก่อนแล้วโดยมีแฟนหนุ่มมารับถึงที่นี่  วันนี้เธอต้องเดินทางกลับที่พักเองเหมือนอย่างเคย  หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งสีขาวหน้าร้านแสงไปดวงเล็กๆกระพริบไหวไปมาเธอนึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะลืมสิ่งของบางอย่างไว้ในร้าน  เสื้อนายยงฮวานั่นเองเธอพึมพำกับตัวเอง

          เสียงฝีเท้าใครบางคนวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล  นั่น!!จองยงฮวา  หัวหน้าวงชื่อดังนั่นเอง  ชายหนุ่มได้แต่ยืนมองแสงไฟที่ดับสนิทของร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ตรงหน้า  เค้าน่าจะมาให้เร็วกว่านี้สินะเสื้อคลุมตัวเก่งที่เค้าลืมวางไว้ที่โต๊ะหลังจากดื่มกาแฟเสร็จ  หลังจากได้ยินเสียงโทร.ตามของผู้จัดการจอมเฮี๊ยบทั้งสี่หนุ่มจึงรีบรุดออกไป  ชายหนุ่มยืนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันหลังกลับแต่ทันใดนั้น!!ยายเฉิ่มแว่นตาหนาเตอะดันทะลึ่งพรวดเปิดประตูออกมาจากร้านกาแฟเสื้อคลุมตัวคุ้นๆวางอยู่บนท่อนแขนเล็กของเธออย่างลวกๆ

          นั่น!!มันเสื้อของผมถ้าจะกรุณาขอคืนจะได้มั้ยครับ

          หญิงสาวขยับแว่นตาให้เข้าที่ก่อนที่จะเดินเข้ามายืนตรงหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว  รับไปสิคะ  เธอยื่นเสื้อให้เค้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยและขยับผ้าพันคอสีตุ่นๆให้เข้าที่

          ยงฮวารีบรับเสื้อคลุมไว้  นั่นคุณจะกลับคนเดียวดึกๆแบบนี้น่ะหรอ??  เธอหันกลับเหลียวมามองเค้าชั่วครู่อย่างขวางๆ ก่อนจะแล่บลิ้นใส่ชายหนุ่มอย่างน่าเอ็นดู  จองยงฮวายังคงเดินตามหลังเธอไปติดๆ

          ผมยังไม่ได้ขอบคุณๆเลย  คะ..คุณๆหยุดก่อนดิ๊เค้าตะโกนไล่หลังหญิงสาวขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่ง

          เอาคำขอบคุณกองไว้ตรงนั้นล่ะ  ชั้นไม่ต้องการมันสักนิดอารมณ์โมโหยังคุกกรุ่นอยู่ในใจ  เธอยังคงเดินเร็วๆไปตามทางเดินเท้าบนถนนเส้นหลักเพื่อไปยังสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่เธอมักจะใช้โดยสารกลับที่พักเป็นประจำ  ตาบ้านี่จะตามเราไปถึงไหนกันล่ะเนี่ย  ใครเห็นจะเข้าใจผิดได้นะเนี่ยแต่นี่มันไม่ใช่นะ

          ซอฮยอนรีบหยุดอย่างกะทันหันจนคนที่ตามมาทีหลังเหยียบเบลคฝีเท้าไว้แทบไม่ทัน  เธอหันหน้ากลับมาเผชิญกับเค้าอย่างจังใบหน้าใกล้กันไม่ถึงคืบ  ร่างโปร่งของเค้าก็ไม่สูงมากนักแต่ถ้าเทียบกับเธอแล้วหญิงสาวดูตัวเล็กไปถนัด  โครงหน้าเรียวจมูกสันโด่งอย่างผู้ชายหน้าตาดีทรงผมจัดวางไว้อย่างยุ่งๆแต่ดูเท่ร์สุดๆ  กลิ่นหอมอ่อนๆของเค้าเลื่อนเข้ามาเตะปลายจมูกของเธอชั่ววูบ>_<

          ชั้นจะรีบกลับบ้าน  คุณยังจะเดินตามชั้นไปถึงไหนกันหญิงสาวเริ่มที่จะมีน้ำโหขึ้นมาอย่างตะหงิดๆ

          ผมก็แค่จะ…”มือหนาของเค้ายกขึ้นเกาต้นคอของตนเองเพียงเบาๆ  พอมาอยู่ใกล้กัน ทำไม??เราถึงได้มีอาการเขินแปลกๆนะ  ขอบคุณเรื่องที่คุณเก็บเสื้อไว้ให้ก็เท่านั้นเอง  ไม่มีอะไร?”

          งั้นก็เจ๊ากันไปละกันค่ะ  งั้นชั้นไปล่ะ  ลาก่อนหญิงสาวถลึงดวงตาใสใส่ยงฮวาก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง  เส้นผมยาวถักเกลียวเปียยาวมาถึงกลางหลังสะบัดพรึบแทบจะซัดเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม  กลิ่นหอมอ่อนๆยังติดอยู่ที่ปลายจมูกเรียว

         เดี๋ยวก่อนสิคุณยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยมือหนาจับท่อนแขนเรียวของซอฮยอนพร้อมกับกระชากอย่างแรงจนคนที่ถูกลากมาแทบจะกระเด็น  เธอจ้องใบหน้าของเค้าอีกครั้งอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ  พอสบโอกาสเท่านั้นล่ะรองเท้าบู๊ทที่ถูกสวมไว้มันไม่รอช้ารีบกระแทกเตะไปที่หน้าแข้งของจองยงฮวาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนคนที่โดนเตะ  ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดกระทั่งชายหนุ่มบรรยายสรรพคุณแทบไม่ถูก ได้แต่ร้องโอดครวญกระโดดไปมาเป็นกุ้งเต้นอยู่กับที่  เฮ้!!!ยัยเฉิ่ม  แน่จริงก็อย่าเพิ่งไปเซ่  มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน

          หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างสะใจพลางหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงดิ้นๆไปมาหลายตลบหวังว่าคงจะจำไปอีกนาน  เธอกระโดดโบกมือไหวๆให้เค้าก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปท่ามกลางแสงสลัวๆของแสงไฟ

          แสบจริงๆให้ตายสิ  ยัยบ๊อง??>_<”

ภายใต้กรอบแว่นนั้น..เธอเป็นใครกันทำไมใบหน้าเล็กนั่น  ถึงดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกหรือเราจะจำคนผิด

 

******

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 อิ๋วYS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 13:37
    น่ารักจังค่ะ เพิ่งมีโอกาสได้อ่าน สนุกค่ะ
    #46
    0
  2. #22 LLbxit4k (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 00:12
     ฮ่าๆๆ  ชอบมากมายเลยค่ะ

    ซอลุคนี้น่ารักจริงๆ
    #22
    0
  3. #15 lHan+Namu:~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 21:17
     ฮ่าาาาาาาาาาาา

    น้องซอลุคนี้อยากกดไล้สักสามร้อยที ฮ่าๆๆๆ
    สนุกค่าาา


    ว่าแต่น้องซอเป็นใครกัน ทำไมหนุ่มๆต้องคุ้นหน้าด้วยน้า~
    #15
    0
  4. #9 arcsine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2554 / 23:20
     สนุกจังเลยค่ะ
    ไรเตอร์ใช้คำบรรยายได้ดีจังเลย
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #9
    0
  5. #4 cawaii_yunho (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 / 01:09
    น่าสนใจมาก ขอตอนถัดไปเลยล่ะกัน รออ่านๆๆ
    #4
    0
  6. #2 sppzy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 02:26
    สนุกมามาย ถูกใจสาวกยงซอ
    อาอัพเร็ว ๆน่ะค่ะ
    สู้ๆ
    #2
    0
  7. #1 nancy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 12:48
    สนุกมากเลยค่ะะะะะะ



    ชอบมากมากมาก >
    #1
    0