จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 7 : บทที่ 4 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    6 มี.ค. 58


บทที่ 4 (2)

 

                        “คุณไอวี่อาจไม่ชอบ”
            “ไม่เป็นไรค่ะคุณแฟรงก์ ฉันดื่มได้” ความอยากเอาใจและไม่อยากมีปัญหา จึงรีบออกตัว

 

                        ทำให้ผู้มาใหม่อย่างฟาเบียนยิ้มกว้าง แผนการในใจผุดพรายขึ้นมา เขาจะไม่มีวันปล่อยให้แฟรงก์ทำสำเร็จเป็นอันขาด เขาจะไม่ยอมให้หัวใจของตัวเองต้องเจ็บปวด!

 

                        ฟาเบียนยกมือเรียกบริการ สั่งวิสกี้มาหลายแก้ว ไอวราดื่มกับสองหนุ่มไปหลายแก้ว แต่ดูเหมือนแฟรงก์จะไม่ค่อยแฮบปี้เท่าไร ทว่าไอวราก็อยากเอาใจอีกฝ่ายดื่มตามมารยาท แก้วแล้วแก้วเล่าที่สาวเจ้าดื่มเข้าไป จนเริ่มรู้สึกมึนๆ ศีรษะ

 

                        “พอได้แล้วฟาเบียน คุณไอวี่ดื่มจนหน้าแดงแล้ว”

 

                        “ฉันให้พนักงานผสมเบาๆ เอง”

 

                        “คนเราร่างกายรับได้ไม่เหมือนกัน”

 

                        “นายไม่ต้องกลัวฉันมอมเหล้าคุณไอวี่หรอกน่า” ฟาเบียนหันมาบอก ก่อนจะหันมายิ้มให้หญิงสาวหนึ่งเดียวที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่าคงดื่มเข้าไปไม่ได้อีกแล้ว

 

                        แถมคืนนี้เธอต้องขอเข้าไปในห้องของคุณแฟรงก์ เพื่อลบคำสบประมาทของเจ้าของเรือ งานนี้ขืนครองสติไม่อยู่จะชวดเงินแสนเหรียญและต้องกลายเป็นผู้พ่ายแพ้ ซึ่งคนอย่างไอวรายอมไม่ได้

 

                        “ผมขอตัวสักครู่นะ” พอฟาเบียนขอตัวลุกออกไป ไอวราก็ขยับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แฟรงก์

 

                        “คุณไอวี่ไหวไหมครับ”

 

                        “ไหวค่ะ ฉันไม่เป็นไร เอ่อ... คุณแฟรงก์คะ คือฉัน... มีเรื่องจะขอให้คุณช่วยสักหน่อย”

 

                        “ว่ามาสิครับ”

 

                        “คือฉันอยากจะขอเอ่อ... เข้าไปพักในห้องคุณได้ไหมค่ะ คือบอกตามตรงว่าฉันเป็นโรคกลัวความมืด ถ้าต้องอยู่คนเดียวในห้องตามลำพัง ฉันค่อนข้างกลัว”

 

                        ตายๆ มันฟังดูเหมือนให้ท่าเขายังไงก็ไม่รู้ แต่จะทำไงได้เล่า เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นา ถ้าจู่ๆ ไปเคาะห้องเขามันก็จะยิ่งหน้าเกลียด สู้ขออนุญาตเขาดีๆ คงเหมาะกว่า แบบนี้ก็ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง เขาจะได้ไม่มองเธอในแง่ไม่ดีด้วย

 

                        “ได้สิครับ”

 

                        “หวังว่าคุณคงไม่คิดว่าฉันใจง่ายใช่ไหมคะ”

 

                        “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยครับ”

 

                        “ขอบคุณนะคะ” ไอวรายิ้มแห้งๆ ก็เธออยากได้เงินแสนเหรียญนี่นา พร้อมกับลบคำดูถูกจากผู้ชายคนนั้น

 

                        “ไปพร้อมกันเลยไหมครับ”
            “เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ”

 

                        “โอเคครับ ผมอยู่ห้อง...” แฟรงก์บอกหมายเลขห้องไอวรา หญิงสาวพยักหน้าให้ชายหนุ่ม

 

                        “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

 

                        “ครับ” หญิงสาวยิ้มให้กับตัวเอง คิดว่ากล้องวงจรปิดหน้าห้องในชั้นวีไอพีต้องมีอยู่แล้ว เธอจะให้สิ่งนั้นเป็นหลักฐานว่าคุณแฟรงก์ยินดีให้เธอเข้าไปในห้อง หึ บอกเลยว่าเธอมาเหนือเมฆ งานนี้ตัวก็ไม่เสียแถมยังได้เงินอีกด้วย

 

                        ไอวราใช้เวลาจัดการตัวเองในห้องน้ำชั่วครู่ก็ออกมา หากพอพ้นประตูก็พบกับฟาเบียน ที่ยืนยิ้มส่งแก้ววิสกี้ให้เธอ

 

                        “ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ พอดีฉันนัดกับคุณแฟรงก์ไว้”

 

                        “ให้เกียรติผมอีกสักแก้วนะครับ”

 

                        “แต่ว่า...” ไอวราจำใจต้องดื่ม เมื่อคนตรงหน้าคะยั้นคะยอ พร้อมเสียงเชียร์ของผู้หญิงสามสี่คนที่มายืนห้อมล้อม

 

                        ไอวราดื่มจนหมดแก้วเพื่อที่จะได้ไปพบแฟรงก์ตามที่ได้นัดอีกฝ่ายไว้ แต่... สาวเจ้าก็เกิดอาหารมึนศีรษะ เซถลาน้อยๆ ราวจะทรงตัวไม่อยู่

 

                        “แย่จัง ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย”

 

                        “เดินไหวไหมครับ”

 

                        “คือฉัน...” มันบอกไม่ถูกว่าเกิดจากอะไร แต่ไอวรารู้สึกว่าตัวเองมึนงงสับสน ดวงไฟในนี้ทำให้รู้สึกมึนหัวชอบกล ผู้หญิงทั้งสามคนจึงหิ้วปีกไอวราออกจากที่นั่น

 

                        “เดี๋ยวฉันไปส่งนะคะ”
            “ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้ค่ะ” หญิงสาวหันมาบอกพนักงานสาวที่หิ้วปีกตัวเองออกมา สองสาวหันมองหน้ากัน หลังได้รับคำสั่งให้กระทำการบางอย่าง

 

                        “คุณพักอยู่ห้องไหนคะ”
            “ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้ ฉันจะไปพบคุณแฟรงก์”

 

                        ปากอิ่มพึมพำบอก ให้ตายสิ ทำไมมันถึงมึนหัวได้ขนาดนี้ วิสกี้แก้วเมื่อครู่แรงเอาการ เธอดื่มพรวดเดียวมันก็เลยส่งผลให้มีแอลกอฮอล์ในร่างกายไหล่เวียนอยู่เป็นจำนวนมาก แล้วพอเมาไอวราก็มักจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                    หลังจากพบปะสังสรรค์กับแขกกิตติมศักดิ์หลายท่าน รวมถึงคณะรัฐมนตรีการท่องเที่ยวที่เดินทางมาด้วย เป็นเวลาห้าทุ่มเศษที่ดัสตินกลับมายังห้องพักของตัวเอง

 

                                    “มีอะไรหรือ” หันมาถามการ์ดที่ขยับเข้ามาโค้งคำนับ

 

                                    “มีคนรอคุณดัสตินอยู่ครับ”

 

                                    “ใคร? ผู้หญิงหรือ”

 

                                    “ครับ” หัวคิ้วของดัสตินขมวดเข้าหากัน เขากับโซย่าแยกกันตอนไปส่งคณะรัฐมนตรีที่ห้อง หรือว่า... จะเป็นอภินันทนาการจากไอ้เพื่อนประธานาธิบดี ต้องใช่แน่ แต่... ตอนนี้เขาอยากพักผ่อนมากกว่า เดี๋ยวให้ทิปแล้วคงจะบอกให้เจ้าหล่อนกลับเลย

 

                                    “แมตต์ แกไปพักผ่อนเถอะพวกแกด้วยไม่ต้องห่วงฉัน”

 

                                    “อย่าหักโหมนะครับเจ้านาย”
            “ไอ้แมต์ ไอ้นี่ ทำรู้ดี” ก่อนจะโดนต่อว่าไปมากกว่านี้ แมตต์รีบโค้งคำนับแล้วกลับไปห้องพักของตัวเองกับบรรดาการ์ดซึ่งอยู่ชั้นล่าง ทิ้งไว้เพียงการ์ดสี่คนสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมารักษาความปลอดภัยอยู่หน้าห้องพักผู้เป็นนาย

 

                       

 

                                    ร่างบางกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา รู้สึกหนักหัวเหมือนมีใครเอาหินมาเทินเอาไว้ก็ไม่ปาน โหย ไม่น่าดื่มมากเลยจริงๆ แล้วดูสิ ไฟในห้องก็ไม่รู้จักเปิดให้ ไม่รู้หรือว่าเมรีขี้เมาอย่างเธอไม่ชอบความมืด

 

                                    เสียงประตูที่เปิดเข้ามาทำให้สาวเจ้าต้องหรี่ตามองด้วยอาการที่เรียกได้ว่าซะลึมซะลือ

 

                                    “ใครน่ะ บัทเลอร์ใช่ไหม เปิดไฟให้ฉันหน่อย”

 

                                    คนที่ถูกคิดว่าเป็นบัทเลอร์ส่วนตัวมีสีหน้าแปลกใจ เสียงยานคางของบุคคลที่ยังไม่ได้เห็นหน้า บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวคงซัดเครื่องดื่มไปไม่น้อย ให้ตายสิ เพอร์ซีอัลมันเอาผู้หญิงขี้เหล้ามาให้เขาหรือนี่ ไหนมันบอกว่าเด็ดนักหนา

 

                                    “ฉันบอกให้เปิดไฟไม่ได้ยินหรือไง” พูดจนร่างบางก็โงนเงนพยายามจะลุกจากโซฟาเพื่อนั่งตัวตรง

 

                                    ดัสตินเกลียดผู้หญิงขี้เมา พวกหล่อนดูด้อยค่าลงทันทีเมื่ออยู่ในลุกที่เรียกได้ว่าเมามายครองสติไม่อยู่ และเขาไม่ปรารถนาจะลากขึ้นเตียง ทิปที่ว่าจะให้นั้นอย่าหวัง ร่างสูงใหญ่เดินอาจๆ มาเปิดไฟในห้อง คนที่อยู่ในความมืดมานานรีบยกมือปิดตาเมื่อแสงไฟสาดส่องเข้าสู่เรติน่าแบบปัจจุบันทันด่วน

 

                                    “เปิดแค่ไฟหรี่ก็พอแล้ว” เสียงใสดังขึ้นอีกครั้ง หากพอสาวเจ้าเอามือลง เจ้าของห้องตัวจริงก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

 

                                    “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

 

                                    “ก็อยู่ห้อง... คุณ...” สาวเจ้าพยายามสะบัดหน้าขับไล่ความมึนเมา ไอวรายังมีสติ แต่ไม่แน่ใจว่าผู้ชายตรงหน้าเข้ามาในห้องของตนได้อย่างไร

 

                                    “นี่มันห้องพักของฉันนะคะ”

 

                                    คนฟังหงายหน้าหัวเราะ ดวงตาคู่คมวาววับขยับกายเข้าหาร่างบางที่รีบถอยร่นไปด้านหลัง ลุกขึ้นอย่างทุกลักทุเล เพราะยังทรงตัวไม่ค่อยอยู่ วิสกี้แก้วสุดท้ายแรงมากมันถึงส่งผลต่อร่างกายของเธอขนาดนี้

 

                                    “ออกไปจากห้องของฉันนะคุณดัสติน”

 

                                    “อ้อ ยังมีสติอยู่ ถึงจำได้ว่าผมคือใคร แต่ขอโทษทีสาวน้อย ห้องนี้มันห้องของผม” ใบหน้าเนียนส่ายน้อยๆ ก็เธอบอกพนักงานให้พามาส่งที่ห้อง เพราะเธอไม่สามารถไปพบแฟรงก์ได้ในสภาพแบบนี้

 

                                    “ไม่จริง”

 

                                    “เลิกทำหน้าซื่อไม่รู้ไม่ชี้สักทีสาวน้อย บางทีนี่อาจเป็นการจงใจในการเข้าห้องผิด” ใบหน้าคนฟังแดงก่ำทั้งจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความโมโหที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

 

                                    “ฉัน... ไม่ได้จงใจ ถ้าห้องนี้คือห้องของคุณ ฉันจะ... กลับห้องของตัวเอง ขอโทษก็แล้วกัน”

 

                                    “คิดว่าเข้ามาอ่อยจนถึงที่ แล้วจะออกไปง่ายๆ หรือไงคนสวย บอกตามตรงว่าผมก็ยินดีจะจัดให้กับอภินันทนาการอันแสนพิเศษ”

 

                                    “อภินันทนาการบ้าบออะไร”

 

                                    “ผมไม่เคยคิดอยากจะขึ้นเตียงกับผู้หญิงขี้เมา แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว” ร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาเรื่อยๆ เจ้าหล่อนอาจคือคนที่เพื่อนรักประธานาธิบดีส่งมา ซีอัลมันคงอยากให้เขาลองของแปลก!

 

                                    “ถอยไปนะไอ้มาเฟียโรคจิต ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย”

 

                                    “บางทีนี่อาจเป็นการแสดงออกเพื่อเรียกร้องความสนใจ จะได้โก่งราคาค่าตัว เพื่อนผมให้คุณมาเท่าไรล่ะ ผมจะได้ตอบแทน” ไอวราเม้มปากแน่น เดินวนไปด้านหลังขับไล่ความมึนงงสับสน บ้าจริงมใช่ห้องพักของเราจริงๆ ด้วย

 

                                    “เงียบแบบนี้ ผมคงจี้ใจดำคุณใช่ไหม”

 

                                    “ปากเสีย หลีก ฉันจะออกจากห้อง คุณแฟรงก์คงรอฉันอยู่” ไม่รู้จะแอบอ้างใคร สาวเจ้าจึงเอ่ยชื่อบุคคลที่สาม เผื่ออีกฝ่ายจะยอมหลีกทางให้ แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น ชื่อของแฟรงก์กลับยิ่งทำให้ดัสตินอยากเอาชนะ เพราะเขา... ไม่เคยแพ้ใคร โดยเฉพาะผู้ชายแต่เพียงภายนอกอย่างแฟรงก์

 

                                    “ต้องการเท่าไร”
            “ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ แต่ฉันต้องการพบคุณแฟรงก์”

 

                                    “ไม่ต้องอาย ไม่ต้องอ้างคนอื่น คุณอยากได้ผมก็บอก คนอย่างดัสตินใจกว้างยิ่งกว่าน้ำทะเล นี่ถ้ารสรักของคุณถึงใจถึงอารมณ์รับรองไอ้ว่าป๋าดัสตินจ่ายไม่อั้น”

 

                                    “กรี๊ดด ไอ้คนบ้า หยุดดูถูกฉันเดี๋ยวนี้”

 

                                    “ผมแค่พูดความจริง คุณเองแม้หน้าจะอ่อนแต่ก็ไม่ใช่เด็ก เรื่องบนเตียงมันเป็นเรื่องธรรมชาติ หนุ่มสาวคู่ไหนเขาก็ทำกัน ยิ่งคุณเป็นคนที่เพื่อนผมเฟ้นหามาด้วยแล้ว ผมยิ่งไม่ควรปฏิเสธ”           

 

                        มาเฟียเพลย์บอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ย่างสามขุมเข้าหาเป้าหมายอันโอชะ จากที่ไม่เคยคิดจะลิ้มรสสวาทจากสาวเอเชีย มาวันนี้เขาต้องขอถอนคำพูด เวลาหล่อนดูมึนๆ เมาๆ ตีฝีปากเก่งแบบนี้ มันน่ากำราบเสียให้เข็ด แม่คุณเอ๊ย ไอ้ดัสตินอยากจะบ้าตาย ผิวขาวๆ เมื่อเจอฤทธิ์แอลกอฮอล์ผลก็คือแดงก่ำ ยิ่งเนินเนื้ออวบอิ่มที่ล้นพ้นเสื้อเดรสสายเดี่ยวสีขาวมานั้น มันยั่วตายั่วใจคนมองไม่น้อย

 

                                    “ถ้าคุณไม่ถอย ฉันจะ...” ดวงตากลมโตตวัดไปยังแจกัญสวยหรูตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะมุมห้อง สิ่งนี้น่าจะช่วยเธอได้ไม่มากก็น้อย ถลาไปคว้ามาไว้ในมือ ทั้งที่สติสตังยังไม่เข้ารูปเข้ารอย

 

                                    “อย่าเชียวสาวน้อย ถ้าแจกัญนั่นหล่นลงพื้น สาบานไดว่า โทษของคุณมันจะหนักหนาสาหันมากมาย” มาเฟียหนุ่มดวงตากร้าว

 

                                    “ไม่ต้องมาหลอกกันให้ยาก คิดจะเคลมฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”

 

                        คนที่ยังไม่ซ่างเมาดีต่อปากต่อคำ คาดคะเนจากบริเวณจุดที่ยืน ออกไปจนพ้นห้องนั่งเล่นมันไกลพอสมควร ว่าแต่ทำไมพนักงานพวกนั้นมาเธอมาห้องของดัสติน ต้องมีการผิดทางการสื่อสารอย่างแน่นอน

 

                                    “ก็ดี คุณจะได้รู้ว่าอันไหนความจริง และอันไหนความฝัน”

 

                                    “ฉันบอกว่าอย่าเข้ามา  กรี๊ดดด”

 

                                    เพล้ง! เพล้ง!

 

                                    พอมาเฟียร่างสูงใหญ่พรวดพราดเข้ามาหา ไอวราก็จัดการเงื้อแจกัญในมือขึ้นสูง ฟาดไปเต็มๆ แต่ก็พลาดไปอย่างง่ายดาย ร่วงหล่นลงพื้นในสภาพกระจัดกระจาย ไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าสภาพก่อนหน้าแจกัญใบนี้สวยงามแค่ไหน

 

                                    ดัสตินครางฮืมๆ ด้วยความไม่พอใจ ออกแรงดันร่างบางไปจนติดผนังห้อง กระชากลำตัวสาวเจ้าเข้าหาตัวเอง เบียดบดร่างกายเข้ากับร่างแน่งน้อยด้วยความโมโห

 

                                    “ผมจะลงโทษคุณ”

 

                                    “ปล่อยฉัน คุณดัสติน ปล่อย...” กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งกระจายออกจากปากอิ่ม บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวดื่มเข้าไปไม่น้อย

 

                                    “ไม่ว่าจะเมาเหล้าหรือเมาเรือ ผมก็ไม่สน เพราะผมจะทำให้คุณส่างเมาเองเบบี๋” เอ่ยเสียงรอดไรฟัน ไอวราไม่ทันตอบโต้ก็ต้องสมองอื้ออึง ยามปากได้รูปฉกวูบลงมากระแทกปากตัวเองรุนแรงไร้ความปรานี

 

                                    “อะ อื้อ ปะ ปล่อย”

 

                                    “รับรองถ้าคุณทำได้ถึงใจ ผมจ่ายไม่อั้น”

 

                                    “ไอ้บ้า อื้อ...”

 

                                    ด่าได้เท่านั้นสาวมั่นก็ต้องร้องท้วงในลำคอ จูบหนนี้ป่าเถื่อนกักขฬะไร้ความอ่อนโยนสิ้นดี เขารุกรานจนปากเธอที่บวมช้ำอยู่แล้วยิ่งช้ำชอก ลิ้นร้อนๆ กรุ่นกลิ่นไวน์ซอกซอกในโพรงปากสาวด้วยความกระหายหิว นึกงุนงงกับตัวเองครามครัน ว่าเหตุใดร่างกายของเขาจึงได้ตื่นตัวกับผู้หญิงร่างเล็ก ทว่าพอได้ใช้ฝ่ามือวางทาบบนอิ่ม ดัสตินก็ต้องประหลาดใจกับขนาดเหมาะมือที่ไม่ได้เล็กอย่างที่คิด หรือว่าเจ้าหล่อนจะศัลยกรรม

 

                                    อืม... แบบนี้ต้องพิสูจน์ด้วยตา!

 

                                    ว่าแล้วก็อุ้มร่างบางพาดบ่า ไอวราทำได้แค่แดดิ้นกระแด่วๆ บนไหล่กว้าง กรี๊ดร้องดังลั่นห้องผสมด่ากราดเป็นภาษาไทยไฟแล่บ แต่คนที่ความหื่นเข้าตาก็หาได้ทุกข์ร้อน ก้าวอาจๆ จากห้องนั่งเล่นสู่ห้องนอนอันโอ่อ่ากว้างขวาง ไม่ต้องกังวลว่าใครจะได้ยินเสียงแวดๆ ของเจ้าหล่อน เพราะห้องพักของเรือสุดหรูได้สั่งทำด้วยวัสดุเก็บเสียงอย่างดี

 

                                    “ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า”

 

                                    “ก็ไม่ได้บอกว่าเหมือน”

 

                                    “คนผีทะเล ไอ้มาเฟียหื่นกาม บ้าเซ็ก ปล่อยฉันลงนะ ฉันจะตะโกนให้คนมาช่วย คุณจะต้องโดนข้อหาหนัก”

 

                                    “แม่คนขี้เหล้า ไม่ต้องตะโกนให้เจ็บหรอกจ้ะ รับรองคืนนี้ จะมีแต่เวลาซีดดดด กับ ซาดดดด” พูดจบก็โยนร่างบางลงกลางเตียงทรงกลมขนาดคิงไซส์ มองร่างเล็กที่เค้เก้รีบดีดตัวลุกนั่ง ตะกายร่างจะลงจากเตียง

 

                                    “อ๊าย ปล่อยขาฉันนะ ปล่อยๆ” ดิ้นกระแด่วๆ แผดเสียงดัง คว้าหมอนมายันใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ เมื่อเขากระชากขาเรียวของตนเต็มแรง

 

                                    “กรี๊ดดดด”

 

                                    “ร้องเข้าไปเลยเบ้บี้ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ร้อง”

 

                                    น้ำเสียงคนพูดไม่ได้อินังขังขอบกับหญิงสาวแต่อย่างใด บอกตามตรงว่าตอนนี้เขาต้องการปลดปล่อยความร้อนในกาย คืนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะรับบรรณาการอันแสนพิเศษจากท่านประธานาธิบดี

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #518 ktykris (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 21:48
    รอดไหมเนีย?
    #518
    0
  2. #255 jeabkiss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 14:53
    ไอวี่รอดยาก
    #255
    0
  3. #135 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:15

    คำผิดค่ะพี่สาว

    ซะลึมซะลือสะลึมสะลือ

    ในลุก – ในลุค

    ใช่ – ไม่ใช่

    แจกัญ – แจกัน

    บนอิ่ม – บนอกอิ่ม

    #135
    0
  4. #133 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:15
    จะรอดไหมเนี่ยไอวี่
    #133
    0
  5. #66 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 16:53
    ไอวี่ เเย่ เเน่ๆ เลย. อิอิอิ
    #66
    0
  6. #44 aphadsara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 10:36
    ค้างอย่างแรงส์์..........มาต่อไวนะคะน้องจิ๊บมันลุ้นนนนนนมากกกกกก ขอบคุณคร่า
    #44
    0
  7. #43 cattycall (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 20:50
    #43
    0
  8. #42 nichapat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 08:59
    จะรอดมั้ยยยยเนี่ยยยย #ไอวี่กับดัสตินนน น่ารักกม้งมิ้งมั๊กๆ ค้างๆ พรุ่งนี้มาอ่านต่อ
    #42
    0
  9. #41 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 06:15
    จะรอดไหม ไอวี่...อิอิ
    #41
    0
  10. #40 paiky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 05:47
    ตายๆๆ แล้วหนูไอวี่...รับรองคืนนีมีอต่ซีดดดดด..กับ

    .ซาดดดดดด จะรอดไหมเนี่ย
    #40
    0
  11. #39 Noi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 05:02
    อยากอ่านต่อแล้วค้า
    #39
    0
  12. #38 gie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 04:47
    โอ๊ยฯฯฯฯ อยากอ่านฅ่อแล้ว ค้างฯ สู้ค่ะไรท์ รีบมาอีพฅ่อนะ
    #38
    0
  13. #37 zaza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 04:45
    สนุกมาก รออ่านฅ่อค่ะ ไอวี่ จะรอดไหมนอ อิอิอิ น่าจะรอดยาก 5555555
    #37
    0