จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 6 : บทที่ 4 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    5 มี.ค. 58


บทที่ 4 (1)

 

                                    พอพ้นสายตาบุคคลในงาน ไอวราก็รีบดึงแขนออกจากวงแขนของชายหนุ่ม มาหยุดยืนเสียห่าง พลอยให้ผู้ติดตามด้านหลังต้องชะงักฝีเท้า ใบหน้าเนียนงอง้ำออกอาการไม่พอใจ แน่ล่ะ เขาทำให้เธอพลาดโอกาสทำคะแนนกับเป้าหมาย

 

                                    “ฉันขอสละสิทธิ์ได้ไหมคะ” พอรวบรวมความกล้าได้แล้ว สาวมั่นก็เอ่ยออกไปตามใจคิด มาเฟียเพลย์บอยยิ้มมุมปาก จ้องวงหน้าเนียนที่แต่งแต้มไว้อย่างสวยงามไม่วางตา ใช้สายตาร้ายกาจสำรวจร่างสาวตั้งหัวจรดเท้า

 

                                    “อย่ามาใช้สายตาประเมินค่าแบบนี้กับฉันนะคะ”
            “ผมเปล่า”

 

                                    “แต่สายตาของคุณมันบอก”

 

                                    “คุณอ่านคนเก่งขนาดนี้เลยหรือ”

 

                                    “แน่นอน ฉันไม่ไว้ใจคุณ” คนไม่น่าไว้ใจหัวเราะในลำคอ พยักหน้าให้การ์ดขยับออกไป ในขณะที่ตัวเองคว้าแขนเรียวแล้วดึงเข้าหาอก ไอวราหันมองรอบกายเลิ่กลัก

 

                                    “จะทำอะไรน่ะ”

 

                                    “ผมน่ากลัวตรงไหน มีแต่สาวๆ ดาหน้าวิ่งเข้าหาผม คุณได้รับอภิสิทธิ์เหนือใคร ทำไมไม่ใช้ให้คุ้ม ดีกว่าการไปวิ่งตามหาผู้ชายรวยๆ มาทำแฟน ซึ่งมันเป็นเพียงโลกในจินตนาการเท่านั้น เสียเวลาเปล่า” คนรักสนุกไม่ผูกพันธุ์อย่างเขาจะเข้าใจอะไร ก็วันๆ ใช้แต่เงินฟาดหัวคนอื่น

 

                                    “คุณไม่จำเป็นต้องเดือดร้อน ปล่อยค่ะ ฉันสละสิทธิ์แล้ว”

 

                                    “ขี้ขลาด ตาขาว”

 

                                    “อย่ามาว่าฉันนะ”

 

                                    “พฤติกรรมของคุณมันทำให้ผมคิดแบบนั้น” หญิงสาวเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิด เธอไม่ชอบเขา เขาเองก็ไม่ได้ชอบเธอ เห็นหน้าแล้วกินอะไรไม่ลง

 

                                    “เอาตามตรงเลยนะคะ เราไม่ถูกกัน ฉันกับคุณกำลังท้าพนันกันอยู่ การที่ฉันต้องไปดินเนอร์กับคุณ มันทำให้ฉันเสียเวลาในการทำความรู้จักกับคุณแฟรงก์ ซึ่งอาจต้องพลาดโอกาสดีๆ ไป” คนพูดเชิดหน้านิดๆ

 

                                    “ถ้าคุณมั่นใจว่าจะอ่อยเหยื่อหมอนั่นได้ เสียเวลาทานอาหารแค่ชั่วโมงคงไม่เป็นไรกระมัง”

 

                                    “ก็ฉันไม่ชอบขี้หน้าคุณ” แม้เขาจะหล่อเหลาก็เถอะ แต่นิสัยเพลย์บอยแบบเขาเธอไม่ชอบ

 

                                    “อย่าตัดสินคนแค่เพียงภายนอกสิครับ เราพบกันไม่กี่ครั้ง ทำไมคุณต้องชังน้ำหน้าผม” เพราะมันทำให้ผมเริ่มสนใจคุณเข้าใจไหม! มาเฟียหนุ่มต่อประโยคนี้ในใจ แต่ยังเก็บอาการได้อย่างมิดชิด

 

                                    “โอเค ดินเนอร์ก็ดินเนอร์ นำไปสิคะ ขืนคุณกับฉันยังเถียงกันอยู่ตรงนี้ มันทำให้ฉันเสียเวลา เดี๋ยวคุณแฟรงก์จะรอนาน” คนฟังไหวไหล่ เจ้าหล่อนดูฉลาดไม่กลัวใคร น่าจะเก่งในการมองคน หากทำไมเรื่องง่ายๆ บางอย่างกลับดูไม่ออก

 

                                    “ตามมาสิครับ”        

 

                                    พูดเพียงนั้นร่างสูงก็หันหลังเดินนำเข้าไปในลิฟต์ ไอวราเผลอมองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียเพลย์บอย เธอที่สูงร้อยหกสิบแปดแลดูเป็นเด็ก เมื่อเทียบกับความสูงที่ร้อยแปดสิบกว่าๆ ของเขา เอิ่ม... ถ้าเขาไม่ใช่เพลย์บอยที่ใช้ผู้หญิงเปลืองที่สุดในบริชเธน บางที... เราอาจจะชอบเขาก็ได้

 

                                    อุ๊บ! นี่เราคิดบ้าบออะไรกันอยู่ละเนี่ย

 

                                    ร่างสูงเดินนำเข้าไปในห้อง ไม่สิ เรียกว่าเพนส์เฮาส์สุดหรูน่าจะถูก และคงเป็นห้องเฉพาะของเจ้าของเรือโดยแท้ ห้องที่เธอพักว่าหรูหราแล้ว แต่ห้องนี้หรูหรายิ่งกว่า มีสระว่ายน้ำส่วนตัวสามารถปรับอุณหภูมิได้ ไอวราเดินขึ้นบันไดวนเป็นวงไปชั้นบน พบว่าบนนี้เรียกว่าจุดชมวิวแบบสามร้อยหกสิบองศาก็ว่าได้ มันคล้ายๆ หอคอยส่วนตัว

 

                                    ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวนั่ง พอทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อย อาหารก็ถูกลำเลียงขึ้นโต๊ะพร้อมไวน์เลิศรส ก่อนบริกรจะขยับไปยืนห่างๆ ให้ความเป็นส่วนตัว ส่วนการ์ดนั้นอยู่ด้านล่างไม่ขึ้นมาด้านบน ดวงตาของไอวราหันมองรอบกายที่เห็นเพียงเวิ้งน้ำในความมืด

 

                                    “ถ้าเป็นกลางวันคุณจะได้เห็นทิวทัศน์อย่างชัดเจนไอวี่” คนตัวเล็กนิ่วหน้า เขามีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อเล่นของเธอ สงสัยจะได้ยินตอนคุณแฟรงก์เรียก

 

                                    “ทุกเมนูรังสรรค์โดยเชฟมือหนึ่งผู้มีชื่อเสียง” คนตัวใหญ่โฆษณาต่อ

 

                                    “ทราบค่ะ สำหรับคุณอะไรๆ คงต้องหรูหราไปหมด”

 

                                    “มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

 

                                    “ไม่รู้สิ การวางตัวของคุณมันทำให้ฉันคิดแบบนั้น” มาเฟียเพลย์บอยไหวไหล่เล็กน้อย

 

                                    “ทานเถอะค่ะ ฉันรีบ”

 

                                    “แต่ผมไม่รีบ”

 

                                    “นั่นมันเรื่องของคุณ” ตอบไม่แยแส ทำให้เพลย์บอยผู้ดคยมีแต่อิสตรีล้อมหน้าล้อมหลังต้องหงุดหงิดหัวใจ ไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เจ้าหล่อนหมายตามันดีกว่าเขาตรงไหน เขาออกเลิศเลอเฟอร์เฟ็กขนาดนี้ เจ้าหล่อนทำราวกับจำใจนักหนา

 

                                    “ถามจริงเถอะ คุณมั่นใจแล้วหรือที่จะคบหมอนั่น”

 

                                    “ถ้าหมายถึงคุณแฟรงก์ ฉันเชื่อว่าผู้หญิงคนไหนก็อยากคบกับเขาทั้งนั้น คงไม่ต้องบอกว่าเพราะอะไรนะคะ คุณเองก็น่าจะรู้ดี”

 

                                    “เพราะผมรู้ดี ถึงห่วงคุณ”

 

                                    “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ อย่างน้อยเขาก็ไม่จาบจ้วงปากเสียเหมือนใครบางคนแถวนี้”

 

                                    “เอ่ยชื่อมาเลยดีกว่าคนสวย ไม่จำเป็นต้องกระแทกแดกดัน”

 

                                    “รู้ตัวก็ดี ทานอาหารเถอะค่ะ”

 

                                    “โอเค” จากนั้นสาวมั่นผู้ไม่ห่วงสวยก็จัดการอาหารบนโต๊ะที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามแบบไม่ห่วงสวย ทำเอามาเฟียเพลย์บอยถึงกับอึ้ง เผลอมองสาวเจ้าผู้ไร้จริตมารยาตรงหน้าตักอาหารเข้าปากเขี้ยวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย ต่างจากมาดงามๆ เริ่ดๆ เมื่อครู่

 

                                    “ไม่ต้องรีบ อาหารไม่หนีไปไหน”

 

                                    “บอกแล้วไงว่าฉันรีบ”

 

                                    “ถ้ามันชอบคุณจริง มันต้องรอได้” เอ่ยเสียงห้วนจัด

 

                        ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตน ดัสตินไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าเท่าคืนนี้ หากเป็นหญิงอื่นที่ได้โอกาสพิเศษเช่นนี้ พวกหล่อนคงไม่รีรอทำทุกทางให้เขาหลงวนติดกับดักพิศวาส แต่คนตรงหน้าทำราวกับเขาคือผู้ชายที่น่าเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา

 

                                    “ถูกปากหรือเปล่า”

 

                                    “ค่ะ อร่อยมาก แต่คงดีถ้าดินเนอร์มื้อนี้มีฉันกับคุณแฟรงก์” คนพูดยิ้มหวานเชือดเฉียนหัวใจเพลย์บอยมาเฟีย แน่ล่ะ ผู้ชายที่มีแต่หญิงล้อมหน้าล้อมหลังแบบเขารับไม่ได้หรอกที่คนอื่นสำคัญกว่า

 

                                    “งั้นผมขออวยพรให้คุณมีวันนั้นแล้วกันนะคนสวย”

 

                        ไม่เพียงพูดแต่ยังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ในขณะที่ดวงตาไม่ได้คลาดจากใบหน้างาม จะว่าไปเจ้าหล่อนก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรเลย ในความเป็นจริงแล้วดัสตินไม่อยากยอมรับต่างหากว่าสตรีตรงหน้ามีความสวยสะดุดตาตนเอง

 

                                    “ไม่ต้องห่วง คุณเตรียมเช็คได้เลย”

 

                                    “แล้วถ้าคุณแพ้พนันล่ะ”

 

                                    “ฉันไม่มีทางแพ้”

 

                                    “อย่ามั่นใจนักสิครับ คนที่เชื่อมั่นในตัวเองตายน้ำตื่นมานักต่อนักแล้ว” เจ้าของเรือเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ละเลียดจิบไวน์อ้อยอิ่งมองใบหน้าเนียนที่กระฟัดกระเฟียดออกอาการไม่พอใจ

 

                                    “คุณอิ่มแล้วใช่ไหมคะ”

 

                                    “ครับ”
            “ฉันก็อิ่มแล้วเหมือนกัน ถ้างั้นฉันขอตัวนะคะ”

 

                                    “จะรีบไปไหนเล่า แฟรงก์มันไม่กระโดดเรือหนีไปไหนหรอกน่า”

 

                        พอร่างบางลุก ร่างสูงก็ลุกตามแล้วคว้าแขนเรียวเอาไว้ ไอวราหันมองรอบกายก็ไม่รู้ว่าพนักงานหายไปไหนหมด ตอนนี้เหลือเธอกับเขาเพียงสองคน ซึ่งมันไม่ดีแน่ๆ ถ้าเกิดอีตาบ้าอาการหื่นกำเริบ

 

                                    “คุณดัสติน คุณกำลังจะล่วงละเมิดฉันอีกแล้วนะคะ”

 

                                    “ผมแค่อยากรู้จักคุณมากขึ้น ว่าถ้าเปลี่ยนจากแฟรงก์เป็นผมมันอาจจะง่ายกว่า ผมรวยกว่าหมอนั่นหลายเท่า ลีลาบนเตียงก็ใช่ย่อย”

 

                                    “ปากเสีย ลามก”

 

                                    “ไม่ต้องอาย ผมรู้ว่าคุณเองก็ยังนึกถึงจูบที่เราเคยมีร่วมกัน” คนฟังกำมือแน่นด้วยความโมโห เพราะสิ่งที่เขาพูดมันมาจี้ใจดำ

 

                                    “คุณนี่มันหลงตัวเองสิ้นดี ฉันไม่เคยหลงใหลได้ปลื้มไปกับจูบของผู้ชายเสเพลแบบคุณ คนที่ฉันต้องการคือคุณแฟรงก์เท่านั้น”

 

                                    “มันต้องพิสูจน์”

 

                                    “ไม่นะ ปล่อยฉัน อื้อ ปล่อย ฮื้อ...”

 

                                    การถูกหมิ่นเกียรติแห่งบุรุษมันทำให้ดัสตินตัดสินใจกระชากร่างบางเข้าหาอก ทาบปากฉกบนกลีบปากอิ่ม ดูดซับความหอมหวานราวดอกไม้แรกแย้ม จูบผู้หญิงมานักต่อนัก ก็ไม่เข้าใจทำไมจึงมาตรึงใจกับจูบไม่เป็นสัปปะรดของคนในอ้อมแขน

 

                                    ทั้งที่คิดว่าเจ้าหล่อนอาจแสร้งทำเป็นสร้างภาพ เพื่อหวังหลอกลวงให้เขาหลงวนในรสจูบ หากดัสตินก็ไม่อาจควบคุมความรู้สึก อยากจูบและอยากทำมากกว่าจูบ!

 

                                    ไอวราดิ้นรนขัดขืน ตะกายแผ่นหลังของอีกฝ่าย พอเขาไม่หยุดก็ทุบตีบ่าไหล่บึกบึน หากการกระทำเช่นนั้นกลับไปเพิ่มอารมณ์ให้คนตัวใหญ่

 

                                    จูบหนที่สองแม้ไม่ได้ตกใจเท่าคราแรก แต่มันก็มีผลต่อระบบประสาทของไอวรา สาวไร้ประสบการณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านทฤษฏี แต่พอเจอปฏิบัติแบบนี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ยิ่งถูกอีกฝ่ายรุกหนักเข้ามาเรื่อย หัวใจดวงน้อยก็เผลอไผลโอนอ่อน

 

                                    นานเท่าไรไม่อาจรู้ ด้วยสองหนุ่มสาวต่างตกอยู่ในวังวนปรารถนาที่เผยตัวออกมายากจะควบคุม ก่อนมาเฟียเพลย์บอยจะเป็นฝ่ายถอนจูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย

 

                                    “ฉันเกลียดคุณ”

 

                                    พอตั้งสติได้แล้วไอวราก็รีบก้าวฉับๆ ลงบันไดด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทำไมเธอถึงหลงใหลกับจูบอันตรายจากผู้ชายเจ้าชู้เช่นดัสติน ควรจะเกลียดหากภายในใจลึกๆ ไอวรารู้ดีว่าตนเองไม่ได้รังเกียจต่อสิ่งที่เขากระทำเมื่อครู่

 

                                    ส่วนคนตัวใหญ่ยืนมองร่างบางเดินจากไป ก่อนจะยืนกอดอกเพ่งสายตาไปในความมืด ไม่แน่ใจว่าไอ้ความรู้สึกบ้าๆ ที่มันเกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้มันคืออะไร?

 

                       

 

                                    ไอวราสาวเท้าจนแทบจะกลายเป็นวิ่งราวกับหนีโจรผู้ร้าย ไม่กล้าหันกลับไปมองด้านหลัง รีบกดลิฟต์ย้ำๆ พอประตูลิฟต์เปิดก็รีบเข้าไปด้านในแล้วกดปิด ยืนหอบหายใจอยู่เป็นนานกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวจึงเดินผ่านประตูด้านข้างมายืนสูดลมเย็นๆ เข้าปอด

 

                                    “บ้าจริง เราเป็นอะไรไปนะ” ใบหน้าเนียส่ายน้อยๆ ผู้ชายคนนั้นกำลังจะมีอิทธิพลต่อเธอใช่ไหม

 

                                    “เราต้องรีบไปหาคุณแฟรงก์” ก่อนสมองจะมโนเลยเถิดเป็นตุเป็นตะ หญิงสาวก็รีบพูดชื่อชายหนุ่มเป้าหมายเบอร์หนึ่ง เดินลงบันไดไปยังเลาจ์ข้างล่าง

 

                                    “คุณไอวี่ ทางนี้ครับ” มือหนายกโบกไปมา พร้อมตะโกนเรียกร่างบางที่ยืนมองหาอยู่พอดี ไอวรายิ้มกว้างรีบเดินมาหาร่างสูงที่ลุกจากโซฟาเข้ามาหาเช่นกัน

 

                                    “คุณแฟรงก์มานานแล้วเหรอคะ”

 

                                    “ครับ ผมนั่งดื่มอยู่คนเดียว” บอกพลางเดินนำหญิงสาวเข้าไปนั่งด้วยกัน ท่ามกลางสายตาของนักท่องเที่ยวหลายคนที่จำไอวราได้ เพราะหญิงสาวคือผู้โชคดีที่เพิ่งจะได้รับดินเนอร์สุดหรูกับเจ้าของเรือ

 

                                    “มาการ์ริต้าแล้วกันนะครับ”
            “ค่ะ” ตอบยิ้มๆ

 

                        “คุณไอวี่คงจะทานอาหารเยอะนะครับ ปากบวมเชียว” คำทักทายของแฟรงก์ทำเอาสาวเจ้าปั้นหน้าไม่ถูก หวังว่าเขาจะไม่คิดเลยเถิดไปมากกว่าคำพูดหรอกนะ

 

                                    “ค่ะ อาหารอร่อยมาก ถูกปากด้วย”

 

                                    โอ๊ยๆ อีตาบ้ามาเฟียทำให้เธอเกือบถูกจับได้แล้วไหมล่ะ ถ้าคุณแฟรงก์รู้ว่าสุภาพบุรุษที่เขาชื่นชมทำอะไรบ้าง เขาต้องไม่ชอบแน่ๆ

 

                                    “ถ้างั้นพรุ่งนี้เย็น ผมขอดินเนอร์กับคุณบ้างนะครับ หวังว่าจะไม่มีหนุ่มคนไหนตัดหน้าไปเสียก่อน”

 

                                    “แฉันไม่ใช่คนดังคิวทองสักหน่อย”

 

                                    “แต่คุณไอวี่เป็นคนน่ารัก ดูสายตาคนรอบข้างผมสิ มีแต่คนให้ความสนใจเราสองคน”

 

                                    “เขาคงแปลกใจที่ฉันมากับคุณ”   

 

                                    พอบริกรนำมาการิต้ามาเสิร์ฟ ไอวราจึงดื่มแก้เก้อ เมื่อถูกสายตาอ่อนโยนของคนฝั่งตรงข้ามนั่งมองไม่ละสายตา แม้จะไม่จาบจ้วงแต่มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งจะชีช้ำกับรักครั้งเก่ามาหมาดๆ เต้นรัวได้เหมือนกัน

 

                                    “คุณไอวี่ทำงานที่ไหนครับ ไม่ทราบละลาบละล้วงไปหรือเปล่า”

 

                                    “ไม่เลยค่ะ คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อบริษัทจัดหาคู่ชื่อดังในบริชเธน”

 

                                    “ว้าว หมายถึงบริษัทของภรรยาท่านประธานาธิบดีใช่ไหมครับ”

 

                                    “ค่ะ ฉันทำงานที่นั่น”

 

                                    “คุณไอวี่ทำให้ผมกลัวนะครับ กลัวว่าคุณอาจจะมีหนุ่มๆ จับจองพื้นที่หัวใจแล้ว” คนฟังหัวเราะในลำคอ

 

                                    “ไม่เลยค่ะ ฉันกำลังอกหัก”

 

                                    “อกหัก!” ชายหนุ่มทวนคำนั้นด้วยความประหลาดใจ

 

                                    “ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นาน” มีอะไรต้องปิดกันเล่า แต่เธอจะไม่บอกสาเหตุที่ต้องเลิกกันหรอกนะ เพราะมันน่าอายเกินกว่าจะเล่าสู่บุคคลภายนอก

 

                                    “เสียใจด้วยนะครับ”
            “ฉันเริ่มทำใจได้แล้วละค่ะ พอได้แพคเก็จท่องเที่ยวของเรือลำนี้ ฉันก็แพคกระเป๋ามาอย่างไม่ลังเล และการมาพักผ่อนครั้งนี้ทำให้ฉันได้ปลดปล่อยสมองดีมากๆ เลยค่ะ”

 

                                    “เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วครับ คนบางคนก็ไม่มีค่าให้จดจำ” ไอวราพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตอนนี้เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าเคยคบหากับไมเคิล ในเมื่อมีเป้าหมายใหม่ผู้เพียบพร้อมอยู่ตรงหน้า

 

                                    “ดื่มครับ”
            “ดื่มค่ะ” สองหนุ่มสาวชนแก้วแล้วดื่ม บนเวทีกำลังมีการแสดงของนักร้องชื่อดัง นักท่องเที่ยววัยรุ่นหลายคนกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกเข้ากับจังหวะดนตรี

 

                        “ผมนั่งด้วยได้ไหมครับ”

 

                        เสียงห้าวทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้สองหนุ่มสาวหันมาตามเสียงนั้น โดยไม่รออนุญาตก็ถือวิสาสะนั่งบนโซฟาข้างๆ แฟรงก์

 

                        “แอบนัดสาวมาไม่ชวนผมเลยนะแฟรงก์”

 

                        “ผมคิดว่าคุณคงติดธุระอยู่กับเครือญาติ” สองหนุ่มหันมองหน้ากัน ไม่รู้ไอวราตาฝาดหรือเปล่าที่ชั่วแวบหนึ่งเห็นแววตาแปลกๆ ของทั้งคู่ทีดูจะไม่พอใจเท่าใดนัก

 

                        “ไม่นี่ ตอนนี้ทุกคนแยกย้ายพักผ่อน”

 

                        “ตามสบายนะคะคุณฟาเบียน”

 

                        “ผมต้องตามสบายอยู่แล้ว อ้อ ทำไมคุณไอวี่ถึงดื่มมาการิต้าล่ะครับ เปลี่ยนเป็นวิสกี้อ่อนๆ ดีไหม” ไอวรายิ้มแห้งๆ

 

                        “จะดีหรือคะ”

 

                        “ต้องดีสิครับ ถ้าผสมไม่แรงผู้หญิงก็ดื่มได้ ดูโต๊ะนู้นสิ สาวสวยดื่มวิสกี้ทั้งนั้น” ฟาเบียนชี้ชวนให้ดูโต๊ะอื่นๆ แฟรงก์หันมองคนข้างกายด้วยสายตาห้ามปราม แต่ฟาเบียนก็หาได้สนใจไม่

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #517 ktykris (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 21:43
    แฟรงก์ไม่แน่ใจแต่ฟาเบียนต้องใช้แน่ๆ
    #517
    0
  2. #254 jeabkiss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 14:44
    แฟรงก์กับฟาเบียนต้องใช่แน่ๆ
    #254
    0
  3. #132 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:07

    คำผิดค่ะพี่สาว

    ผูกพันธุ์ – ผูกพัน

    ผู้ดคย – ผู้เคย

    เขี้ยวเคี้ยว

    ทีดู – ที่ดู

    #132
    0
  4. #131 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:06
    แฟรงค์กับฟาเบียนแปลกๆ นะ
    #131
    0
  5. #36 มะปราง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 19:34
    แฟรงค์กับฟาเบียนมีซัมซิงรองกันแน่เลย
    #36
    0
  6. #35 fsn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 16:39
    ยิ่งไม่สนใจ ยิ่งอยากได้นะคะ
    #35
    0
  7. #34 Wonnakanok Noikasun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 09:40
    มันยังไงอยู่นะ แฟรงค์
    #34
    0
  8. #33 pang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 08:39
    แฟรงก์กับฟาเบียนสองคนนี้เป็นเกย์แน่เลยค่ะ มั่นใจ!!!!
    #33
    0
  9. #32 paiky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 06:27
    อ๊าย....ตาฟาเบียนจะให้หนูไอวี่เค้าดื่มเผื่ออะไร มีแผนอะไรหรือเปล่าเนี่ย...พ่อดัสตินนึงไม่มีส่วนในการวางแผนนะ
    #32
    0