Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 39 : Chapter 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    22 ต.ค. 60

บทที่ 36

        “แลปหมดสักทีโว้ย!!” เสียงเพื่อนในแลปร้องออกมาอย่างดีใจที่วิชาแลปเคมีแสนยากนั้นปิดคลาสแล้ว (แต่มีสอบปลายภาคอยู่ดี = =) ทำเอาจองกุกหัวเราะออกมา เขาก็ดีใจนะที่วิชานี้มันจบแล้วแต่ร่างสูงกลับสนใจประเด็นอื่นมากกว่า

        เขาเลิกไวแบบนี้ พี่จินของเขาจะเลิกเรียนหรือยังนะ

        ช่วงนี้ในหัวมันก็จะมีแต่พี่จินหน่อยๆ นะ อย่าเพิ่งเบื่อเขาเลย ^^

        ปกติวันนี้เขาจะเลิกหลังซอกจินตลอดเพราะว่าคาบนี้ของเขามันเป็นแลป มันก็จะใช้เวลานานหน่อย แต่วันนี้นั้นเป็นคาบสุดท้ายแล้วจึงเลิกไวหน่อย

        แต่จะเลิกก่อนคนสวยของเขามั้ย นี่แหละประเด็น

        “คืนนี้ไปไหนหรือเปล่าจองกุก”

        “คืนนี้เหรอ” เขาทำหน้าครุ่นคิดตามคำถามของเมทแลป “น่าจะอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนะ มีอะไรหรือเปล่า”

        “ไปฉลองปิดคลาสกันมั้ย หลังมอมีร้านพี่ที่ฉันรู้จักอยู่ ทุกอย่างดีหมดเลยนะทั้งเครื่องดื่มและอาหาร สนใจป่ะ”

        “เอ่อ คือว่า...” เอาไงดี คืนนี้เขาจะไปนอนที่ห้องของซอกจินเพื่อติวหนังสือนี่นา บอกร่างเพรียวไปแล้วด้วย “ขอถามพี่จินก่อนว่ะ พอดีว่าฉันนัดพี่เขาไว้”

        “โห มานัดแฟนไรวันนี้วะ” เพื่อนอดไม่ได้ที่จะแซวคู่รักเดือนคณะของตัวเอง “ยังไงก็บอกมานะ แต่ปิดแลปทั้งที มันควรจะครบสามคนอ่ะ ยังไงก็มาให้ได้นะเว้ย”

        “เคๆ จะพยายาม” เดือนปีหนึ่งส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนที่เสียงเตือนไลน์ที่ดังขึ้นจะทำให้ชายหนุ่มนั้นขอตัวออกมาก่อน

        ไม่อยากให้คนน่ารักรอนานนี่ เดี๋ยวหนีกลับก่อนเหมือนทุกๆ ครั้งจะทำไง

        นาทีนี้ใครจะบอกว่าเขากลัวเมีย เกรงใจเมียหรืออะไรก็ตามแต่ แต่เขาไม่สนหรอก

        เขาสนแค่พี่ซอกจินนั่นแหละ

        โอ๊ะ นั่นไง คนผมชมพูของเขา กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ตรงนั้นไง

        ร่างสูงยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นเป้าหมายของตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปหากะจะเข้าไปแกล้ง แต่คนตัวเล็กกว่าก็เงยหน้าขึ้นมาก่อน

        “อ้าว ลงมาแล้วเหรอ”

        “โห ไรอ่ะ ผมกะจะแกล้งสักหน่อย L” พูดพร้อมกับแกล้งทำหน้ามุ่ย ทำให้คนพี่หัวเราะออกมาแทบจะทันที

        “สมน้ำหน้า จะชอบแกล้งพี่อะไรขนาดนั้นฮะ” เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ทำไมวันนี้เลิกไวจัง พี่ตกใจมากเลยนะที่เห็นนายไลน์มาบอกว่าเลิกเรียนแล้ว”

        “แลปวันสุดท้ายน่ะครับพี่จิน”

        “อ๋อ” ร่างเพรียวพยักหน้า “งั้นกลับกันเลยมั้ย พี่ยังไม่ได้จัดห้องเลย นายจะมานอนห้องพี่คืนนี้นี่”

        “จริงๆ พี่ไม่ต้องจัดหรอกนะครับ ผมอยู่ในห้องพี่ทุกสภาพแล้ว” คนเด็กกว่าหัวเราะ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแฟนรุ่นพี่มาถือไว้อย่างชินมือ

        “นายพูดเหมือนพี่ซกมกยังไงก็ไม่รู้”

        “ไม่ใช่สักหน่อย ถ้าพี่ซกมกแล้วผมจะเรียกอะไรล่ะ” จองกุกหัวเราะ ก็จริงนี่ ถ้าคนเจ้าระเบียบอย่างซอกจินยังสกปรก อย่างเขานี่จะเรียกอะไรล่ะ “แต่พี่จินครับ คืนนี้ผมจะเข้าไปหาดึกๆ หน่อยได้มั้ย”

        “จะไปไหนเหรอ”

        “คือ เพื่อนนัดฉลองปิดแลปที่หลังมอน่ะครับ ผมเลยอยากขออนุญาตพี่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ”

        “ทำไมต้องขอล่ะ อยากไปก็ไปสิ” ร่างเพรียวเอ่ยอย่างสบายๆ ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าหล่อของคนข้างๆ เมื่อนึกอะไรได้ “แสดงว่าเป็นร้านเหล้าสินะ”

        “พี่รู้ได้ไงอ่ะ”

        “หลังมอกลางคืนจะมีร้านไหนเปิดนอกจากร้านแบบนั้นล่ะ -0-

        “งั้นพี่อนุญาตให้ผมไปมั้ย เพราะในตอนนั้น พี่ก็ดูไม่พอใจเท่าไหร่ที่พี่แบคฮยอนกับพี่ชานยอลพาพวกเราไปเลี้ยงที่ไนท์คลับ”

        “ก็นายกับจีอูยังเด็กอยู่นี่ พี่ๆ พาไปที่แบบนั้นมันเหมาะที่ไหนเล่า”

        “งั้นคืนนี้ผมไม่ไปดีกว่า ไม่อยากให้พี่ไม่พอใจ”

        “แล้วเพื่อนนายล่ะ” ซอกจินเลิกคิ้ว “นายอยากไปกับเพื่อนมั้ยล่ะ”

        “...อ่า จริงๆ แล้วก็อยากไปแหละครับ”

        “งั้นก็ไปสิ” ว่าพร้อมส่งยิ้มให้แฟนหนุ่มของตัวเอง “อย่ากลับดึกแล้วกัน ห้ามกินจนเมาเป็นหมาด้วย พี่ขี้เกียจไปแบก”

        “...พี่ไม่โกรธผมนะ”

        “จะโกรธทำไมล่ะ แค่แฟนไปเที่ยวกลางคืนเอง” เสียงหวานหัวเราะ “อีกอย่าง เด็ก 19 อย่างนายจะกินได้เท่าไหร่กันเชียว”

        “ดูถูกเหรอ” ร่างสูงเลิกคิ้วมองใบหน้าหวานที่มองมาอย่างท้าทาย “ผมดื่มได้มากกว่าพี่แล้วกัน”

        “เด็กบ้า พี่ก็คอแข็งอยู่นะ”

        “เหรอ งั้นมาพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิ J

        “เรื่องแค่นี้เอง... ย่าห์! ไอ้เด็กหื่น!” แค่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อของคนตัวสูงกว่าก็รู้ได้ทันทีว่าไอ้เด็กหน้ากระต่ายมันคิดอะไรอยู่ ใบหน้าสวยแดงซ่านอย่างห้ามไม่ได้ “คิดแต่เรื่องแบบนี้อีกแล้วนะ”

        “พี่รู้เหรอว่าผมคิดอะไรอยู่”

        “ทำหน้าหื่นๆ แบบนั้นก็คงจะคิดเรื่องอื่นหรอก” จะคิดเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่คืนนั้นที่เขาเมาแล้วไปยั่วไอ้เด็กนี่น่ะ “นายชักจะหมกมุ่นเกินไปแล้วนะ จริงๆ เลย”

        “เพราะพี่นั่นแหละคนสวย ^^

        “นายนี่มัน...” ร่างเพรียวถึงกับหมดคำพูด เมื่อตอบโต้อะไรไม่ได้ จึงเดินหนีออกมาโดยมีคนขายาววิ่งตามมาจับมือเรียวอย่างรวดเร็ว

        “จะหนีไปไหนครับ ^^

        “อ๊ะ! ปล่อยเลยนะจองกุก อย่ามาเนียน”

        “ไม่ปล่อยหรอก” เอ่ยหยอกเย้ายิ่งทำให้คนหน้าหวานหน้ามุ่ยยิ่งกว่าเดิม “คืนนี้ผมจะรีบกลับนะ ไม่ต้องห่วง”

        “อื้ม พี่จะรออยู่ที่ห้องนะ”

 

        วันนี้โฮซอกไม่ได้มีเรียนเหมือนคนอื่นๆ

        และเนื่องจากเพื่อนๆ ของเขากำลังเรียนอยู่ ทำให้เขาไม่ได้เล่นเกมออนไลน์อย่างกิจวัตรประจำวันทั่วๆ ไป

        ว่างๆ แบบนี้ก็ขอจัดของในบ้านหน่อยแล้วกัน หลังจากที่ไม่ได้จัดมานานแล้ว

        นี่แหละ ช่วงสอบอะไรก็น่าทำหมด ยกเว้นการอ่านหนังสือ -0-

        แต่ถ้าจัดของเสร็จก็คงต้องกลับไปอ่านต่อแล้วล่ะ เขายังไม่อยากติดเอฟทั้งที่ตอนปีหนึ่งได้เกียรติบัตรเรียนดีหรอกนะ = =

        มือบางยกนั่นยกนี่เก็บเป็นที่เป็นทางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย (ก็บอกแล้วว่าอะไรก็น่าทำกว่าการอ่านหนังสือ = =) พอจัดไปจัดมา ก็ดันเผลอไปเห็นกล่องอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตู้เก็บของของตัวเอง

        ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นมัน ก่อนจะดึงมันออกมาดู มืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิบผ้าข้างตัวมาเช็ดฝุ่นออก

        กล่องอะไรเนี่ย

        และพอเปิดออก นัยน์ตากลมก็เบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง

        นี่มัน กล่องความทรงจำของเขาสมัย ม.ปลาย

        สมัยที่เขาแอบชอบนัมจุน เขาเก็บเรื่องราวทุกอย่างไว้ในนี้...

        มือเรียวค่อยๆ เอาของในนั้นออกมาดู ดอกไม้และของน่ารักๆ มากมายที่เขาเคยเตรียมรุ่นพี่หนุ่มที่ตอนนั้นอยู่ต่างโรงเรียนกันแต่ก็ไม่เคยกล้าเอาไปให้จริงๆ ทำเอาร่างบางหัวเราะออกมา

        ของแบ๊วๆ พวกนี้ คิดได้ไงวะเนี่ย

        ส่ายหน้าให้กับความคิดโลกสวยของตัวเองในสมัยก่อน ก่อนจะค่อยๆ หยิบสิ่งสุดท้ายออกมา

        ไดอารี่...

        เขาค่อยๆ เปิดอ่านมันทีละหน้า และมันก็เหมือนได้ย้อนความทรงจำของตัวเองทีละนิดๆ

        .

        .

        .

        โฮซอก เมื่อกี้ฉันได้ยินประกาศว่ามีแข่งบาส ไปดูกันเถอะๆ ><’ เสียงหวานๆ ของเพื่อนสนิทดังขึ้นพร้อมแขนเรียวบางที่โดนดึงทำเอาโฮซอกสะดุ้งจนเกือบรั้งเพื่อนสาวแทบไม่ทัน

        เดี๋ยวสิโซลจี เรายังดูส่วนวิชาการไม่เสร็จเลยนะ เดี๋ยวข้อมูลไม่ครบแล้วอาจารย์จะว่าเอา...

        ‘ไปแป๊บเดียวเองน่า วันนี้เราอยู่ที่นี่อีกนาน ไปกันเถอะๆ ><’

        ‘เดี๋ยวสิ...ห้ามไม่ทัน ร่างบอบบางถูกลากจนปลิวไปตามแรงของเพื่อนสาว เด็กหนุ่มได้แต่ทำหน้ามุ่ยในขณะที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหล่อนไปแบบนั้น

        แทนที่จะทำงานให้เสร็จก่อน เพื่อนเขานี่ห่วงสนุกจริงๆ L

        แต่ก็ไม่แปลก เด็ก ม.ปลาย ปีสองอย่างพวกเขาไม่ค่อยได้ไปไหนนอกจากโรงเรียนกับที่เรียนพิเศษหรอก การได้มางานโอเพ่นเฮ้าส์ของอีกโรงเรียนแบบนี้มันก็น่าตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยล่ะนะ

        โฮซอกถูกลากจนมาถึงสนามบาสของโรงเรียน ด้วยความที่สแตนด์เชียร์นั้นมีคนนั่งเต็มหมดแล้ว พวกเขาสองคนก็ได้มายืนดูอยู่ข้างๆ สนามที่มีคนจำนวนมากมุงอยู่เหมือนพวกเขา

        และใครคนหนึ่งที่กำลังเป็นผู้เล่นอยู่กลางสนาม ก็ดึงดูดสายตาของร่างบางไว้ได้ราวกับต้องมนต์

        เจ้าของร่างสูงที่มีผิวแทนเนียนสุขภาพดีกำลังเลี้ยงลูกบอลสีส้มผ่านผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม การเคลื่อนไหวของเขานั้นพลิ้วไหวและรวดเร็วราวกับเขาบินได้อย่างไรอย่างนั้น ตาคมนั้นจดจ้องไปที่แป้นบาสของฝั่งตรงข้ามก่อนจะโยนลูกบาสไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว

        และมันก็ลงแป้นไปอย่างสวยงาม

        โฮซอกจ้องภาพตรงหน้านิ่งงัน ยิ่งใบหน้าหล่อนั้นเผยรอยยิ้มพอใจกับผลงานของตัวเอง ใจดวงน้อยก็กระตุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

        เขาคือใครกันนะ ทำไมมีเสน่ห์จัง

        น้องครับ ระวัง!!’

        พลั่ก!!

        แม้เสียงเตือนจะทำให้ร่างบางได้สติแล้วแต่ก็ไม่ทัน แรงกระแทกจากอะไรบางอย่างก็กระแทกเข้าที่หน้าผากอย่างจังจนโฮซอกหงายหลัง เขารู้สึกชาหนึบไปทั้งศีรษะ ได้ยินเสียงคนที่เข้ามามุงดูเขาและเสียงเพื่อนสาวที่พยายามปลุกสติของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย

        และภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนสติจะดับวูบ ก็คือนักบาสหนุ่มที่เขามองในตอนแรกนั่นเอง

 

        อา ปวดหัว...

        ปวดไปหมดเลย

        เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ลืมขึ้นมาช้าๆ เพดานสีขาวสะอาดตาที่ไม่คุ้นตาทำเอาร่างบางขมวดคิ้วแต่ก็คลายอย่างรวดเร็วเพราะอาการปวดหนึบไปทั่วหัวเล็กๆ โดยเฉพาะตรงหน้าผาก

        อะ โอ๊ย...

        ฟื้นแล้วเหรอครับเสียงทุ้มที่ไม่คุ้นเคยทำเอาโฮซอกหันไปมอง ก่อนจะลุกขึ้นอย่างตกใจและก็ต้องล้มลงนอนตามเดิมเพราะอาการปวดหัว

        คุณ? อะ โอ๊ย ปวดหัวอ่ะ

        ทำไมคุณนักบาสคนนั้นมาอยู่ตรงนี้...

        อย่าเพิ่งรีบลุกสิครับ มือหนารีบจับไหล่บอบบางไว้อย่างรวดเร็ว ไหวหรือเปล่าครับ ขอโทษนะ ลูกบาสนั้นมาจากทีมผมเอง

        ‘วะ ไหวครับตากลมมองใบหน้าหล่อของคนที่นั่งด้านข้าง โซลจี เอ่อ ผมหมายถึงเพื่อนผมน่ะครับ เธอไปไหนเหรอ

        ‘น้องผู้หญิงคนนั้นไปหาอาจารย์ของพวกน้องน่ะครับเขาส่งยิ้มละมุนมาให้คนหน้าหวาน ผมขอแทนตัวเองว่าพี่นะ ผมอยู่ ม.ปลาย ปีสามน่ะ

        ‘เอ่อ ได้ครับให้ตายสิ ทำไมเป็นผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้นะ

        ตอนแรกพี่ตกใจแทบแย่ว่าเราจะเป็นอะไรมากมั้ย แต่เห็นเราตอบโต้พี่ได้แบบนี้ คงไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ

        ‘เอ่อ ว่าแต่ พี่แข่งบาสอยู่ไม่ใช่เหรอครับ แล้วพี่มาอยู่กับผมแบบนี้...

        ‘ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นห่วงเรามากกว่า โดนลูกบาสกระแทกหัวแบบนั้นเสียงทุ้มยังคงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม โอ๊ะ จริงสิ ลืมแนะนำตัวเลย พี่ชื่อ...

        ‘เฮ้ย แก ตื่นแล้วเหรอเสียงหวานใสดังขึ้นขัดพร้อมกับร่างของเด็กสาวที่วิ่งเข้ามาร่างบางบนเตียงอย่างรวดเร็ว แกไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ฉันเป็นห่วงแกแทบตาย T^T’

        ‘เวอร์น่าโซลจี ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกโฮซอกหัวเราะเบาๆ

        ‘ก็เล่นหงายไปแบบนั้น ใครจะไม่ห่วงบ้างล่ะเธอเถียงกลับก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่ยังอยู่ข้างกายเพื่อนเธอ ขอบคุณมากนะคะที่พาเพื่อนหนูมาห้องพยาบาลแล้วก็อยู่เป็นเพื่อนเพื่อนหนูตอนที่หนูไปตามอาจารย์

        ‘ไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วอาจารย์ของน้องล่ะ

        ‘กำลังติดต่อโรงพยาบาลค่ะ เดี๋ยวก็มาแล้ว

        ‘เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้นนะ ต้องติดต่อโรงพยาบาล...

        ‘ไปตรวจไว้นั่นแหละครับดีแล้ว ถ้าน้องเป็นอะไรมากกว่าที่เห็นจะแย่นะเขาส่งยิ้มละมุนมาให้คนบนเตียงจนใจร่างบางนั้นเผลอเต้นแรงขึ้นมา งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ ออกมานานแล้ว

        ไม่รอให้ใครบอกลา ร่างสูงก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินจากไป ปล่อยให้โฮซอกมองตามไปแบบนั้น

        เขาว่า เขาชักประทับใจร่างสูงที่คอยดูแลเขาทั้งที่ไม่รู้จักกันซะแล้วสิ

        .

        .

        .

        มือบางค่อยๆ ปิดสมุดไดอารี่เก่าของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาที่คลอหน่วยนั้นไหลออกมา

        ใช่แล้ว นักบาสคนนั้นก็คือนัมจุนนั่นเอง

        ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมา ความรู้สึกเก่าๆ ทำให้เขารู้สึกมีความสุขปนกับเจ็บหน่วงในใจจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรมากกว่ากัน

        เขาจำได้ดีว่าเมื่อก่อนนั้นมีความสุขแค่ไหนที่ได้แอบชอบนัมจุนอยู่ห่างๆ อย่างไม่หวังให้รุ่นพี่มาชอบกลับแบบนั้น

        แต่ตอนนี้ ที่เขาเจ็บปวดเพราะเขารู้ดีว่าเรื่องของเขากับรุ่นพี่หนุ่มมันเป็นไปไม่ได้เลย

        เพราะพี่นัมจุนเป็นของพี่ยุนกิ...

        และเขาจะไม่มีทางเอาตัวเองเข้าไปทำลายความรักของทั้งสองคนนี้แน่นอน ต่อให้ยังคงรักแค่ไหนก็ตาม

        แต่เขาจะหนีจากแฟนหนุ่มของพี่ชายที่เอาแต่ตามตื๊อเขาได้อย่างไรล่ะ เขาก็ยังไม่รู้เลย

        Rrrr~

        เสียงริงโทนที่ดังขึ้นเรียกให้ร่างบางตื่นจากความคิด มือเรียวปาดน้ำตาหยดเล็กที่ไหลออกมาเพราะกลั้นไม่ไหว ก่อนจะหยิบเจ้าเครื่องมือสื่อสารของตัวเองขึ้นมา

        นั่นไง ไม่น่านึกถึงเลย

        โฮซอกเม้มปากแน่น ได้แต่จ้องชื่อบนหน้าจอ ชั่งใจว่าเขาควรจะรับสายอีกฝ่ายหรือควรจะกดตัดทิ้งไป

        แต่เขามีสิทธิเลือกด้วยเหรอ เคยมีครั้งหนึ่งที่เขาตัดสินใจไม่รับสายอีกฝ่าย ปรากฏว่าคนพี่บุกเข้ามาหาเขาถึงที่บ้านเลย

        เมื่อไหร่พี่นัมจุนเขาจะรู้เสียทีว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่ถูกต้อง

        แต่ตอนนี้ ถ้าไม่รับสาย ชีวิตเขาจะต้องวุ่นวายแน่

        “ครับ พี่นัมจุน”

 

        “เฮ้ย ไอ้จองกุก ร่าเริงหน่อย อุตส่าห์มาฉลองปิดคลาสแท้ๆ”

        “ร่าเริงอะไรของแกล่ะ” จองกุกหัวเราะพร้อมกับยกเครื่องดื่มในมือตัวเองขึ้นมาดื่ม “ไปดูแลไอ้มาร์คไป ร่วงอยู่นั่นน่ะ”

        “เออ ไอ้นี่ก็เมาไวเกิน ยังไม่ทันไร ร่วงแล้วเนี่ย” เขาหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนนอนคอพับอยู่บนโซฟาแบบนั้น “แต่แกนั่นแหละ เอาแต่นั่งกินเงียบๆ สาวๆ มองมานี่ไม่คิดจะสนใจหน่อยเหรอ”

        “ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแม่กระต่ายตามมาแหกอกพอดี”

        “แม่กระต่าย? อ่อ รุ่นพี่ซอกจินน่ะนะ” และเขาก็หัวเราะอีกครั้งเมื่อได้ยินฉายาที่เพื่อนใช้เรียกแฟนรุ่นพี่ของตัวเอง “พี่เขารู้มั้ยเนี่ยว่านายเรียกพี่เขาอย่างนั้น”

        “ไม่รู้สิ”

        “แจ๊คสัน~” เสียงทุ้มหวานเอ่ยเรียกยานคาง ก่อนที่คนที่นอนอยู่บนโซฟาจะลุกพรวดขึ้นมาแล้วเข้าไปกอดเจ้าของชื่ออย่างรวดเร็วทำเอาแจ๊คสันรับตัวแทบไม่ทัน “งือ แจ๊คสัน~”

        “เฮ้ย ไอ้มาร์ค อะไรของมึงเนี่ย!

        “กูง่วง”

        “ก็หลับไปสิ กูแดกยังไม่ถึงไหนเลย”

        “มึง~ กูง่วง”

        “ไอ้มาร์ค...”

        “กูง่วง~”

        “มึงนี่จริงๆ เลย” ร่างหนาถอนหายใจ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนในกลุ่มแลปอีกคน “จองกุก แกอยู่คนเดียวแป๊บเดียวได้มั้ย เดี๋ยวขอเอาไอ้มาร์คไปเก็บก่อน”

        “ได้ๆ ไปดีๆ แล้วกัน แกก็กินไปพอสมควรนะ”

        “เออน่ะ ไม่ต้องห่วง แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

        “เออๆๆ” ตอบรับพร้อมกับตาคมที่มองตามเพื่อนร่างหนาที่แบกคนตัวบางกว่าออกไป มือหนาก็ยกเครื่องดื่มในมือขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

        “ขอโทษนะคะ” เสียงหวานเรียกความสนใจของจองกุกได้ทันที “ไม่ทราบว่าขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ น้องจองกุก”

        ร่างสูงมองหน้าหญิงสาวที่เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มเชิญชวนอย่างฉงน รู้สึกคุ้นหน้าหล่อนอย่างประหลาดแต่ก็นึกไม่ออก

        แต่มีสาวสวยเข้ามาแบบนี้ จะปฏิเสธก็อย่างไรอยู่นะ J

        ในตอนนี้เขาไม่เข้าหาใครก่อนก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ต้อนรับคนที่เข้าหานะ

        “เชิญครับ” ว่าพร้อมกับขยับให้หล่อนนั่ง “รู้จักผมด้วยเหรอครับ”

        “ใครจะไม่รู้จักรองเดือนมหาวิทยาลัยล่ะคะ” เธอส่งยิ้มยั่วเย้าก่อนจะยื่นแก้วของตัวเองมาตรงหน้า “ปาร์คคยองรี ปีสามวิศวะค่ะ”

        อ้อ ที่แท้ก็เพื่อนของรุ่นพี่อีริน เพื่อนสนิทของพี่ซอกจินนั่นเอง

        ยิ่งใกล้ตัวแบบนี้ ก็ยิ่งท้าทายแฮะ J

        ที่เขารักพี่จินน่ะเป็นของจริงแน่นอน แต่เขาก็เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยังมีความรักสนุกอยู่

        “จอนจองกุก ปีสองวิทยาศาสตร์ครับ”

        “ทำไมมานั่งกินคนเดียวแบบนี้ล่ะคะ ซอกจินยอมให้แฟนหล่อๆ แบบน้องมาอยู่คนเดียวในที่แบบนี้ด้วยเหรอ”

        “ชมแบบนี้ผมก็เขินนะ” ร่างสูงแสร้งหัวเราะ “ผมมากับเพื่อนน่ะครับ แต่เพื่อนไปทำธุระ เดี๋ยวคงมา”

        “โห อย่างนี้ก็เหงาแย่เลยสิคะ ให้พี่นั่งเป็นเพื่อนจนกว่าเพื่อนเราจะมาดีมั้ย” มือบางข้างที่ว่างวางลงบนต้นขาแกร่งเบาๆ พร้อมกับร่างบอบบางที่ขยับเข้ามาใกล้จนอยู่ในระยะที่อันตราย แต่จองกุกก็ไม่ได้ผลักเธอออกแต่อย่างใด กลับมองรุ่นพี่สาวด้วยสายตาคมกริบ

        “...ทำแบบนี้จะดีเหรอครับ ผมมีแฟนแล้วนะ”

        “ถ้าซอกจินไม่รู้ ก็คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย” มือเรียวเปลี่ยนมาประคองใบหน้าหล่อให้หันมาสบตาเธอพร้อมกับริมฝีปากสีแดงสดที่ขยับจนเกือบจะชิดกับริมฝีปากหยัก “คืนเดียวก็จบกัน หลังจากนี้เรื่องของเราก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ตกลงมั้ยคะ”

        ตาโตคมสบตากับตาทรงอัลมอนด์แสนเซ็กซี่ของหล่อนตรงหน้า ก่อนจะหลับลงช้าๆ เมื่อหญิงสาวกดจูบลงมาบนริมฝีปากของเขา

        จองกุกก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ฮอร์โมนก็พลุ่งพล่านได้ตลอดเมื่อเจอสิ่งสวยงามพร้อมทั้งกลิ่นหอมยั่วใจแบบนี้

        จริงๆ ตอนอยู่กับซอกจินใช่ว่าเขาจะไม่เกิดอารมณ์ ใบหน้าหวานๆ ที่ขึ้นริ้วสีแดงเวลาโดนเขาแกล้งหรือจะผิวเนียนนุ่มนิ่มกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว มันยั่วยวนน้อยเสียที่ไหน

        แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรแฟนตัวเล็กของตัวเอง เพราะไม่อยากทำอะไรทั้งที่คนพี่ไม่เต็มใจ ซอกจินนั้นไม่ใช่แค่คนที่เขาคบเพื่อเรื่องอย่างว่าอย่างเดียว

        แต่เป็นคนที่เขารักและจะอยู่ด้วยตลอดชีวิต

        แต่อย่างที่บอกว่าเขาก็เป็นผู้ชายคนนึง ถ้าอยากระบายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านบ้าง คงไม่ผิดใช่มั้ย

 

        กว่าจองกุกจะกลับมา ก็เป็นเวลาตีสามแล้ว

        ในตอนแรกที่กลับถึงห้อง ชายหนุ่มกะว่าจะอาบน้ำแล้วก็นอน เพราะเขาเชื่อว่าพี่ซอกจินของเขาคงไม่ได้รอเขาแล้ว

        แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงมาอยู่ที่หน้าห้องของรุ่นพี่แบบนี้

        มือหนาใช้คีย์การ์ดสำรองที่รุ่นพี่ให้มาเปิดประตูห้องของคนหน้าหวาน ก่อนจะเดินเข้าไปช้าๆ เพราะกลัวว่าแฟนหนุ่มจะตื่น ร่างสูงค่อยๆ เดินเพราะความมืดแต่แสงสว่างที่เล็ดลอดออกมาเล็กน้อยก็ทำให้เขาประหลาดใจ

        และพอเห็นชัดว่าแสงมาจากไหน เขาก็เบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง

        ก็พี่จินของเขาน่ะฟุบหลับคาโต๊ะหนังสือโดยมีเจ้าเจนอนหลับอยู่ข้างๆ เลยน่ะสิ

        หนังสือก็ไม่ได้มีอยู่กับตัว ทำไมถึงไม่ไปนอนดีๆ นะ

        อย่าบอกว่ารอเขาน่ะ...

        คนเด็กกว่าเดินเข้าไปใกล้ๆ ภาพแม่กระต่ายที่ฟุบหลับโดยมีเจ้าลูกชายนอนอยู่บนโต๊ะข้างๆ ทำเอาจองกุกหัวเราะออกมาเบาๆ

        ก็เป็นภาพที่น่ารักดีเหมือนกันนะ

        “พี่จินครับ” มือหนายื่นไปแตะไหล่กว้างเบาๆ เพื่อปลุกให้ร่างเพรียวตื่นจากการงีบ และการปลุกก็ได้ผล อาจเป็นเพราะเจ้าตัวหลับในท่าที่ไม่สบายตัวด้วย

        “อือ จองกุกเหรอ” เสียงหวานเอ่ยงัวเงียพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่ม มือเรียวขยี้ตาตัวเองเล็กน้อยเพื่อให้คลายความง่วง “กี่โมงแล้วเนี่ย”

        “ตีสามแล้วครับ”

        “ตีสามเลยเหรอ” ใบหน้าหวานงอง้ำเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว และเขาก็เชื่อว่าคนรักเพิ่งกลับมาถึง “ทำไมกลับดึกแบบนี้ล่ะ”

        “เพลินไปหน่อยน่ะครับพี่ ขอโทษนะครับที่กลับมาเวลานี้ ^^;;” คนเด็กกว่าส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ เขาจะพูดได้อย่างไรว่าเพราะอะไรถึงกลับช้า “แล้วทำไมพี่ถึงมานอนตรงนี้ล่ะครับ ไม่เข้าไปนอนดีๆ ล่ะ”

        “รอนายนั่นแหละ” ตอบพร้อมกับหันไปอุ้มลูกชายตัวอ้วนของตัวเองที่ตื่นแล้วมาไว้ในอ้อมแขน “ก็ใครบอกว่าจะกลับไวๆ ล่ะ พี่ก็นั่งรอนี่ไง”

        “แหะๆ ขอโทษจริงๆ นะครับ” เสียงทุ้มบอกอีกครั้ง นี่เขาเริ่มรู้สึกผิดมากขึ้นแล้วนะที่ไปกับผู้หญิงคนนั้นน่ะ “ไปนอนกันเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาไปกินอะไรอร่อยๆ ชดเชยนะ”

        “พี่ไม่ได้ตะกละขนาดนั้นนะ” ปากอิ่มเบะเล็กน้อยเมื่อถูกน้องคิดว่าของกินจะง้อเขาได้ (ซึ่งก็จริง) “นอนกันเถอะ ง่วงแล้ว”

        “ครับๆ” จองกุกตอบรับ ก่อนจะดึงมือเรียวที่ว่างเข้าไปในห้องนอนสีหวานของเจ้าตัว รอจนพี่เก็บกระต่ายตัวอ้วนเข้ากรง แล้วก็มานอนบนเตียงกว้างสีชมพูด้วยกัน

        ด้วยความง่วงหรืออะไรก็ตามแต่ ทำให้ซอกจินมุดเข้าหาอกแกร่งของแฟนหนุ่มและเข้าสู่นิทราไปอย่างง่ายดาย ท่าทางน่าเอ็นดูเรียกให้ร่างสูงยิ้มออกมาบางๆ

        ก่อนรอยยิ้มจะหายไปแล้วเปลี่ยนเป็นสายตารู้สึกผิด

        ขอโทษนะครับที่เผลอนอกกายไป

        แต่ผมรักพี่คนเดียวนะพี่จิน รักพี่มากจริงๆ

--------------------------------------------------------------------

        เป็นเรื่องที่ทำเราปวดหัวได้ทุกตอนเลย 55555 สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้เราแวะมาอัพอย่างต่อเนื่อง อัพประชดคะแนนสอบค่ะ 555555 ก็ในตอนนี้ได้เฉลยอดีตของม่อนโฮปแล้วเนอะว่าไปเจอกันได้ยังไง แต่ความสัมพันธ์ปัจจุบันยังคลุมเครือ 5555 และดูเหมือนว่าจองกุกจะสร้างเรื่องปวดหัวแล้วนะ แต่ปวดจริงหรือเปล่า เราไม่รู้ 55555 อีกไม่กี่ตอน (มากสุดไม่น่าจะเกิน 6 ตอน) เรื่องนี้ก็จะจบแล้วค่ะ ใจหายน้อยๆ ที่จะจบแล้ว แต่รีดเดอร์คงดีใจเพราะจะเฉลยแล้ว 5555555 ตอนนี้เราง่วงมากต้องไปแล้ว เจอกันตอนหน้านะคะ ><

        ปล. เรื่องเก่าจะจบแล้ว เรื่องใหม่มาทันที 55555 เรื่องใหม่ของเราจะสร้างความปวดหัวแต่ไม่ซับซ้อนเท่าเรื่องนี้ (เราคิดงั้นนะ 555) แน่นอนค่ะ ฝากทุกคนติดตามด้วยนะคะ >>> Fic Just Friend

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #523 Yanizoo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    พี่รู้คือทุกอย่างจบ55555ฮืออแ
    #523
    0
  2. #442 Jinpair (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 09:59
    จองกุกทำไมทำแบบนี้ สงสารพี่จิน
    #442
    0
  3. #440 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 02:56
    อ้าวจู๊กกกกกกกกกไมทำงี้ยยยยย์
    จริงๆไม่ได้หวั่นใจอะไรเลยนะคะ กลัวแค่เรื่องคยองรีจะเป็นต้นกำเนิดม่าอีกรอบ ฮือ ปวดหัวแลง55555555
    ส่วนคู่พี่น้องนั้นก็ไม่รู้และเดาไม่ออกเลยค่ะว่าจะจบลงที่ตรงไหน ที่แน่ๆยังไงก็คงร้าวก่อนแน่ๆ TT
    #440
    0
  4. #439 Aewlabelle (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:03
    เกลียดจกุกอะ ทำกะพี่แบบนี้ได้ไง หวังว่าคงไม่ม่าอีกนะคะ ฮืออออ พี่จะรู้มั้ยยย
    #439
    0
  5. #438 Love-Julia- (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:34
    เฮ้ออออจองกุกนี่น้าาา ทำไมทำกับพี่จินแบบนี้
    #438
    0
  6. #437 minitis (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:03
    จองกุกทำไมแกทำแบบนี้วะ ขอให้พี่จินโกรธแกเลิกกับแกไปเลย จะแค่นอกกายวันไนท์สแตนยังไงก็คือไม่ซื่อสัตย์เว้ย ฉันจะไม่ให้ยัยพี่กับแกโกรธธธธธ
    #437
    0
  7. #436 k_922 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:27
    จองกุกทำไมทำแบบนี้อ่ะ
    #436
    0
  8. #435 Jung Tien-In (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:02
    เอาอีกละกุก คือไม่หักห้ามใจเลยนะปล่อยกายไปละ คือคนรอเสียบก็มีไง แทนที่จะทำให้จินไว้ใจกลับทำแบบนี้อีกละ ถ้ามีใครเห็นจะทำไง ส่วนโฮซอกสงสารอ่ะ จริงๆนางก็ไม่ผิดนะนัมจุนจะเอาไงรีบเถอะ
    #435
    0
  9. #434 เฟนนี่ อาร์มี่บังทัน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:53
    กลับไปเชียร์แทแททันไม๊เนี่ย
    นั่นก็หลงพี่ตัวขาวไปแล้วมั้ง
    แต่ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยกุก
    แม่จับตีด้วยก้านมะยม
    #434
    0
  10. #433 ปงจี้ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:41
    จอนจองกุกเอ้ยยย เฮ้ออออออ เหนื่อยใจ นี่อยากคว้าโฮซอกมากอดแล้วหอมหัวปลอบใจ ฮือออออออออ
    #433
    0
  11. #430 tchr (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 10:07
    เดี๋ยวได้งานเข้าแน่กุกเอ้ยยยย โอ่ยยยย พี่ละปวดหัวกับเอ็ง จินรู้แน่อ่ะงานนี้ ตายๆจองกุก พี่ไม่ช่วยด้วย ตัวใครตัวมันละกันนะ บายยยย // เกาะแขนจินไว้แน่นมาก
    #430
    0
  12. #429 NCSJK (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 09:56
    โอ้ย จองกุกก เมื่อไหร่จะหยุดนิสัยแบบนี้สักที มีความรู้สึกว่าเรื่องของคยองรีนี่ต้องย้อนกลับมสทำร้ายจองกุกแน่นอนเลยค่ะ คนใกล้ตัวขนาดนี้ อ่านตอนนี้ละสงสารพี่จินจัง อุตส่าห์รอน้องกลับ แต่น้องกลับไปนอนกะผญคนอื่น ฮื่อออ จองกุกเอ๋ยยย ถ้าพี่จินรู้ได้เลิกกันแน่ๆ
    #429
    0
  13. #428 Markjin20 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 08:05
    กุกเอ้ยยอยู่ดีๆไม่ชอบพี่จินรู้ละงานเข้า
    #428
    0
  14. #427 9ppp (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 07:55
    ถ้าพี่จินรู้ มันจะยุ่งนะจองกุกกเอ๋ยยยย
    #427
    0
  15. #426 atalljin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 06:53
    จจองกุกแอบนอกใจพี่จิน เราจะฟ้องให้ยัยพี่เลิกเลยค่ะ นี่จะไม่เป็นปัญหาต่อไปใช่มั้ยค่ะไรท์ รู้สึกสังหรณ์​ใจแปลกๆ แอบไปส่องเรื่องใหม่ก่อนดีกว่า
    #426
    0
  16. #425 jury J (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 06:04
    อ่าวววจองกุกอ่าววววว ทำไมทำแบบนี้
    #425
    0