Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 38 : Chapter 35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ต.ค. 60

บทที่ 35

        อารมณ์ของยุนกิยังคุกรุ่นอยู่แม้จะแยกกับแทฮยองมานานแล้วก็ตาม

        ร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่ในคอนโดของตัวเอง ริมฝีปากบางสวยนั้นแดงก่ำและบวมขึ้นมาเล็กน้อยจากการถูกรุ่นน้องจูบและตัวเขาเองที่ถูมันแรงๆ เพราะต้องการลบสัมผัสจาบจ้วงออกไป น้ำตายังคงไหลออกมาด้วยความโกรธและความเจ็บใจจนตาเรียวสวยนั้นบวมช้ำไปหมด

        ไอ้คิมแทฮยอง ไอ้เด็กเวร

        มันกล้าดียังไงมาทำกับเขาขนาดนี้

        อะไรที่ทำให้คนที่เคยนิสัยดีแบบมันเป็นได้ขนาดนั้น

        แค่ไม่อยากให้ซอกจินคบกับจองกุก ถึงกับต้องมาวุ่นวายกับเขาแบบนี้เลยเหรอ

        จริงสิ หมอนั่นยังคิดว่าเขาเข้าข้างจองกุกอยู่นี่นา

        แต่มันเกลียดเขามากถึงขนาดต้องทำกับเขาแบบนี้เลยเหรอ

        แถมยังชอบพูดอะไรบ้าๆ แบบนั้นเกี่ยวกับแฟนหนุ่มและน้องชายเขาอีก

        นี่เขาเครียดจนจะบ้าตายแล้วนะ ทั้งกลัวนัมจุนจะรู้ในสิ่งที่แทฮยองทำกับเขา ไหนจะเรื่องระหว่างนัมจุนกับโฮซอกอีก

        เขาไว้ใจทั้งสองคนนะ แต่โดนแทฮยองพูดใส่บ่อยๆ แบบนี้ก็ระแวงเหมือนกัน

        โธ่เว้ย นี่มันเกิดอะไรกับเขากันแน่เนี่ย

        ก๊อกๆๆ แกร๊ก!

        “อยู่มั้ยเอ่ยยุนกิ”

        ร่างเล็กปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคย  ก่อนจะลุกขึ้นไปเช็คสภาพของตัวเองเล็กน้อยแล้วเดินออกไปหาแฟนหนุ่มของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

        “ไงมึง ไม่นึกว่าจะแวะมา ^^

        “พอดีว่ากูออกไปซื้อของมาแล้วเจอของชอบมึงพอดีก็เลยซื้อมา” ร่างสูงวางของลงบนโต๊ะโดยที่ยังไม่หันมามองแฟนหนุ่มของตัวเอง “นี่ร้านโปรดมึงเลยนะ มาๆ มานั่งกินกัน”

        ร้านโปรดของเขางั้นเหรอ...

        ร้านนั้นอยู่แถวบ้านของโฮซอกนี่

        ไม่ได้สิยุนกิ อย่าไปตามเกมของไอ้บ้านั่นสิ

        “มาสิๆ” ยุนกิแสร้งทำท่ากระตือรือร้นแล้วเดินเข้าไปหาคนรัก “โห น่ากินทั้งนั้นเลย งั้นเดี๋ยวกูไปหยิบจานมาก่อนนะ”

        “เดี๋ยวยุนกิ” เสียงทุ้มเรียกร่างบางที่กำลังจะเดินไปอีกทาง “หันมาหากูซิยุนกิ”

        “อะ อะไรของมึงเนี่ย”

        “กูบอกให้หันมา”

        “...”

        “อย่าให้กูไปจับให้มึงหันมานะ” นัมจุนทำเสียงเข้มขึ้น ก่อนจะเดินมาหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตนเอง “หันมาหากูเดี๋ยวนี้”

        ยุนกิกลั้นใจหันกลับมาหาร่างสูงทันที ก่อนจะผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นนัมจุนอยู่ในระยะประชิด “กะ กูหันมาแล้ว มีอะไร”

        “ทำไมตาบวมแบบนั้นล่ะ” มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้าขาวอย่างแผ่วเบา “แอบร้องไห้คนเดียวใช่มั้ย เป็นอะไรทำไมไม่บอกกู”

        “ปละ เปล่า ไม่ได้ร้องสักหน่อย” คนตัวเล็กแสร้งหัวเราะเบาๆ “วันนี้ภูมิแพ้กูขึ้นไง มันก็เลยเป็นแบบนี้...”

        “กูไม่ได้โง่ขนาดแยกภูมิแพ้กับคนร้องไห้ไม่ออกนะยุนกิ” นัมจุนขัดขึ้นทำเอาเดือนปีสามวิศวะเถียงอะไรไม่ได้ “ไหนบอกกูมาสิ เป็นอะไรครับตัวเล็กของนัมจุน”

        น้ำเสียงอ่อนโยนที่แสนคุ้นเคยทำเอาน้ำตาของร่างเล็กรื้นขึ้นมาอีกครั้ง และก่อนที่น้ำใสๆ นั้นจะหยดลงมา ยุนกิก็พุ่งเข้าไปกอดแฟนหนุ่มของตัวเองพร้อมกับปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

        ในตอนแรกเขาร้องไห้เพราะความโกรธ ความเสียใจ คิดมาก แต่ตอนนี้เขาร้องเพราะความรู้สึกผิด

        รู้สึกผิดที่ปล่อยให้คนอื่นมาสัมผัสตัวเองโดยขัดขืนอะไรไม่ได้เลย

        และเสียใจ ที่ปล่อยให้ความคิดของตัวเองไปตามเกมของแทฮยอง จนเผลอไม่ไว้ใจผู้ที่เป็นถึงแฟนหนุ่มและน้องชายของตัวเองเสียได้

        “ยุนกิ มึงโอเคมั้ย”

        “โอเคสิ ฮึก กูโอเค” ว่าทั้งยังมุดหน้าเข้าหาอกแกร่งของนัมจุน “มึง กูขอโทษนะ ฮึก กูขอโทษ”

        “ช่วงนี้มึงทำให้กูตกใจหลายรอบแล้วนะ” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดันร่างเล็กออกเล็กน้อยแล้วเช็ดน้ำตาให้คนรัก “หน้าแดง ตาช้ำหมดแล้วตัวเล็กของกู”

        “ฮึก ก็กูรู้สึกผิดนี่”

        “รู้สึกผิดอะไรล่ะ”

        “กะ ก็กูไม่ไว้ใจมึงอ่ะ” เสียงห้าวตอบเลี่ยงอีกเหตุผลแล้วหลบตาไปทางอื่น “กูดันเผลอเชื่อห่าอะไรก็ไม่รู้ จนระแวงมึงกับโฮซอกไปซะได้”

        “กูกับโฮซอก...งั้นเหรอ”

        เพราะยุนกิที่ยังฟูมฟายอยู่อย่างนั้น ทำให้คนตัวเล็กไม่เห็นว่าแววตาคมนั้นวูบไหวไปครู่หนึ่ง

        คนรักของเขาไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน

        แต่จากไหนก็ไม่สำคัญหรอก มันอยู่ที่ความไว้ใจของอีกฝ่ายนี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกผิด

        แล้วเมื่อกี้เขาก็เพิ่งไปหาโฮซอกที่บ้านมา ถึงได้ซื้อกับข้าวร้านโปรดของยุนกิมาได้...

        แต่จะโทษน้องชายของร่างเล็กนี่ไม่ได้ เพราะเจ้าตัวก็ผลักไสเขาตลอด เป็นเขานี่แหละที่เป็นคนเข้าหาและตื๊อโฮซอกเอง

        ถ้ายุนกิรู้ว่าเขาไม่ได้ซื่อสัตย์เหมือนเดิมแล้วจะเป็นยังไงนะ

        “มึงเงียบทำไม โกรธกูเหรอ ขอโทษนะที่ไม่ไว้ใจ...”

        “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า” เสียงทุ้มเอ่ยกลบเกลื่อนพร้อมกับดึงร่างเล็กเข้ามากอดอีกครั้ง “ไม่ต้องขอโทษกูแล้ว มึงไม่ผิดหรอก”

        ไม่ผิดหรอกที่ไม่ไว้ใจ เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

        “ฮือ กูรู้สึกผิดจริงๆ นะ”

        “ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” คนที่ควรรู้สึกคือกูต่างหาก... “ไม่ร้องแล้ว ตาช้ำหมดแล้วคนสวยของกู”

        “สวยอะไรล่ะ กูเป็นผู้ชาย” เสียงห้าวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโดนประคองใบหน้าขึ้นให้ไปสบตากับร่างสูงที่ส่งยิ้มกลับมา

        “นี่ไง ยิ้มแล้ว” ว่าพร้อมกดจูบบนหน้าผากมนเบาๆ “แดกข้าวกันเถอะ ร้องไห้จนหิวแล้วมั้งแฟนกู”

        “กูไม่ได้ตะกละขนาดนั้นมั้ย” ยุนกิหัวเราะอีกครั้ง “งั้นเดี๋ยวกูไปเตรียมจานมาให้นะ”

        “อื้ม” นัมจุนพยักหน้าตอบรับ เขาส่งยิ้มให้แฟนตัวเล็กของตัวเองจนยุนกิเข้าไปในโซนครัว สายตารู้สึกผิดก็เข้ามาแทนที่รอยยิ้มแทบจะทันที

        เขาควรจะทำให้เรื่องให้ถูกต้องจริงมั้ย

        แต่จะทำได้อย่างไร ในเมื่อยุนกิก็คือคนที่เขารัก ส่วนโฮซอกนั้นก็รักแรกที่ยังฝังใจจนถึงปัจจุบัน...

        เขาไม่เคยคิดเลยว่าการแอบชอบที่เป็นแค่ปั๊บปี้เลิฟจะฝังใจเขานานขนาดนี้

        มันเห็นแก่ตัว เขารู้ แต่เขาก็ปล่อยมือใครไม่ได้เลย

        จะปล่อยมือยุนกิก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องเจ็บ แต่ก็อยากยื้อโฮซอกไว้แม้อีกฝ่ายจะพยายามหนีออกจากเขาแค่ไหนก็ตาม

        รู้ซึ้งถึงคำว่า รักพี่เสียดายน้องก็วันนี้จริงๆ

 

        ทางนั้นพยายามแกล้งป่วย แต่ตรงนี้มีคนป่วยจริงๆ

        “พี่นี่นะ บอกแล้วไงว่าอย่าอ่านโต้รุ่งติดกันหลายวัน เป็นไงล่ะ ป่วยเลย”

        “งื้อ อย่าว่าพี่สิ ถ้าไม่ทำแบบนั้นพี่จะอ่านไม่ทันน่ะสิ” ซอกจินเถียงเสียงอู้อี้ในขณะที่ยังนอนบนเตียงโดยยังมีแผ่นเจลลดไข้แปะบนหน้าผาก

        “แล้วเป็นยังไงครับ พี่ก็มาป่วยแบบนี้ไง” จองกุกเอ็ดคนป่วยจอมดื้อที่เอาแต่เถียงไม่หยุด “วันนี้นอนพักเลยนะครับ ถ้าพี่หายไม่ทันวันสอบล่ะน่าดู”

        “ทันอยู่แล้วน่า แค่ไข้หวัดเอง” เสียงหวานยังแอบเถียงเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเพราะอาการปวดหัวที่แล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “อา ปวดหัวชะมัด”

        “เนี่ย แล้วก็ชอบดื้อชอบเถียงแบบนี้ไง”

        “ก็นายทำเหมือนพี่เป็นเด็กนี่”

        “ยังจะเถียงอีก” ร่างสูงทำเสียงดุใส่คนบนเตียง “ทำไมป่วยแล้วดื้อกว่าปกติครับเดือนคนสวย”

        “พี่ไม่ได้ดื้อนะ”

        “เถียงอีกผมจูบจริงๆ นะ”

        “อยากติดไข้ก็ทำเลย อื้อ!” ยังไม่ทันที่เสียงหวานจะเถียงจบ ริมฝีปากหยักก็ประกบจูบลงมาทันที และเพราะซอกจินที่กำลังเอ่ยเถียงทำให้จองกุกรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กที่ร้อนขึ้นมานิดหน่อยเพราะพิษไข้อย่างร้อนแรง ทั้งดูดดึงจนคนถูกเอาเปรียบนั้นครางประท้วงพร้อมกับส่งมือเรียวขึ้นมาดันอกกว้างไว้ แต่ข้อมือบางก็โดนมือหนากดไปจมเตียงทำให้คนพี่นั้นได้แต่ยอมจำนนให้กับสัมผัสของแฟนหนุ่มเท่านั้น

        จองกุกค่อยๆ ผละสัมผัสออกมาช้าๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มมุมปากไปให้คนพี่ที่นอนหอบหน้าแดงอยู่ใต้ร่าง “ยังจะเถียงอยู่มั้ยครับพี่จินของผม”

        “อะ ไอ้เด็กบ้า!” เสียงหวานแหวเสียงดังแก้เขิน “พี่ป่วยอยู่นะ ถ้านายติดไข้พี่ขึ้นมาจะทำยังไง”

        “ผมแข็งแรงจะตาย จำไม่ได้เหรอ” กระซิบเสียงทุ้มทั้งที่ริมฝีปากหยักยังไม่ห่างปากนุ่มแสนหวานของเดือนปีสาม “เมื่อก่อนก็ทำมากกว่านี้ ผมก็ไม่เคยติดไข้พี่เลยสักครั้ง จะติดก็แค่ความหวานจากตัวพี่เท่านั้นแหละ”

        “จองกุก!” ซอกจินเอ็ดกลับ ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้พูดเรื่องน่าอายออกมาอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้นะ L “อ่านหนังสือของนายไปเลย พี่จะนอนแล้ว”

        มือเรียวผลักอกแกร่งให้ออกห่างจากตัวเองแล้วพลิกตัวตะแคงหนีไปอีกทาง เรียกเสียงทุ้มให้หัวเราะอย่างเอ็นดู

        พี่จินของเขานี่น่ารักตลอดเวลาจริงๆ นะ ^^

        ยิ่งป่วยแล้วทำตัวเป็นเด็ก ชอบเถียง ชอบพยศ ก็ยิ่งน่าจับฟัดยิ่งกว่าเดิม

        จองกุกก้มหน้าอ่านหนังสือเรียนของตัวเองต่อ พี่จินตอนป่วยก็เงียบได้แป๊บเดียวแหละ เดี๋ยวก็หาทางมาดื้อต่อ

        สิบนาทีต่อมา~

        “จะไปไหนน่ะครับพี่จิน” จองกุกเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อคนบนเตียงขยับตัวจะลุกขึ้นมาจากการนอน

        ไม่ทันไรก็ออกลายดื้อแล้ว คนสวยของเขา -0-

        “พี่เบื่อ” เสียงหวานตอบกลับมาแบบนั้น “จะไปเอาเซลล์ไบโอฯ มาอ่าน”

        “พี่จิน พี่ป่วยอยู่นะครับ ต้องนอนพักสิ” ร่างสูงรีบวางหนังสือของตัวเองแล้วเข้าไปหาคนที่พยายามจะลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว “ถ้าพี่ป่วยหนักกว่านี้จะอ่านไม่ได้ยิ่งกว่าตอนนี้นะครับ”

        “แต่พี่เบื่ออ่ะ มันนอนไม่หลับด้วย” คนพี่เริ่มงอแง “แค่อ่านหนังสือเอง พี่ไม่เป็นไรหรอก ให้พี่อ่านเถอะนะ”

        “พี่จินครับ...”

        “น่า นิดเดียวเอง นะๆ จองกุก นะ”

        โอ๊ย อย่าเอาหน้าแดงๆ นั้นมาทำอ้อนแบบนี้สิครับพี่จิน >///<

        “เอ่อ...”

        “นายก็อยู่กับพี่อยู่แล้วนี่ พี่ไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว แค่อ่านหนังสือเอง นะๆๆๆ”

        “เฮ้อ โอเคครับๆ” สุดท้ายจองกุกก็ใจอ่อนให้คนป่วยจนได้ “หนังสืออยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปเอาให้ พี่นอนอยู่นี่แหละ”

        “อยู่บนโต๊ะหนังสือข้างนอกอ่ะ ขอบใจนะจองกุกกี้ ^o^

        จุ๊บ!

        ไม่ว่าเปล่า คนผมชมพูยังยื่นหน้ามาหอมแก้มแฟนหนุ่มเบาๆ ทำเอาคนน้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        พอป่วยนี่ นอกจากจะดื้อแล้วยังขี้อ้อนด้วยใช่มั้ยเนี่ย

        เขาจะทนได้ยังไง

        เขาจะทน ไม่จับคนพี่มาฟัด มากกกอดให้จมเตียงได้อย่างไร

        ร่างสูงสะบัดหัวไล่ความคิด 18+ ในหัวออกไปอย่างรวดเร็ว รุ่นพี่คนสวยของเขาป่วยอยู่นะ จะทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง

        จองกุกอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มนิ่มกลับเบาๆ ก่อนจะผละออกมาแล้วเดินออกจากห้องนอนไปเอาหนังสือให้แฟนรุ่นพี่

        อ่า คงเป็นเล่มสีชมพูลายกระต่ายสีขาวนั่นสินะ

        ดูแล้ว พี่จินของเขาจะชอบกระต่ายกับสีชมพูมากจริงๆ นะ

        ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องนอนของร่างเพรียว แต่เสียงหวานๆ ฟังดูอ่อนแรงเพราะพิษไข้ที่กำลังเอ่ยคุยกับใครบางคนทำให้คนน้องชะงักอยู่หน้าห้อง

        “เอาเบอร์ฉันมาจากไหนน่ะ...วันนี้เหรอ ฉันคงไปไม่ไหว พอดีป่วยน่ะ...ทันเนอะ เคๆ ไว้เจอกันที่มอนะ”

        คุยกับใครน่ะ

        จองกุกขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่ใช่ว่าซอกจินไม่มีเพื่อนที่จะโทรหาหรอกนะ แต่คนหน้าหวานเป็นพวกแบบว่าถ้าไม่มีธุระจริงๆ จะไม่ค่อยติดต่อด้วยการโทรเท่าไหร่ จะไลน์หรือแชทเป็นส่วนใหญ่มากกว่า

        แล้วนี่ใครที่โทรหารุ่นพี่หน้าหวานของเขา

        “อ้าวจองกุก ทำไมไม่เข้ามาอ่ะ ยืนนิ่งอยู่ทำไม”

        ชายหนุ่มตื่นจากความคิดของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงหวานนั้นเรียก ร่างสูงกระพริบตาปริบๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเปิดประตูห้องนอนสีหวานเข้ามาตอนไหน รู้อีกทีก็เห็นคนตัวเล็กของเขาที่มองมาอย่างฉงนแล้ว

        “เอ่อ ผมเห็นว่าพี่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่น่ะครับ เลยไม่อยากกวน” จองกุกว่า ก่อนจะเดินไปนั่งที่เดิมข้างเตียงของคนพี่ “ใครโทรมาเหรอครับ”

        “เพื่อนที่ทำแลปด้วยกันน่ะ โทรมาเรื่องแลปอาทิตย์หน้า ไม่รู้ไปเอาเบอร์พี่มาจากไหน เพราะปกติก็ติดต่อกันผ่านไลน์กลุ่มตลอด”

        “ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ”

        “ผู้ชายน่ะ แต่ไม่ใช่คณะเราหรอก” เสียงหวานตอบพร้อมกับรับสมุดของตัวเอง “หึงหรือไง”

        “แค่เมทแลปนี่ครับ จะหึงทำไมล่ะ” ร่างสูงหัวเราะพร้อมกับเงยหน้ามามองซอกจินด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ถ้าเขาได้สัมผัสพี่เหมือนผมก็ว่าไปอย่าง J

        “เด็กบ้า!” เดือนหน้าหวานแหวใส่ทันที “ทำไมชอบพูดแบบนี้เนี่ย นี่พี่เริ่มคิดแล้วนะว่านายคบกับพี่เพราะแค่เรื่องอย่างว่าเนี่ย”

        “ไม่คิดอย่างนั้นสิครับคนสวย” จองกุกหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง รุ่นพี่หน้าหวานของเขานี่พอป่วยแล้วงอแงจริงๆ นะ “ผมไม่ได้รักพี่ที่ตรงนั้นสักหน่อย คิดมากจริงๆ เลยนะ”

        “ก็ชอบแกล้งแบบนี้ตลอด ไม่ให้คิดมากได้ไงล่ะเด็กบ้า”

        “ก็เวลาพี่เขินมันน่ารักมากๆ เลยไง ไม่ให้แกล้งได้ไงล่ะครับ”

        “...เด็กบ้า” แก้มนิ่มที่แดงเพราะพิษไข้อยู่แล้วนั้นขึ้นสีชัดกว่าเดิม ร่างเพรียวหลบสายตารุ่นน้องไปอีกทางเรียกให้จองกุกยิ้มอย่างเอ็นดู

        ด่าเป็นอยู่คำเดียวหรือไงนะคนน่ารักของเขา

        ถึงบ้า ก็บ้าพี่ซอกจินคนเดียวนี่แหละ ^^

        จองกุกหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อคิดแบบนั้น ตั้งแต่รู้ใจตัวเองเขาก็รู้สึกว่าตัวเขาเองจะกลายเป็นผู้ชายที่หลงแฟนจนคิดอะไรเลี่ยนๆ แบบนี้ตลอดเวลาแล้วนะเนี่ย

        เป็นไปได้เขาอยากย้อนเวลากลับไป เขาจะไม่ทำร้ายหรือทำให้ซอกจินต้องเสียใจ จะไม่ทำร้ายใครเพราะความไม่รู้ของตัวเองแน่ๆ

        ต้องขอบคุณคนหน้าหวานเลยนะ ที่ทำให้เขาคิดได้

        ขอบคุณนะครับพี่จิน ผมรักพี่นะ อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยนะครับ ^^

 

        Rrrr~

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำเอาหญิงสาวที่กำลังนั่งติวหนังสือกับเพื่อนๆ ในคณะนั้นชะงัก เธอหยิบมันออกมาก่อนจะส่งยิ้มให้เพื่อนๆ เป็นเชิงว่าขอตัวสักครู่ แล้วเดินออกมาห่างกับเพื่อนพอสมควร

        “ว่าไงโบกอม”

        “(พี่ครับ ว่างหรือเปล่า ผมคุยด้วยแป๊บนึงได้มั้ย)”

        “ได้สิ มีอะไรหรือเปล่า”

        “(เราจะเริ่มแผนของเราเมื่อไหร่ดีครับ ผมรู้สึกเหมือนว่าพี่จะปล่อยไอ้จองกุกไปยังไงก็ไม่รู้)”

        “คิดอะไรอย่างนั้นล่ะ” เธอหัวเราะเบาๆ “เริ่มมาขนาดนี้แล้ว ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอก”

        “(แต่พี่เว้นช่วงไว้นานมากเลยนะครับ...)”

        “ฉันเพิ่งเลิกกับจีมินนะ เขาก็รู้แล้วด้วยว่าฉันคิดร้ายกับน้องชายเขา รีบไปก็ไม่ดีหรอก”

        “(...)”

        “และอีกอย่าง ตั้งแต่ที่หมอนั่นรู้ใจตัวเองว่ารักซอกจินแค่ไหน มันก็ดูมีความสุขมากเลยนะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “คนเราถ้ายิ่งมีความสุขมากๆ เมื่อความสุขนั้นหายไป มันก็ยิ่งเจ็บปวด ถูกมั้ย”

        “(...พี่นี่เลือดเย็นชะมัด)”

        “อย่าบอกว่านายไม่ชอบความคิดนี้” หญิงสาวหัวเราะอีกรอบ “ความเจ็บปวดของหมอนั่นคือสิ่งที่เราต้องการ หรือไม่จริง?”

        “(ผมคงใจร้ายได้ไม่เท่าพี่หรอกครับคนสวย)” เสียงทุ้มหัวเราะกลับมา “(แต่เราคงใช้คิมแทฮยองไม่ได้แล้ว หมอนั่นใจร้อนเกินไป แถมดูแล้วก็ไม่ได้ชอบพี่จินเท่าที่พวกเราคาดไว้เสียด้วย)”

        “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีแผนสำรองแล้ว” เธอตอบแบบนั้น “และฉันเชื่อว่าถ้านายรู้ นายต้องชอบความคิดนี้แน่ๆ”

        “(งั้นผมจะรอฟังแผนใหม่จากพี่นะครับ)”

        “ได้เลย ^^ แค่นี้ก่อนนะ พี่ออกมานานแล้ว เดี๋ยวเพื่อนจะสงสัย” เธอกดวางสายทันทีโดยไม่รอให้รุ่นน้องตอบกลับมา ก่อนจะเดินกลับไปโต๊ะของตัวเอง

        แต่เสียงของใครบางคนก็รั้งเธอไว้ก่อน

        “เธอจะไม่หยุดจริงๆ ใช่มั้ย”

        “...โอ๊ะโอ นึกว่าใคร มุน ฮยอนอา คนห้าวของเรานั่นเอง” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนสาว “มาหาฉันถึงที่นี่เลยเหรอ ไม่กลัวแฟนเธอว่าหรือไง”

        “ฉันไม่ได้มาหาเธอ แค่บังเอิญผ่านมาได้ยินเท่านั้นแหละ” สาวตัวสูงหันไปอีกทางอย่างไม่สบอารมณ์ “เธอควรจะหยุดความแค้นบ้าๆ นี่ได้แล้วนะ มันไม่ได้เป็นผลดีต่อใครเลย”

        “แล้วทำไมฉันต้องหยุด ในเมื่อเด็กนั่นก็ทำฉันไว้ขนาดนั้น เธอรู้ทุกอย่างดีนี่ฮยอนอา!

        “...อย่างน้อยเธอก็ไม่ควรทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้อง” เสียงหวานห้าวตอบกลับ “คิมซอกจินไม่รู้เรื่องนี้ เขาไม่ได้เกี่ยวข้อง เขาเป็นแค่หนึ่งในคนที่เคยเป็นเหยื่อของจองกุก...”

        “แต่ก็เป็นเหยื่อที่ทำให้ผู้ล่ายอมศิโรราบให้กับเขา” หญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเอ่ยออกมา “อย่าบอกว่าที่มาห้ามฉันเพราะต้องการช่วยเหลือไอ้เด็กนั่นน่ะ”

        “ฉันไม่ได้ยุ่งกับหมอนั่นแล้ว” ฮยอนอากลอกตา ก่อนจะหันมามองเพื่อนอย่างจริงจัง “ฉันไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับหมอนั่นเพราะไม่อยากให้เธอเจ็บปวด เธอก็รู้ตัวเองดีอยู่แล้วว่าเขาทำร้ายเธอแค่ไหน จะเอาตัวเข้าไปยุ่งกับคนร้ายๆ แบบนั้นทำไม!

        “เพราะเขาต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำกับฉัน!” สายตาที่มองกลับมาหาเพื่อนนั้นดูเกรี้ยวกราดและเจ็บปวดอย่างที่ฮยอนอาไม่ได้เห็นมานาน “ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันแก้แค้น เธอก็ให้จองกุกคืนสิ่งที่ฉันเสียไปมาสิ! คืนเวลาที่ฉันเสียไปเพราะเขามาได้มั้ย!

        “...”

        “เธอรู้มั้ยว่าทุกครั้งที่นึกถึงวันนั้น มันทำให้ฉันเจ็บปวดแค่ไหน ทุกการกระทำ ทุกความเจ็บปวดมันยังตามหลอกหลอนฉัน และฉันคงลืมมันไม่ได้ถ้าฉันไม่ได้ทำให้ไอ้สารเลวนั่นเจ็บปวดบ้าง!

        “...”

        “เธออย่าขวางทางฉันจะดีกว่านะ เพราะยังไงฉันก็จะไม่มีทางหยุดแน่ ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ตาม” พูดจบ ก็เดินหนีไปอีกทาง ทิ้งให้เพื่อนสาวตัวสูงมองตามพร้อมกับถอนหายใจ ในใจก็ได้แต่เอ่ยขอโทษแฟนสาวของตัวเอง

        ขอโทษนะฮเยมิ ฉันห้ามน้องเธอไม่ได้จริงๆ

        ในเมื่อ กึมโจยืนกรานขนาดนั้น เธอก็ห้ามอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ

--------------------------------------------------------------------

        อดีตสาวของจีมินเปิดเผยแล้ว สาวน้อยพยาบาล อีกึมโจ นั่นเองค่าาาาา >o< (ยังจำหล่อนได้มั้ยคะ 555555) สวัสดีค่ะทุกคนนนนน เราคัมแบคแล้วววววว ^o^ เราเพิ่งผ่านสนามสอบมาอย่างหนักหน่วง แก้เครียดด้วยการมาอัพนิยายต่อนี่แหละค่ะ แต่ดูจะไม่ช่วยเท่าไหร่ 55555 ตอนนี้สาวของจีมินผู้ที่มีความแค้นกับจองกุกและร่วมมือกับโบกอมทำอะไรบางอย่างก็คือสาวน้อยกึมโจนั่นเอง มีคนเดาถูกนะคะว่าเป็นหล่อน เก่งกันจังเลย ^o^ แต่จะเป็นเรื่องอะไรนั้นต้องรอกันต่อไปเนอะ ส่วนทางด้านคู่หลักของเรา ความแปรผกผันขั้นสุดคืออะไรเนี่ย 55555 ทางด้านวีก้าม่อนโฮปหลายคนอาจจะงงว่าจะคู่กันได้อย่างไร เราบอกเลย เดี๋ยวก็คู่ได้ค่ะ 55555555 ส่วนทางด้านกุกจินนั้นเขาดูมีความสุขกันเกินไปหน่อยนะเราว่า (ต่อมโรคจิตเราเริ่มทำงานละ 5555) อาจจะมีอะไรสักเล็กๆ น้อยๆ มาพิสูจน์พวกเขาอีกหรือเปล่านะ เราไม่รู้เด้อ มาพิมพ์ให้คิดไว้งั้นแหละ 55555 เอาเป็นว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อ ต้องติดตามนะคะ >< ส่วนเรื่องใหม่ น่าจะใกล้ได้ฤกษ์เอาอินโทรลงแล้ว (เราบอกแบบนี้หลายรอบล่ะ 5555) ถ้ามีโอกาสลงแล้วจะเอาลิ้งค์มาแปะไว้ฝากติดตามด้วยนะคะ ตอนนี้เราต้องไปแล้ว เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #432 ปงจี้ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:24
    ลุ้นจริงๆว่าม่อนโฮปวีก้าจะคู่กันยังไง ส่วนกุกจินเราขอให้พวกเธอสู้เพื่อความรักต่อไป555555555
    #432
    0
  2. #424 0970490485 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 07:27
    ชอบคู่กุกจินอ่ะ หวานนนนนนนนน
    #424
    0
  3. #423 เฟนนี่ อาร์มี่บังทัน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:28
    มาเร็วๆ นะไรท์ ชอบมากเลย
    รัวอ่านตั้งแต่เมือคืนวานจนตอนนี้
    ติดงอมแงม ชิบเรือทุกลำ > <
    แอบเสียดายนัมกิ เป็นคู่รักที่น่ารักมาก
    เรือหลักกำลังฟิน โบกอมจะทำอัลไล T.T
    #423
    0
  4. #421 Aewlabelle (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 21:56
    เราลืมเนื้อเรื่องไปแล้วอ่าาไรท์ 555555 อย่าให้รอนานๆอีกนะ
    #421
    0
  5. #420 k_922 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 20:56
    ตอนนี้สงสารยุนกิอ่าาาา
    #420
    0
  6. #419 atalljin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 08:04
    กุกจินนี้บทจะรักกันก้อหวานจนหมั่นไส้​มากๆเลยค่ะ จะมีบทพิสูจน์​อะไรเข้ามา อย่าใจร้ายทำร้ายยัยซอกจินของเรารุนแรงมากนะคะ พลีสสส.. อ้อนวอนให้ไรท์สงสาร

    อ่านไปนี้ก้ออย่าป่วยให้มีคนมาดูแลบ้างจัง
    #419
    0
  7. #418 9ppp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 07:07
    กุกจินนี่ก็หว๊านหวานนน แต่คู่พี่ม่อนทำไมหน่วงขนาดเน้TT
    #418
    0
  8. #417 Jung Tien-In (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 06:42
    กุกจินนี่อย่างน้อยกุกก็รู้ใจตัวเองแน่ชัดละนะ ก็หวังแค่การแก้แค้นนั้นจะไม่รุนแรงเกินไปนัก ส่วนนัมจุนนั้นมีความลังเลสูงเชียว จะเอายังไงจะอยู่แบบนี้ไม่ได้ ถ้ายุนกิเสียใจแทพร้อมปลอบแน่นอน
    #417
    0
  9. #416 Seokmaijin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 03:44
    โอ๊ย เฮียม่อนโว๊ยยยยยยยยยยยยย อย่าทำให้ยุนกิเสียใจได้ม้ายยย จบกันด้วยดีเถอะได้โปรด//กอดขาไรต์// ทางด้านคุณจอน..... เราไม่มีอะไรจะพูด มม.มันเยอะมากเหลือเกิน กัดหมอนจนแทบขาด ฮืออออ //สู้ๆนะคะไรต์ รอนะคะ^^
    #416
    0