Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 27 : Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 เม.ย. 60

บทที่ 24

        “อ้าว น้องซอกจิน เชิญนั่งเลยค่ะ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งทักขึ้นเมื่อร่างเพรียวก้าวเข้าไป ซอกจินส่งยิ้มให้เธอก่อนเอ่ยกลับไป

        “ขอโทษนะครับที่นัดฉุกละหุกแบบนี้ พี่ไม่ได้ติดลูกค้าคนอื่นใช่มั้ยครับ”

        “แหม ไม่หรอกค่ะน้องซอกจิน ไม่มีลูกค้าคนไหนนัดพี่ตั้งแต่เปิดร้านเหมือนน้องซอกจินหรอกค่ะ” หญิงสาวแซวจนเดือนหน้าหวานได้แต่หัวเราะเบาๆ “เชิญนั่งเลยค่ะ วันนี้จะทำสีอะไรดีคะ”

        “มาเติมสีเดิมน่ะครับ มันเริ่มซีดแล้ว”

        “โอเคค่ะ งั้นน้องซอกจินนั่งก่อนเลยค่ะ” เธอผายมือไปที่เก้าอี้หน้ากระจกตัวหนึ่ง ซอกจินพยักหน้ารับแล้วนั่งลงตามที่เธอบอก

        เพราะวันนี้มีความว่างอย่างที่ปกติจะไม่ค่อยมี ร่างเพรียวจึงตัดสินใจมาเติมสีผมของตัวเองที่ร้านทำผมเจ้าประจำ

        จะได้ถือโอกาสมาเที่ยวผ่อนคลายคนเดียวด้วย จะได้มีพลังกลับไปสู้รบกับอะไรหลายๆ อย่าง

        โดยเฉพาะ การหวั่นไหวกับผู้ชายที่ชื่อจอนจองกุกน่ะนะ

        เขาเชื่อว่าจองกุกไม่ได้พร้อมจะเรียนรู้คำว่ารักจากเขาหรอก เพราะถ้าร่างสูงอยากรู้จักมันจริงๆ คงจะพยายามทำความเข้าใจกับมันมานานแล้ว

        ทุกอย่าง มันอาจจะเป็นเพียงอุบายให้เขากลับไปก็ได้

        โอ๊ย คิมซอกจิน มาพักผ่อนไม่ใช่เหรอ คิดเรื่องเครียดทำไมอ่ะ T^T

        “สระผมมาหรือเปล่าคะน้องซอกจิน”

        “สระมาเมื่อวานครับ”

        “โอเค งั้นเดี๋ยวพี่ผสมสีผมแป๊บนึงนะ”

        “ได้ครับ” เสียงหวานตอบรับพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาเล่นฆ่าเวลารอช่างทำผม

        และเสียงกริ่งหน้าร้านกับเสียงเรียกก็เรียกความสนใจของคนหน้าหวานได้ทันที

        กริ๊ง!

        “ยินดีต้อนรับค่ะ ^^ รอสักครู่นะคะ”

        “ครับ ^^ อ้าวพี่จิน”

        “อ้าว แทฮยอง” ร่างเพรียวขมวดคิ้ว “ทำผมเหรอ”

        “ครับ กะว่าจะมาย้อมผมกลับเป็นสีดำน่ะครับ” ร่างสูงส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ “บังเอิญจังที่มาเจอพี่ที่นี่ รู้สึกดีจังที่ร้านประจำของผมปิด ^^

        “พูดจาแปลกๆ นะนายเนี่ย” เสียงหวานหัวเราะเบาๆ “เป็นยังไงบ้างช่วงนี้ ไม่ค่อยเจอกันเลย ที่ซ้อมใหญ่ดาวเดือนพี่ก็ไม่เห็นนาย”

        “วันนั้นผมติดธุระน่ะครับ เลยให้ซึลกิไปดูน้องคนเดียว” คนอายุน้อยกว่าส่งยิ้มให้ “แต่วันนั้นที่คณะมีงานอ่ะ ผมเห็นพี่ด้วยนะ”

        “หืม? แล้วทำไมไม่มาทักล่ะ”

        “พี่ก็รู้นี่นาว่าผมใจร้อนแค่ไหน ถ้าไปทักมันจะแย่เอานะครับ”

        “อะไรของนายเนี่ย พูดอะไรพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยสักนิด”

        แทฮยองส่งยิ้มกลับแต่ก็ไม่ยอมตอบอะไร

        แหงล่ะ ก็เจ้าตัวไม่รู้นี่ว่าเขาเห็นเหตุการณ์บนรถนั้น

        และแน่นอน คนอย่างซอกจินไม่มีทางยอมเล่าหรอกว่าตัวเองโดนบังคับอะไร

        “ขอขัดจังหวะหน่อยนะคะสองหนุ่ม” หญิงสาวช่างทำผมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เดี๋ยวพี่ขอทำผมให้น้องซอกจินกันนะคะ ส่วนแฟนน้องก็รอแป๊บนึงนะ”

        “ไม่ใช่นะครับ” คนผมชมพู (ที่เริ่มซีดแล้ว) หันไปตอบทันควัน “ผมกับน้องไม่ได้เป็นอะไรกันนะครับ”

        “อ้าว เหรอคะ พี่นึกว่าใช่เสียอีก เห็นสายตาน้องผมแดงมองน้องซอกจินนี่หวานมากเลย”

        “แต่ผมจีบพี่จินอยู่ครับ ^o^

        “แทฮยอง!” เสียงหวานเอ็ดรุ่นน้องทันที แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อก็ทำให้ซอกจินไม่สามารถเอ่ยอะไรออกไปได้

        ฮึ่ย! จะออกตัวแรงไปไหนนะเจ้าเด็กนี่ -0-

        “ว้าว จริงเหรอคะ น้องซอกจินว่ายังไงคะ”

        “ก็รอดูไปเรื่อยๆ นะครับ ^^;;

        เนี่ย มาพูดกับสาวอัธยาศัยดีก็จะเจอแบบนี้แหละ = =

        “แหม ตอบแบบดาราเลยนะคะ แต่ขนาดนี้พี่ว่าตกลงกันเลยดีกว่านะคะ น้องสองคนเหมาะสมกันมากเลยนะ ^^ อุ๊ย พี่คงพูดมากไป ทำผมกันดีกว่าเนอะ เดี๋ยวน้องอีกคนรอสักครู่นะคะ” พูดจบ เธอก็เริ่มจัดการกับผมของซอกจิน ดวงตาหวานของคนที่กำลังทำผมอยู่เหลือบมองรุ่นน้องที่นั่งอยู่ข้างๆ รอยยิ้มและสายตาคมที่ส่งมาทำให้ร่างเพรียวต้องหลบตากลับมาที่กระจกทันที

        ให้ตายเถอะ ไม่ต้องทำสายตาหวานขนาดนั้นก็ได้มั้ง มันไม่ชิน -///-

        เขานับถือในความพยายามของแทฮยองนะ เป็นคนอื่นคงไม่รอเขาจนเป็นปีขนาดนี้หรอก

        หรือเขาจะยอมใจอ่อนให้ดีนะ

        เพียงคิดแค่นั้น หน้าของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในความคิดทันที

        แล้วก็ปัดความคิดที่คิดว่าอยากจะลองให้โอกาสแทฮยองออกทันทีอีกด้วย

        น่าสมเพชจริงๆ นะ ว่ามั้ย

 

        หลังจากทำผมเสร็จ แทฮยองกับซอกจินก็พากันทานอาหารที่ห้างแล้วไปเที่ยวกันต่อ

        “นายจะพาพี่ไปไหนเนี่ย” ซอกจินเอ่ยถามอย่างสงสัย นี่เขาเป็นห่วงรถที่จอดทิ้งไว้ที่ห้างนะเนี่ย ถ้าหายนี่โดนด่าแน่ๆ T^T

        “สวนสาธารณะครับ”

        “ตอนบ่ายสามเนี่ยนะ” ร่างเพรียวขมวดคิ้ว มีใครเขาไปเที่ยวสวนสาธารณะตอนบ่ายกันนะ

        นอกจากที่เขาโดนจองกุกลากไปตอนนั้นอ่ะนะ

        จะไปนึกถึงทำไมเนี่ย = =

        “ครับ วันนี้เขามีงานโชว์สัตว์เลี้ยงที่นี่น่ะครับ ผมว่าพี่น่าจะชอบ เลยจะพาไป” แทฮยองว่าแล้วจอดรถ “ถึงพอดีเลยครับ”

        ซอกจินเดินลงมาจากรถพร้อมกับมองไปข้างหน้า ก็เห็นกับภาพตรงหน้าที่ก่อนหน้านี้เป็นพื้นที่โล่งๆ แต่ตอนนี้กลายเป็นบูทอะไรสักอย่าง โดยด้านหน้างานเขียนไว้ว่า งานแสดงสัตว์เลี้ยงน่ารัก

        “พี่จะได้เพื่อนไปให้เจหรือเปล่าเนี่ย”

        “ฮ่าๆ ก็ไม่รู้สิครับ” ร่างสูงพูดพร้อมรอยยิ้ม “เราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ”

        “อื้ม” พอรุ่นพี่หน้าหวานตอบรับ ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในงานที่อยู่ด้านหน้า ตาคู่สวยมองไปรอบๆ อย่างสนใจเรียกให้ร่างสูงที่ลอบมองคนตัวเล็กกว่ายิ้มออกมาบางๆ

        นี่แหละ รุ่นพี่ซอกจินที่เป็นเด็กน้อยในสายตาของเขา

        แต่ถึงอย่างนั้น ในสายตาของแทฮยองก็ยังไปด้วยความรู้สึกผิด

        ถ้าซอกจินรู้ว่าเขาทำร้ายยุนกิไปมากแค่ไหนจะรู้สึกยังไงนะ

        แต่เขาบอกแล้ว ว่าเขายอมเป็นคนเลวเพื่อดึงคนที่เขารักออกจากคนเลวอย่างจองกุก

        ไม่ว่าใครจะว่าเขายังไง ขอแค่ซอกจินไม่เจ็บปวด เขาก็พอใจแล้ว

        “แทฮยอง มาดูนี่สิ” เสียงตื่นเต้นของรุ่นพี่ทำให้แทฮยองตื่นจากความคิด ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนที่กวักมือเรียกทันที

        “มีอะไรเหรอครับ”

        “ดูบนเวทีนั่นสิ น่ารักมากเลย ><

        ตาคมมองตามที่รุ่นพี่ชี้ ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วหันมามองคนหน้าหวานอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา

        ถ้าเป็นหมา เป็นแมว หรือกระต่ายนี่เขาจะไม่เอะใจเลย

        แต่นี่มันเป็นงู -0-

        ใช่แล้ว อ่านไม่ผิดกันหรอก มันคืองูจริงๆ

        มันก็สวยตามประสางูที่เขาเลี้ยงกันนั่นแหละ ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่จินของเขาจะชอบอะไรแบบนี้

        นี่เซอร์ไพรซ์เขาตั้งแต่ชอบหนังสือนิยายสยองขวัญแล้วนะ

        “เฮ้ แทฮยอง แทฮยอง!” มือบางกวาดไปมาตรงหน้าทำให้ร่างสูงสะดุ้ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะหันมาหารุ่นพี่ข้างกาย “ทำไมนิ่งไปล่ะ หรือว่า นายจะกลัวงูอ่ะ แล้วทำไมไม่บอกฮะ”

        แทฮยองมองรุ่นพี่โวยวายแล้วยิ้มขำ อยากจะดีดหน้าผากของคนผมสีหวานด้วยความเอ็นดูแต่เขาไม่สามารถทำได้ ได้แต่จับไหล่ซอกจินไว้เบาๆ “ไม่ใช่สักหน่อยครับพี่ ผมไม่ได้กลัวงูหรอก”

        “แล้วทำไมนิ่งไปล่ะ พี่ตกใจหมด นึกว่าช็อกไปแล้ว”

        “ไม่ใช่สักหน่อย ผมแค่ตกใจเท่านั้นเอง ที่คนน่ารักๆ อย่างพี่จะชอบงูด้วย”

        ร่างเพรียวได้แต่นิ่งเมื่ออยู่ๆ ก็ได้รับคำชมมาจากรุ่นน้องเสียดื้อๆ ตาหวานมองร่างสูงก่อนจะก้มหลบสายตาคมไปอีกทาง

        “...นึกจะชมก็ชมแบบนี้เลยหรือไง”

        “ก็พี่น่ารักจริงๆ นี่ครับ ^o^

        “เด็กบ้า” ว่าแค่นั้นก็เดินหนีออกไปอีกทาง แทฮยองรีบตามไปแล้วคว้ามือบางไว้จนร่างเพรียวสะดุ้ง

        “จะหนีไปไหนล่ะครับ เดี๋ยวก็หลงกันหรอก ^^

        “ปละ ปล่อยนะแทฮยอง”

        “ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวหลงกันน่ะ” ร่างสูงยังคงเนียนจับมือร่างเพรียวต่อไป “พี่จินครับ...”

        “วะ ว่าไง”

        “ผมชอบพี่จริงๆ นะ” เสียงทุ้มเรียกให้คนหน้าหวานหันไปมองทันที “ชอบมาก มากพอที่จะพร้อมดูแลพี่ไปนานๆ เลย”

        “แทฮยอง...”

        “ที่วันนั้นพี่บอกว่าผมทำคะแนนไปได้แล้ว ผมอยากรู้ว่ามาถึงวันนี้แล้วมันเยอะแค่ไหน”

        “...”

        “มันเยอะพอ ที่พี่จะเปิดใจให้ผมได้หรือยัง”

        “...”

        “ผมอยากเป็นคนดูแลพี่นะครับพี่จิน” มือหนากระชับมือของรุ่นพี่เพื่อบอกว่าเขาจริงจังแค่ไหน “ผมไม่อยากให้พี่ต้องสู้กับจองกุกตามลำพังอีกแล้ว”

        “...”

        “พี่ให้ผมเป็นคนนั้นได้มั้ย เป็นคนที่ดูแลพี่ และปกป้องพี่จากคนร้ายๆ อย่างเด็กนั่น”

        “...”

        “...”

        “...แทฮยอง” ซอกจินกัดปากตัวเองแน่น “พี่ขอโทษ แต่พี่ยังไม่พร้อมจริงๆ”

        “...”

        “พี่ดีใจนะที่นายยังรู้สึกแบบนี้กับพี่ แต่บอกตรงๆ เลย ว่าตอนนี้พี่ก็ยังรู้สึกกับนายแค่น้องชายจริงๆ”

        “...”

        “พี่...พี่ขอโทษจริงๆ นายเลิกรอพี่เถอะนะ เพราะตอนนี้ ยังไงพี่ก็ไม่พร้อมให้ใครเข้ามาในสถานะนี้จริงๆ”

        “...”

        “ใจพี่มันไม่พร้อมจริงๆ ยิ่งเป็นตอนนี้...”

        “พอเถอะครับ ไม่เป็นไรหรอก” แทฮยองพูดขัดพร้อมกับส่งรอยยิ้มบางเบามาให้ร่างเพรียว “ผมกะแล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้”

        “...”

        “ผมไม่ปฏิเสธหรอกว่าสิ่งที่พี่พูดออกมามันทำให้ผมเสียใจ แต่พี่รู้มั้ย คำพูดไหนที่ทำให้ผมเสียใจมากที่สุด”

        “...”

        “ที่พี่บอกให้ผมเลิกรอพี่ไง”

        “...”

        “ผมเคยบอกพี่แล้วนะครับ ว่าผมจะอยู่ข้างๆ พี่ไม่ไปไหน ถึงแม้พี่จะรับรักผมหรือไม่ก็ตาม”

        “...”

        “ไม่ต้องรู้สึกแย่หรอกนะครับ เพราะผมเลือกเอง ต่อให้พี่จะเลือกหรือไม่เลือกผมก็ตาม”

        “...”

        “เพราะผมไม่อยากให้พี่โดดเดี่ยวหรือโดนทำร้ายเพียงลำพังนะครับ” ว่าพร้อมกับหันมาสบตาคนตัวเล็กกว่า “ถ้าพี่รู้สึกแย่ ผมอยากให้พี่คิดถึงผมนะครับ”

        “...”

        “เพราะฉะนั้น อย่าบอกให้ผมเลิกรอพี่เลยนะครับ เพราะตอนนี้ในใจผมตอนนี้ก็มีแค่พี่คนเดียว”

 

        กว่าทั้งคู่จะกลับมาถึงห้างที่ซอกจินจอดรถไว้ ก็มืดเสียแล้ว

        บรรยากาศตั้งแต่คุยกันเสร็จนั้นกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

        เพราะทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรกันอีกเลย ทั้งแทฮยองที่ไม่พูดเพราะไม่อยากให้คนพี่ลำบากใจและซอกจินที่ไม่พูดเพราะรู้สึกผิดต่อคนน้อง

        “ถึงแล้วครับพี่”

        “อื้อ” เสียงหวานตอบรับแค่นั้นแล้วหันไปส่งยิ้มชืดๆ ให้ร่างสูง “ขอบใจนะที่มาส่ง”

        “ครับ พี่ก็กลับดีๆ นะ” แทฮยองส่งยิ้มบางๆ กลับมา “แล้วอย่าคิดมากนะครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆ”

        “อื้อ ^^ งั้นพี่ไปก่อนนะ”

        “ครับ ^^” ร่างสูงได้แต่ยิ้มอยู่อย่างนั้น จนรุ่นพี่ปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อจึงหายไป

        เฮ้อ เจ็บกว่าทุกครั้งเลยแฮะ

        เพราะครั้งนี้ สายตาของซอกจินครั้งนี้มันมั่นคงเหลือเกิน

        ว่ายังไง รุ่นพี่หน้าหวานก็ไม่มีทางมองเขาเป็นอย่างอื่นนอกจากน้องชาย

        แต่เอาเถอะ ก็ตั้งใจว่าจะอยู่ข้างเขานี่นา ทำไงได้

        ตราบใดที่จองกุกยังอยู่แบบนี้ เขาไม่มีทางทิ้งให้คนพี่อยู่คนเดียวแน่ๆ

 

        แทฮยอง พี่ขอโทษ

        ร่างเพรียวได้แต่คิดในใจในขณะที่มองตามรถของรุ่นน้องที่ขับออกไป ตาคู่สวยนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะหันหลังไปที่รถตัวเองพร้อมกับเสยผมสีหวานของตัวเอง

        สุดท้ายเขาก็ทำร้ายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ไปจนได้

        ก็เขาไม่รู้จริงๆ นี่นาว่าจะสามารถเปิดใจให้แทฮยองได้จริงๆ หรือเปล่า

        ยิ่งตอนนี้ ที่มีจองกุกอยู่ข้างๆ แบบนี้ ถึงเขาไม่ได้คิดจะกลับไปหาเด็กนั่น แต่เรื่องที่เขากับเดือนคนปัจจุบันของคณะเคยทำด้วยกันก็เป็นตัวแปรสำคัญในการที่เขาจะเริ่มใหม่จริงๆ

        ขอโทษจริงๆ นะ แทฮยอง

        “นี่น่ะเหรอ คิมซอกจิน” เสียงของใครบางคนที่ร่างเพรียวไม่คุ้นเคยเรียกให้ใบหน้าหวานหันไปมองทันที ชายร่างใหญ่สามคนกำลังเดินเข้ามาหาซอกจินด้วยท่าทางไม่น่าไว้วางใจจนเขาต้องกอดตัวเองอย่างระวังตัวพร้อมกับถอยหนีช้าๆ

        “พะ พวกคุณเป็นใคร”

        “พูดเพราะเสียด้วย” หนึ่งในนั้นยิ้มเยาะ “แต่ก็เหมาะกับหน้าสวยๆ ของมันดี”

        “เออจริง ตอนแรกที่ยัยพวกนั้นบอก กูก็ไม่คิดว่ามันจะสวยขนาดนี้”

        กึก...

        เวร หมดทางหนีแล้ว

        เพราะมัวแต่ถอยจนไม่ได้ดูอะไร ทำให้แผ่นหลังบางถอยมาชนกับรถของตัวเองที่อยู่ด้านหลัง และเพียงครู่เดียว ร่างเพรียวก็ถูกล้อมไว้เสียแล้ว

        “โอ๊ะโอ หมดทางหนีแล้วสินะคนสวย”

        “พะ พวกคุณต้องการอะไร”

        “ตอนแรกก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายหรอก” คนตรงกลางว่าก่อนจะเข้ามาหาพร้อมกับใช้นิ้วหยาบไล้ไปตามแก้มเนียนเบาๆ “แต่ตอนนี้ต้องการแล้วว่ะ J

        มือบางปัดมือนั้นออกอย่างรังเกียจพร้อมกับผลักร่างใหญ่อย่างแรงจนร่างนั้นเซไปเล็กน้อย “บ้าไปแล้วหรือไง!

        “โห ดุเหมือนกันแฮะ ทั้งสวยทั้งโหดแบบนี้ ไม่แปลกที่จะดึงผู้ชายของยัยพวกนั้นเข้ามาหา”

        “ยัยพวกนั้น?”

        “มีเรื่องกับใครไว้ จำไม่ได้หรือไง” มันอีกคนถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “หรือว่าเห็นหน้าหงิมๆ แบบนี้ก็มีเรื่องกับคนเยอะเหมือนกัน”

        ซอกจินไม่สนใจที่มันพูด พยายามคิดว่าตัวเองไปทะเลาะกับใครมา เขาว่าเขาก็พยายามอยู่เงียบๆ ของตัวเองแล้วนะ

        ถ้ามีเรื่องผู้ชาย ก็น่าจะเป็นเรื่องของแทฮยองและจองกุก

        หรือว่า ยัยสามคนนั้นที่เคยมาหาเรื่องเขา

        เฮ้ยๆๆ แค้นกันแรงขนาดนี้เลยเหรอ แค่เรื่องของเด็กสองคนนั้นน่ะ -0-

        “ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่านึกออกแล้วสินะ” มันแสยะยิ้ม “จริงๆ แกไม่ควรจะลืมนะ เพื่อนร่วมคณะแท้ๆ”

        ชัดเลยว่าเป็นสามคนนั้น = =

        “แล้วพวกแกเกี่ยวข้องอะไร ถึงมายุ่งวุ่นวายกับฉัน”

        “ไม่เกี่ยวหรอก ก็แค่รับเงินแล้วทำตามที่ยัยพวกนั้นต้องการ พวกฉันก็กำลังคันไม้คันมืออยากกระทืบคนอยู่พอดี” ไอ้ตรงกลางเอ่ยขึ้นมา “แต่ตอนนี้ ไม่ได้อยากทำแค่นั้นแล้วว่ะ”

        “เอาจริงเหรอ มันเป็นผู้ชายนะ”

        “แล้วไง พวกมึงแคร์เหรอ”

        “ไม่ J” พอตอบรับเสร็จ ทั้งสามก็หันมามองเหยื่อของตัวเองด้วยสายตาโลมเลียอย่างไม่ปิดบัง จนร่างเพรียวถึงกับขนลุก สองมือยกขึ้นตั้งการ์ดทันที

        “หยะ อย่าเข้ามานะเว้ย”

        “โถ พ่อกระต่ายน้อย คิดว่าจะสู้พวกเรา...”

        พลั่ก!!

        ไม่รอให้มันพูดจบ ซอกจินปล่อยหมัดเข้าที่มุมปากของคนที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว คนที่อยู่ทางซ้ายก็รีบเข้ามาหมายจะคว้าตัวร่างเพรียวไว้แต่ก็โดนขาเรียวถีบออกไป

        แต่คนที่ไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใครน่ะเหรอ จะระวังตัวรอบด้าน

        มันอีกคนอาศัยจังหวะที่คนผมชมพูเผลอ เข้ามาล็อกแขนเรียวไว้แน่น เดือนหน้าหวานก็ได้แต่ดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ทำไม่ได้

        “ปล่อย! ปล่อยเดี๋ยวนะ!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!

        “ฤทธิ์เยอะมากใช่มั้ยมึง”

        พลั่ก!!

        หมัดหนักๆ ถูกซัดเข้าที่มุมปากอิ่มอย่างแรงจนเสียงหวานเงียบไป ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติกับความเจ็บและชาหนึบที่แผ่ไปทั่วใบหน้า มันก็ต่อยเข้าที่ข้างแก้มอีกข้างอย่างแรง ร่างเพรียวทรุดลงกับพื้น ก่อนจะถูกมันถีบให้นอนลงแล้วเตะอัดเข้าที่ท้องอีกสองสามครั้ง

        “เฮ้ย ใจเย็นมึง เดี๋ยวของช้ำหมด”

        “ใช่มึง เรายังต้องสนุกกับมันอยู่”

        ให้ตายกูก็ไม่ยอมพวกมึงหรอก!

        ซอกจินพยายามลุกขึ้น แต่เพียงแค่พวกมันเห็นร่างบอบบางขยับ มันก็เตะเข้าที่สีข้างของร่างบางอีกจนเดือนหน้าหวานไม่สามารถขยับได้อีก

        “ถ้าไม่อยากเจ็บมากกว่านี้ก็อย่าขยับ” มันนั่งลงก่อนจะลูบผมสีชมพูเบาๆ “เดี๋ยวพวกเราจะพาไปสนุกเอง ไม่ต้องกลัวหรอก”

        ร่างเพรียวพยายามจะขยับออกจากสัมผัสของมัน แต่ความชาหนึบทั่วร่างก็ทำอะไรไม่ได้เลย

        ใครก็ได้ ช่วยด้วย...

        พลั่ก!!

        “โอ๊ย!!” หนึ่งในนั้นร้องลั่นเมื่อเสียงเหมือนไม้ฟาดกับอะไรสักอย่างเข้า “ใครฟาดหัวกู...”

        พลั่ก!!

        “กูเอง” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้ร่างเพรียวต้องหรี่ตามอง ก่อนที่ตัวของเขาจะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเข้ามาประคองไว้

        “ยะ ยุนกิ”

        “เออ กูเอง” เพื่อนตัวเล็กว่าทั้งยังประคองเพื่อนคนสวยไว้ในอ้อมแขน “ทำใจดีๆ นะ อย่าเพิ่งหลับนะเว้ย”

        ซอกจินไม่ได้ตอบอะไร แต่พยายามหันไปมองใครอีกคนที่มาช่วยเขาไว้

        ท่าทางแบบนั้น ใบหน้าแบบนั้น...

        จองกุกใช่มั้ย...

        ร่างสูงมองอีกสองคนที่เหลือด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์ ขายาวเตะคนที่โดนตัวเองฟาดจนสลบไปอีกทาง ก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกมันสองคนอย่างไม่เกรงกลัว

        “มึงเป็นใครวะ มาเสือกอะไร!

        “ไม่เสือกได้ไง” จองกุกตอบกลับ “ก็มึงมายุ่งกับ เมียกูก่อน”

        “อ่อ งั้นมึงก็คือคนที่ทำให้ยัยพวกนั้นทะเลาะกับหมอนั่นสินะ” มันยกยิ้ม “อย่ามายุ่ง กูไม่อยากทำร้ายคนที่ยัยพวกนั้นปลาบปลื้มหนักหนา”

        “ก็บอกแล้วไง คนที่มึงกำลังจะพาไปไหนไม่รู้คือเมียกู” ร่างสูงยกยิ้มกลับบ้างก่อนจะชี้ไม้หน้าสามในมือไปข้างหน้า “ถ้าอยากลงไปกองกับพื้นเหมือนไอ้เวรนั่นก็เข้ามา”

        “หนอย มึง...” มันกัดฟันกรอด “แน่จริงก็ห้ามใช้อาวุธสิวะ”

        “กูไม่ได้มาเพื่อสู้กับมึงสักหน่อย” เดือนวิทยาศาสตร์ยักไหล่ “กูมาเพื่อพาคนของกูกลับ พวกมึงนั่นแหละแน่จริงหรือเปล่า ถ้าจะสู้กับไม้ก็เข้ามา!

        พวกมันสบตากันเหมือนจะถามความเห็นของกัน ก่อนที่ทั้งสองจะขยับมาพยุงเพื่อนตัวเองที่สลบอยู่ขึ้น “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!

        ว่าจบก็พากันหนีไปอีกทาง ตาคมมองตามจนพวกมันวิ่งหายไปก่อนจะโยนไม้ทิ้งไปอีกทาง “ไอ้พวกกระจอกเอ๊ย”

        ถ้าเป็นเวลาปกตินี่เขาไม่ปล่อยให้มันหนีไปหรอก มีกี่คนก็จะกระทืบให้เละคาเท้าหมดแหละ

        แต่ตอนนี้เขาบอกแล้ว ว่ามาเพื่อแค่พา คนของเขากลับ

        “พี่จินเป็นยังไงบ้างครับพี่ยุนกิ”

        “สลบไปแล้ว” ร่างขาวเงยหน้าบอก ก่อนจะขยับเปิดทางให้รุ่นน้องที่ก้มลงมาช้อนตัวเพื่อนสนิทของตัวเองขึ้นไปอุ้ม

        สงสัยมั้ยว่าทำไมจองกุกมาพร้อมกับยุนกิได้

        “ขอบคุณนะครับที่โทรมาบอกผมว่าพี่จินโดนทำร้าย”

        นี่แหละ คำตอบ

        เพราะรุ่นพี่ตัวขาวดันบังเอิญเพิ่งเลิกนัดกับเพื่อน กำลังจะมาเอารถเพื่อกลับไปหานัมจุนที่รออยู่ที่คอนโดก็มาเห็นเหตุการณ์พอดี

        และเพราะตัวเล็กๆ อย่างเขาทำอะไรไม่ได้หรอกนอกจากจะมาเป็นเหยื่อให้พวกมันอีกคน เลยต้องโทรตามใครสักคนมาช่วย

        “เพราะแทฮยองไม่รับโทรศัพท์ฉันเถอะ ฉันถึงต้องโทรหานาย” ยุนกิเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าคิดว่าฉันจะเข้าข้างนาย”

        “...น่าเสียใจจังนะครับที่พี่พูดแบบนี้”

        “เรื่องของนายเถอะ” ร่างเล็กกลอกตา “ฝากเพื่อนฉันด้วยนะ ฉันต้องไปแล้ว”

        “แล้วถ้าไอ้แทฮยองมารู้ทีหลังจะไม่เป็นไรเหรอพี่ ผมรู้นะว่ามันหมายหัวพี่อยู่”

        “...เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่งหรอก” เสียงห้าวตอบกลับแค่นั้น “สิ่งที่นายควรห่วงคือเพื่อนฉัน”

        ตาคมมองตามร่างเล็กไปจนยุนกิขึ้นรถ ก่อนจะหันความสนใจกลับมาหาร่างบอบบางในอ้อมแขนของตัวเอง

        “สำหรับคนไม่เคยมีเรื่องกับใครอย่างพี่มันคงเจ็บมากแน่ๆ ใช่มั้ย” เสียงทุ้มเอ่ย สายตามองแผลบนมุมปากอิ่มและแก้มเนียน “ถ้าไม่เห็นว่าพี่เจ็บอยู่ ผมไม่เอามันไว้หรอกนะ กล้าทำกับคนของผมแบบนี้”

        ว่าแค่นั้นก่อนจะย่อตัวลงนั่งเพื่อหากุญแจรถของคนพี่ในกระเป๋ากางเกงของร่างเพรียว ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อปลดล็อกรถแล้วอุ้มรุ่นพี่หน้าหวานไปวางบนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบา

        “แต่ผมรู้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนสั่งพวกมัน ผมไม่ปล่อยพวกมันไปแน่”

        แล้วเจอกันนะครับ แม่แฟนคลับแสนสวยทั้งสามคน J

--------------------------------------------------------------------

        โห จอนจองกุกประกาศชัดเจนมากนะคะ -0- สวัสดีค่ะทุกคน ก็มาพบกันแล้วเนอะ ทำไมเราชอบอัพเวลานี้ทั้งที่มีเรียนเช้าเนี่ย แล้วก็พูดคุยกับรีดเดอร์ไม่ได้เยอะ เสียใจอ่ะ 55555 เข้าเรื่องกันเลยเนอะ มาหน่วงๆ ทั้งตอนเลยทีเดียว ฉากปฏิเสธแทฮยองนี่บีบใจเรามากอ่ะ โถ น่าสงสารพ่อวีของน้อง ทำขนาดนั้นแล้วพี่จินก็ไม่รัก แต่ก็ว่าเมนไม่ได้ ตอนนี้เป็นได้แค่น้องชายจริงๆ อ่ะ T^T แล้วยังแต่งให้เมนโดนทำร้ายอีก เรารู้สึกแย่ ToT สำหรับตอนนี้หมดพลังงานเยอะจริงๆ ค่ะ ถ้ารู้สึกยังไงก็ส่งฟีดแบคมาให้เราบ้างนะคะ เม้นๆ ให้กำลังใจกันหน่อยนะ เราต้องไปแล้วค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^o^

        ปล.ช่วงนี้ออลจินหรือเปล่าคะ ทำไมทุกคนดูรักยัยพี่ โดยเฉพาะมักเน่ไลน์ 0.0

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #390 Sptfon (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:48
    หวงยับพี่มากสินะโอ้ยยยตอนนี้ชั้นปลื้มนายมากกุกกี้
    #390
    0
  2. #309 ปงจี้ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:24
    บอกได้คำเดียวว่าแทฮยองนก ทำไมไม่รับโทรศัพท์ยุนกิคะลูกกกกก แล้วก็จะหาว่าพี่เค้าอยู่ข้างจองกุก เฮ้ออออออออ พึ่งมาส่งเค้าด้วยแท้ๆ นี่มันพญานก
    #309
    0
  3. #264 Bismarck (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:49
    ต่อให้จองกุกไม่ได้เข้ามายุ่งกับจินนายก็เป็นได้แค่น้องชายอ่ะค่ะแทฮยองขา /โดนต่อย ยุนกิพระเอกมากค่ะ แทฮยองห้ามโมโหเขาเด็ดขาดเพราะแกไม่รับโทรศัพท์เอง ส่วนจองกุกนี่ก็โหดจริ๊ง หวงของเล่นอัลไลเบอร์นี้ย์
    #264
    1
    • #264-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      29 เมษายน 2560 / 15:55
      ทำไมคิดเหมือนเราตอนแต่งเลย 55555 /โดนอีกคน นั่นเพื่อนพี่กินี่ค่ะ ตาแทไม่มีสิทธิโทษเขาแน่นอนนนน ส่วนตากุกเขาหวงของเขามานานแล้วววว
      #264-1
  4. #217 Jung Tien-In (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 18:09
    แทเอ้ยเดินผิดแล้วเนี่ยเฮ้อ จองกุกเต็มปากเต็มคำว่าเมียค่ะ ตัวการสามคนโดนแน่ๆ ยุนกิระวังตัวนะถ้าแทรู้ล่ะก็เฮ้อออออ
    #217
    1
    • #217-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      15 เมษายน 2560 / 19:52
      แทโคตรพลาดอ่ะค่ะ 55555 แต่จองกุกก็จริงของเขานะ ว่าเขาไม่ได้เด้อ ^o^
      #217-1
  5. #214 PP.Pongpang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:21
    ก่อนอื่นอยากขอโทษไรท์ที่เม้นแค่ตอนแรกๆแล้วข้ามมาเม้นตอนนี้เลยคือเอาจริงตอนแรกกะจะเม้นให้ทุกตอนแต่มันทนไม่ไหวอดใจไม่ได้อยากอ่านเร็วๆให้ถึงตอนปัจจุบันเพราะเนื้อเรื่องมันสนุกมากอยากรู้ว่าจองกุกจะเลวได้ขนาดไหนอยากรู้ว่าจินจะแพ้ทางจองกุกเมื่อไหร่ อยากรู้ว่าวีก้าจะมาจบกันได้ไงเลยไล่อ่านละมาเม้นทีเดียว สนุกมากจริงๆชอบบบตอนนี้สงสารแทแทโดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังมั่นคงฮื่ออออจองกุกคะกร้าวใจมากตอนนี้ประกาศกร้าวมาก ชอบบเรื่องนี้จัง
    #214
    1
    • #214-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      10 เมษายน 2560 / 02:36
      ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่เม้นทุกตอนก็ได้ แค่ไม่ทิ้งกันไปก็พอ ><
      ขอบคุณนะคะที่รู้สึกว่านิยายเรื่องนี้สนุก เพราะเราก็ยังไม่มั่นใจเลยว่ามันแปลกหรือเปล่า (การแต่งนิยายแบบไม่มีอะไรตายตัวก็อย่างนี้แหละค่ะ 55555) ขอบคุณมากจริงๆ นะคะที่ชอบมากขนาดนี้
      #214-1
  6. #209 k_922 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 21:04
    เสียววาบแทนสามคนนั้นที่จะโดนกุกเล่น
    #209
    1
    • #209-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:08
      อาจจะไม่โหดร้ายก็ได้นะคะ 0.0
      #209-1
  7. #208 HZTao_Tao (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:04
    ชอบความเกรี้ยวกราดครั้งนี้ค่ะ5555
    #208
    1
    • #208-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:08
      เราก็ชอบค่ะ 5555
      #208-1
  8. #207 ก้อนเมฆ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 15:49
    ถ้าแทรู้เรื่องทีหลังนี่...พี่ยุนกิจะไม่เจ็บตัวอีกใช่ไหม---

    รอติดตามอยู่นะคะ
    #207
    1
    • #207-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:08
      นั่นสิคะ...
      #207-1
  9. #206 mylittlebobby2509 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 13:27
    ไรท์แต่งโอเคเลยนะ แบบเรารู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องติดตามถึงกับเปิดการแจ้งเตือนไว้เลย เราชอบมากก ติดตามเวอร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ เสมอน้าาา
    #206
    1
    • #206-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:07
      งือออ เขินจัง ขอบคุณนะคะ ^^
      #206-1
  10. #205 princessJIN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:11
    กรี๊ดด จอนจองกุกมาช่วยเมียของเขาค่ะ โอยยย กร๊าวใจ น้องก็ผัวมากค่ะ พี่บอกเลย 555
    ดีนะที่มาช่วยไว้ทัน แต่นี่ซอกจินก็โดนไปเยอะเหมือนกัน ซงซาน จองกุกไปจัดการแน่ค่ะ ไม่ต้องห่วง หึหึ
    โอยย สงสารแทแทแรงค่ะ แต่ซอกจินก็ไม่อยากให้น้องเจ็บไปมากกว่านี้ แต่แทฮยองเจ็บมากจริงๆนะ โอยยย ปวดใจค่ะ ไม่สามารถช่วยอะไรน้องได้ แทฮยองทำไมดีขนาดนี้ ขนาดพี่จินบอกแบบนั้น แต่แทฮยองก็ยังอยากจะอยู่เคียงข้างพี่อยู่ แงง
    คุณยุนกิก็อีก นี่ถ้าแทฮยองรู้เรื่องวันนี้ จะมารังแกยุนกิมั้ยนะ ก็ช่วยไม่ได้นี่ ยุนกิก็โทรหาแล้วนะ แต่ไม่รับเองอ่ะ

    ปล. ณจุดนี้ ออลจินไปค่ะ 5555
    #205
    1
    • #205-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:07
      ชอบความกร้าวใจนี่เหมือนกันค่ะ 55555

      ใช่ค่ะ มายเมนบอบบางขนาดนี้นี่นาาา แต่จองกุกแก้แค้นแทนอยู่แล้วนี่นา ^^

      ตาแทน่าสงสารรรร แต่ทำไงได้ล่ะคะ เลือกจะรักและอยู่ข้างเขาแล้วนี่คะ ตาแทแทของเราก็ต้องอยู่แบบนี้ต่อไป T^T

      พี่กิโทรหาแล้วนะ ไม่รับเองอ่ะ ช่วยไม่ได้นะคะ

      ปล. มาเข้าลัทธิออลจินกันเถอะค่ะ 555555
      #205-1
  11. #204 chonseok (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 08:43
    จองกุก ต้องได้ยังงี้สิ หึหหึหหึห
    #204
    1
    • #204-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:04
      หึหึหึ (ขอหัวเราะด้วยค่ะ 5555)
      #204-1
  12. #203 BAMBAM2324 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 08:42
    อื้อหื้ออออ. เจเค เมียเลยหรออ กรี๊ดดดดดดด มาต่อไว้ๆนะไรท์ รอค่ะรอออออ><
    #203
    1
    • #203-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:04
      เจเคออกตัวแรงสุดดดดด >< ขอบคุณนะคะ ^^
      #203-1
  13. #202 pillowpp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 06:54
    จองกุกจัดการมันเลย!!!
    #202
    1
    • #202-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:03
      กุกจัดแน่นอนค่ะ ><
      #202-1
  14. #201 Jskj (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 06:30
    สงสารวี แต่นี่มันฟิคกุกจินเนอะ55 น้องจอนข่นแมนประกาสชัดมากค่ะ ชอบ กี๊สสสสส เมียกู!!
    #201
    1
    • #201-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:02
      กุกจินก็วีจินได้ค่ะ ถ้าเราจะให้เป็น 55555 ก็จริงของน้องจอนนี่คะ ><
      #201-1
  15. #200 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 04:40
    รู้สึกอยากปลอบตะยองแต่ก็ตงิดใจที่นางทำกับพิก้าจังเลยค่ะ แต่ก็เสียใจด้วยนะที่สุดท้ายพี่เขาก็ยังปฏิเสธ

    ส่วนมายเมนนี่อ่วมเลย ฮือออ อันเดว ขอบคุณเพื่อนรักที่มาเห็นพอดี ไม่งั้นต้องเกิดเรื่องแย่กว่านี้แน่

    จอนจกุกจะกลับไปเอาคืนยังไงนะ ให้แม่พวกนั้นเข็ดไปเลย
    #200
    1
    • #200-1 ILovePCY(จากตอนที่ 27)
      5 เมษายน 2560 / 23:00
      เราก็เสียใจกับแทฮยองเหมือนกันค่ะ T^T

      เมนพวกเราก็บอบบางแบบนั้น พวกมันกล้าทำได้ยังไงเนอะ (ได้ข่าวว่าเราแต่ง 5555) ต้องขอบคุณความบังเอิญของพิก้านี่แหละค่ะ

      ในส่วนนั้นต้องรอดูต่อไปค่ะ ^o^
      #200-1