Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 19 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

บทที่ 16

        ฮเยมินนั่งรอคนที่ตัวเองนัดอยู่ที่ร้านกาแฟหลังมหาวิทยาลัย

        หญิงสาวนั่งกุมมือนิ่ง ในหัวพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว เรื่องที่เธอนัดมาวันนี้ต้องทำให้เพื่อนสองคนของเธอไม่พอใจแน่ๆ

        แต่ถ้าไม่คุยกัน จองกุกเอาเรื่องที่แบล็คเมล์เธอมาเล่นแน่ๆ

        เธอไม่พร้อมให้ใครมารับรู้เรื่องนี้จริงๆ

        “รอนานมั้ยอีริน” เสียงหวานแผ่วที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกความสนใจของหญิงสาวที่กำลังนั่งเหม่อทันที ร่างบางหันไปมองตามเสียงเรียก ก็เห็นเพื่อนสนิทในกลุ่มทั้งสองคน

        “ไม่หรอก ฉันก็เพิ่งมาได้ไม่นานเหมือนกัน ^^;;

        “แล้วเรียกมามีอะไร” เสียงนิ่งๆ ตามสไตล์ของโซจินถามอย่างสงสัย

        “จำได้มั้ย ที่เราคุยกันว่าจะวางแผนเพื่อกันจองกุกออกจากซอกจิน” ให้ตายเถอะ พูดยากชะมัด “ฉันอยากยกเลิกสิ่งที่เราจะทำทั้งหมด”

        “ว่าไงนะ” มินฮาถามพร้อมขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไงเหรออีริน หมายถึงให้เราเลิกยุ่งกับเรื่องนี้งั้นเหรอ”

        สาวผมสั้นประบ่าเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าตอบรับเพื่อน “มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้”

        “ส่งเพื่อนรักของเธอให้เด็กร้ายๆ แบบนั้นน่ะเหรอคือดีที่สุดสำหรับเธอ” โซจินถามพร้อมกับมองนิ่งๆ “บอกมา โดนหมอนั่นแบล็คเมล์มาอีกแล้วใช่มั้ย”

        “...รู้ได้ไงอ่ะ”

        “ก็คนอย่างเธอน่ะหัวดื้อจะตาย แถมยังหวงซอกจินซะขนาดนั้น เรื่องที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจได้มันต้องมีความร้ายแรงมากพอๆ กัน”

        “ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกน่า” ก็แค่แอบชอบเพื่อนสนิทก็เท่านั้นเอง...

        “แสดงว่าถ้าอีรินโดนแบล็คเมล์จริงๆ แปลว่าจองกุกต้องรู้แล้วว่าเราสามคนคิดจะทำอะไร” สาวเรียบร้อยแห่งนิเทศฯ วิเคราะห์ “แล้วเขารู้ได้ยังไง”

        สิ้นเสียงหวานแผ่ว ทั้งสามคนก็เงียบลงทันที

        นั่นสิ เด็กนั่นรู้ได้ยังไง ในเมื่อเวลาคุยกัน พวกเธอก็คุยกันสามคน อย่างมากก็มีแค่เพื่อนในกลุ่มที่พอจะรู้เรื่องแต่ก็ไม่ได้ละเอียดอะไรมาก

        เพื่อนในกลุ่มงั้นเหรอ?

        “นี่ คิดเหมือนกันมั้ย” สาวเย็นชาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของเพื่อนอีกสองคน “ยัยพวกนั้น...”

        “แต่พวกหล่อนก็ไม่ได้สนใจเวลาเราพูดกันนะ” มินฮาว่า “อีกอย่าง ระแวงเพื่อนเราเองมันไม่ดีเลย”

        “มันก็ไม่ได้แปลว่ามันเป็นไปไม่ได้” ฮเยมินที่มักจะอารมณ์ดีกลับเอ่ยอย่างเคร่งเครียด “ฉันสังเกตมานานแล้ว กลุ่มเราดูแปลกๆ ไป และฉันก็เชื่อว่าเธอสองคนสังเกตได้”

        “...”

        “...”

        “ฉันว่า เราไว้ใจคนในกลุ่มเราไม่ได้อีกแล้วล่ะ”

 

        ลานกิจกรรมคณะวิทยาศาสตร์

        พอบทละครดาวเดือนได้รับคำแนะนำจากเดือนปีสามและแก้ไขเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาซ้อมเสียที

        “มาพร้อมกันแล้วเนอะ” เสียงใสของจูฮยอนทักขึ้นเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องดาวและเดือนปีหนึ่งมาพร้อมกันแล้ว ก่อนที่เธอจะหันไปหาฮยอนอูที่ถือกระดาษปึกหนาในมือ “เดี๋ยวพี่ฮยอนอูจะแจกบทให้พวกเราเนอะ ลองอ่านกันก่อนนะคะ สงสัยอะไรถามพวกพี่ได้เลย เดี๋ยวรอพี่ซอกจินไปรับพี่ดาซมมาก่อนแล้วเราค่อยซ้อมกัน”

        “ครับ/ค่ะ” จองกุกกับเยริมตอบรับก่อนจะรับบทมาจากฮยอนอู รุ่นพี่ทั้งสองปล่อยให้น้องๆ ได้ทำความเข้าใจบทและคุยกันเองเพราะการแสดงที่ดีต้องมาจากที่ทั้งคู่ไว้ใจกัน ซึ่งดูแล้วสองคนนี้ก็ยังไม่สนิทกันขนาดนั้น

        แต่ไม่เป็นไรหรอก เมื่อก่อนจูฮยอนเองก็เข้าขั้นกลัวฮยอนอูด้วยซ้ำ เพราะเดือนปีสองนั้นตัวใหญ่แถมยังหน้านิ่งอีกต่างหาก

        แต่พอพี่ซอกจินกับพี่ดาซมพยายามให้พวกเขาได้ลองคุยกันก็ทำให้เธอรู้ ว่าหมอนี่ไม่ได้หน้านิ่ง แต่หน้ามึนต่างหาก -0-

        “นี่ จองกุก” เสียงหวานของเยริมทักขึ้นเรียกความสนใจของร่างสูงที่ยังไม่ทันอ่านบทละเอียดได้ทันที

        “มีอะไรเหรอ”

        “นายจีบพี่ซอกจินอยู่ใช่มั้ย”

        “ฮะ? ทำไมจู่ๆ...” จองกุกกำลังจะถามกลับ แต่พอเห็นสายตาของเพื่อนร่วมรุ่นก็ทำให้เขาแกล้งเกาหัวอย่างขัดเขิน “ก็ใช่แหละ ทำไมเหรอ”

        “ตายจริง แล้วฉันมาแสดงคู่กับนาย พี่เขาจะไม่หึงใช่มั้ย”

        “ไม่หรอกน่า พี่จินเขามีเหตุผลอยู่แล้ว เราสองคนก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย” ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่อีกไม่นานหรอก J “อีกอย่าง พี่จินก็บอกฉันเองว่าพี่เขาเป็นคนแต่งพล็อตเรื่องนี่นา เพราะฉะนั้น พี่จินไม่ว่าอะไรหรอก ^^

        “อ๋อ อย่างนั้นเองน่ะเหรอ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้ารับ “นี่ ถ้าถามอะไรอย่างหนึ่งจะถือว่าละลาบละล้วงเกินไปหรือเปล่า”

        “ว่า?”

        “ท่าทางแปลกๆ ของนายกับพี่ซอกจินในวันแรกที่ฉันเจอกับพี่เขา” หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด “วันนั้นฉันกลัวพวกนายทั้งสองคนมากเลยนะ ฉันคิดไปไกลด้วยซ้ำว่าพี่ซอกจินต้องเป็นคนที่ดุมากแน่ๆ เลย”

        “ฮ่าๆๆ คิดอะไรอย่างนั้นล่ะ” เสียงทุ้มหัวเราะกลบเกลื่อน เห็นนิ่งๆ ก็จอมจุ้นพอได้เลยแฮะ “ตอนนั้นเราสองคนทะเลาะกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้ดีกันแล้วล่ะ”

        “อ่อ อย่างนั้นเอง”

        พอร่างบางตรงหน้าตอบรับ จองกุกก็ก้มลงอ่านบทในมือของตัวเองอีกครั้ง และตัวหนังสือที่ผ่านตาก็ทำให้คิ้วของร่างสูงขมวดเข้าหากันทันที

        เหตุการณ์แบบนี้มัน...

        มือหนาลองเปิดบทแบบผ่านๆ ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย และจากที่ได้อ่านก็เรียกรอยยิ้มมุมปากออกมาทันที

        ถึงจะไม่ได้เหมือนเป๊ะก็เถอะ แต่เค้าโครงแบบนี้ มันคือเรื่องสมัยตอนที่เขากับซอกจินคบกันแน่ๆ

        ยิ่งตอนจบของเรื่อง ตอนที่พระเอกบอกเลิกนางเอก ประโยคๆ นั้นเหมือนกับที่เขาเคยบอกคนพี่ไม่มีผิดเพี้ยน

        เล่นของแรงพอได้เลยนะคิมซอกจิน

        ไม่เป็นไร ถ้าพี่อยากเล่นกับไฟ ผมก็จะจัดให้

        “พี่ซอกจินมาแล้ว” จูฮยอนทักขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนทันที หนุ่มสาวที่สวมชุดสุภาพเหมาะกับการมาสถานที่ราชการส่งยิ้มให้กับทั้งสี่คนแล้วเดินเข้ามาหา

        “ไปรับพี่ดาซมนานจังเลยนะครับ ผมนึกว่าพี่ซอกจินมัวแต่ทะเลาะกับพี่โบราเสียอีก”

        “หมอนี่จะทะเลาะกับรูมเมทฉันทำไมล่ะ” ดาวปีสามหัวเราะ “เลิกแซวฉันกับโบราได้แล้วน่า มันไม่มีอะไรสักหน่อย”

        “ไม่มีอะไรจริงๆ เหรอครับ แต่พี่โบราหวงพี่ออกนอกหน้ามากเลยนะ”

        “ซอกจิน นายช่วยน้องไปเลยนะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว” ว่าจบ ร่างบางก็ทำท่าจะเดินออกไป แต่รุ่นน้องร่างใหญ่ก็เดินเข้าไปจับไหล่ของรุ่นพี่สาวไว้ก่อน

        “โหย พี่ดาซม ผมล้อเล่นน่ะครับ ^o^

        “ก็รู้อยู่ว่าไม่ชอบให้ล้อ นายนี่มันจริงๆ เลย”

        “เอาบทให้น้องดูหรือยัง” ซอกจินหันความสนใจออกมาจากสองหนุ่มสาวที่เถียงกันอยู่มาหาดาวปีสอง จูฮยอนพยักหน้ารับ

        “ค่ะ น้องๆ กำลังอ่านบทกันเลย”

        “เป็นไงบ้างครับ พอไหวกันมั้ย” เสียงหวานถามพร้อมกับมองปีหนึ่งทั้งสองคนตรงหน้า แอบตกใจเล็กน้อยกับสายตาคมของจองกุกแต่ก็ยิ้มมุมปากกลบเกลื่อนทัน

        แสดงว่าอ่านบทแล้วสินะ

        ก็เขาอุตส่าห์ช่วยแก้ไขบทเองเลยนะ โดยเฉพาะฉากบอกเลิกน่ะ J

        “หนูคิดว่าไหวนะคะ ดูยากเสียด้วยสิ”

        “เอาน่า ลองดู พี่มั่นใจในตัวเธอนะเยริม” เดือนปีสามส่งยิ้มให้รุ่นน้องสาวที่ดูถ่อมตนจนประเมินตัวเองต่ำกว่าความสามารถก่อนจะหันไปหาคนคุ้นเคย “แล้วนายล่ะจองกุก อ่านบทแล้วพอไหวมั้ย”

        “...ก็คิดว่าไหวนะครับ” ร่างสูงส่งยิ้มให้รุ่นพี่หน้าหวาน “แต่ถ้าได้พี่ช่วยเทรนนอกรอบก็คงดีเหมือนกัน มันค่อนข้างจะท้าทายนิดหน่อย”

        “พี่ก็คิดว่านายจะชอบเสียอีก ดูแล้วสำหรับนายมันก็ไม่ได้ยากเลยนะ” ตากลมมองท่าทางของคนตรงหน้าก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ “ก็นายเก่งทุกอย่างเลยนี่นา พี่ก็เลยคิดว่านายต้องทำได้ดีแน่ๆ”

        “อ่อ อย่างนี้นี่เองนะครับ” รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้าหล่อ “ผมชอบจังที่พี่สนใจจำเรื่องของผมขนาดนี้ ^^

        “จีบกันพอแล้วมั้งครับ” ฮยอนอูที่ง้อดาวปีสามเสร็จตอนไหนก็โผล่เข้ามาขัดกลางวง ทำลายบรรยากาศแปลกๆ ไปได้ทันที “มาลองต่อบทกันได้แล้ว วันนี้พี่ซอกจินกับพี่ดาซมมาช่วยดูด้วย ทำให้เต็มที่กับครั้งแรกนะทั้งคู่ เดี๋ยวพี่กับพี่จูฮยอนจะช่วยบรี๊ฟให้”

        “ค่ะ ^^;;/ครับ ^^” ตอบรับเสร็จ ทั้งหมดก็แยกย้ายเข้าที่ของตัวเอง และจองกุกก็ไม่วาย ลอบส่งรอยยิ้มมุมปากมาให้ร่างเพรียวจนรุ่นพี่ขนลุกวาบแล้วเดินไปเตรียมตัวซ้อม

        ซอกจินลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย คนอย่างจองกุกมันคงไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วล่ะ ปกติเขาแข็งข้อแค่ไหนก็ไม่เห็นจะสนใจมากมาย

        แต่เขารู้ ว่ารุ่นน้องตัวสูงไม่ชอบให้เขาเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดในสาธารณะสักเท่าไหร่

        นี่เขากำลังหาเรื่องใส่ตัวอยู่หรือเปล่านะ

        ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องแคร์เลยนี่

        จอนจองกุกไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก...

 

        เวลาผ่านมาหลายชั่วโมงจนปีสองรู้สึกว่ารุ่นน้องเริ่มล้าแล้ว ก็เลยเลิกซ้อมและแยกย้ายกันกลับ

        “แล้วจะให้ฉันไปส่งมั้ยดาซม” ซอกจินถามขึ้นระหว่างที่เดินออกมาพร้อมกับดาวปีสาม หญิงสาวส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้เพื่อน

        “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวให้ฮยอนอูไปส่ง หมอนั่นไปทำธุระแถวนั้นพอดี”

        “เธอกับฮยอนอูก็ยังไงๆ อยู่นะ คู่กัดจะเปลี่ยนเป็นคู่รักเหรอ ^^

        “นายนี่นะ ติดเชื้อจิ้นคนอื่นไปเรื่อยมาจากน้องหรือไง” ดาซมหัวเราะ “ฉันให้น้องมันชดใช้ที่ล้อฉันกับโบราต่างหาก”

        “พี่ดาซม ทางนี้ครับ”

        “มาพอดีเลย งั้นฉันไปก่อนนะ” หญิงสาวบอกลาพร้อมกับเดินไปหารุ่นน้องที่คร่อมมอเตอร์ไซด์คันใหญ่อยู่ พอทั้งสองออกไป ซอกจินจึงเดินไปที่รถของตัวเองบ้าง

        ถ้าได้เป็นคู่รักกันจริงๆ ก็ดีนะสิ

        เขาไม่ได้ขี้ชิปนะ แต่เวลาฮยอนอูกับดาซมเถียงกันมันน่ารักจริงๆ ><

        “จะกลับแล้วเหรอครับ พี่จิน”

        พระเจ้า จะปล่อยให้เขาอารมณ์ดีเกินหนึ่งนาทีไม่ได้เลยเหรอ - -

        คนหน้าหวานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนข้างหลัง “มีอะไรหรือเปล่าจองกุก”

        “ก็แค่อยากทักทาย ไม่ได้เหรอครับ” ร่างสูงเดินเข้ามาหาพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้ ซอกจินค่อยๆ ถอยหลังหนีจนแผ่นหลังแนบกับรถสีดำของตัวเอง จองกุกยกแขนขึ้นมากักตัวรุ่นพี่เอาไว้จนร่างเพรียวเผลอกอดตัวเองเพราะท่าทางคุกคามของอีกคน

        “ถะ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

        “ทำไม พี่กลัวผมเหรอ” ไม่ว่าเปล่า มือหนายังไล้ไปตามแก้มนุ่มอีกด้วย “น่าแปลกนะครับ คิมซอกจินคนเก่งหายไปไหนซะแล้วล่ะ”

        “...”

        “พี่ก็รู้นี่ ว่าผมไม่ชอบให้เอาเรื่องส่วนตัวมาทำแบบนี้”

        “ไม่มีใครรู้หรอกน่าว่าเป็นเรื่องของเรา” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับยิ้มมุมปาก “อ้อ หรือว่ากลัวคนอื่นรู้ความเลวของที่นายทำไว้?”

        “...เปล่าหรอก ผมก็แค่กลัวว่าคนจะมองพี่เปลี่ยนไปจากเดิม” จองกุกยิ้มร้ายบ้าง “ถ้าคนอื่นรู้เรื่อง พวกเขาก็คงมองว่าเดือนปีสามคณะวิทยาศาสตร์น่ะ ง่ายเหมือนกับนางเอกที่พี่แต่ง”

        “แล้วง่ายกับแฟนตัวเองมันผิดหรือไงวะ” คำว่า ง่ายจากปากของอีกคนทำให้คนถูกกล่าวหาอารมณ์ขึ้นได้ทันที “แต่ฉันก็ยังดีกว่านายนะ ฉันแค่ง่ายกับคนที่ฉันตั้งใจจะให้ แต่นายนี่สิ ขึ้นเตียงกับผู้หญิงมากี่คนแล้วล่ะ ไปตรวจโรคเสียบ้างนะ ฉันเป็นห่วง!

        “หึ ขอบคุณนะครับ แต่พี่ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะคนที่ผมมีอะไรด้วยแล้วไม่ป้องกันก็มีแค่พี่คนเดียว” พูดจบ ก็โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชิดกัน “แต่นักวิทยาศาสตร์ไม่ได้สอนให้เชื่ออะไรง่ายๆ นี่ ลองไปพิสูจน์กับผมมั้ยล่ะ J

        “พิสูจน์บ้าอะไรของนาย แล้วก็ถอยออกไปด้วย” กัดฟันพูดเสียงเฉียบ ก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นมาผลักอกแกร่งแต่ก็โดนมือใหญ่จับกดไว้กับรถด้านหลัง “ปล่อยนะ จอนจองกุก!

        “เก่งนักไม่ใช่เหรอ อยากให้ปล่อยก็ดิ้นให้หลุดสิ”

        “ปล่อย มันเจ็บ...”

        “เจ็บเหรอ พี่ทำตัวเองนะคิมซอกจิน”

        “ปล่อย!!

        “ไอ้จองกุก ปล่อยพี่จินนะเว้ย!” เสียงทุ้มที่สามดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะโดนดึงออกจากเดือนหน้าหวานทันที แทฮยองดึงคนเป็นพี่ไปด้านหลังของตัวเองก่อนจะหันไปมองรุ่นน้องด้วยแววตาวาวโรจน์ “มึงจะทำอะไรพี่จินวะไอ้เด็กเวร!

        “หึ ตัวเสือกมาอีกแล้วสินะ” จองกุกแค่นหัวเราะ “แล้วไง นี่เรื่องของกูกับพี่จิน มึงมายุ่งอะไร”

        “กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่งกับพี่จินน่ะ”

        “ทำไม ก็เขาเป็นของเล่น...”

        พลั่ก!!

        ยังไม่ทันจะจบประโยค แทฮยองก็พุ่งไปต่อยหน้าคนอายุน้อยกว่าทันทีโดยซอกจินห้ามไม่ทัน เดือนคนปัจจุบันของวิทยาศาสตร์ล้มลงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

        “กูบอกมึงแล้วว่าห้ามพูดถึงพี่จินแบบนี้อีก” พูดจบก็คว้ามือคนตัวเล็กกว่า “ไปกันเถอะครับพี่จิน”

        พลั่ก!!

        ไม่ทันจะได้ไปไหน จองกุกก็ลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วคว้าตัวเดือนปีสองของบริหารไว้ก่อนจะส่งหมัดที่หนักไม่ต่างกันกลับไป  และเพียงชั่วพริบตา ทั้งคู่ก็แลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

        “นี่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ซอกจินพยายามจะเข้าไปห้าม แต่ก็หาจังหวะเข้าไปไม่ได้สักที ระหว่างที่กำลังชุลมุนอยู่นั้น ข้อมือเรียวก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือบางของใครบางคนเรียกให้ร่างเพรียวหันไปสนใจทันที

        “ใคร... ไอ้ยุนกิ”

        “ไปเถอะ” เสียงห้าวบอกนิ่งๆ ก่อนจะดึงเพื่อนสนิทไปอีกทาง แต่คนถูกลากก็ขืนตัวไว้

        “แล้วสองคนนั้นล่ะ มึงจะปล่อยให้มันต่อยกันอย่างนั้นน่ะเหรอ”

        “ไม่หรอก” ยุนกิตอบ ก่อนจะหันไปหาโฮซอกที่กำลังเดินเข้ามาหา “ฝากที พี่เคยห้ามพวกมันจนเหนื่อยแล้ว เอาน้ำสาดเลยก็ได้ จะได้หายบ้า”

        โหดจังวะ -0-

        “ครับ” ร่างบางตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาสองหนุ่มเลือดร้อน ยุนกิจึงลากเพื่อนไปอีกทาง

        “ส่วนมึงก็กลับเถอะ เดี๋ยวกูไปส่ง เอารถไว้นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเอา”

 

        ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่ยุนกิมาส่งเขาที่คอนโด

        ซอกจินนั่งมองกระต่ายของตัวเองที่วิ่งไปทั่วห้องก่อนจะถอนหายใจออกมา ถึงแม้จะออกมาจากเหตุการณ์นั้นแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

        ทั้งสองคนจะเป็นยังไงบ้างนะ?

        กว่าโฮซอกจะห้ามได้ก็คงจะเจ็บหนักกันแล้วแน่เลย

        แล้วคนข้างห้องเขาจะเป็นยังไงบ้าง...

        ตาหวานเผลอมองไปทางห้องของอีกคน ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไปทันที

        จะไปห่วงคนร้ายๆ แบบหมอนั่นกันทำไมนะ

        เจอแบบนั้นไปบ้างก็ดี จะได้ไม่ต้องพูดจาร้ายๆ ใส่คนอื่นอีก

        ร่างเพรียวพยายามลบความเป็นห่วงเด็กปีหนึ่งที่ผุดขึ้นมา เขาควรจะเป็นห่วงคนที่ปกป้องเขาอย่างแทฮยองมากกว่าสิ จริงมั้ย

        คิดได้อย่างนั้นก็พยายามทำใจให้เย็นลง แต่สักพัก มือเรียวก็ยกขึ้นทึ้งหัวตัวเอง รู้ตัวอีกที ก็มายืนถือกล่องยาอยู่หน้าห้องของร่างสูงแล้ว

        แค่ไม่อยากให้เดือนคณะตัวเองมีรอยแผลเป็นหรอกนะ

        กริ๊ง!

        นิ้วเรียวยื่นไปกดกริ่งหน้าห้องของอีกคน เพียงชั่วอึดใจ ประตูก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง ตาคมมองมาที่รุ่นพี่นิ่งๆ ไม่บ่งบอกอารมณ์

        โห เยินพอได้นะเนี่ย -0-

        “จะมาทำแผลให้น่ะ” แต่ก็ไม่วาย เสียงหวานที่เอ่ยออกไปก็ยังแข็งๆ อยู่ “พี่จำได้ว่านอกจากทายา คนอย่างนายก็ทำแผลไม่เป็น”

        “...กำลังจะไปเคาะประตูห้องพี่พอดี” รอยยิ้มมุมปากปรากฏบนใบหน้าหล่อที่มีรอยแตกช้ำ “บริการถึงที่ก็ดี เข้ามาสิครับ”

        ซอกจินเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปตามคำเชื้อเชิญ ตาหวานกวาดมองไปรอบๆ การตกแต่งห้องที่เน้นโทนสีแดงกับดำทำเอาร่างบางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ

        ยังชอบสีแดงเหมือนเดิมเลยนะ

        “พี่นั่งรอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้” ว่าเสร็จก็กำลังจะเดินออกไป แต่มือเรียวก็คว้าข้อมือแกร่งไว้ก่อน

        “ไม่ต้องหรอก แค่มาทำแผลให้ ไม่ได้มาเป็นแขก”

        “อ้าวเหรอ นึกว่าที่มาเพราะอยากอยู่กับผมนานๆ เสียอีก” จองกุกว่าหยอกแต่ก็ยอมนั่งลงตามคำพูดของอีกคน

        “ไร้สาระ ปากแตกแบบนี้ยังจะพูดมากอีก” เสียงหวานว่าพร้อมกับกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเปิดกล่องยาของตัวเอง “ล้างแผลแล้วใช่มั้ย”

        “ครับ”

        “ล้างบ้าอะไรถึงยังมีคราบเลือดเกาะอยู่แบบนั้นล่ะ” ซอกจินพูดเพราะเพิ่งสังเกตเห็น “นั่งนิ่งๆ นะ จะเช็ดแผลให้ก่อน”

        ตาคมมองตามคนหน้าหวานที่เดินไปล้างมือในห้องครัวก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม มือเรียวใช้ที่คีบคีบสำลีขึ้นมาหนึ่งก้อน ชุบแอลกอฮอล์แล้วเช็ดรอบๆ แผลของเขาอย่างเบามือ

        ร่างสูงนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะความแสบ แต่ตาโตคมก็ยังมองคนตรงหน้า ใบหน้าน่ารักที่ฉายแววจริงจังทำให้จองกุกเผลอยกยิ้มในใจ

        นึกถึงเมื่อก่อนตอนเขามีเรื่องกับพวกที่มาจีบของเล่นคนนี้เลย ซอกจินก็มานั่งทำแผลด้วยสีหน้าแบบนี้ทุกครั้ง

        ซอกจินทำแผลด้วยความตั้งใจตามประสาคนละเอียดอ่อน จนไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน

        กว่าจะรู้ตัว ก็คือตอนที่เงยหน้าสบตาคมนั่น

        ร่างเพรียวแอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย ระยะที่ใกล้จะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันทำเอาเขาประหม่า ยิ่งดวงตาคมคู่นั้นที่มองไปทั่วใบหน้าของเขาก็ยิ่งทำให้รู้สึกแปลกๆ

        “พี่แม่ง...โคตรน่ารักเลยว่ะ”

        “...”

        “น่าจูบชะมัด”

        “...พูดจาน่าเกลียดว่ะ” ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ไม่ผละออกมา หนำซ้ำ ยังหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสจากจองกุกอีกต่างหาก

        แต่ในจังหวะที่ริมฝีปากใกล้กัน เสียงโทรศัพท์ของรุ่นพี่ก็ดังขึ้น

        ซอกจินได้สติก่อนจะผละออกมา มือเรียวล้วงโทรศัพท์เครื่องใหญ่สีชมพูของตัวเองออกจากกระเป๋ากางเกง พอเห็นว่าใครโทรมาก็รีบลุกขึ้นไปรับอีกทางทันที

        “ว่าไง แทฮยอง”

        แต่ห้องที่เงียบมาก ต่อให้จะพูดเบาแค่ไหน อีกคนก็ยังได้ยิน

        จองกุกขมวดคิ้วทันทีที่รู้ว่าใครโทรมาหาเดือนปีสาม ก่อนจะหลุดยิ้มมุมปากออกมา

        ถ้าฝ่ายนั้นรู้ว่าพี่จินอยู่กับเขา จะเป็นยังไงนะ

        “พี่ต่างหากที่ต้องถาม ว่านายเป็นอะไรมากมั้ย... แล้วทำแผลแล้วใช่มั้ย งั้นก็พัก...”

        “พี่จิน ถ้าไม่ทำแผลต่อผมจะไปนอนแล้วนะ” เสียงทุ้มแกล้งตะโกนดังๆ จนร่างเพรียวสะดุ้ง ซอกจินหันไปทำตาขวางใส่รุ่นน้องก่อนจะตอบรับกลับมา

        “รู้แล้วน่า งั้นแค่นี้ก่อนนะแทฮยอง” ตอบรับในสาย ก็รีบตัดสายแล้วเดินมานั่งที่เดิม “รู้นะว่าทำแบบนี้เพราะอะไรอ่ะ อยากมีเรื่องกันอีกหรือไง”

        “ไม่รู้สิ แต่ถ้ามีเรื่องแล้วพี่มาทำแผลให้แบบนี้ตลอดก็ดีนะครับ ^^

        “ไร้สาระ” เสียงหวานตัดอย่างเย็นชา “ทำแผลต่อได้แล้ว พี่จะได้กลับห้องเสียที”

        จองกุกยิ้มมุมปาก ถึงจะพูดจาแบบนั้นแต่ซอกจินก็ยังเหมือนเดิมอยู่ดี “ครับผม ^^

 

        “(พี่จิน ถ้าไม่ทำแผลต่อผมจะไปนอนแล้วนะ)” เสียงทุ้มของศัตรูที่ลอดเข้ามาในสายทำให้แทฮยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร คนหน้าหวานที่เขาโทรหาก็ตัดสายไปก่อน

        หมายความว่ายังไง

        ทำไมพี่จินของเขาถึงไปอยู่กับไอ้เด็กเวรนั่น

        หรือว่า...

        ตอนที่ต่อยกับจองกุกอยู่ หางตาเขาเหลือบไปเห็นว่ารุ่นพี่หน้าหวานถูกใครบางคนพาออกไป

        มินยุนกิ...

        ถึงขั้นเอาเพื่อนตัวเองไปส่งให้จองกุกถึงที่เลยเหรอ

        มือหนากำแน่นด้วยโทสะ ไวกว่าความคิด แทฮยองก็หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากบ้านของตัวเองทันที

        ได้เห็นดีกันแน่ พี่ยุนกิ

 

        ใช้เวลาเพียงไม่นาน ดูเหมือนการจราจรจะเป็นใจให้แทฮยองมาถึงคอนโดของยุนกิอย่างรวดเร็ว

        มือหนากดลิฟต์ที่เลขชั้นที่ยุนกิอยู่ทันที รอจนประตูลิฟต์เปิด ขายาวก็ก้าวออกมาแล้วเดินไปที่ห้องของรุ่นพี่ตัวขาวทันที

        ก๊อกๆๆ

        “ใครครับ... อ้าว แทฮยอง” รอเพียงชั่วครู่ ห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงห้าวที่เอ่ยทัก ยิ่งเห็นหน้ามึนๆ ของร่างเล็กก็ยิ่งทำให้โทสะของเขาพุ่งสูงขึ้น มือใหญ่คว้าที่ไหล่แคบแล้วผลักเข้าไปห้องพร้อมกับกดลงบนผนังอย่างแรงจนยุนกินิ่วหน้า

        “โอ๊ย! ไอ้เชี่ยแทฮยอง ทำบ้าอะไรของมึง!

        “ผมต่างหากที่ต้องถามว่าพี่ทำอะไร!

        “กู? กลับมากูก็นอนเลย ไม่ได้ไปทำห่าอะไรให้ใครเลย” ร่างเล็กขมวดคิ้วอย่างสงสัยจริงๆ แต่ร่างสูงกลับมองว่ามันเสแสร้ง

        “ไม่ได้ทำ แล้วพี่จินที่พี่พาออกไปไปอยู่กับไอ้เชี่ยจองกุกได้ยังไง!

        “ฮะ!!” ยิ่งได้ยินแบบนั้น คิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน “กูไม่รู้เรื่อง กูก็ไปส่งไอ้จินที่คอนโดมัน มันจะไปอยู่ด้วยกันได้ยังไง”

        “พี่ไม่รู้แล้วผมจะรู้ได้ยังไงล่ะ” แทฮยองแค่นหัวเราะ “จริงสิ พี่ก็พร้อมจะจับพี่จินส่งให้ไอ้เด็กนั่นมาตั้งนานแล้วนี่”

        “มึงยังไม่เลิกเข้าใจผิดอีกเหรอวะ” ร่างขาวถอนหายใจ ก่อนจะปัดมือรุ่นน้องออกเต็มแรง “งั้นกูก็ไม่มีอะไรจะพูด ออกไปได้แล้ว”

        “พี่ไม่มีสิทธิหนีผมถ้าเรายังเคลียร์กันไม่จบ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับคว้าร่างเล็กให้หันกลับมา มือแกร่งบีบคางเรียวแน่นจนยุนกินิ่วหน้า

        “ปล่อยนะ! กูเจ็บ!!

        “เจ็บก็เล่าออกมาสิว่าพี่จินไปอยู่กับไอ้เวรนั่นได้ยังไง”

        “กูก็บอกไปแล้วว่ากูไม่รู้! คาดคั้นให้ตายกูก็ไม่รู้ อีกอย่าง กูไม่ได้เข้าข้างไอ้จองกุก กูไม่จำเป็นต้องส่งเพื่อน... อื้อ!!” ยังไม่ทันทีที่จะพูดจบ ริมฝีปากของร่างสูงก็เข้ามาดูดกลืนคำพูดของเขาเพราะได้คำตอบไม่ตรงใจ ยุนกิเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะทุบไหล่กว้างอย่างแรงเพื่อให้ปล่อยเขาแต่ก็ไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด

        แทฮยองเผลอขาดสติไปชั่วขณะ จากที่ตั้งใจจะสั่งสอนอีกคนที่เข้ามายุ่งกับเรื่องของเขาแต่รสหวานที่ได้รับก็มอมเมาสติเขาไปได้ทันที รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือเล็กนั่นทุบแรงขึ้น ร่างสูงจึงส่งสัมผัสที่ไม่น่าจดจำกลับไปก่อนจะค่อยๆ ผละออกมาช้าๆ

        และเป็นจังหวะที่ประตูก็ถูกเปิดออก!

        ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน ก่อนที่ยุนกิจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจในขณะที่รุ่นน้องกลับยกยิ้มมุมปาก

        เพราะคนที่เข้ามาก็คือแฟนของคนตัวเล็กนี่ไง

        “พวกมึง...” นัมจุนที่เห็นท่าทางแปลกๆ ครางในลำคอ แต่พอหันไปเห็นยุนกิที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ร่างสูงก็หันไปเล่นงานรุ่นน้องทันที “ไอ้แทฮยอง มึงทำอะไรแฟนกู!

        “ก็เปล่านี่ครับ” คนผิวเข้มยังลอยหน้าลอยตา “แค่แวะมา ทักทายพี่ยุนกิก็เท่านั้นเอง ใช่มั้ยครับ”

        “...”

        “งั้นผมไปก่อนนะครับ” มือหนาถือวิสาสะลูบผมของยุนกิอย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินออกไป นัมจุนมองตามหลังอีกคนอย่างงงๆ ก่อนจะหันกลับมาหาแฟนตัวเอง

        “มีอะไรเหรอยุนกิ”

        “ไม่รู้...” เสียงห้าวตอบรับแผ่วเบา ก่อนจะทรุดลงเพราะแรงกดดันเมื่อครู่จนแฟนหนุ่มต้องรีบเข้ามาประคองด้วยความตกใจ น้ำตาที่ไหลออกมาช้าๆ จากคนที่ร้องไห้ยากมากยิ่งทำให้นัมจุนตกใจยิ่งกว่าเดิม

        “เป็นอะไร ยุนกิ”

        “ไม่รู้ ฮึก กูไม่รู้” เสียงห้าวสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร “นัมจุน กูขอโทษ ฮึก กูขอโทษนะ”

        “ไม่เป็นไรนะมึง” ว่าพร้อมกับแขนแกร่งที่โอบคนตัวเล็กเข้าหา น้ำเสียงอ่อนโยนเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกันมือแกร่งที่ลูบหัวคนที่ซบบนอกอย่างปลอบโยน “มึงไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ขอโทษกูทำไม”

        “ฮึก กูขอโทษ”

        “ไม่เอา ไม่ร้องแล้วนะครับคนเก่ง” ร่างสูงกดจูบที่ขมับของคนตัวขาวเบาๆ พร้อมกับเอ่ยปลอบทั้งที่ในใจมีแต่ข้อสงสัย

        แทฮยองกับยุนกิทะเลาะอะไรกันนะ

        ถามยุนกิเองคงไม่ได้คำตอบแน่ๆ กับแทฮยองเขาก็เริ่มเกลียดมันแล้วที่ทำให้คนตัวเล็กของเขาร้องไห้หนักขนาดนี้

        อ้อ นึกออกแล้ว

        คนใกล้ชิดกับทั้งคู่อย่างจองโฮซอกต้องรู้เรื่องแน่ๆ

--------------------------------------------------------------------

        เหลือแค่ม่อนโฮปนะคะที่ยังไม่รุนแรง (และเราหวังด้วยว่าอารมณ์เราจะไม่พาให้เขารุนแรง 55555) สวัสดีค่ะ จะไม่พูดมากเพราะต้องรีบนอนแล้ว เรามีภารกิจนิดหน่อยต้องไปทำ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ยังไม่มีคู่ไหนมีความสัมพันธ์อันดีงามต่อกันเลย 5555 นี่พยายามฟังเพลงดราม่ากล่อมอารมณ์แต่ก็ไม่ค่อยได้ประโยชน์ เพราะปกติก็ชอบฟังเพลงเศร้าอยู่แล้ว 555555 ถ้าเกิดแต่งไม่ดีต้องขออภัยด้วยนะคะ เอาเป็นว่า ตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตามนะคะ ^^

        ปล. เป็นกำลังใจให้คนสะดุดธรณีประตูด้วยนะคะ (พี่ก้ามองแรง -0-) โอ๊ย ตายๆๆ พ่อคุณ ทำยังไงให้เจ็บตัวเนี่ย

        ปล. ช่วงนี้เรือกุกจินแล่นดีจังเลยนะคะ -w-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #385 Sptfon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 01:22
    เกียดความมั่นหน้าของกุก5555555 คู่พี่ก้านี่ทันสามเศร้าจริงๆ โอ้ยยชั้นหดหู่มาก
    #385
    0
  2. #303 ปงจี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    แทแทโว้ยยยยยยยยยยยยยย//รอม่อนโฮปอยู่ อาจจะมาม่าอีกก็ได้ ก็โฮปบี้มีรักแรกเป็นแฟนพีนี่ ฮืออออออ
    #303
    0
  3. #258 Bismarck (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 20:51
    โฮซอกโดนหางเลขไปด้วยเลย แทฮยองทำให้เรื่องทั้งจองกุกทั้งยุนกิวุ่นวายนะเฮ้ย แกรใจเย็น ๆ สิยะ
    #258
    1
    • #258-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      29 เมษายน 2560 / 15:48
      นั่นสิคะ ตาแทต้องใจเย็นนน
      #258-1
  4. #150 MPCKK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:49
    อั้ยแทฮยอง ฮืออออสงสาร
    #150
    1
    • #150-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      10 มกราคม 2560 / 00:13
      สงสารเหมือนกัน T^T
      #150-1
  5. #143 mindpsr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:23
    อยากอ่านต่อแล้วววววว ชอบค่ะ
    #143
    1
    • #143-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 15:02
      ขอบคุณค่ะ จะรีบต่อให้นะ ^^
      #143-1
  6. #142 princessJIN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 09:47
    โอ้ยยยย จองกุกยังคงความโฉด ความร้าย ไว้เสมอต้นเสมอปลายเลยเชียว
    ซอกจิน ไม่ต้องไปทำแผลให้เลย คนแบบนี้ร้ายกาจจะตายไป
    แล้วทำไมแทฮยองถึงได้ติดเชื้อจอนจองกุกไปด้วยเนี่ยยย โอยย สงสารยุงเกะ แล้วนี่นัมจุนจะไปถามจากฮปอีก โนววว มีความพันกันยุ่งเหยิงเลยคร่ะ
    #142
    1
    • #142-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 15:01
      จองกุกก็คือจองกุกคร้าบผมมมม 5555555 แต่นายเอกเราอย่างซอกจินก็คนดีอ่ะ ทำไรไม่ได้จริงๆ
      นังแททะเลาะกับอิกุกมากไปค่ะ เชื้อซึมผ่านหมัดมาได้ (สาบานว่าไรท์เรียนไบโอ 55555)
      เราจะไม่ทำให้มันวุ่นวายกว่านี้ค่ะ ถ้าเป็นไปได้ (ขีดเส้นใต้คำว่าเป็นไปได้ห้าพันเส้น 5555555)
      #142-1
  7. #141 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 09:03
    พัง พัง พังสุดอะไรสุด เจ้าแทนี่ล่ะค่ะ ตัวแปรทำเจ๊งเลย //ซับหัวตา

    แกรโกรธพี่เขาแต่ก็ไปรังแกกันแบบนี้ไม่ได้นะยะ โอ้ย

    จองกุกก็ยังคงความผีได้เสมอต้นเสมอปลาย เริ่มปลงกับเด็กนี่แล้ว ; 7 ;

    ม่อนโฮปนี่ขอเบาๆหน่อยนะคะ 55555
    #141
    1
    • #141-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 14:58
      ประเด็นคือซอกจินไปหาเด็กนั่นเองด้วยนะคะ ไม่เกี่ยวกับคุณยุนกิเลย -0-

      ชอบตรงคงความผีอ่ะ 5555 อย่าเพิ่งปลงกับน้องเลย จริงๆ น้องเป็นคนน่ารัก (ใครจะเชื่อแกวะ -0-)

      ม่อนโฮปจะไม่รุนแรงนะคะ ถ้าเป็นไปได้ 555555
      #141-1
  8. #140 Jkj9792 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 04:04
    ตอนแรกจะเข้าข้างแทแล้วแต่แกมาทำกะพี่ก้าของชุ้นแบบนีเ แก!! ชั้นไม่เชียร์แกแบ้วแท!!
    #140
    1
    • #140-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 14:56
      ทำแฟนคลับแทแทหายเสียแล้วเรา 5555
      #140-1
  9. #139 k_922 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 20:40
    แทแกจะทำแบบนี้กับยุนกิไม่ได้นะ
    #139
    1
    • #139-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 14:55
      ใช่ค่ะ แบบนี้ไม่ได้
      #139-1
  10. #138 Jung Tien-In (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:37
    โว้ยยยยย อยากให้จินเอาคืนจองกุกได้บ้าง แล้วแทแกคิดได้ยังไงเนี่ย แล้วทำแบบนั้นกับพี่เค้า ยุนกิผิดอะไรรรร
    #138
    1
    • #138-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 14:55
      พี่จินเขาตามตากุกยากนะคะ -0- นั่นสิ แทแทมันคิดได้ยังไงเนี่ย พี่ตัวขาวของเราไม่รู้เรื่องงงง
      #138-1
  11. #137 NayJK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 14:04
    หมั่นไส้จองกุก! พี่จินเราก็คนดีเหลือเกินนน สงสารก็แต่ยุนกิที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแต่ดันโดนแทฮยองเช้าใจผิดด ฮื่ออออ

    เมอร์รี่คริสต์มาสต์นะคะไรท์ :)
    #137
    1
    • #137-1 ILovePCY(จากตอนที่ 19)
      1 มกราคม 2560 / 14:54
      ดีกว่าซอกจินไม่มีอีกแล้วค่ะ เห็นใจทุกคน -0- นั่นสิ สงสารพ่อตัววิ้งของเราเหมือนกัน

      โอ๊ะ เมอร์รี่คริสต์มาสย้อนหลังค่ะ ^^ เราก็ลืมไปเลยว่าวันที่เราอัพคือวันคริสต์มาส 55555
      #137-1