Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 20 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ม.ค. 60

บทที่ 17

        กริ๊ง!

        เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้คนหน้าหวานที่กำลังจะเปิดเกมออนไลน์ในคอมเล่นตามคำชวนของเพื่อนสนิทถึงกับชะงัก โฮซอกส่งเสียงอย่างขัดใจเล็กน้อย ก่อนจะลุกออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเสียไม่ได้

        ร่างบางคว้าเสื้อตัวยาวมาคลุมชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่มันดูจะไม่เหมาะกับการรับแขกสักเท่าไหร่แล้วเดินลงบันได เขาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูก่อนจะเอ่ยออกไป

        “ใครครับ?”

        เงียบ...

        เริ่มไม่น่าไว้ใจแล้ว

        มือเรียวที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูลดลงมาข้างตัวทันที ด้วยความที่อยู่คนเดียว เขาจึงไม่ไว้ใจอะไรแปลกๆ ทั้งนั้น

        ต่อให้เป็นกลางวันก็เถอะ แต่ถ้าเป็นโจรจะทำยังไงล่ะ

        ร่างกายเขายิ่งแข็งแกร่งพอจะสู้กับคนอื่นได้ดีอยู่ด้วย -0-

        “ใครครับ ถ้าไม่บอกผมไม่เปิดนะ”

        “...พี่เอง โฮซอก” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำเอานัยน์ตาหวานเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงทุ้มแบบนี้มัน...

        “พี่นัมจุน?”

        “ใช่ พี่เอง เปิดประตูให้หน่อย พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

        มือเรียวเปิดประตูให้ทันทีตามที่อีกคนร้องขอ ก่อนที่ดวงตาหน้าหวานจะเงยหน้ามองร่างสูงผู้เป็นแขก

        “เข้ามาก่อนสิครับ” พูดจบ ก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ก่อนจะหันไปบอกนัมจุนให้นั่งรอที่โซฟา ส่วนตัวเจ้าของบ้านก็เข้าไปหยิบน้ำในห้องครัวออกมาแล้ววางลงตรงหน้าผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของพี่ชายตัวเอง

        “ขอบใจนะ” เสียงทุ้มว่าพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ “สบายดีมั้ย ตั้งแต่ช่วงก่อนสอบมาก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย”

        “ก็ดีครับ” โฮซอกตอบ “ว่าแต่พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ แล้วพี่ยุนกิ?”

        “ไม่ได้มาน่ะ พี่มาหาเราเอง”

        “อ่อครับ แล้วพี่มีอะไรเหรอครับ หรือว่าเครียดเรื่องพี่ยุนกิอีกแล้ว?”

        “ทำนองนั้นแหละ” ร่างสูงถอนหายใจ “เมื่อวานพี่ไปเจอแทฮยองอยู่ที่คอนโดของยุนกิ”

        “หือ? ไอ้แทฮยองเพื่อนผมเนี่ยนะครับ” คนหน้าหวานถามกลับอย่างสงสัย “แล้วไอ้ดำมันมีธุระอะไรกับพี่ผมเหรอครับ”

        “พี่ก็ไม่รู้ แต่ตอนที่พี่ไปเจอ สองคนนั้นก็เหมือนทะเลาะกัน ถึงเพื่อนนายจะบอกแค่ว่ามาทักทายยุนกิก็เถอะ แต่จุดที่ทำให้พี่คาใจก็คือพอไอ้แทฮยองออกไป ยุนกิก็ร้องไห้พร้อมกับเอาแต่พร่ำขอโทษพี่”

        “...”

        “พี่ก็เลยคิดว่า นายอาจจะรู้เรื่องอะไรก็ได้”

        “...พี่คิดว่าผมจะรู้อะไรเหรอครับ” โฮซอกว่านิ่งๆ “ถึงผมจะเป็นเพื่อนและน้องของทั้งสองคนนั้น แต่ผมไม่รู้อะไรหรอกนะครับ ขอโทษด้วยที่ทำให้ผิดหวัง”

        “ไม่รู้จริงๆ น่ะเหรอโฮซอก” นัมจุนเอ่ยเสียงแผ่วจนร่างบางเริ่มใจหาย “คิดว่าพี่เดาไม่ออกจริงๆ น่ะเหรอว่านายกับยุนกิมีความลับอะไรบางอย่างอยู่และพี่ก็เชื่อว่ามันเกี่ยวข้องกับแทฮยอง”

        “...”

        “บอกพี่หน่อยได้มั้ย ขอร้องล่ะ พี่ไม่อยากมานั่งระแวงคนรักของตัวเองแบบนี้อีกแล้ว”

        “...ผมก็บอกแล้วนี่ครับ ว่าไม่ต้องระแวงสองคนนั้น เพราะมันไม่มีอะไรแน่ๆ” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับหลบตาร่างสูงไปทางอื่น พื้นฐานเขาไม่ได้โกหกเก่งเลย แถมยังแสดงอารมณ์ทุกอย่างออกมาตลอด ถ้ายังสบตากับคนรักของพี่ชายต่อไป เขาต้องหลุดอาการแน่ๆ “แล้วก็ขอโทษนะครับที่ทำลายความเชื่อของพี่ แต่ผมกับพี่ยุนกิไม่ได้ปิดบังอะไรไว้จริงๆ”

        “...”

        “ขอโทษนะครับที่ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ผมคุยกับเพื่อนค้างไว้ ขอตัวก่อนนะครับ” ว่าจบ โฮซอกก็ลุกขึ้นจะเดินขึ้นไปชั้นบน เขาสงสารนัมจุนนะ แต่ถ้าพี่ชายของเขาไม่อยากให้ร่างสูงมายุ่ง เขาก็ต้องเก็บมันไว้ต่อไป

        หมับ!!

        แต่ยังไม่ทันจะไปไหน มือหนาก็คว้าข้อมือเรียวไว้จนร่างบางสะดุ้ง

        “...รู้ตัวหรือเปล่าว่านายโกหกไม่เก่งเลยน่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักพร้อมกับลุกขึ้นมายืนใกล้กับแผ่นหลังบางจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน คนหน้าหวานเผลอเกร็งตัวขึ้นมาเพราะระยะที่ใกล้กันเกินไป “เรียนรู้ความโกหกหน้าตายมาจากยุนกิบ้างนะ”

        “...”

        “ขอร้องล่ะโฮซอก ยุนกิกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ บอกพี่ได้มั้ย”

        “...”

        “เพราะถ้าพี่ไม่รู้อะไรเลย ต่อให้ทั้งนายหรือแม้แต่ยุนกิเองยืนยันว่าเขาไม่มีทางมีคนอื่น แต่แค่คำพูด มันไม่ทำให้พี่ไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ”

        “...”

        “คนใกล้กันทุกวัน มันต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละ จริงมั้ย?”

        “...แล้วพี่คิดว่าพี่ยุนกิเป็นคนยังไงล่ะครับ” โฮซอกถามหลังจากเงียบไปนาน “พี่ยุนกิเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับใครง่ายๆ หรอกนะครับ”

        “...”

        “ผมยอมรับก็ได้ ว่าผมกับพี่ยุนกิมีอะไรที่ปิดบังพี่ไว้อยู่”

        “...”

        “แต่เพื่อตัวพี่เองครับ ถ้าพี่รู้ ผมเชื่อว่าพี่ไม่อยู่เฉยและไม่ยอมให้พี่ยุนกิทำอะไรแน่ๆ และนั่นก็จะทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวายไปมากกว่านี้”

        “...”

        “พี่รู้แค่ว่าที่พี่ยุนกิทำทุกอย่าง ทั้งทำตัวน่าสงสัย และยุ่งวุ่นวายกับชีวิตแทฮยองก็เพื่อปกป้องพี่เองนั่นแหละ” เสียงหวานว่าแค่นั้นก่อนจะแกะมือออกจากการเกาะกุมของร่างสูง “ผมขอโทษนะครับ แต่ผมบอกพี่ได้แค่นี้จริงๆ”

 

        “กลับมาแล้วเจน้อย ><” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีหลังจากปิดประตูห้องของตัวเอง ซอกจินหอบของพะรุงพะรังพร้อมกับตาหวานที่กวาดมองหากระต่ายน้อยของตัวเองที่ปล่อยให้วิ่งในห้อง ก่อนจะพบตัวเล็กสีขาวอยู่บนโซฟาและกำลังใช้ตากลมโตของตัวเองมองมาทางเขา ร่างเพรียววางของไว้บนโต๊ะก่อนจะเข้ามาฟัดฮอลแลนด์ลอปของตัวเองอย่างเอ็นดู

        “ใครสั่งใครสอนให้น่ารักขนาดนี้ครับลูกชาย ><

        เจดิ้นเล็กน้อยตามประสากระต่ายที่มีนิสัยรักอิสระ ซอกจินจึงปล่อยให้ตัวน้อยวิ่งไปมาบนโซฟาแล้วลุกไปเก็บของที่เพิ่งซื้อมา เป็นธรรมดาของวันอาทิตย์อยู่แล้วที่เขาจะต้องซื้อของสดเข้าคอนโดเพื่อทำอาหารในวันธรรมดา

        กริ๊ง!

        เสียงกริ่งหน้าห้องเรียกความสนใจของคนที่กำลังจัดของในตู้เย็นอยู่ ร่างเพรียวละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ก่อนจะไปอุ้มกระต่ายของตัวเองเข้าไปในห้องนอนเพราะกลัวน้องจะวิ่งออกห้อง จากนั้นก็เดินไปที่ประตู

        “ใครเหรอครับ”

        “แฮ่!! คิมซอกจิน >o<” สิ้นเสียงหวาน ร่างบางที่อยู่ข้างประตูก็พุ่งเข้ามาหาชายหนุ่มทันที ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้เกือบหงายหลังแต่ยั้งตัวเองไว้ทัน ซอกจินชะงักค้างกับคนที่พุ่งมากอดเขาเล็กน้อย ก่อนจะรีบผลักหญิงสาวออกทันที

        “เอ่อ เดี๋ยวนะครับ...” แต่พอเห็นหน้าทะเล้นของเธอ เดือนหน้าหวานก็ยิ้มออกมา

        “ไง ไอ้ตัวแสบ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ^^

        “พี่ฮยอนอา!” และคราวนี้ก็เป็นฝ่ายชายหนุ่มที่เข้าไปกอดหญิงสาวแทน ก็เธอคือ คิมฮยอนอาพี่สาวแท้ๆ ที่อายุห่างกันสิบกว่าปีของเขานี่นา

        ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี คิดถึงมากเลย ><

        “คิดถึงพี่มั้ยน้องชาย เอ๊ะ เดี๋ยวนะ คณะวิทยาศาสตร์เขาให้นักศึกษาย้อมผมได้แล้วเหรอเนี่ย” สาวผมบลอนด์สั้นว่าพร้อมกับจับผมสีชมพูอ่อนของน้องชาย “อิจฉาจังนะ ตอนพี่เรียนอยู่นี่ห้ามเลย แม้แต่เพื่อนพี่ที่ผมสีน้ำตาลอ่อนอยู่แล้วยังโดนสั่งย้อมให้เป็นสีดำเลย”

        “เวลาเปลี่ยน กฎก็ต้องเปลี่ยนแหละครับพี่ ^^

        “นี่แกจะว่าฉันแก่เหรอยะ -0-

        “เปล่านะ พี่พูดเองนะครับ” คนอายุน้อยกว่าหัวเราะ “แล้วพี่มาคนเดียวเหรอครับ”

        “เปล่า ฮยอนซึงเอารถไปจอดน่ะ”

        “มายืนคุยอะไรกันหน้าห้องล่ะครับสองสาว” เสียงทุ้มเอ่ยหยอกล้อก่อนจะปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวถึงเมื่อครู่กับเด็กหญิงตัวเล็ก จางฮยอนซึงสามีของฮยอนอากำลังอุ้ม คิมจีซูลูกสาวคนแรกของพวกเขาที่ถูกญาติฝั่งภรรยาขอให้หลานใช้นามสกุลทางฝั่งนี้ไว้ในอ้อมกอด ซอกจินหันไปโค้งให้คนมาใหม่ในขณะที่ฮยอนอาก็ยื่นมือบางไปลูบหัวลูกสาวของตัวเองที่หลับอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของผู้เป็นพ่อ

        “สองสาวอะไรล่ะฮยอนซึง น้องฉันเป็นผู้ชายนะ”

        “น้องชายแต่สวยกว่าผู้หญิงบางคนอีกนะฮยอนอา” ฮยอนซึงเอ่ยกลับ สองพี่น้องบ้านนี้สวยกันทั้งคู่จริงๆ นะ ภรรยาของเขาจะสวยแบบเซ็กซี่ น่าค้นหา ในขณะที่ผู้เป็นน้องชายนั้นสวยแบบหวานๆ ดูไร้เดียงสา

        ความเป็นผู้ชายทำอะไรความสวยหวานของซอกจินไม่ได้จริงๆ

        “แหม ผู้หญิงบางคนนี่หมายถึงฉันหรือเปล่า” ฮยอนอาแกล้งทำเสียงงอนจนผู้เป็นสามีหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู มือหนาข้างที่ไม่ได้อุ้มลูกยกขึ้นวางบนหัวของภรรยาพร้อมกับโยกไปมา

        “ไม่งอนสิครับที่รัก ยังไงที่รักก็ที่หนึ่งของผมนะครับ”

        ซอกจินมองภาพคู่รักตรงหน้าพร้อมกับอมยิ้ม แม้ว่าจะแต่งงานกันมานานจนลูกสาวคนโตอายุได้สิบขวบแล้ว (แถมยังมีลูกชายคนเล็กอายุหกขวบอีกต่างหาก) ความน่ารักของคู่นี้ก็ยังเหมือนเดิมเลย

        “อื้อ...” เสียงครางเล็กๆ จากคนในอ้อมแขนเรียกความสนใจผู้เป็นพ่อและแม่ทันที ยัยตัวเล็กของทั้งคู่ลืมตาขึ้นมาก่อนจะขยี้ตาเล็กน้อย

        “ตื่นแล้วเหรอคะคนสวยของแม่ ^^” ฮยอนอาว่าพลางลูบหัวจีซูเล็กน้อย

        “จีซูได้ยินเสียงดัง ก็เลยตื่น”

        “แสดงว่าพ่อกับแม่เป็นคนปลุกลูกสินะคะ” ฮยอนซึงหัวเราะให้กับประโยคไร้เดียงสาของลูกสาว “ตื่นมาก็ทักทายน้าจินหน่อยสิลูก บ่นคิดถึงมาตลอดทางเลยนี่”

        ตากลมของจีซูหันไปมองตามที่ผู้เป็นพ่อพยักพเยิด ชายหนุ่มร่างบอบบางที่มีผมสีชมพูทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่พอเห็นรอยยิ้มที่น้าชายชอบยิ้มให้เธอ ใบหน้าน่ารักก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

        “สวัสดีค่ะน้าจิน ^o^” ว่าพร้อมพยายามลงจากอ้อมกอดของพ่อ พอฮยอนซึงปล่อยเธอลง แม่หนูก็เดินมากอดน้าที่หน้าคล้ายตัวเองพร้อมกับซบหน้าที่เอวบาง “คิดถึงน้าจังเลยค่ะ ><

        “น้าก็คิดถึงจีซูค่ะ” เสียงหวานตอบหลานก่อนจะย่อตัวลงให้เท่ากับหลานสาว “ไม่เจอแค่สามปีกว่า หลานสาวของน้าสวยขึ้นเลย ^^

        “แน่นอนสิคะ ก็จีซูสวยเหมือนคุณแม่ฮยอนอาไง”

        “ช่างพูดช่างจานะลูกคนนี้” ฮยอนอาหัวเราะ “แต่แม่ว่าเราสวยเหมือนน้าจินมากกว่านะคะจีซู”

        “งือ จีซูเป็นลูกคุณแม่ก็ต้องเหมือนคุณแม่สิคะ”

        “โอ๋ๆ ก็เหมือนทั้งแม่ฮยอนอาและน้าจินนั่นแหละค่ะคนสวยของพ่อ” ฮยอนซึงลูบหัวลูกสาวที่เริ่มเบะปาก “คุณแม่กับคุณน้าเป็นพี่น้องกันก็ต้องหน้าคล้ายกัน จีซูก็เลยหน้าคล้ายทั้งสองคนไง”

        อาจจะดูเข้าใจยากสำหรับเด็กสิบขวบ แต่จีซูเป็นเด็กฉลาด เธอเข้าใจที่พ่อของเธอพูดออกมาอย่างง่ายดาย

        “อ๋อค่ะ จีซูเข้าใจแล้ว”

        “วันนี้คงไม่ได้พาจีซูมาเล่นกับผมแค่นี้หรอกใช่มั้ยครับ” ซอกจินหันไปหาพี่สาวของตัวเอง หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะมองลูกสาวที่เล่นอยู่กับสามีของเธอ

        “พอดีพี่กับฮยอนซึงมีงานต่างจังหวัดน่ะ เลยอยากฝากจีซูไว้หน่อย ได้มั้ย”

        “ได้สิครับ พี่จะฝากหลานไว้กี่วันล่ะครับ”

        “วันนี้วันเดียว เดี๋ยวตอนเย็นจะรีบมารับ พอดีพี่ก็ฝากชานอูไว้กับแม่ด้วย”

        “อ่อ โอเคครับ จริงๆ พี่เอาชานอูมาฝากไว้กับผมพร้อมกับจีซูก็ได้นะครับ”

        “แม่อยากเล่นกับตาหนูน่ะสิ เดี๋ยวนี้ตาชานอูช่างพูดช่างจายิ่งกว่าพี่สาวตัวเองเสียอีก จริงๆ แม่ก็อยากให้จีซูอยู่ที่บ้านด้วยนะ แต่พี่กลัวแกจะไม่ไหว ยัยหนูไม่ได้ซนน้อยลงเลย” ร่างบางหัวเราะให้กับความน่าเอ็นดูของลูกๆ “ยังไงพี่ก็ฝากด้วยนะ ถ้าจีซูดื้อก็ดุได้เลย”

        “ผมเชื่อว่าหลานไม่ดื้อหรอกนะครับ”

        “ยังไม่รู้ฤทธิ์ตอนนี้ของยัยหนูนะซอกจิน” ฮยอนอาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาลูกสาวของตัวเอง “จีซู วันนี้อยู่กับน้าจินก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นพ่อกับแม่มารับ”

        “ได้ค่ะ ^^

        “ห้ามดื้อกับน้าจินนะคะ เข้าใจมั้ย”

        “รับทราบค่ะคุณพ่อ” ว่าพร้อมตะเบ๊ะแบบนายตำรวจเรียกเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูจากผู้ใหญ่ทั้งสามคนอีกครั้ง ก่อนที่พ่อแม่ของยัยตัวเล็กจะฝากฝังเธอไว้กับคุณน้าหน้าหวานอีกครั้งแล้วจากไป ซอกจินส่งยิ้มจนพี่สาวและพี่เขยลงลิฟต์ไปแล้วก่อนจะหันกลับมาหาจีซู

        “เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ เดี๋ยวน้าเอาของว่างมาให้”

        “ค่ะ น้าจิน” เด็กหญิงตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา ซอกจินอมยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินไปค้นในตู้เย็นเพื่อหาของกินให้หลานสาว

        “น้าจิน!” เสียงแหลมของจีซูดังขึ้นทำเอาร่างเพรียวตกใจ น้าคนสวยรีบวางเค้กไว้บนโต๊ะแล้วรีบเดินออกจากโซนห้องครัวทันที

        “เกิดอะไรขึ้นจีซู เป็น...” แต่พอเห็นว่าหลานสาวทำอะไรอยู่ เสียงหวานก็หายไปทันที

        “น้าจินดูสิ จีซูเจอกระต่ายน้อยด้วย ><” เด็กหญิงว่าพร้อมกับชี้ไปที่เจ้าตัวเล็กของเขา ซอกจินถอนหายใจก่อนจะส่งยิ้มให้หลานตัวน้อยแล้วเดินมานั่งข้างเธอ จากนั้นก็อุ้มกระต่ายมาวางบนตักเล็ก

        “กระต่ายของน้าเองค่ะ ชื่อเจ จับได้นะ น้องไม่กัด”

        มือเล็กลองยื่นแตะๆ ที่กระต่ายน้อยบนตักอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่พอสัมผัสกับขนนุ่มนิ่มและเห็นตากลมโตเงยขึ้นมามองเธอ จีซูก็ยิ้มออกมาทันที

        ซอกจินมองหลานสาวที่เล่นกับกระต่ายของเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเข้าไปหยิบเค้กที่เขาเอาออกมาวางไว้ในตอนแรกเอามาวางตรงหน้าจีซูแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

        “เจ้าเจน่ารักจังเลยค่ะน้าจิน ><

        “ใช่มั้ยล่ะ น้ายังตกใจเลยนะที่มันเชื่องขนาดนี้”

        “แต่ดูแล้วก็คงจะขี้เล่นน่าดูนะคะ ดูสิ เลียมือจีซูใหญ่เลย” เด็กหญิงว่าแล้วใช้มืออีกข้างลูบหัวนุ่มเล็กๆ อย่างเอ็นดู “น้าจินคะ จีซูอยากออกไปเที่ยวข้างนอก”

        “หืม?” ผู้เป็นน้าเผลอทำเสียงสูงทันที ยัยหนูที่ชอบหมกอยู่แต่กับบ้านเนี่ยนะ อยากออกไปเที่ยว “แล้วจีซูอยากไปไหนล่ะคะ”

        “จีซูอยากไปเที่ยวสวนสาธารณะ จีซูอยากพาเจไปวิ่งเล่น ><

        โอ้พระเจ้า แป๊บเดียวนี่หลงกระต่ายของเขาขนาดนี้เลยเหรอ -0-

        “แต่จีซูคะ นี่มันบ่ายกว่าอยู่เลยนะ น้าว่าไปสวนสาธารณะตอนนี้มันจะร้อนมากๆ เลยนะ เดี๋ยวหนูจะป่วยเอานะลูก”

        “แต่จีซูอยากไป ไม่ได้เหรอคะน้าจิน T^T

        เอ่อ มาไม้นี้ เขาควรจะทำยังไงล่ะเนี่ย

        พี่ฮยอนอา กลับมาบอกวิธีปราบความดื้อเงียบของลูกตัวเองก่อนนน >o<

        “เอ่อ คือ...”

        “นะคะ น้าจิน นะ~”

        เฮ้อ เกลียดความใจอ่อนของตัวเองจริงๆ

        “ก็ได้ค่ะ” เดือนหน้าหวานถอนหายใจ “งั้นจีซูกินเค้กชิ้นนี้ให้หมดก่อนนะคะ เดี๋ยวน้าจะไปเตรียมของ แล้วอีกสักพักเราจะออกไปกัน”

        “เย้ น้าจินใจดีที่สุดเลย ^o^” จีซูร้องออกมาอย่างดีใจ “ว่าแต่ จีซูให้เจกินเค้กด้วยได้มั้ยคะ 0.0

        “ห้ามเลยนะจีซู” ผู้เป็นน้าว่าเสียงแข็ง เรื่องแบบนี้เขาตามใจจีซูไม่ได้เด็ดขาด “ถ้าจีซูให้เจกิน น้องก็จะป่วย และน้องก็อาจจะจากเราไปก็ได้เลยนะคะ เพราะฉะนั้น ห้ามเด็ดขาดเลยนะ”

        “อ่า โอเคค่ะน้าจิน”

        “งั้นเดี๋ยวน้าไปเตรียมของก่อนนะคะ แล้วอย่าแอบป้อนเค้กให้เจนะ ไม่งั้นน้าจะบอกคุณแม่ฮยอนอาว่าจีซูดื้อ”

        “รับทราบค่า ^o^” เมื่อหลานสาวตอบรับแบบนั้น ซอกจินก็เดินเข้าไปในห้องนอน (มีแอบมาดูจีซูบ้าง เผื่อยัยหนูจะขัดคำสั่งเขา) เพื่อเตรียมสายจูงและอย่างอื่นในการพาหลานสาวไปเที่ยวตามที่เธอต้องการ

 

        “น้าจิน ไปกันหรือยังงง ^o^

        “โอเคค่ะ ไปกันๆ” เสียงหวานตอบรับหลานสาวหลังจากที่เอาจานเค้กมาล้าง ร่างเพรียวเช็ดมือเล็กน้อยแล้วเดินไปหยิบของที่ตัวเองเตรียมไว้ “รอข้างนอกเลยค่ะจีซู เดี๋ยวน้าขอเช็คในห้องก่อน”

        “ค่า”

        ซอกจินมองตามหลังหลานสาวที่เดินไปรอเขาที่หน้าห้อง ก่อนจะเช็คไฟและอะไรอีกหลายอย่างจนแน่ใจว่าปิดหมดแล้ว อยู่คนเดียวต้องรอบคอบ เกิดอะไรขึ้นมามันไม่คุ้มกัน

        แต่เสียงหัวเราะของจีซูที่ดังเข้ามา ทำให้เขาชะงัก

        หลานสาวของเขาคุยกับใคร

        ไม่ได้การละ คนสมัยนี้ไว้ใจได้ที่ไหน หลานสาวเขาก็เข้ากับคนง่ายเสียเหลือเกิน ต้องคอยดูหน่อยแล้ว

        คิดได้อย่างนั้น ร่างเพรียวก็รีบคว้าของที่จะใช้ออกไปทันที

        “จีซู คุยกับใคร...” และเสียงหวานก็หายไปทันทีที่เห็นหลานตัวน้อยคุยกับใคร

        “น้าจิน ><” ยัยตัวเล็กวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นน้าทันที “นี่น้าจองกุกใช่มั้ยคะ ไหนคุณแม่บอกว่าน้าจินไม่คุยกับน้าจองกุกแล้ว แต่ทำไมน้าจองกุกถึงมาอยู่ที่หน้าห้องของน้าจินแบบนี้ล่ะคะ”

        ผู้เป็นหลานสาวถามอย่างสงสัย เพราะเมื่อก่อนเธอก็เคยเจอจองกุกมากับน้าคนสวยของเธอบ่อยๆ และเธอก็ติดผู้ชายคนนี้เหมือนกัน

        “ผมเปล่านะ ผมเพิ่งกลับมาจากซ้อมดาวเดือนแล้วมาเจอยัยตัวเล็กหน้าห้องพี่พอดี” ร่างสูงว่าก่อนจะย่อตัวลงไปหาเด็กหญิง “ว่าแต่ ไม่เจอกันตั้งนาน จีซูของน้าสวยขึ้นเยอะเลยนะครับ”

        “เพิ่งกลับมาไม่ใช่เหรอ เข้าไปพักผ่อนเสียสิ พี่จะพาหลานออกไปข้างนอก”

        “น้าจองกุกก็ไปด้วยกันสิคะ” จีซูรีบเอ่ยขึ้นมาทันที “จีซูกับน้าจินจะพาเจไปวิ่งเล่น น้าจองกุกไปด้วยนะคะ คนเยอะๆ สนุกดีออก ^^

        “หืม? จะดีเหรอครับ น้าจินคงไม่อยากให้น้าไปเท่าไหร่หรอกนะตัวน้อย”

        “น้าจินคะ” เด็กหญิงช้อนตามองน้าชายของตัวเองอย่างอ้อนๆ “ให้น้าจองกุกไปด้วยนะคะ”

        “แต่จีซูคะ น้าจองกุกเขาเพิ่งกลับมาจากทำธุระนะคะ ให้น้าเขา...”

        “ถ้าพี่ห่วงเรื่องนั้นก็ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไหว นานๆ จะได้เจอหลานที”

        “ใครถามความเห็นนายไม่ทราบ” ซอกจินเผลอหันไปพูดอย่างลืมตัว “อีกอย่าง จีซูเป็นหลานพี่ ไม่ใช่หลานนาย”

        “น้าจิน...” เสียงครางในลำคอของหลานสาว สติของร่างเพรียวก็กลับมาทันที “น้าจินเกลียดน้าจองกุกเหรอคะ”

        “เอ่อ...” ผู้เป็นน้าได้แต่เงียบ ไม่รู้จะตอบอะไรได้ เพราะเรื่องของเขากับจองกุกมันเกินความเข้าใจของเด็กวัยจีซู ตากลมเหลือบไปมองคนต้นเหตุ ซึ่งเด็กหนุ่มก็ลอบส่งยิ้มมุมปากกลับมา

        นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ หมอนี่ - -

        “น้าก็ไม่ได้เกลียดค่ะ เพียงแต่ว่า...”

        “ถ้าน้าจินไม่ได้เกลียดน้าจองกุก ให้น้าจองกุกไปด้วยนะคะ”

        “เอ่อ...”

        “นะคะ จีซูไม่ได้เที่ยวกับน้าทั้งสองคนตั้งนาน จีซูอยากไปกับน้าจินและน้าจองกุก เหมือนตอนที่น้าทั้งสองเคยพาจีซูไปเที่ยวไงคะ”

        มาไม้นี้อีกแล้ว -0-

         แล้วน้าขี้ใจอ่อนอย่างเขาจะขัดอะไรได้ล่ะ

        “รีบเข้าไปเปลี่ยนชุดสิ หลานพี่รออยู่”

        “ครับผม ^^

        ซอกจินลอบเบะปากให้กับรอยยิ้มเสแสร้งของคนอายุน้อยกว่าที่เดินเข้าห้องไป ก่อนจะเล่นโทรศัพท์รอร่างสูงพร้อมกับบ่นตัวเองในใจที่ใจอ่อนกับหลานมากเกินไปแบบนี้

        ส่วนจีซูที่ถือกรงของเจในมือก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว เห็นท่าทางของผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่ดูเหมือนจะทะเลาะกันรุนแรงพอสมควร ซึ่งเธอก็ไม่อยากให้น้าทั้งสองที่เธอรักมาตั้งแง่ใส่กันแบบนี้

        ไม่รู้ว่าทะเลาะอะไรกันนะคะ แต่คุณแม่บอกว่าการทะเลาะกันเป็นสิ่งไม่ดี

        จีซูจะช่วยทั้งสองคนเอง ^o^

 

        ซอกจินกำลังมองหลานของตัวเองที่วิ่งตามเจตัวน้อยอย่างสนุกสนาน มือเล็กจับสายจูงแน่นเพราะเขากำชับเธอว่าอย่าปล่อย ไม่งั้นเจจะหนีไป รอยยิ้มประดับบนใบหน้าสวยเมื่อหลานสาวมีความสุขก่อนจะค่อยๆ หายไปเมื่อรู้ว่ามีใครมาด้วย

        คนที่ทั้งร้ายและทำร้ายเขามานับครั้งไม่ถ้วน

        แทนที่ใจมันจะด้านชาเนอะ

        นี่เขากำลังคิดอยู่เลย ว่าตัวเองยอมให้จองกุกมาเพราะใจอ่อนให้หลานสาวจริงๆ หรือเปล่า

        เฮ้อ เหนื่อยใจจริงๆ

        “อ่ะพี่” เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างๆ เรียกให้คนหน้าหวานตื่นจากความคิด “ผมซื้อน้ำมาให้”

        “ขอบใจ” ร่างเพรียวตอบแค่นั้น ก่อนจะรับขวดน้ำมาแล้ววางไว้ข้างๆ โดยไม่คิดจะเปิดดื่ม

        “ไม่กินเหรอพี่”

        “ไม่ล่ะ”

        “...พี่โกรธผมเหรอ” จองกุกเอ่ยถาม เพราะถ้าแค่ต้องการทำตัวเข้มแข็งเหมือนทุกๆ ครั้ง แววตาหวานจะสั่นไหวจนเขาสามารถจับได้

        ไม่ใช่ดูเฉยชาแบบนี้...

        “แน่ใจเหรอว่าจะถามคำถามแบบนี้” ซอกจินแค่นยิ้ม “ดูสิ่งที่นายทำกับพี่แต่ละอย่างสิ”

        “...”

        “ตอนนั้นที่พี่ไปทำแผลให้นายก็แค่เพราะความขี้ใจอ่อนของพี่เท่านั้นแหละ แต่พี่ไม่ได้ลืมสิ่งที่นายทำกับพี่หรอก”

        “...”

        “นายอยากให้พี่กลับไปหา แต่สิ่งที่นายทำกับพี่มันน่าดึงดูดให้กลับไปหามั้ยล่ะ”

        “แล้วผมต้องทำยังไง พี่ถึงจะยอมกลับมาหาผมล่ะ”

        “...”

        “เห็นมั้ย พี่ไม่มีคำตอบให้ผม ผมก็ทำได้แค่ขังพี่ไว้แบบนี้แหละ เพราะผมรู้ว่าพี่ยังไม่ลืมผม”

        “...ดูนายมั่นใจมากเลยนะ” ร่างเพรียวยิ้มมุมปาก “แล้วพี่ก็จำได้ว่าบอกนายไปหลายรอบแล้วนะ ว่าทำยังไง พี่ถึงจะยอมกลับไปหานาย”

        “...”

        “ถ้านายรักพี่สักนิด พี่อาจจะยอมกลับไปหานายก็ได้นะ”

        “...”

        “แต่พี่รู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้”

        “...”

        “เพราะคนอย่างนายมันไม่มีหัวใจ ไม่รู้จักคำว่ารักหรอก”

--------------------------------------------------------------------

        อิพี่ไปกินรังแตนมาเหรอคะ 55555 สวัสดีค่ะ มาเจอกันก่อนไรท์เปิดเทอมนะคะ ^o^ ฮืออออ ไรท์จะกลับมอแล้วอ่ะทุกคน รู้สึกยังพักผ่อนไม่เต็มที่เลย T^T แต่ก็จะมาอัพเรื่อยๆ เน่อ ช้าหน่อยเหมือนทุกครั้งแต่ไม่หายไปแน่นอน (ถ้าจะหายไป ไรท์จะมาแจ้งเอง 555555) เข้าเรื่องๆ ยัยหนูจีซูมาทีครึ่งตอนเลยนะคะ 5555 เอ็นดูจนน่าบีบชิมๆ -w- ส่วนม่อนโฮป เห็นมั้ย บอกแล้วเขาจะไม่รุนแรง ^o^ ความรุนแรงยกให้กุกจินกับวีก้าดีกว่าเนอะ ตอนหน้าจะเป็นยังไงนั้น ต้องติดตามนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #548 Kwankwan100338 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 14:18
    พี่จินดีมากอ่ะ ชอบโหมดนี้มาบ่อยๆนะ
    #548
    0
  2. #386 Sptfon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 01:36
    พี่จินพี่ไปโกรธใครมาาาา โหมดโหดแฮะ
    #386
    0
  3. #304 ปงจี้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:53
    จีซูนี่คงเป็นคิวปิดตัวน้อยสำหรับจองกุกเลยแหละ55555555555//ม่อนโฮปมาแล้วววววววว
    #304
    0
  4. #155 k_922 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:12
    จินโหมดเย็นชาาาา
    #155
    1
    • #155-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:25
      เก็บกดมานานค่ะ 5555
      #155-1
  5. #154 VPid9ULChHFacUU (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 03:25
    สวัสดีปีใหม่คร่าาา...
    เฮ้อมันเป็นความรู้สึกที่แบบปมปัญหาเยอะจังวะ...ปวดจิตมากกกก แอบเชียร์แทแทอยู่เงียบๆ ให้ตายเถอะทำไมกระต่ายตัวนี้มันถึงได้เข้าใจยากจัง เป็นพระเอกของเรื่องที่เราไม่อยากให้ออกมาเลย5555ออกมาทีไรพี่จินนี่ปวดหัวทุกที..สงสารคนพี่....อยากเข้าใจจองกุกมากกว่านี้จริงๆ...อึดอัดแทนพี่จินจริงๆเล้ย
    คู่มอนกะพี่ยุนกิเป็นอะไรที่น่าเสียดายมากความรักของพวกเขาสวยงามมากนะแต่แทแททำไมห่ะ??? เห้อออ ให้พี่จินบวชสักสองพรรษาล้างซวยที....
    ปล.ความรักนี่มันสี่มิติยิ่งกว่าแทแทอีกนะเนี่ยยย เจ็บปวดและทำร้ายเราอยู่เสมอเลย
    ปอล้อ.ชอบการเล่นคำและการวางเกมของไรท์มากกก อินมากกกก แต่บางทีตัวละครก็เยอะไป๊!!555 แต่ดูรวมๆแล้วมีมีเสน่ห์เหลือเกิน....ติดงอมแงม มาต่อไวท์น้าาาา
    #154
    1
    • #154-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:25
      ก่อนอื่นขอขอบคุณก่อนนะคะ อ่านจบนี่เราจะลอยแล้ว 55555
      นั่นสิ เราแต่งแล้วเราก็รู้สึกว่าปมเยอะมากกกกกกกก กระต่ายกุกนางเป็นแบบนี้มันก็น่าปวดหันจริงๆ แหละ แต่อย่าเพิ่งเชียร์แทแทเลยค่ะ นี่กุกจินนนน 55555
      แต่วางพล็อตเราก็เสียดายม่อนกิมากเหมือนกัน เขาน่ารักนะ T^T แต่ตัวแปรหลักก็อิแทนั่นแหละ -0- เมนเราควรบวชจริงๆ แหละ 555555
      ปล.จริงค่ะ ความรักมันประหลาดและเข้าใจยากนะคะ ถ้ารักไม่ถูกวิธีก็ไม่มีความสุขหรอกค่ะ (เจอมาเยอะ เห็นมาเยอะค่ะ 555555)
      ปล.ขอบคุณนะคะที่ชอบนิยายเรามากขนาดนี้ โอ๊ย คำชมพาเราเขินมากอ่ะ >< ตัวละครนี่บางตัวก็เอามาหลอกๆ ค่ะ ไม่มีอะไร 55555 (โดนตบ) จะรีบมาต่ออย่างไวเลยค่ะ
      #154-1
  6. #153 Jung Tien-In (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:31
    จินมาเต็มค่ะ แต่ก็จริงอ่ะกุกรักพี่เค้าไหมที่ทำทุกวันเนี้ย นัมจุนไม่เชื่อใจยุนกิแบบนี้มันจะทะเลาะกันได้ง่ายๆเอานา
    #153
    1
    • #153-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:19
      นั่นน่ะสิ กุกรักพี่เขามั้ยนะ? ส่วนนัมจุนเขาแคลงใจมานานแล้วค่ะ แต่เขาก็รักแฟนเขานะ
      #153-1
  7. #152 princessJIN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 15:14
    ซอกจินเขาแรพเหรอคะ มาเป็นชุดเลย 55555 จีซู หนูจะช่วยน้าทั้งสองคนได้มั้ยนะ การทะเลาะกันเป็นสิ่งไม่ดีตามที่หนูเข้าใจนั่นแหละแต่สองคนนี้เขาไม่ได้ทะเลาะกันแบบธรรมดาๆนะจ๊ะ แหะๆ
    ม่อนโฮปนี่แบบ หายใจเข้าลึกๆค่ะ บอกเลยนัมจุนโคตรจะไม่เคลีย แต่การไปยืนซ้อนหลังน้องฮปแบบนั้นคืออัลไลลลลล

    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์
    #152
    1
    • #152-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:18
      ซอกจินเขาเก็บกดค่ะ ยิ่งตากุกมาเล่นละครต่อหน้าหลานเขาด้วย 555555 นั่นน่ะสิคะ ยัยตัวเล็กจะช่วยได้เหรอ ทะเลาะกันในเรื่องที่ยัยหนูคงไม่เข้าใจด้วย
      ม่อนโฮปนี่(คงจะ)ไม่รุนแรงนะคะ แค่กดดัน(?)นิดหน่อย >< พี่นัมจุนก็งงไปสิ ไม่บอกทั้งพี่ทั้งน้อง
      #152-1
  8. #151 NCSJK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:25
    จองกุกกอเมื่อไหร่จะรักพี่จินจริงจังซักที เห้ออ จีซูน่ารักจังเลยลูกกกกกก
    #151
    1
    • #151-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:13
      นั่นน่ะสิ สงสารมายเมน T^T จีซูมาเพื่อให้เรื่องมันซอฟต์หน่อยค่ะ 5555
      #151-1
  9. #149 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:43
    ชิชูวววว สาวน้อยของพี่ U U ทำไมหนูน่ารักอย่างนี้ลูก แต่แบบ เรื่องที่พี่ๆเขาทะเลาะกันมันก็หนักหนาอยู่นะคะ หนูจะเป็นกาวใจไหวเหรอ ;;;; ยังไม่รู้ความร้ายกาจ(?)ของอาจองกุกละสิ 
    ส่วนม่อนโฮปนี่หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ ดีแล้วที่คุณเขาไม่ทำอะไรฮปฮป ขอเบาๆบ้างนะคะ ฮือ
    #149
    1
    • #149-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:12
      เนอะๆ ยัยหลานจีซูน่ารักกกก >< แต่ยัยตัวเล็กจะไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้ TT
      ม่อนโฮป(จะพยายาม)ไม่รุนแรงนะคะ เราก็เริ่มเครียดแล้วตอนนี้ 555
      #149-1
  10. #148 sesaii_kyuMB (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 08:34
    กริ๊ดดดด จองกุกหน้าชาไปยังคะนั่น
    #148
    1
    • #148-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:10
      นั่นน่ะสิคะ ตากุกรู้สึกอะไรบ้างเนี่ย
      #148-1
  11. #147 K5881 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 07:16
    ประโยคสุดท้าย เป็นไงล่ะจองกุก...จุกบ้างมั้ยนาย
    เงียบเลยเชียว ลึกๆก็อยากให้จินเอาคืนจองกุก
    ได้บ้างนะคะเพราะพี่จินคนสวยของเรานี่ขี้ใจอ่อนเหลือเกิน ในส่วนของม่อนโฮปนั้นอกอีแป้นแอบสั่นไหวดีนะคะที่พี่เค้าไม่ได้เกรี้ยวกราดแบบเจ้าตุ่ยกับแทๆถ้า
    พี่แกมาแบบชุดใหญ่อีกคน นี่ก็ไม่รู้จะปวดเฮดปวดใจกันขนาดไหนแค่นี้ก็ไม่รู้จะสงสารใครก่อนแล้วค่ะไรท์ ฮรึก น้องบอบบาง
    ; _ ; พี่ต้องใจเย็นๆกับน้องนะพี่
    #147
    1
    • #147-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:09
      นั่นน่ะสิ นิ่งไปนี่ยังไงเหรอจองกุก 5555 แต่ความใจอ่อนของมายเมนก็เป็นอะไรที่แก้ไม่ได้จริงๆ อ่อนให้ตากุกทุกที T^T
      ม่อนโฮปเรา (จะพยายาม) ให้ซอฟต์นะคะ เราแต่งแบบนี้เราก็เครียดเหมือนกัน 55555
      #147-1
  12. #146 Jkj9792 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:57
    ไม่รักก้ไปเลยกุก เราจะยกจินให้แทเท่านั้น
    #146
    1
    • #146-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:06
      ใจเย็นนะ อย่าเพิ่งยกให้แทนะคะ 555
      #146-1
  13. #145 Momon51621310 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:31
    พี่จินน่ารักขนาดนี้ จกุกรีบๆรักพี่เค้าซะทีซี่ ฮือออออออ
    #145
    1
    • #145-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:06
      นั่นสิคะ จองกุกไม่รักเมนเราสักที T^T
      #145-1
  14. #144 The-Stranger (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:29
    จีซู~~~ งุ้ยยยย น้องน่สรักคะ แต่น้องยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไร แล้วจะให้น้าทั้งสองคืนดีกันอีก แหมมมม จะรอดมั้ยนี่
    #144
    1
    • #144-1 ILovePCY(จากตอนที่ 20)
      10 มกราคม 2560 / 00:05
      นั่นน่ะสิ ยัยหนูจะช่วยได้เหรอ
      #144-1