King Club (JinBam) feat.GOT7

ตอนที่ 4 : คิงออฟสมายล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

วันต่อมา

ด้านแบมแบมกำลังจะลงไปครัว ขณะนั้นได้ยินเสียงเพลงออกมาจากห้องเล่นดนตรี หนุ่มน้อยจึงเดินไปแอบดู จึงได้เห็นยองแจที่กำลังเล่นเปียโนพร้อมฮัมเพลงไปด้วย แบมแบมแอบยืนดูสักพักจน ยองแจเล่นเพลงจบไปหนึ่งเพลง 
ด้านแบมแบมที่ยืนฟังจนจบเดินเข้าไปหายองแจ
" ว้าว นายเล่นเปียโนเก่งจัง แถมเสียงก็เพาะอีกตั่งหาก " แบมแบมเดินเข้าไปหายองแจ
" ขอบใจนะ เราต้องค่อยฝึกซ้อมตลอดแหละ กว่าจะได้ขนาดนี้ " ยองแจบอกแบมแบม
" นายกินอะไรหรือยัง " แบมแบมถามยองแจ
" ยังเลย " ยองแจกล่าว
" ผมกำลังจะลงไปทำเลยครับ ลงมาพร้อมผมไหม " แบมแบมถาม
" เอาสิดีเลย อยากลองทานอาหารฝีมือนายเหมือนกัน " ยองแจเอ่ย
" ไปกันเถอะครับ " แบมแบมเอ่ย

จากนั้นทั้งสองหนุ่มลงไปทำอาหารด้วยฝีมือของเชฟตัวน้อยของเรา อย่างแบมแบม
ด้านแบมแบมทำอาหารเช้า ส่วนยองแจช่วยจัดโต๊ะอาหารรออาหารเสร็จ
"​ นี่ เสร็จแล้ว ลองดูนะ "  แบมแบมออกมาจากห้องครัวพร้อมจากอาหารทั้งสองจาน
" น่าทานดีนะ งั้นเราลองเลยนะ " ยองแจเอ่ย
" ลองเลย " แบมแบม
" อร่อยดีนะ ฝีมือดีเลยแหละ " ยองแจเอ่ย

จากนั้นทั้งสองคนทานอาหารเช้ากันจนเสร็จ  
" นายทำอาหารให้เราแล้ว งั้นเดี่ยววันนี้เราสอนนายร้องเพลงเอง " ยองแจเสนอ
" จะดีเหรอ " แบมแบมถาม
" ดีสิ ลองดูนายอาจจะทำไดดีก็ได้นะ " ยองแจบอก
" ลองดูก็ได้ " แบมแบมว่าตามยองแจ

หลังจากนั้นทั้งสองหนุ่มขึ้นบ้านไปที่่ห้องดนตรีเพื่อให้ยองแจสอนร้องเพลงให้
จากนั้นยองแจเริ่มสอนแบมแบมร้องเพลง เริ่มจากพื้นฐานก่อน ไม่ว่าจะเป็นการวอร์มเสียง การหายใจในเวลาร้อง การใช้ร่างกายให้เหมาะกับการร้องเพลง และอื่นๆ ที่ควรรู้
"​  ก่อนอื่น ต้องวอร์มเสียงนะ ทำตามเราล่ะ " ยองแจสอนแบมแบมวอร์มเสียง หลังจากนั้นแบมแบมทำตามยองแจสอนวอร์มเสียง จากนั้นด้านยองแจช่วยสอนให้แบมแบมใช้ลมหายใจให้เหมาะสมกับการร้องเพลง 

เวลาผ่านไป 2-3ชั่วโมง 

"  พักก่อนล่ะกัน " ยองแจเอ่ยกับแบม
"  โอเค "  แบมแบมรับปาก

ทันใดนั้นสมาร์ทโฟนของยองแจดังขึ้น
( ฮัลโหลครับ พรุ่งนี้ใช่ไหมครับ โอเคครับ )  ยองแจรับปากกับปลายสาย

"  แบมแบม พรุ่งนี้นายว่างไหม "  ยองแจถามแบมแบม
"  พรุ่งนี้ไม่ได้ทำอะไรนะ มีอะไรรึเปล่า "  แบมแบมถาม
"  พรุ่งนี้นายไปทำงานกับฉันนะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ  "  ยองแจชวนแบมแบมไปทำงานด้วยกันพรุ่งนี้
"  จะดีเหรอ "  แบมแบม
"   ช่วยฉันเถอะนะ "  ยองแจ
"  ไปก็ได้ครับ "  แบมแบมยอมไปด้วย
"  ขอบคุณครับ "  ยองแจเอ่ยรอยยิ้มไปให้
"  เดี่ยวเราลงไปทำอาหารให้ทานดีกว่า "  แบมแบมเดินออกไปจากห้องดนตรีเพื่อไปทำอาหารให้

หลังจากทั้งสองคนพักทานอาหารเที่ยงกันเรียบร้อย เริ่มซ่อมร้องเพลงต่อ ยองแจสอนแบมแบมอย่างอื่นๆเพิ่มที่ควรรู้  ฝึกวอร์มเสียง และอื่นๆอีก
"  ไหนลองร้องเพลงนี้สิ " ยองแจยื่นเนื้อเพลงให้เพลงให้แบมแบมร้อง
"  จะลองดูนะ  " แบมแบม

หลังจากนั้นแบมแบมลองร้องเพลงที่ยองแจยื่นให้ดู ว่าเสียงเป็นอย่างไรบ้าง
"  ใช้ได้อยู่นะ " ยองแจประเมินเสียงร้องที่แบมแบมได้ร้องไป
"  ลองเพลงนี้ดูสิ " ยองแจยื่นเนื้อเพลงให้แบมแบมอีก
แบมแบมรับเนื้อเพลงมาลองร้องดู จากนั้นยองแจให้แบมแบมลองร้องเพลงหลากหลายแนวดูว่า จะเหมาะกับเพลงแบบไหน



"  เราว่านายร้องเพลงนี้ก็เหมาะดีนะ " ยองแจเอ่ยกับแบมแบมหลังเขาร้องเสร็จ
"​  จริงเหรอ เดี่ยวนะ นายบอกว่าอะไรนะ ให้ผมร้องเพลงนี้ หมายความว่า??? " แบมแบมถามยองแจอีกที
"  ใช่แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะให้นายขึ้นไปร้องเพลงที่งาน " ยองแจเอ่ย
"  ร้องเพลง ผมเนี่ยนะ " แบมแบมไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิ่ง
"  จริงๆ ฉันบอกทางผู้จัดงานเขาไปแล้วด้วยว่านายจะไปขึ้นร้องด้วย "​  ยองแจเอ่ย
"  ฮ่ะะะ นายบอกเขาไปแล้ว งั้นก็คงต้องทำสินะ " แบมแบมยอมรับกับสิ่งที่ตนต้องทำ
"  เอาน่ะ เดี่ยวฉันช่วยนายเอง " ยองแจพูดปลอบแบมแบม
 "  มาซ่อมกันต่อดีกว่า " ยองแจชวนแบมแบมมาซ่อมต่อ
ทั้งสองหนุ่มซ่อมร้องเพลงกันจนเย็น จนกระทั่งคนอื่นๆกลับมาจากการทำธุระของแต่ละคน 
ต่อจากนั้น ยองแจและแบมแบม พากันไปห้องออกกำลังกายเพื่อทำให้ร่างกายทำงานสอดคล้องกับลมหายใจ และได้วิ่งเพื่อเสริมสร้างปอดให้แข็งแรงมากขึ้น  ทั้งสองคนออกได้อยู่สักพัก มีคนเข้ามาใหม่คือ แจ๊คสันที่เข้ามาออกกำลังกายด้วยหลังจากเขาออกไปทำงานมา
"  ฮ่าย " แจ็คสันทักทายทั้งสองหนุ่ม
"  ฮ่าย บรอ "  แบมแบมที่เห็นผู้มาใหม่จึงเดินเข้าไปทักทาย
"  ไง ฟิตจังเลยนะ ทำงานเสร็จ มาออกกำลังกายต่อเลย "  ยองแจพูดขึ้น
"  นิดหน่อยนะ ต้องดูแลตัวเองกันนิดนึง แล้วแบมล่ะเป็นไงบ้าง "  แจ็คสันคุยกับยองแจเสร็จหันมาทักแบมแบม
"  ดีครับ ได้ทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน "  แบมแบมเอ่ย
"  ดีล่ะ มาออกกำลังกายกันต่อดีกว่า ฉันเป็นเทรนเนอร์ให้นายเอง "  แจ็คสันอาสาดูแลการออกกำลังกายให้แบมแบมเอง
"  ครับ " แบมแบมขานรับ 

ด้านยองแจที่เห็นว่าแบมแบมมีคนขอดูแลอยู่จึง ไปออกกำลังกายในส่วนของตัวเองต่อ ไม่นานนักยองแจเดินไปเรียกให้แบมแบมเดินไปวิ่งต่อ 
"  แบมแบม นายไปวิ่งต่อเถอะ " ยองแจเรียกแบมแบมให้เดินตามไป
"  โอเคๆ ตามไปล่ะ " แบมแบมพูดจบก่อนจะหันไปยิ้มให้แจ็คสัน เดินตามยองแจไป
"  วิ่งอีกสัก 45 นาทีล่ะกัน แล้วค่อยพัก " ยองแจแนะนำแบมแบม
"  โอเคได้เลย " แบมแบมน้อรับคำแนะนำแล้วตั้งใจวิ่งตามที่ยองแจบอก

ด้านแจ็คสันก็ออกกำลังกายในส่วนของตัวเอง จนผ่านไปประมาณ 45 นาทีของเขา จึงเดินกลับไปที่ห้องของเขา ก่อนจะลงไปทานอาหารเย็น


เวลาผ่านไป 45 นาทีตามที่ยองแจแนะนำแบมแบม เขาสองคนจึงเลิกวิ่งและออกกำลังกาย จากนั้นทั้งสองหนุ่มจึงเดินห้องของใครของมันก่อนจะไปเตรียมตัวก่อนจะลงไปทานอาหารเย็น

เมื่อถึงเวลาทานอาหารมื้อเย็น ทุกคนลงมานั่งที่ประจำในเวลาทานอาหารในทุกครั้งที่ลงมาทานอาหาร ด้านแบมแบมที่ไปอาบน้ำมาและ ลงมาทำอาหารก่อนเพื่อมื้อเย็น ก็เสร็จสิ้นแล้ว

เมื่ออาหารนำมาเสริฟเต็มโต๊ะการทานอาหารก็เกิดขึ้นท่ามกลางความหิวและเหนื่อยล้าของแต่ละคนรวมถึงสองหนุ่มยองแจและแบมแบมที่ทั้งซ่อมร้องเพลง และออกกำลังกายมาต้องเติมอาหารลงในช่องว่างของท้องที่ว่างเปล่าให้หายร้อง 

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงการทานอาหารของแต่ละคนได้เสร็จสิ้นลงไป
"  พรุ่งนี้นายมีขึ้นโชว์ที่งานใช่ไหม "  แจบอมหัวหน้าของคลับเอ่ยถามยองแจ
"  ใช่ครับ แต่ไม่ใช่ผมคนเดียวนะครับ " ยองแจอธิบายต่อ
"  ไม่ใช่นายคนเดียวหมายความว่าไง "  แจบอมถามอย่างสงสัย
"  หมายความว่า ผมจะพาแบมแบมไปขึ้นร้องเพลงด้วยที่งาน ผมบอกทางเจ้าของงานเรียบร้อยแล้ว เขาตอบตกลงด้วย  " ยองแจแจ้ง
"  อ้าวเหรอ ดีเลยจะไปตามไปดูนะ "  แจบอมเอ่ย
"  นั่นสิ พ่อครัวน้อยของเราจะขึ้นร้องเพลงทั้งที่ต้องตามไปดูหน่อยแล้ว  "​  แจ็คสันเอ่ยขึ้น 
"  เดี่ยวเราเสร็จงานจะตามไปดูนายนะ " ยูคยอมเอ่ยกับเพื่อน
"  เกรงใจจังเลย " แบมแบมเอ่ยอย่างอายๆ
"  ไม่ต้องเกรงใจเลย นายก็เหมือนสมาชิกของคลับเราแล้ว พรุ่งนี้ฉันว่างพอดีเลย "  มาร์คเอ่ย
ยังคงเหลือ คุณชายเฟอร์เฟคที่ยังนั่งนิ่งไม่ได้พูดอะไร ยังคงเย็นชาตามสไตล์ของเขา
"  ขอบคุณทุกคนจริงนะครับ ที่จะไปดูผมขึ้นร้องเพลง "  แบมแบมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม 
"  จะฟังรู้เรื่องเหรอ ฟังไปคงเสียงหูหน้าดู "  คุณชายปาร์คที่เงียบไปเอ่ยคำทิ่มแท่งใจคนร่างบางอีกแล้ว
"  อย่ามาดูถูกผมนะครับ ถ้าใครว่างสะดวกไป ก็เชิญครับ แต่ถ้าใครไม่สะดวกก็ไม่ต้องครับ ไม่มีใครบังคับหรือขอร้องให้ไปดูนะครับ  "  แบมแบมเอ่ยอย่างประชดคนร่างหนา
"  จะคอยดูล่ะกัน ขอตัว "  คุณชายปาร์คเอ่ยก่อนจะขอตัวเดินขึ้นบ้าน


ทันใดนั้นเอง แบมแบมที่ยืนขึ้นคุยกับจินยองเมื่อกี้เริ่มทรงตัวไม่อยู่จึงเกือบล้ม อาจด้วยความไม่ค่อยได้พักผ่อนทำให้เกิดอาการมึนหัวขึ้นมา
" แบมแบม นายไหวไหม พรุ่งนี้จะขึ้นแสดงได้ใช่ไหม​ "  ยองแจถามเห็นอาการแบมแบมไม่ค่อยสู่ดี
"  ไม่เป็นไรครับ เดี่ยวไปนอนสักพัก อาจจะดีขึ้นก็ได้นะครับ ผมขอตัวก่อนครับ  "  แบมแบมเอ่ยก่อนจะขอตัวไปพัก ด้านคุณชายปาร์คที่เห็นร่างบางกำลังจะล้มก็แอบตกใจเล็กน้อย โดยที่ยังไม่ได้เดินไปไหนกันค่อยดูร่างบางอยู่ห่างๆ ตามความฟอร์มจัดของเขา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องสมุดของคลับ 


หลังจากนั้นคนอื่นๆต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนบ้างเช่นกัน 




วันรุ่งขึ้น
ใกล้ถึงเวลาขึ้นแสดง
" แบมแบม นายพร้อมไหม "  ยองแจถามแบมแบม
" พร้อมแล้ว " แบมแบมเอ่ย
" นายไหวใช่ไหม " ยองแจถามแบมแบมที่ดูยังไม่หายป่วยดี

" เป็นไงกันบ้าง " แจบอมหัวหน้าคลับเดินเข้ามาข้างหลังเวทีพร้อมกับอีกห้าคนเพื่อเตรียมตัวดูการร้องเพลงของทั้งสองคน
"  ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ แต่ก็สู้ตายครับ "  แบมแบมเอ่ย
"  ไม่ไหวอย่าฝืนนะ  " แจ็คสันเอ่ยเมื่อเห็นร่างบางอาการไม่ค่อยสู้ดี
"  ไหวครับ สบายมาก ป่ะยองแจ เขาให้เตรียมตัวแล้ว ทุกคนเดี่ยวเจอกันครับ "  แบมแบมเอ่ยก่อนจะไปเตรียมตัวขึ้นเวที

จากนั้นการแสดงก็เริ่มขึ้นมาเรื่อยๆจนมาถึงการร้องเพลงของยองแจคนแรก



#Nobody knows - YoungJae solo GOT7

การร้องเพลงของยองแจผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ต่อด้วยการขึ้นร้องเพลงของแบมแบม


#Believe - Bambam solo GOT7

หลังจากแบมแบมลงจากบันไดหลังจากร้องเพลงเสร็จ 

ทันใดนั้นข้างหลังเวทีมีเพียงแค่คุณชายปาร์คที่ฟังร่างบางร้องเพลงเสร็จเดินมาสำรวจข้างหลัง จนเจอกับแบมแบมที่กำลังลงจากบันได แต่ด้วยความป่วยของร่างบางทำให้ เดินเซ่แล้วเกือบจะตกบันได 
" เฮ้ยๆ ระวัง " จินยองที่เห็นท่าทางไม่ดีของร่างบางที่กำลังจะตกบันไดจึงเข้าไปรับประคองร่างบางไหว ที่ตอนนี้หมดสติไปแล้ว 
"  นี่นาย นาย แบมแบม ไข้ขึ้นแล้วยังจะฝืนอีก "  จินยองที่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนตรงหน้าจึงพากลับไปที่บ้านเอง
( แจ็คสัน ฉันพาแบมแบมกลับก่อนนะ ฝากบอกแจบอมแล้วคนอื่นๆด้วย แค่นี้ก่อนนะ ) จินยองบอกแจ็คสันก่อนจะขับรถกลับไปที่บ้าน
( เดี่ยวฉันบอกให้ ) แจ็คสันรับปาก

จินยองค่อยวางร่างบางไว้ที่เบาะข้างๆคนนั่ง ก่อนจะปิดประตูรถ เดินข้ามไปฝั่งคนขับ 




ไม่นานนักรถคันหรูของจินยองถึงหน้าบ้านพอดี จอดรถไว้ที่จอดรถประจำของจินยอง จากนั้นเดินอ้อมไปอุ้มร่างบางท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาขึ้นไปที่ห้องของตน เนื่องจากหากุญแจห้องของแบมแบมไม่เจอ จึงพากลับห้องตัวเองก่อน

จากนั้นร่างหนาๆค่อยวางร่างบางบนเตียงของเขาก่อนจะนำยาลดไข้มาให้ร่างบาง ก่อนจะจัดแจงให้ร่างบางนอนสบาย จากนั้นร่างหนาเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อนำถ้วยมาใส่น้ำพร้อมผ้ามาเช็ดตัวให้ร่างบาง
" ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย "  จินยองที่บ่นกับตัวเอง แต่มือหยาบยังไม่หยุดเช็คตัวร่างบาง
ด้านร่างบางที่ผ้าถูกตัวก็พลิกตัวเพื่อหลบสิ่งแปลกปลอมที่มาโดนตัวเขา 

ด้านคนที่เหลือที่เพิ่งกลับมาพร้อมยองแจที่เพิ่งเสร็จงาน ยองแจที่รู้เรื่องที่ร่างบางป่วยจึงเดินไปหาที่ห้องของร่างบาง แต่ห้องนั้นล็อคคงมีอยู่แค่ห้องเดียวที่ร่างบางอยู่นั่นคือ ห้องของเข้าชายปาร์คสุดเฟอร์เฟค ทันใดนั้นที่เปิดประตูเข้าไป แล้วเจอร่างหนาที่เช็ดตัวให้ร่างบางอย่างทะนุถนอมอย่างดี สายตาที่เป็นห่วงของร่างหนาที่มองร่างบางที่หน้าขึ้นสีด้วยความเป็นไข้ของเขา ทำให้ยองแจเลือกที่จะไม่เข้าไป แต่เปลี่ยนใจปิดประตูบานนั้นแล้ว เดินลงไปรายงานให้คนอื่นๆที่รออยู่ข้างล่างทราบ
"  แบมแบม เป็นไงบ้าง  "  แจบอมถามยองแจ
"  หลับไปแล้วล่ะ พี่จินยองดูแลอยู่ อย่าเพิ่งไปกวนเขาเลย ให้พักผ่อนเถอะ ส่วนพวกเราก็แยกย้ายเถอะครับ ผมขอตัวก่อน "  ยองแจที่รายงานอาการป่วยของร่างบางจบจึงเดินกลับไปที่ห้องของตน ด้วยความรู้สึกว่า เขาคงเป็นได้แค่เพื่อนของร่างบางจริงๆ

ส่วนคนอื่นๆก็ต่างแยกย้ายกันไปนอนห้องใครห้องมัน

ด้านร่างหนาที่คอยดูแลแบมแบมจนเช็ดตัวเสร็จก่อน จะเดินไปชำระล้างร่างกายก่อนจะแต่ชุดนอนแล้วเดินไปนั่งข้างๆ ร่างบางที่หลับอยู่ด้วยความเหนื่อยล้า จากอาการเป็นไข้ จนกระทั่ง
"  แบมหนาวครับแม่ แบมหนาว "  ร่างบางที่ละเม่อออกมาด้วยอาการเป็นไข้ หน้าตาที่สีดเซียวบ่งบอกถึงความป่วย

ร่างหนาที่นั่งมองถึงกับตกใจ คิดหาวิธีทำให้ร่างบางหายหนาว ขยับผ้าห่มให้ร่างบางอุ่นขึ้น แต่ร่างบางจับแขนร่างบางไปกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทำให้สภาพร่างหนาตอนนี้เหมือนนอนกอดร่างบางอยู่ พยายามให้ร่างบางปล่อยแต่ไม่เป็นผล จึงจำยอมต้องให้ร่างบางกอดอยู่อย่างนั้นด้วยแขนอีกข้างที่วางอยู่จึง กอดร่างบางให้สงบลง ร่างบางที่โดนไออุ่นจากร่างหนาที่กอดร่างบางไว้ จึงหันหน้าเข้าหาอกแกร่ง สุดหน้าเข้าไปในไหล่กว้างของร่างหนา จนทำให้ร่างหนามองหน้าร่างบางได้ใกล้มาก 
"  ฝันดีครับ หายไวๆนะ "  ร่างหนาเอ่ย



จากนั้นทั้งสองคนหลับไหลไปพร้อมกับไออุ่นของเขาทั้งสองคน












 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #10 แองจี้น้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 22:49

    อร้ายยยยยไออุุ่นของทั้งสองทำให้ใจเจ้ละลายแล้ว>//<

    #10
    0