King Club (JinBam) feat.GOT7

ตอนที่ 5 : ป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ธ.ค. 62

วันต่อมา





ในห้องนอนของร่างหนาที่นอนกอดร่างบางอย่างอบอุ่นเหมือนร่างบางเป็นหมอนข้างประจำกายไปแล้วที่ห่างกายตอนหลับไม่ได้
ด้านร่างบางที่นอนเป็นหมอนข้างที่ให้คนต้วหนากอดอยู่อย่างไม่รู้ตัว รู้สึกถึงอาการหนักๆบนตัวที่เกิดขึ้นว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ร่างบางที่รู้สึกตัวก่อน ค่อยๆลืมตามาด้วยแสงแดดที่แยงตาทำให้ตื่นจากภวังค์ หันหน้าซ้ายขวา สำรวจห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย กับรแขนยาวที่กอดเอวร่างบางไว้อยู่ ร่างบางมองสำรวจหน้าตาของคนแสนเพอร์เฟค อย่างปาร์คจินยองที่หลับอยู่ ตาที่เคยเอาแต่จ้องเขม่งว่าเขา ตอนนี้เปลือกตาปิดลงทำให้ ปากบึนๆที่ค่อยว่าจิกกัดเขา ที่หุบอยู่พร้อมลมหายใจเข้าออก ตามจังหวะเข้าออกในเวลาหลับ ด้านร่างบางที่น้องมองหน้าตรงหน้าค่อยๆสำรวจใบหน้าหล่อของคนตรงหน้า ก่อนที่จะค่อยนำแขนที่พาดกอดตอนออกจากเอวของเขา จากนั้นลุกขึ้นนั่งข้างๆร่างหนา ทำให้เห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้น











ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น  ทำให้ร่างบางที่กำลังเม่อมองคนร่างหนาอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แล้วแกล้งลงไปนอนข้างๆจินยองตามเดิม ด้านนอกที่เคาะแล้วไม่เห็นมีใครตอบจึงเดินจากไปจากบริเวณประตู 
ร่างบางที่นอนหันหลังให้จินยองที่ไม่รู้ตัวว่าเจ้าของห้องได้ตื่นแล้วจากเสียงเคาะประตู และแรงยุบตัวของเตียงที่ร่างบางนอนลงไปทำให้ร่างบางหันไปมองหน้ากับจินยองพอดี








" ตื่นแล้วเหรอ " จินยองที่ถามร่างบางที่นอนจ้องหน้าเขาอยู่
" ครับ สักพักแล้ว " แบมแบมตอบจินยอง
" ดีขึ้นไหม " จินยองเปลี่ยนจากคนปากร้ายเป็นผู้ชายอบอุ่น ใช้หลังมืออั๋งหน้าผากมนเป็นการเช็คความร้อนของร่างกายร่างบางว่ากลับมาเป็นปกติดีหรือเปล่า
ด้านร่างบางที่โดนจับหน้าฝากอยู่ๆหน้าก็เกิดกลับมาแดงเฉยๆเลย
" ไม่สบายปวดหัว เป็นอะไรรึเปล่า " จินยองจับหน้าบางหมุนไปมาพร้อมกับถามอาการ
" ผมไม่ได้เป็นอะไรนี้ครับ แค่ปวดหัวนิดหน่อย " แบมแบมเอ่ย
" นายหน้าแดงมากเลยนะ ปวดหัวเหรอเดียวฉันไปเอายามาให้นายพร้อมกับอาหารล่ะกัน รอนี้ก่อนนะ " จินยองรีบเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปนำอาหารพร้อมยามาให้ร่างบางทาน








ด้านร่างบางที่แอบยิ้มให้กับความรีบล้นของเจ้าของห้องไม่ได้ ร่างบางยิ้มหัวเราะมือบางมาจับหน้าของตนเองที่ร้อนมาก ไม่รู้ว่าร้อนเพราะอาการของคนป่วย หรือ ร้อนเพราะเสียงที่อยู่ตรงข้างซ้ายของหน้าอก ที่เรียกว่า หัวใจ เต้นแรงเสียแล้ว ร่างบางไม่เคยคิดเลยว่า คนที่ค่อยเอาแต่ว่า แนบเขา ดูถูกเขาจะเป็นคนดูแลเขาเอง
ไม่นานนักเสียงประตูจึงเปิดออก แต่ไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่เป็นเพื่อนอย่างแจ็คสันและแจบอมที่เห็นจินยองออกจากห้องมาแล้ว จึงเข้ามาหาร่างบางได้
" แบมแบม เป็นไงบ้าง ฉันเห็นหายไปหลังจากงานจบ " แจ็คสันเดินนั่งข้างแบมแบมที่นอนอยู่
" ยังปวดหัวอยู่ไหม เห็นจินยองโทรหาแจ็คสัน ฉันเลยรีบกลับจากงานเมื่อคืน กะจะเข้าไปดูนายสักหน่อย " แจบอมเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
" แบมแบมดีขึ้นแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้เป็นห่วงกัน " แบมแบมกล่าว 
" ดีขึ้นก็ดีแล้วแหละ อย่าเพิ่งหักโหมทำอะไรที่มันหนักๆเลย เดี่ยวจะทรุดเอา " แจบอมให้คำแนะนำแบมแบม
"​ ขอบคุณครับ " แบมแบมเอ่ย

" มารบกวนอะไรคนป่วยกันครับ " จินยองที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดอาหาร น้ำ และยา
" ฉันแค่มาเยี่ยม เคาะประตูแล้วก็ไม่มีใครเปิดเลย " แจบอมเอ่ย
" ผมเพิ่งตื่นเองพี่ " จินยองเอ่ย
" วันนี้ฉันจะไม่อยู่บ้านนะ จินยองนายไปไหนไหมล่ะ " แจบอมเอ่ยถามจินยอง
" ฉันเองก็จะออกไปทำงานเหมือนกัน ส่วนยองแจมีนัดกับเพื่อนๆ พี่มาร์คมีนัดขี่ม้าที่สนาม ส่วนคยอมมีนัดที่มหาลัย ไม่มีใครอยู่บ้านนะ นายอยู่กับแบมแบมได้ใช่ไหม "  แจ็คสันถามจินยองพร้อมบอกธุระของคนอื่นๆด้วย
" ไม่ต้องห่วงครับ พวกนายไปเถอะ ผมอยู่ได้ สบายมาก วันนี้ผมไม่ได้ไปไหนอยู่แล้วกะจะอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านสักหน่อย " จินยองเอ่ยก่อนจะวางถามอาหารไว้โต๊ะหัวเตียง
" โอเค งั้นฉันไปล่ะ ดูแลกันดีๆล่ะ " แจบอมย้ำก่อนจะเดินออกจากห้องไป
" อย่าตีกันนะ " แจ็คสันเอ่ยก่อนจะเดินออกตามไป
" น๊าาา ฉันไม่ใจร้ายทำร้ายคนป่วยหรอกนะ " จินยองเอ่ยก่อนประตูห้องจะถูกปิดลง

" ทานข้าวต้มก่อนนะ นี่ฉันทำมาให้นายคนเดียวเลยนะ " จินยองชามข้าวต้มมาให้แบมแบม 
" ขอบคุณครับ แล้วของคุณจินยองล่ะครับ " แบมแบมเอ่ย
" ของฉันอยู่ข้างล่างเดี่ยวค่อยลงไปกิน เอามาให้นายก่อน รีบกินจะได้กินยาต่อ " จินยองเอ่ยแต่ยังติดเสียงแข็งตามสไตล์เขา
มือร่างบางสั่นทำให้ตักข้าวไม่ได้สักที เป็นที่น่ารำคาญของคนรักความเพอร์เฟคอย่างจินยองเป็นอย่างมาก
" มานี้ฉันช่วยนายเอง "  จินยองดึงชามมาใกล้ตัวเอง ตักช้อนที่เต็มไปด้วยข้าวเต็มมาป้อนร่างบาง
" อ๊ามมม " ร่างบางรับอาหารเข้าปากอย่างว่าง่าย 



จินยองป้อนข้ามต้มร่างบางจนข้าวในชามหมดไม่เหลือเลย 
" อ่ะนี้ ยา " จินยองที่ป้อนข้าวให้แบมแบมจนหมด วางชามข้าวแล้ว ไปหยิบยามาแล้ววางบนมือของแบมแบม
" ไม่กินได้ไหมครับ มันข่มอ่ะ " แบมแบมไม่อยากกินยาเพราะมันข่ม เขาไม่ชอบอาหารที่มีรสขม 
" ไม่ได้งั้นนายจะไม่หาย " จินยองส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง
" แต่ว่า.... " แบมแบมยังไม่ยอมกินยาอีก




ด้านร่างหนาที่หมดความอดทนแล้วจึงหยิบยาในมือร่างบาง แล้วใส่เข้าไปในปากของตน ก่อนจะขยับหน้าเข้าหาร่างบางก่อนจะใช้ปากประกบกับอวัยวะเดียวกันของร่างบางทำให้เหมือนเขาทั้งสองคนได้จูบกัน ลิ้นหนาค่อยดันยาเข้าไปในปากของร่างบางก่อนจะค่อยผละริมฝีปากออกมาพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นมาให้ร่างบางดื่มให้ลงไปในคอ ด้านร่างบางที่ถูกจูบไป ใบหน้าที่เคยขาวกลับมาแดงอีกครั้ง 
" ก็แค่เนี่ย ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ " จินยองเอ่ยก่อนจะเดินไปห้องน้ำของตน




ร่างบางที่หน้าแดงอยู่เพราะโดนขโมยจูบไป พร้อมจับริมฝีปากตัวเอง ด้านร่างหนาที่เดินเข้าห้องน้ำไปไม่ต่างกัน เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผู้ชายที่รักความเพอร์เฟคอย่างเขา จะมารู้สึกอะไรกับ คนที่ไม่ได้มีความเพียบพร้อมหรือสมบูรณ์แบบอะไร ออกไปทางขาดๆเกินๆ ซุ่มซ่ามไปด้วยซ้ำ ยิ่งนึกร่างหนาก็ยิ่งยิ้มให้กับการกระทำที่เขาได้ทำลงไป




ร่างบางอาการป่วยเริ่มดีขึ้นเดินออกจากห้องจินยองเดินกลับไปห้องตัวเอง เพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดการตัวเอง ด้านจินยองออกจากห้องน้ำแล้วไปเจอร่างบางจึงคิดว่าร่างบางเองคงกลับห้องตัวเองไปแล้ว หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ จึงออกจากห้องลงไปข้างล่างเพื่อออกไปทำธุระข้างนอก ก่อนร่างหนาจะเดินออกจากบ้าน ทิ้งโน็ตไว้ให้ร่างบางก่อนจะออกจากบ้าน 





ไม่นานนักหลังจากจินยองออกจากบ้านไป





ร่างบางเดินลงมาจากชั้นสอง เดินตรงไปยังห้องครัวก่อน จะเดินมาที่โต๊ะทานข้าวที่ห้องทานอาหาร ร่างบางนั่งลงพร้อมเล่นสมาร์ทโฟนของตน ร่างบางมองไปรอบๆคลับ ดูเงียบๆแต่ไม่เจอ แต่ก็ต้องสังเกตใหม่บริเวณโซฟาของห้องนั่งเล่นมีคนนั่งหลับอยู่ ร่างบางจึงเดินไปที่ห้องนั่งเล่น จึงได้รู้ว่า บุคคลที่นอนหลับอยู่คือ แจ็คสันเอง 
" ลงมาแล้วเหรอ " แจ็คสันที่รู้สึกตัวว่ามีคนมองหน้าตนอยู่จึงทักร่างบาง
" อ่ะครับ แล้วทำไมนายมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ " ร่างบางถาม
" ฉันก็มารอนายนะแหละ เห็นวันนี้ไม่มีคนอยู่ เลยจะอยู่เป็นเพื่อนนาย " แจ็คสันเอ่ยแทนความเป็นห่วงแบม
" อ่อ ที่จริงมีธุระอะไรไปทำได้นะ แบมอยู่ได้ " ร่างบางเอ่ยก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร
จนไปเจอกับโน็ตที่แปะไว้ 






ร่างบางแอบยิ้มให้กับโน็ตในโพตอิทพร้อมพวงแก้มเริ่มขึ้นสี จากนั้นร่างบางจึงเดินไปที่ตู้ยาพร้อมหยิบขวดยาออกมาเดินไปที่ห้องครัวพร้อมทานยาก่อนอาหารมื้อเที่ยงไป 
" ฉันตกใจแทบแย่ อยู่ๆนายก็หายออกไปจากงานดีนะ งานนายเสร็จแล้ว " แจ็คสันเดินเข้ามาในห้องครัวตามร่างบาง
" อ่อ แบมเองก็เพิ่งรู้สึกตัวอีกที่ก็เช้าแล้วล่ะ " ร่างบางเอ่ย
" คราวหน้าถ้านายป่วยอีกหรือเป็นอะไรต้องบอกพวกฉันนะ อย่าฝืนถ้าเป็นหนักกว่านี้จะแย่ " แจ็คสันบ่นแบม
" ฮ่ะ นายกินอะไรยัง " ร่างบางถามแจ็คสัน
" ยังเลย " แจ็คสันเอ่ย
" เดี่ยวฉันทำอะไรให้นายทานดีกว่า " แบมแบมเอ่ย
" ให้ช่วยไหม " แจ็คสันถามร่างบาง
" นายไปนั่งเถอะเดี่ยวเราทำเอง " แบมแบมเอ่ย
" นายโอเคแล้วใช่ป่ะ ทำไว้แนะน่ะ " แจ็คสันถามซ้ำอีกรอบ
" แน่นอนแค่นี้สบายมาก " แบมแบมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
" จะรอนะ " แจ็คสันเดินไปรอที่ห้องอาหาร

แจ็คสันนั่งอยู่โต๊ะอาหารมองไปสำรวจไปรอบๆห้องจน สายตาไปเห็นกระดาษอยู่แผ่นหนึ่งที่แปะอยู่ จึงถึงวิสาสะอ่านข้อความในนั้น เขาเองจึงคิดขึ้นได้ว่าเขาเองคงต้องทำอะไรสักอย่างบ้างแล้วล่ะ




ด้านร่างบางที่ทำอาหารในครัว จนได้อาหารในมื้อนี้แล้ว





" เสร็จแล้ว " ร่างบางยกชามราเม็งมาทั้งสองชามของทั้งสองคน
" ว้าววว หน้ากินดีนะ " แจ็คสันเอ่ย
" ลองดูสิ " ร่างบางเอ่ย
" อร่อยเลยล่ะ สมกับฉายาเชฟน้อยของคลับเรา " แจ็คสันเอ่ยชมร่างบาง
" ขอบคุณครับ " ร่างบางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
 
ระหว่างทานอาหารก็มีการสนทนาในมื้ออาหาร

" วันนี้นายมีธุระทำอะไรรึเปล่า " แจ็คสันถามแบมแบม
" ไม่มีนะครับ มีอะไรรึเปล่า " แบมแบมถาม
" จะชวนไปยิมหน่อย " แจ็คสันถาม
" ดีเลย แบมอยากออกแรงอยู่พอดี " แบมแบมเอ่ย
" หรือจะเป็นพรุ่งนี้นายยังไม่หายดีเลย " แจ็คสันเอ่ยถาม
" อืมมมม พรุ่งนี้ก็ได้ครับ " ร่างบางเอ่ย
" โอเคตามนั้น งั้นวันนี้เราทำอะไรกันดี " แจ็คสันเอ่ยถึงกิจกรรมที่จะทำหลังจากนี้
" ดูหนังกันไหม ฉันเพิ่งได้แอปดูหนังมา " แจ็คสันถามร่างบาง
" ได้นะครับ " ร่างบางตอบตกลง

ไม่นานนักการทานอาหารได้เสร็จลง

ร่างบางจึงเดินยกชามของทั้งสองชามเข้าไปในครัว แต่ด้วยความไม่ได้ระวังทำชามตกและแตก

แผง!!!!! 
" เฮ้ย!!! เสียงอะไร " แจ็คสันตกใจเมื่อได้ยินเสียง









 






เสียงอะไรที่เกิดขึ้น แล้วแจ็คสันจะเอาชนะใจแบมแบมได้ไหม ส่วนพระเอกของเราก็เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต้องติดตามกันนะคะ ><
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น