กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 40 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.16 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

         
          สุดท้ายก็ได้เห็นเพียงแค่กรงๆ หนึ่งวางอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงใต้ของห้อง กรงนั้นมีผ้าสีดำหนาคลุมอยู่ เสียงหัวเราะนั้นมาจากในกรงนั้น


          “คือนกที่เลี้ยงไว้ใช่หรือไม่ ?” เสี่ยวซื่อจึถาม


          ในเวลานี้ เซียวเหลียงหาจนหมดแล้วทั้งหน้าหลัง มุมกำแพง ตู้ ลัง ทุกจุดที่จะมีคนซ่อนอยู่ได้ก็หาจนหมดแล้ว แต่ก็ไม่พบเจ้าลิงน้อย


          จั่นเจาโบกมือไปมา “ไม่ต้องหาแล้ว เขาหนีไปแล้ว ที่นี่มีแค่ลมหายใจของพวกเรานี่แหล่ะ


          “เขาหนีไปได้อย่างไรกัน ?” เสี่ยวซื่อจึไม่เข้าใจ “ปีนหน้าต่างหนีไปอย่างนั้นหรือ ?” ก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่หน้าต่างก็มีหัวปลาขวางอยู่


          ไป๋อวี้ถังเดินไปที่ข้างๆ กรงนกนั่น เปิดผ้าสีดำที่คลุมกรงนกออก ก็พบว่าภายในกรงเลี้ยงอีกาดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งไว้


          “ตรงนี้มีปลาตายเยอะมาก” เสี่ยวซื่อจึเงยหน้าชี้ไปที่หลังคา พบว่าบนคานมีปลาตายที่ตากจนแห้งแล้วพาดแขวนอยู่เป็นจำนวนมาก แต่กลับไม่มีกลิ่นคาวปลา ไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนทำ


          “พี่ไป๋ ตรงนี้มีโพรงเล็กๆ” เซียวพบโพรงเล็กๆ ข้างเตียง ซึ่งเป็นโพรงที่ใช้แผ่นไม้มาปิดช่องไว้ ช่องขนาดพอที่ให้เด็กลอดผ่านเข้าออกได้ “เขาน่าจะหนีออกไปทางนี้แหล่ะ”


          ไป๋อวี้ถังนั่งยองๆ ลงไปดู เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นถามจั่นเจา “ตามหรือไม่ ?”


          จั่นเจาหัวเราะ “ไปตามที่ไหน ? คงไม่สู้รออยู่ที่นี่หรอก”


          “ในหม้อนี่ยังต้มข้าวอยู่เลย” เสี่ยวซื่อจึยืนบนเก้าอี้มองไปที่เตา พบว่าในหม้อมีข้าวอยู่


          เซียวเหลียงรีบไปจัดการดับไฟ


          ในเวลานี้ จั่นเจาได้ยินเสียง “แควก แควก” เสียงขุดดิน จึงได้ถามขึ้น “สือโถวขุดหลุมอีกแล้วหรือ?”


          “สือโถว อย่าไปขุดพื้นบ้านคนอื่น เสี่ยวซื่อจึกระโดดลงจากเก้าอี้ เพื่อมาห้ามสือโถวที่กำลังขุดดินอยู่ แต่กลับถูกไป๋อวี้ถังขวางไว้


          เขานั่งยองๆ ลงตรงที่สือโถวกำลังขุดดิน ……. ไป๋อวี้ถังก็พบว่าใต้ชั้นปูนขาวบางๆ นั้น ดูเหมือนจะมีแผ่นหินแข็งๆ อยู่ และกรงเล็บของสือโถวก็กำลังจับอยู่ที่ช่องว่างระหว่างแผ่นหินสองแผ่น


          ไป๋อวี้ถังจับสือโถวถอยออกไป ไป๋อวี้ถังค่อยๆ ยื่นมือไปเคาะแผ่นหินนั้น “ติง ติง” เสียงกลวงๆ ดังกลับขึ้นมา จริงๆ แล้วมันไม่ทึบ ใต้ดินมีถ้ำ !


          “มีถ้ำ ไม่ผิดแน่ๆ” จั่นเจาก็เข้ามาเอียงหูช่วยฟังด้วย “เสียงลมเร็วมาก ถ้ำไม่น่าจะเล็ก”


          ไป๋อวี้ถังคลำที่พื้นดินอยู่ครู่หนึ่ง ใช้มือข้างหนึ่งงัดตรงระหว่างช่องว่างของหินแล้วยกหินนั้นขึ้น


          “ในที่สุดก็ยกหินขึ้นได้หนึ่งแผ่น มองไปอีกด้านหนึ่ง ยังสามารถยกหินอีกหนึ่งแผ่น ใต้พื้นดินมีประตูหินอยู่หนึ่งบานจริงๆ ด้วย ประตูนี้ไม่เล็ก ขนาดสำหรับคนหนึ่งคนเข้าออกได้สบาย มองเข้าไปที่ประตูเป็นทางเดินใต้ดินมืดๆ ตรงลงไปถึงใต้สุดของพื้นดิน ยังมีบันไดต่อไปอีก


          “บันได !” เซียวเหลียงรู้สึกอัศจรรย์ใจ “นี่มันไม่เหมือนทางเดินใต้ดินที่คนทั่วๆ ไปเป็นคนขุด พวกท่านดูสิพื้นทั้งหมดล้วนทำด้วยหินอ่อน ดูแล้วน่าจะแพงมาก”


          ไป๋อวี้ถังใช้มือเคาะหินอ่อนนั้นเบาๆ หินนั้นแข็งและมีความเย็น …… มันคือหินทะเล !


          “ไม่เหมือนวัสดุที่คนธรรมดาทั่วไปใช้กัน” ไป๋อวี้ถังพูดกับจั่นเจา


          จั่นเจาก็ลองคลำบันไดนั้นดู ในใจก็คิดเหมือนกับไป๋อวี้ถัง ------- ตอนแรกพวกเขาก็รู้สึกแปลกใจไม่มีบ้านคนไม่มีร้านค้า ทำไมจึงมาสร้างบ้านแถวนี้นะ ที่แท้ก็มีพระราชวังอยู่ใต้ดินนี่เอง !’


          “แครก แครก” นิสัยของสือโถวเห็นหลุมเป็นไม่ได้ต้องขุด ตรงนี้มีถ้ำใหญ่มืดๆ แบบนี้ เผลอแป๊บเดียวมันก็วิ่งลงไปทันที วิ่งลงไปถึงครึ่งทางก็หันกลับมามองจั่นเจาและไป๋อวี้ถัง เหมือนกำลังจะเร่งให้พวกเขารีบตามมา


          เซียวเหลียงฉลาด วิ่งเข้าไปที่ห้องครัวหยิบท่อนฟืนมา สองท่อน แล้วทำการจุดไฟ ถือวิ่งเข้ามา ส่งให้ไป๋อวี้ถังหนึ่งด้าม ตัวเองถือไว้หนึ่งด้าม


          ไป๋อวี้ถังชูคบไฟกำลังจะมุ่งเดินตรงลงไปด้านล่าง แต่ก็ไม่ลืมที่จะยื่นแขนไปจูงจั่นเจา พร้อมพูดเสียงเบา “ระวังนะ มืดมาก”


          หลังจากที่จั่นเจาได้ยินคำนี้ ก็ยิ้มขึ้นมาเบาๆ ไป๋อวี้ถังภายนอกดูเหมือนจะเป็นคนที่เย็นชา แต่จริงๆ แล้วก็แกล้งทำเท่านั้น แท้ที่จริงเป็นคนอบอุ่นคนหนึ่ง...............


          แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่เวลาไป๋อวี้ถังทำท่าทางจริงจังขึ้นมาที่ไร จั่นเจาก็คิดอยากจะแกล้งยั่วเขาทุกที ครั้งนี้ก็เหมือนกันอีกแล้ว เขาสะกดยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ชินแล้ว”


          ไป๋อวี้ถังรู้สึกเขินขึ้นมาอีกแล้ว ทุกครั้งมักจะจำได้เสมอว่าจั่นเจาทำอะไรไม่ค่อยสะดวกจะต้องช่วยดูแลสักหน่อย


          จั่นเจาพอนึกขึ้นได้ถึงอากัปกริยาตอนนี้ของไปอวี้ถังก็ให้นึกขัน ระหว่างที่คิดอยู่นั้นมือก็คลำถึงบันไดที่เป็นทางเดินลง


          เท้าข้างหนึ่งก้าวนำไป ท้าวอีกข้างหนึ่งก้าวตาม ….. ก็กลับได้ยินเสียง “ตุบๆ” เป็นเสียงสือโถวกลิ้งตกลงไป ทันใดจั่นเจาก็เหยียบถูกหลุมพลันรีบยันตัวตรงขึ้นทันที


          “ระวัง !” ไป๋อวี้ถังยื่นมือกำลังจะไปดึงเขาไว้ แต่จั่นเจาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาฝึกวรยุทธ์มาจนลำตัวอ่อนพริ้ว การที่เขาเหยียบพลาดในครั้งนี้ก็ไม่สามารถทำให้เขาล้มลงได้ เขาพลิกตัวกลางอากาศแล้วกลับมายืนได้ดังเดิมไป๋อวี้ถังกำลังเข้ามาจะคว้าดึงเขาไว้ แต่บังเอิญกลับชนเข้ากับศรีษะของจั่นเจาเต็มๆ


          ทำให้เสี่ยวซื่อจึที่อยู่ด้านหลังยิ้มกรุ้มกริ่ม หันไปทำตาปริบๆ กับเซียวเหลียง……. จับบันไดไว้ !


          เซียวเหลียงรู้สึกเหลืออดจริงๆ เจ้าเด็กน้อยนี่ไม่ระวังอะไรเลย มัวแต่คิดจะจับคู่สองคนนี้อย่างเดียว


          จั่นเจาเดินอยู่ข้างๆ ถอยออกเล็กน้อย รู้สึกว่าใกล้ขนาดนี้มันไม่ดี


          “ช้าก่อน” ไป๋อวี้ถังยกคบไฟท่อนฟืนส่องไปทั้งสองข้างทาง เพื่อให้เห็นชัดเจนว่าในความมืดมีอะไรอยู่ไม่




*** สำหรับ เล่ม 1 นี้ จะลงให้อ่านจนจบถึงบทที่ 3 นะคะ โดยบทที่ 3 นี้จะเหลืออีก 1 ตอนค่ะ (สำหรับบทต่อๆ ไป พบกันในหนังสือ ที่งานหนังสือสิ้นเดือนมีนาคม บูธ B2S L40 หรือ ที่ร้านบีทูเอสทุกสาขาค่ะ ***


*** ติดตามข้อมูลข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #111 zehell123466 (@zehell123466) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:01
    เหมือนจะลงซ้ำกับตอนที่แล้วนะคะ;;_;;
    #111
    2
  2. #110 PYT_CREAM42 (@PYT_CREAM42) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:52
    แง ทำไมซ้ำกับตอนที่แล้วล่ะคะ
    #110
    3