กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 35 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.11 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

          “คือที่นี่ใช่หรือไม่ ?” เซียวเหลียงถาม


          ไป๋อวี้ถังก้มลงมองๆ ดู ”มันเป็นเรื่องจงใจที่ทำให้เรามาที่นี่ หรือว่ามันคือความบังเอิญ ?”


          ทุกคนกำลังงงงวย สือโถวก็กำลังขุดดินขึ้นมา


          “ดินร่วนมาก” ไป๋อวี้ถังก้มลงดู ก็เห็นว่าสือโถวขุดลงไปได้ลึกมาก ภายในหลุมใหญ่นั้น พบอะไรบางอย่างเป็นสีเทาๆ—— กระดูก !


          “เหมือนกระดูกส่วนมือของมนุษย์!”เสี่ยวซื่อจึหรี่ตาเพ่งมอง ชี้ไปที่สือโถว และสั่ง “สือโถวค่อยๆ ขุด !”


          สือโถวจึงค่อยๆ ขุดช้าลง เซียวเหลียงก็ช่วยเอาไม้เขี่ยดินสีขาวๆ ออก


          ไม่นาน ก็ค้นพบโครงกระดูกหนึ่งชิ้น


          “เป็นผู้หญิงนี่นา” เสี่ยวซื่อจึพินิจดูที่กะโหลกศรีษะ “ยังสาวอยู่เลย น่าจะยี่สิบกว่าเท่านั้นเอง……”


          เขาพูดพร้อมเงยหน้าขึ้น ก็เห็นไป่อวี้ถึงกำลังมองโครงกระดูกนี้ด้วยความประหลาดใจ


          ปกติไป๋อวี้ถังเป็นคนที่ไม่ได้ตกใจกับอะไรง่ายๆ เวลาเจอกับเรื่องอะไรก็จะไม่ค่อยตกใจเสียงดัง เสี่ยวซื่อจึก็แปลกใจที่หันกลับมาเห็นหน้าตาท่าทางที่ยากจะบรรยายนี้


          จั่นเจาเพิ่งรู้สึกว่าเกิดความเงียบขึ้นพักใหญ่ จึงถามไป๋อวี้ถังขึ้นมา “เป็นอะไรไป?”


          "หึ……”ไป๋อวี้ถังส่ายหัว

          “ผู้หญิงคนนี้ท้องด้วย!”เซียวเหลียงชี้ไปที่ท้องของนางมีโครงกระดูกเด็กสีดำๆ “อย่างน้อยน่าจะหกเดือน ! น่าสงสารจริงๆ”


          “เด็กน้อย” เซียวเหลียงตบเบาๆ ที่ไหล่ของเขา “เจ้า….. หันไปดูข้างหลังสิ”


          เสี่ยวซื่อจึหันไปดู ก็ตกใจขึ้นทันใด


          “เว้ย” จั่นเจาเริ่มกระวนกระวายใจ ดึงเสื้อไป๋อวี้ถัง “เห็นอะไร?”


          ไป๋อวี้ถังตอบเสียงสั่น “หางปลา !”


          “หือ ?” จั่นเจารู้สึกฟังไม่ชัด


          “ศพนี้ร่างเป็นคนหางเป็นปลา” เซียวเหลียงบอกกับจั่นเจา “พี่จั่น นี่คือนางเงือกที่กำลังตั้งครรภ์”


          “อะไรนะ ?”


          จั่นเจาตกใจสุดขีด


          “และดูเหมือนว่าจะตายเพราะถูกทำร้ายด้วย” ไป๋อวี้ถังพูดพร้อมชี้ไปที่ตรงคิ้วของโครงกระดูก มีโพรงขนาดใหญ่


          เสี่ยวซื่อจึก็พยักหน้าเห็นด้วย “แถมคอของนางยังขาดอีกด้วย ตายได้อนาถใจมาก”


          “งูเผือกตัวนั้นอยากให้พวกเราได้มาเห็นร่างของเงือกงั้นอย่างนั้นหรือ?” เซียวเหลียงถาม


          “อาจจะเป็นอย่างนั้น……”ไป๋อวี้ถังปัดฝุ่นที่อยู่บนมือ แล้วมองจั่นเจา


          “อืม” จั่นเจาพยักหน้า “ข้ายิ่งเชื่อว่ามีคนต้องการให้งูตัวนั้นพาเรามาดูศพของเงือก ……”


          โครงกระดูกของเงือกที่กำลังตั้งท้อง ถึงแม้จั่นเจาจะมองไม่เห็น แต่ก็สามารถนึกภาพได้ว่ามันแปลกจากปกติ


          “เงือกแบบนี้มันมีจริงๆ ด้วยหรือ ?”เซียวเหลียงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อจริงๆ


          ไป๋อวี้ถังถามจั่นเจา “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง? จะพาศพกลับไปด้วยไหม ?”


          จั่นเจาลังเลอยู่เล็กน้อย “แต่ว่า ……. รู้สึกว่าคนของศาลอำเภอดูเหมือนว่าจะไม่อยากให้พูดถึงเรื่องของเงือก”


          “รู้สึกว่าดินยังใหม่อยู่เลยใช่หรือไม่?” ไป๋อวี้ถังพูดกับจั่นเจา “น่าจะมีคนเพิ่งจะมาฝังลงไปไม่นานนี้”


          “อย่างนั้นหรือ?” จั่นเจายิ้มพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “มองไม่เห็นน่ะ”


          ไป๋อวี้ถังอึ้งไปชั่วครู่ เพิ่งจะนึกได้ว่าจั่นเจาตาไม่ดี เลยรู้สึกเขินขึ้นมาทันที

          “แล้วเราจะจัดการอย่างไรกับศพนี้ดี ?” เซียวเหลียงถาม “อีกอย่างนะ เป็นไปได้หรือไม่เป็นที่มันเอามาประกอบกันน่ะ ?”


          “ก็น่าจะเป็นไปได้” ไป๋อวี้ถังก้มลงดูโครงกระดูกนั้น “บอกได้ไม่แน่ชัดว่าครึ่งบนเป็นคนและครึ่งล่างเป็นปลา”


          “ยกไปซ่อนไว้ก่อนเถอะ” จั่นเจาเสนอความคิดเห็น


          หลังจากนั้น ไป๋อวี้ถังก็ไปหาโลงมาเพื่อมาบรรจุศพเพื่อนำไปเก็บซ่อนไว้ โดยไหว้วานคนของศาลอำเภอสองคนมาช่วยหามกลับไป และสั่งให้เฝ้าเวรยามอย่างเคร่งครัด


          คนของศาลอำเภอถามว่าข้างในโลงมีอะไร ไป๋อวี้ถังแค่บอกว่าเป็นความลับ ที่เกิดจากการสืบคดีๆ หนึ่ง ไม่ให้ถามมากและยิ่งกว่านั้นคือห้ามแอบดู


          ทั้งสองจึงปิดปากเงียบไม่ถามต่ออีก ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่ได้ถือเป็นเรื่องสำคัญอะไรสำหรับพวกเขา


          หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ พวกของจั่นเจาทั้งหมดมายังโรงน้ำชาในตัวเมืองฉวีซาน นั่งอยู่ที่ที่นั่งระเบียงชั้นสอง แล้วนั่งปรึกษากัน


          “เรื่องนี้เหมือนกับจะมีความเกี่ยวโยงกับเหตุการณ์ที่ผ่านๆ มา” จั่นเจาเอ่ย “เมื่อวานมีปลาเดินได้ วันนี้มีนางเงือก และยังหม่าฟูนั่นที่เป็นครึ่งคนครึ่งปลา ที่เห็นกับเจ้าที่ศาลบรรพชนหม่าฟู่นั่นอีก……. ปลาไม่น้อยเลยจริงๆ”


          ไป๋อวี้ถังในมือถือถ้วยชาสีขาวหมุนไปมาพร้อมกับกำลังคิดผูกเรื่องหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นมาให้เชื่อมต่อกัน แต่อย่างไรก็คิดไม่ออก


          “เซียวเหลียง เสี่ยวซื่อจึ” จั่นเจาเรียกเซียวเหลียงและเสี่ยวซื่อจึที่กำลังเล่นหมากรุกอยู่บนโต๊ะชาอีกด้านหนึ่งให้มาหา


          เด็กทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองจั่นเจา รอคำสั่งของเขา


          “เจ้าทั้งสองนั่งลงสิ ไหนลองพูดกันมาหน่อยว่าเจ้าคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในหลายวันนี้”


          ไป๋อวี้ถังรู้ว่าเขาและจั่นเจาอาจจะมองพลาดเงื่อนงำบางอย่างไปได้ เซียวเหลียงและเสี่ยวซื่อจึเป็นเด็กสองคนอาจจะเห็นบางอย่างที่พวกเขาสองคนมองไม่เห็นก็ได้


          “เป็นเรื่องที่แปลกมาก……”เซียวเหลียงใช้ความคิด “พี่จั่น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่แปลกที่สุด”


          “แปลกตรงไหน ?” นี่คือสิ่งที่จั่นเจาอยากจะฟัง อยากจะฟังสิ่งที่เด็กสองคนนี้คิดอย่างละเอียด


          “อืม….. นางเงือกเมื่อตะสักครู่ แล้วยังหม่าฟูที่ฆ่าคนนั่นอีก ทำไมจึงต้องเป็นหนูตายที่ทำให้คนตาย ทำไมคนจึงได้กลืนหนูตายลงไปได้อย่างไร”


          “อืม อืม” เสี่ยวซื่อจึพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ


          หลังจากนั้น เด็กสองคนก็ผลัดกันพูดถึงความแปลกประหลาดของเมืองฉวีซาน จั่นเจาและไป๋อวี้ถังฟังแล้วก็รู้สึกแค่ว่าแปลกประหลาด แต่ก็ยังหาเงื่อนงำอะไรไม่เจอ


          ขณะที่กำลังครุ่นคิดกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงตีกลองที่ชั้นล่าง และก็มีเสียงเหลียงเป้าตะโกนเรียก “ใต้เท้าจั่น ใต้เท้าจั่นรีบออกมาเถอะ !”




*** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ เวลาสองทุ่มครึ่งขึ้นไป

*** ติดตามข้อมูลข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #101 PYT_CREAM42 (@PYT_CREAM42) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:49

    อู้ววว
    #101
    0