กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 36 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.12 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

          ไป๋อวี้ถังได้ยินแล้วถึงกับขมวดคิ้ว จั่นเจาผลักเขาเบาๆ ทีหนึ่ง “เฮ้ เรียกเจ้าน่ะ”


          ไป๋อวี้ถังเปิดหน้าต่างมองลงไปด้านล่าง ก็พบว่าเหลียงเป้าพาคนของศาลอำเภอมากันเต็ม เขาส่ายหัว บิดข้อมือที่เปิดหน้าต่างนั้นกลับเข้ามา มือพลาดไปโดนถ้วยชาที่วางอยู่หล่นกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง


          ถ้วยพลาดกระเด็นไปกระแทกไหล่ของเหลียงเป้าพอดิบพอดี


          เหลียงเป้าเงยหน้าขึ้นมอง-------- รีบเดินขึ้นมาทันที


          ไป๋อวี้ถังมองจั่นเจา “ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องแล้วล่ะ”


          จั่นเจาพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร เรียกคนมาเต็มมาหาแบบรีบร้อนขนาดนี้ มันแน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องอยู่แล้วล่ะ


          “เกิดเรื่องแล้ว ใต้เท้าจั่น !” เหลียงเป้าผลักประตูเข้ามา ทันใดก็เข้าไปดึงแขนเสื้อของไป๋อวี้ถัง


          ไป๋อวี้ถังถอยห่างออก ถาม “เป็นอะไร ?”


          “คนแปลกๆ ….. ที่มานั่น บอกว่าต้องการให้ท่านไปพบเขา ไม่งั้นเค้าจะฆ่าคนของเราหมด ตอนนี้คนของเรากว่าครึ่งถูกสกัดจุดไว้จนหมดแล้ว”


          ไป๋อวี้ถังเลิกคิ้วขึ้น ถามอย่างงงๆ “ใคร?”


          “ไม่รู้สิ เป็นผู้หญิงสวยมาก” เหลียงเป้าตอบ “รู้สึกว่า…… อายุจะไม่น้อยแล้ว ประมาณสามสิบกว่าเห็นจะได้”


          ไป๋อวี้ถังเอาตัวเข้าไปชิดผนังและลองฟังเสียง ใบหน้าไม่แสดงอาการอะไร ไม่รู้ว่าได้ยินเสียงหรือไม่ได้ยินเสียงกันแน่


          “ใต้เท้าจั่น ?” เหลียงเป้าเรียกขึ้น


          ไป๋อวี้ถังหันกลับมาดู “เจ้ากลับไปบอกนาง ข้ากินข้าวอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องรอครึ่งชั่วยาม”


          “เฮ้อ”


          เหลียงเป้าถอนใจเฮือกใหญ่ “แต่ว่า ถ้าไปบอกเช่นนี้นางจะต้อง--------จัดการฆ่าพวกเราหมดแน่ แบบนี้เจ้าหน้าที่ที่บริสุทธิ์ก็จะล้มตายกันนับไม่ถ้วน”


          ไป๋อวี้ถังยังคงตอบด้วยท่าทีนิ่งๆ “ข้าจะแก้แค้นให้พวกเจ้าเอง”


          “ไม่….” เหลียงเป้ากระทืบเท้าอย่างรีบร้อน “ใต้เท้าจั่น ท่านอย่าได้พูดอย่างนี้”


          ไป๋อวี้ถังยิ้มเบาๆ แต่เหลียงเป้ากลับเห็นรอยยิ้มนั้นได้อย่างชัดเจน และก็ได้ยินเสียงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ประโยคหนึ่งว่า “เป็นเจ้าหน้าที่ก็ใช่ว่าจะต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ทุกคน เจ้าว่าไหม”


          ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้เหลียงเป้าก็ขมวดคิ้วหน้าเครียดขึ้นมาทันที แต่ทันใดก็รีบเปลี่ยนสีหน้ากลับมาสู่ปกติ แกล้งทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ไป๋อวี้ถังพูด เอ่ยต่อว่า “งั้น……… ใต้เท้าจั่น ข้าจะรีบไปเรียกนาง” พูดจบก็หมุนตัวไปอย่างรีบเร่งทันที


          หลังจากเหลียงเป้าไปแล้ว ไป๋อวี้ถังหันกลับไปถามจั่นเจา “เป็นอย่างไรบ้าง ?”


          “ข้ามองไม่เห็น แต่รู้สึกว่าพอเหลียงเป้าได้ยินคำว่าไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ทุกคน ก็รู้สึกตกใจมาก” จั่นเจาส่ายหน้าไปมา “ดูเหมือนว่าจะมีอาการกลัวขึ้นมาเล็กน้อย”


          “เมืองฉวีซานนี้ มันไม่ใช่ง่ายๆ เลย” ไป๋อวี้ถังยื่นมือไปหยิบถ้วยชาบนโต๊ะอีก พร้อมทั้งฟังจั่นเจาถาม “เจ้าเดาสิ คนที่ต้องการพบเจ้าเป็นใคร ?”


          “คนที่นางต้องการพบน่าจะเป็นเจ้ามากกว่านะ” ไป๋อวี้ถังพูดพร้อมรินน้ำชาลงในถ้วย “ไม่ใช่ข้า”


          จั่นเจาเดินมาข้างโต๊ะมือข้างหนึ่งลูบคาง “เรามาพนันกันดีหรือไม่ ?”


          “พนันอย่างไร ?”


          “ข้าเดาว่า นางผู้นี้คือประมุขของตำหนักเอ้อเยว่” จั่นเจาใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่โต๊ะ “คนที่แพ้ เลี้ยงอาหารกลางวัน เจ้าว่าอย่างไร ?”


          “แล้วข้าจะพนันอะไร เจ้าเลือกคำตอบไปหมดแล้วนี่” ไป๋อวี้ถังช่วยรินน้ำชาให้จั่นเจาเต็มถ้วย “เจ้าแมวนี่เอาแต่ใจจริง ไม่มีลดราวาศอกให้กันเลยสักนิด”


          จั่นเจายื่นมือไปลูบถ้วยชา ไม่รู้ว่ามือของไป๋อวี้ถังยังไม่ทันเอาออกจากถ้วย มือชนกันโดยบังเอิญ น้ำร้อนๆ ในถ้วยจึงกระฉอกมาโดนนิ้วของจั่นเจา


          “ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ไป๋อวี้ถังเอ่ยด้วยความตกใจ รีบคว้ามือของจั่นเจาขึ้นมา รีบใช้ผ้าเช็ดน้ำออกให้ โดยค่อยๆ บรรจงเช็ดทีละนิ้ว แรงมือกำลังดี ไม่เบาไม่หนักเกินไป ไม่ช้าไม่รีบจนเกินไป


          ผ้าบางๆ นั้น ทำให้จั่นเจารู้สึกได้ถึงผิวเนื้ออุ่นๆ ของไป๋อวี้ถัง …. จั๊กจี้ไม่น้อย


          เซียวเหลียงกำลังอยากจะไปเอาถ้วยน้ำของตัวเองที่อยู่บนโต๊ะมาดื่มน้ำ แต่ถูกเสี่ยวซื่อจึกอดดึงรั้งไว้


          เซียวเหลียงตกใจ หน้าแดงหันไปมองเสี่ยวซื่อจึ ในใจคิด ‘เจ้าเด็กน้อยนี่ทำอะไร ?’


          เสี่ยวซื่อจึมุ่ยปากส่งสัญญาณบอกเขาไม่ให้ส่งเสียง ไม่ให้เข้าไป ตอนนี้กำลังเข้าได้เข้าเข็มอย่าไปรบกวน !


          ไปอวี้ถังเช็ดอย่างเชื่องช้า มือหนึ่งข้างของจั่นเจาก็มีแค่ห้านิ้วเท่านั้น แต่ก็ใช้เวลาเช็ดนานทีเดียว ในที่สุดก็เช็ดนิ้วสุดท้ายจนสะอาดเรียบร้อย ไป๋อวี้ถังยกถ้วยชาที่มีชาเต็มแก้วนั้น มาช่วยดื่มออกไปครึ่งแก้ว แล้วจึงส่งคืนให้จั่นเจา


          จั่นเจารับถ้วยชานั้นมาแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสักครู่ที่ไป๋อวี้ถังดื่มไปทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าริมฝีปากของเขาสัมผัสถูกตรงมุมไหน……..


          ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆ จึงเงียบกันไปหมด สักพักก็ได้ยินเสียงหาวของสือโถวทำลายความเงียบขึ้น


          ทุกคนจึงได้ตื่นจากภวังค์ ในขณะนั้นก็ได้ยินเสียง “เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด” ของรองเท้าดังขึ้นมาจากบันได


          “อืม” จั่นเจาค่อยๆ ใช้นิ้วลูบเบาๆ ที่สันจมูกโด่งของตนเอง “ข้าอาจจะทายผิดก็เป็นได้”


          “ทำไมรีบสรุปอย่างนั้นล่ะ ?” ไป๋อวี้ถังเดินเข้าไปที่ข้างหน้าต่าง เกาะขอบหน้าต่างแล้วมองลงไปข้างล่าง


          ก็เห็นด้านหน้าของโรงเตี๊ยม มีเกี้ยวเล็กๆ ฝีมือประณีตจอดอยู่คันหนึ่ง หลังคาของเกี้ยวเป็นสีแดง วาดลวดลายมังกรดำไว้หนึ่งตัว ผู้ที่ทำหน้าที่แบกเกี้ยวสองคนนั้นล้วนเป็นชายหนุ่มสวมชุดดำ รูปร่างกำยำแข็งแรง


          ไป๋อวี้ถังขมวดคิ้วด้วยความสงสัย มังกรดำแดง ……นี่คือคนของชื่อหลงเหมิน?



*** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ เวลาสองทุ่มครึ่งเป็นต้นไป

*** ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #104 zehell123466 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:23

    ชอบน้องที่ขยันชง555
    #104
    0
  2. #103 tityjiu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:50

    ดีงามมากค่ะ
    #103
    0
  3. #102 PYT_CREAM42 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:39

    พี่ไป๋ละมุนมากเรยค่ะแงงง
    #102
    0