กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 34 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.10 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

          ไป๋อวี้ถังตอนนี้ได้หลับไปแล้ว แต่ถูกเสียงของจั่นเจาปลุกให้ตื่น รู้สึกงงๆ เล็กน้อย “หืม ?”


          “เอามือออกไป !”จั่นเจาตะโกนเสียงหลง พร้อมทั้งกำลังจะยื่นมือไปปัดมือของไป๋อวี้ถังออก แต่ว่าข้อมือของเขากลับถูกไป๋อวี้ถังคว้าไว้ “อย่าขยับ !”


          จั่นเจาชะงัก มือที่จับข้อมือของเขาไว้คือมือของไป๋อวี้ถัง งั้นมือที่อยู่บนเอวของเขาคืออะไร


          “ฟู่” เสียงหนึ่งดังขึ้น


          จั่นเจารู้สึกขนทั่วร่างลุกชันขึ้น ที่หลังรู้สึกมีลมวูบหนึ่งพัดมากระทบ สือโถวใช้อุ้งเล็บตะปบสิ่งที่อยู่บนหลังของจั่นเจา


          เซียวเหลียงตื่นขึ้นเปิดไฟ ทุกคนมองด้วยความตกใจ สิ่งที่เห็นคืองูตัวหนึ่ง


          งูตัวนั้นรูปร่างแปลกประหลาดมาก ลำตัวใหญ่ประมาณต้นแขนเด็ก มีสีขาวนวล สวยและสะอาดมาก ดูแล้วก็เหมือนเป็นงูปกติทั่วไป ถ้าไม่นับสิ่งที่แปลกอย่างหนึ่งก็คือ ผิวของงูตัวนี้ดูอ่อนนุ่มมาก มองไม่เห็นเกล็ดเลย และแปลกมากที่เลื้อยเข้ามาโดยที่ทุกคนไม่ได้ยินเสียงแม้แต่น้อย


          “ตัวอะไร ?”จั่นเจามองไม่เห็น แต่รู้สึกได้ว่าไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่นอน


          “งู” เซียวเหลียงตอบ


          จั่นเจาตกใจ


          “ตายหรือยัง?” ไป๋อวี้ถังก้มลงไปดู เห็นงูตัวนั้นกำลังอ้าปากกัดอุ้งเท้าของสือโถวอยู่


          กรงเล็บของพังพอนแข็งดุจเพ็ชร นอกจากนี้นิสัยดั้งเดิมของพังพอนนั้นมีความดุร้าย กัดแค่นี้ไม่ทำให้สือโถวเจ็บเลยแม้แต่น้อย แต่ยังทำให้มันโกรธมากขึ้นอีกต่างหาก


          มันเอียงคอมองงูเผือกตัวเล็กนั้น ร้องวี๊ดขึ้นมาหนึ่งครั้ง แล้วก็ตะครุบกัดกลืนลงคอไปทันที


          ……


          “ห๊า !”เสี่ยวซื่อจึร้องเสียงดังลั่น “สือโถวทำไมเจ้ากินของมั่วเช่นนี้ !”


          “ใช่ ยังไม่รู้เลยว่าเป็นตัวอะไร” เซียวเหลียงก็ร้อนใจไปด้วย


          สือโถวกระพริบตาปริบๆ แถมยังแลบลิ้นออกมาเลียปากอีก เหมือนจะบอกว่า……. รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว


          “กินไปแล้วคงไม่เป็นไรมั้ง ?” ไป๋อวี้ถังก็รู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย “ไม่รู้จะมีพิษหรือไม่”


          “สือโถว” เสี่ยวซื่อจึบิดหูสือโถว “คายออกมาเดี๋ยวนี้ !”


          สือโถวครางหงิงๆ แล้วรีบคลานไปนอน


          “เมื่อสักครู่เห็นชัดเจนหรือไม่ว่าเป็นตัวอะไร?” ไป๋อวี้ถังอดไม่ไหวที่ต้องถามเซียวเหลียงอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


          เซียวเหลียงส่ายหัว “ก็เหมือนงูเผือกธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง …. อืม แล้วก็ดูเหมือนน่าจะเพิ่งลอกคราบด้วย”


          “ลอกคราบ ?” ไป๋อวี้ถังนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เหมือนจะเคยได้ยินคนโบราณเค้าเคยพูดไว้ว่า การที่งูเผือกลอกคราบนั้นหมายถึงอะไร แต่ว่าด้วยที่เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ดังนั้นก็เลยจำไม่ได้ เดี๋ยวรอกงซุนมาก่อนค่อยลองถามเขาดู


          ถูกงูขาวตัวนี้ป่วนไปวุ่นวายไปนาน มารู้ตัวอีกที มองไปที่ท้องฟ้าด้านนอกก็ปรากฏแสงสีขาวขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว ไป๋อวี้ถังยังอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย


          เพิ่งกำลังจะล้มตัวลงนอน จั่นเจาผลักๆ เขา “เอ้”


          “หืม ?” ไป๋อวี้ถังอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น “ยังไม่นอนอีก ?”


          “ตรงนั้น ……. ยังมีงูอยู่อีกไหม ?”


          ไป๋อวี้ถังนิ่งงันไป คิ้วขมวดขึ้นมาทันใด “จริงสิ ข้านึกออกแล้ว !”


          “นึกอะไรออก ?” จั่นเจาถามอย่างงงๆ


          “งูตัวนั้นเรียกว่านางพญางูขาว ไม่มีพิษหรอก” ไป๋อวี้ถังพูดพร้อมยื่นมือออกไปเกาคางจั่นเจาเบาๆ “เจ้าแมว เจ้าเพิ่งฝันเห็นนางโจรหญิงมิใช่หรือ นี่อย่างไรล่ะฝันกลายเป็นจริงแล้ว”


          “เจ้า…..”


          จั่นเจาเหลืออด ไป๋อวี้ถังหัวเราะพร้อมส่ายหัวไปมา พลิกตัวห่มผ้าแล้วนอนต่อ


          จั่นเจาล้มตัวนอนลง แต่ในใจยังกังวลเล็กน้อย จึงลุกขึ้นมาสะบัดผ้าห่มเพื่อให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่มีงูแล้วจริงๆ จึงได้ล้มตัวลงนอนต่อ


          ……


          วันที่สอง เซียวเหลียงตื่นแต่เช้า ยกอาหารเช้ามาตั้งไว้บนโต๊ะเรียบร้อย ทุกคนตื่นขึ้นล้างหน้าบ้วนปาก


          “ตอนนี้เล่าได้หรือยัง?” จั่นเจาถามไป๋อวี้ถัง “ทำไมปลาตัวนั้นจึงได้หายไป ?”


          “เมื่อคืนเสียงกรี๊ดร้องดังนั่นเป็นเสียงของเจ้าหน้าที่ทางการคนหนึ่ง” ไป๋อวี้ถังตอบอย่างไม่ตื่นเต้นอะไร “เจ้าหน้าที่ทางการคนนั้นบอกว่าเขาเดินลาดตระเวนผ่านมา ก็มาเห็นประตูห้องแช่เย็นปลาตัวนั้นที่ตอนแรกปิดอยู่ แต่พอผ่านมาเห็นว่าเปิดอ้าอยู่ ก็เลยแปลกใจ เดินเข้าไปดู ก็พบว่าปลาตัวนั้นเดินออกมาแล้ว”


          “เดินออกมา ? !” จั่นเจารู้สึกไม่เชื่อ เซียวเหลียงและเสี่ยวซื่อจึก็เห็นด้วย คาบตะเกียบค้างพร้อมตาโตมองไป๋อวี้ถัง


          “เมื่อคืนข้าก็รู้สึกแบบนี้” ไป๋อวี้ถังคีบกับข้าวให้จั่นเจา แล้วพูดต่อว่า “เขาบอกว่าเห็นเดินออกมา ทันทีที่เห็นก็ตกใจแทบเสียสติจนกรีดร้องเสียงดังออกมา แต่ว่าปลายักษ์ตัวนั้นไม่ได้ทำร้ายเขา มันรีบวิ่งไปข้างบ่อน้ำ แล้วกระโดดหายเข้าไปในบ่อน้ำทันที”


          “แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” จั่นเจาถาม


          “ข้าก็เดินไปดูที่ข้างบ่อน้ำ น้ำในบ่อยังเป็นระลอกคลื่นอยู่ หลังจากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในห้องเย็น ก็เห็นหนูตายเต็มพื้นห้อง” ไป๋อวี้ถังพูดถึงตรงนี้ก็ถึงกับต้องวางชามข้าวลง ถามจั่นเจา “มันแปลกมากใช่หรือไม่ ?”


          “ปลายักษ์นั่นเดินได้อย่างไรกัน? !”จั่นเจาส่ายหัว “หรือว่านั่นก็คือเงือก ?”


          “เงือกต้องมีตัวเป็นปลาศรีษะเป็นคน และก็ต้องงดงามหาที่เปรียบมิได้มิใช่หรือ?”ไป๋อวี้ถังไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือหัวเราะดี “แต่นั่นเป็นแค่ปลาทั้งตัว ข้าอาศัยอยู่เกาะมานาน ยังไม่เคยเห็นปลาที่เดินได้มาก่อน”


          “โฮ่งๆ”


          ตอนนี้ได้ยินเสียงสือโถวร้องขึ้นมา


          ทุกคนก้มลงไปดู ก็เห็นว่ามันกินข้าวเช้าของตัวเองหมดแล้ว ยืนอยู่ที่หน้าประตูกระโดดไปรอบๆ และเอาหน้าไซ้ไปไซ้มา


          “บนพื้นมีรอยเส้นสีขาวๆ” เซียวเหลียงเดินไปก้มดู


          “ใช่งูตัวเมื่อคืนทำไว้ไหม?” ไป๋อวี้ถังก็เดินตามไปดู ก็เห็นว่ารอยเส้นสีขาวนั้นเป็นรอยยาวต่อมาจากนอกห้อง แสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนถึงทิศทางที่งูตัวนั้นเลื้อยมา


          “ไปดูกันเถอะ” จั่นเจาชวนไป๋อวี้ถัง พร้อมพูดต่อว่า “มันน่าแปลกที่อยู่ดีๆ ทำไมจึงมีงูโผล่มาได้”


          ไป๋อวี้ถังเห็นด้วย ไป๋อวี้ถังจึงพาทุกคนเดินตามรอยสีขาวที่บางจุดก็จางบางจุดก็ชัดออกไป ….. รอยเส้นสีขาวนี้ข้ามมาจากประตูด้านหลังศาลอำเภอไล่ยาวไปทั้งตรงบ้าง คดเคี้ยวบ้างเป็นระยะทางค่อนข้างไกล ตรงไปจนถึงประตูด้านหลังศาลอำเภอที่มีภูเขาลูกเล็กอยู่ลูกหนึ่ง รอยนั้นไปสิ้นสุดอยู่ที่ประตูด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ แล้วก็มีรอยเลี้ยวอีกเล็กน้อย จนสุดทางคือเหลือไว้เป็นรอยวงกลมสีขาว



*** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ เวลาสองทุ่มครึ่งเป็นต้นไป

*** ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #100 PYT_CREAM42 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:44

    พี่ไป๋เกาคางจั่นเจา อุกี้ดด
    #100
    0
  2. #99 Laflour (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:33
    เงือกมีหางเป็นปลาหรือเปล่า ทำไมมีตัวเป็นคนศีรษะเป็นปลา?
    #99
    1
    • #99-1 xinxin-yunwawa(จากตอนที่ 34)
      14 มีนาคม 2562 / 08:13
      อุ๊บ พิมพ์ผิดค่ะ แก้ไขให้นะคะ
      #99-1
  3. #98 Yumeng (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:30

    สือโถวว ถ้างูนั้นมีพิษหนูจะทำยังไงง
    พี่ไป๋กับพี่จั่นคือสามีภรรยา แค่เกาคาง กับหนีบกับข้าวให้ก็ฟินโคตร
    #98
    0