[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 3 : ลูกหมูตัวที่สอง :: ความอ้อนแอ้นของเชลยน้องเอิน(100%) (ตรวจ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    22 ก.ค. 59

O W E N TM.




 

2

ความอ้อนแอ้นของเชลยน้องเอิน

 

คุณเคยรู้สึกแย่กับตัวเองที่สุดตอนไหน

“อึก”

ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนหรอก

“อ๊ะ”

ข้อนี้ผมรู้ดี

“อือ”

แต่ใครจะคิดว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้!

“อะ อา”

เสียงร้องดังก้องทั่วห้อง ไม่อยากบอกเลยมามันเป็นเสียงของผมเอง แต่มันคือความจริง ผมที่กำลังนอนครางอยู่บนเตียงปรือตาขึ้นมองคนที่คร่อมอยู่บนตัวเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างแฉะๆ บนลำคอ

เดี๋ยว..อื้อ..ผมพยายามขัด แต่ไอ้คนข้างบนก็ดึงดันที่จะเอาให้ได้และยังไม่ทันได้ห้ามอะไรอี้เอินก็กระแทกสะโพกเข้ามาอีกครั้ง

ไม่อยากบรรยายเลยครับว่าสภาพผมในตอนนี้น่าอเนจอนาถขนาดไหน ไม่อยากยอมรับด้วยว่าแอบรู้สึกดี แต่ดูสภาพกูสิ ดูสภาพพี่กันต์ตอนนี้สิ!

“อือ” ครางกระเซ้าออกมาอีกครั้งอย่างจำยอม พร้อมเริ่มขยับมือที่ถูกเชือกมัดติดกับหัวเตียงไว้เพราะทนไม่ไหว... คุณอ่านไม่ผิดหรอก ทั้งเชือกและเจลที่อุตสาหะเตรียมมาก่อนหน้านี้เพราะคิดว่าตัวเองจะได้ใช้กับอี้เอิน แต่ดันถูกเอามาใช้กับตัวเองซะงั้น

อะ..อ้า..เสียงร้องยังดังอยู่อย่างนั้น เพราะคนที่อยู่ในสภาพครบชุดมีแค่กางเกงเท่านั้นที่ร่นลงยังขยับตัวไม่หยุด ต่างจากผมที่ตอนนี้ถูกลอกคราบจนหมดแล้วไหนจะขาที่พาดอยู่บนเอว...

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ หมายถึงก่อนที่มือจะถูกมัดไว้ ผมพยายามขัดขืนอีกฝ่ายเต็มที่(สาบานว่าเต็มที่แล้วจริงๆ) แต่พอขัดขืนนานเข้าก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าจะสู้แรงได้รึเปล่าเลยเปลี่ยนใจจากผลักมาเป็นกอด กะกอดให้ขาดใจตายไปข้าง และเหมือนจะได้ผลเพราะเมื่อถูกกอดนานเข้าอี้เอินก็เริ่มทนไม่ไหว แล้วจัดการแขวนผมกับเตียงอย่างที่เห็นนี่ไง แต่แน่ล่ะ พี่กันต์ซะอย่างมีหรือจะยอม แม้มือจะใช้งานไม่ได้แต่ขาก็ยังอยู่ยิ่งช่วงกระแทกนี่นะ...

“อะ อือ” ผมเม้มปากแน่นไม่อยากครางเสียงกระเซ้าให้รู้สึกอนาถอีก ทั้งที่คนที่ควรนอนครวญครางอยู่ด้านล่างควรเป็นอีกฝ่ายแท้ๆ “อะ”

“ครางดังๆ หน่อยสิ” ประโยคแรกตั้งแต่ได้เสียกันดังขึ้น กูควรดีใจไหมนะ

ผมได้แต่ขึงตามองอีกฝ่ายเมื่อได้ยินอย่างนั้นก่อนหลุดปากครางอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายดันต้วนเอินน้อยเข้ามา

อนาถครับ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารขนาดนี้ แต่เชื่อเถอะว่ามันคงไม่น่าเจ็บใจเท่ากับที่ผมดันรู้สึกดีไปกับมันด้วย อ่า

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นที่ข้างหูอีกครั้งก่อนสัมผัสหนักๆ กดลงบนซอกคอ “คิดว่าตัวเองกำลังถูกข่มขืนเหรอ”

“ข่มขืนอะไร!” ผมสวนกลับ ข่มขืน? อย่างพี่กันต์เนี่ยนะถูกข่มขืน

“ก็ไม่ได้คิดว่าถูกข่มขืนหรอก กอดแน่นขนาดนี้” ผมชักสีหน้าใส่อีกครั้งที่ได้ยินอย่างนั้น แต่มันสนใจที่ไหน ซ้ำยังรั้งขาที่กอดเอวขึ้น

“ด เดี๋ยว”

“ไหน อ้ากว้างๆ สิ”

“ปล่อย”

“หืม? นึกว่าจะใหญ่กว่านี้ซะอีก”

“อื้อ” ใจหนึ่งอยากลุกไปเตะก้านคอแต่แรงสู้ได้ที่ไหน สุดท้ายเลยได้แต่นอนกระเง้ากระงอด พลิกตัวไปอีกทางแต่เพราะขาถูกจับไว้ถึงได้หันหน้ากลับมาค้อนใส่อีกครั้ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก คนบนตัวก็โถมเข้าหาทันที

อ๊ะ จ เจ็บ...

ไม่ใช่ครั้งแรกก็ยังเจ็บนะเว้ย

เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วผมเงยหน้าพรวดทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น อยากร้องบอกใจแทบขาดว่า ลองมานอนแล้วให้ผมเป็นคนทำบ้างสิ แต่สุดท้ายก็ได้แต่เก็บไว้ในใจข่มกลั้นความจุกเอาไว้แล้วขยับเอวตามจังหวะ

เฮ้อ ก็รู้ว่าตอนนี้สู้แรงไม่ได้ ไหนจะมือที่ถูกมัด ขาที่ถูกจับไว้อีก จะให้ผมเอาอะไรไปสู้ล่ะ

อื้อ..ขยับ อะครางบอกเสียงสั่นเมื่อคนข้างบนเริ่มนิ่ง อี้เอินสูดลมหายใจเบาๆแล้วเริ่มขยับอีกครั้งมือสองข้างที่ถูกมัดหยุดดิ้นเปลี่ยนเป็นกำแน่น เมื่ออี้เอินกระแทกรัวเข้ามาเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่

อ่ายังเจ็บไหม

ไม่หรอก เสียวมากกว่า

อะ อา เร็ว เร็วหน่อย ผมเร่ง แล้วอาศัยจังหวะที่อี้เอินเผลอตวัดขากะขึ้นเป็นฝ่ายเผด็จศึก แต่เหมือนรู้ตัวทัน อี้เอินยึดขาผมไว้แล้วขึงตามองเหมือนกำลังบอก ถ้าทำอีกได้เจ็บตัวแน่ แค่นั้นแหละ พี่กันต์หันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“ชิ” เสือ.กรู้ทันกูอีก

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่พวกเรายังอยู่ในท่านี้ มีบางครั้งที่ผมพยายามคร่อมทับแต่ก็ถูกจับได้ทุกที สุดท้ายเลยต้องแสร้งทำเป็นหลับตาครางต่อไปเรื่อยๆ

“อือ” แต่ในตอนที่กำลังหลับตาตีบทแตกแกล้งเนียนทำเป็นครางรู้สึกดีกับเอินน้อยอยู่นั้น ลมหายใจร้อนๆ พร้อมเสียงหายใจหอบๆ ก็ดังเข้าหู

“อ่า แบมแบม ฉันชอบนรกของนายจริงๆ”

 

“อึก อือ”

เสียงครางอื้ออึงดังออกมาจากในห้อง ทำให้คนที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกส่ายหน้าไปมา

ดูจากลักษณะ ของที่นายเหนือใช้ให้ไปซื้อจะถูกใช้กับนายเหนือมากกว่าที่นายเหนือจะเป็นคนใช้ซะอีก

ปาร์คจินยองที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้แต่ถอนหายใจออกมา เมื่อมั่นใจว่านายของตนถูกจับกินแน่แล้วถึงได้เดินเลี่ยงออกไปอีกทางเพราะคืนนี้ทั้งคืนคงไม่มีใคร หนีออกมา ได้แน่นอน...

 

“หูยมึง แดงเถือกขนาดนี้กูว่าไม่ต่ำกว่าสามรอบว่ะ”

“เหี้.ย เบาๆ หน่อย”

เป็นอีกครั้งที่ผมร้องออกมาพร้อมปัดมือของยูคยอมออก แล้วหันหน้าไปอีกทางเพราะไม่อยากสนใจกับคำพูดของมันนัก ให้รู้ไม่ได้หรอกว่าเมื่อคืนแม่.งห้าดอกเน้นๆ

“แบม ตามึงยังมองเห็นปกติไหมวะ” คำถามนั้นเป็นของแจ็คสัน มันโบกมือไปมาตรงหน้าผม สีหน้าดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นคงไม่แย่เท่าผมหรอก

“เออ ทำไม”

“กูนึกว่าตามึงจะพร่า มองเห็นอะไรเหลืองไปหมด”

“เชี่.ย” ผมสบถพร้อมยกเท้าตั้งท่าถีบมัน

“ถ้าไม่ใช่เพราะมึงกูจะเป็นอย่างนี้เหรอวะ”ว่าจบสะบัดหน้าไปอีกทางที่มียองแจที่กำลังทำหน้าเหมือนกลัวบางอย่างยืนอยู่

อ่า ดูสิ แม้แต่ยองแจยังกลัว คราวนี้แหละได้ชิ.บหายแน่ๆ

“ก็กูไม่รู้ว่าเชลยของมึงจะพยศขนาดนี้นี่หว่า”

“เชลยแน่เหรอวะ กว่าจะครบสัญญามึงไม่กลายเป็นเมียมันไปแล้วเหรอวะ แบม”

ผมถลึงตามองพวกมันทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

“มึงนี่ก็ ว่างๆ หัดไปเลาะหมาออกจากปากบ้าง เมียเมออะไร” ก็แค่เมื่อคืนลงไปนอนครางข้างล่าง ถ้าคิดในแง่ดีหน่อยก็ไม่ต้องทำเอง หรือคิดในแง่ดีกว่านั้นคือพี่กันต์คอยนอนออกคำสั่งอยู่ด้านล่าง... แต่จะว่าไป พอพูดคำไหนก็ทำอย่างนั้น อา อี้เอินก็ยังเป็นอี้เอินวันยังค่ำ ถึงจะโกรธที่ไม่ยอมให้อยู่ข้างบนแต่ก็ยังน่ารักไม่หยอก

“แบม เป็นไรของมึงวะ นั่งยิ้มคนเดียวขนลุกว่ะ” เสียงของยูคยอมดังขึ้นเรียกสติที่กำลังเตลิดไปไกลของผมให้เข้าที่ เมื่อได้ยินอย่างนั้นถึงได้แสร้งกระแอมไอแล้วปั้นหน้าตอบกลับไปเหมือนเป็นปกติ

“หืม? ไม่มีนิ” แค่คิดถึง มะ...

“เอาน่ามึง ครั้งนี้พลาดครั้งหน้ายังมีนะเว้ย” เสียงของแจ็คสันดังขัดความคิดผมอีกครั้ง ก่อนมันยื่นมือมาตบบ่าทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

นี่ยังจะมีครั้งต่อไปอีกเหรอ?

“ครั้งหน้า?”

“เออ ครั้งนี้รับรองได้ผลชัวร์” ครั้งก่อนแม่.งก็พูดงี้แหละ แล้วเป็นไงถ้าไม่ใช่กูต้องมานั่งปวดสะโพกแบบนี้

“เชื่อได้เหรอวะ”

แจ็คสันยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

“เชื่อกูสิว่าครั้งนี้เด็ดในเมื่อมึงแสดงให้เห็นว่ามึงใหญ่ไม่ได้ ก็ข่มให้มันอ่อนแอสิวะ!

 

และนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องมานั่งอยู่ในห้องกับเชลยอี้เอินสองคนแบบนี้...

“วันนี้ไม่หนีออกจากบ้านอีกรึไง” ผมพูดขึ้น เมื่อได้ยินอย่างนั้นอีกฝ่ายถึงเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกำลังแปลกใจกับบางอย่าง

“หนี?”

“ใช่ ไม่อยากกลับบ้านแล้วเหรอ” ผมยึกยักตอบ พยายามไม่มองหน้าอีกฝ่ายมากนัก เพราะทุกครั้งที่มองเสียงครางหอบๆ จะดังขึ้นที่ข้างหูทันที

เมื่อคืนหลังจากทุกอย่างสงบลง รวมทั้งผมที่แทบคลานออกมาจากห้อง ความจริงเวลามันผ่านไปแค่สามชั่วโมงกว่า งี้แหละ พวกไม่เอาไหนเสร็จไว ลองถึงทีพี่กันต์ดูสิ ยันฟ้าสางครับ บอกเลย

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง”

“...”

“จะให้ฉันกลับเหรอ” ผมมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง พูดก็พูดเถอะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่อี้เอินพูดไม่เกินสามพยางค์ด้วยซ้ำ ถ้าไม่นับเรื่องเมื่อคืนอะนะ

“ถ้าอยากกลับก็กลับสิ” ผมทำหน้าทู่ซี่ตอบกลับ แต่ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะมองหน้าผมนิ่ง ทำเหมือนกำลังจับผิดบางอย่างจากสีหน้า

นี่หน้าผมดูตอแหลขนาดนั้นเลยเหรอ

ไม่หรอก นี่หน้าจริงใจที่สุดของผมแล้ว

“อยากกลับก็กลับสิ แต่ฉันให้เวลาวันหนึ่งนะ”

แต่เหมือนเดิม อี้เอินไม่ตอบ คาดว่าคงอยากนั่งจ้องผมต่อ

“มองอะไร!

“ไม่กลัวฉันหนีรึไง” เป็นคำถามแรกของวัน ผมยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินอย่างนั้นก่อนลุกขึ้นสาวเท้าไปหยุดตรงหน้าอี้เอินที่นั่งอยู่บนพื้น ยื่นมือบีบคางกระชากให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมอง

“หนีได้เหรอ”

“...”

“อยากหนีก็เอาเลย แต่จำไว้ว่าฉันลากนายกลับมาได้เหมือนเดิมแหละ”

“...”

เป็นไง เงียบแบบนี้สะเทือนใจกับความแมนของพี่กันต์ละสิ ผมเหยียดยิ้มให้ใบหน้านิ่งๆ นั่นแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องเป็นฝ่ายนิ่งซะเองเมื่ออี้เอินพูดออกมา

“มีแผนอะไรอีกล่ะ”

ผมสาวเท้าถอยหลังทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินตามผมเข้ามาเรื่อยๆ

“อะ อะไร” ผมถามกลับแต่ก็แค่นั้นแหละ แค่นั้นจริงๆ เมื่อหลังของผมชิดกับพนังห้องและอี้เอินเท้าแขนกับพนัง

กรี๊ดดด ปล่อยกู!

“ด เดี๋ยว” ผมร้องพร้อมดันอีกฝ่ายออก แต่พี่กันต์สู้แรงได้ที่ไหน เกิดมาก็เพิ่งสังเกตนี่แหละว่าพออยู่ใกล้ๆ ลูกหมูที่เคยคิดว่าตัวเล็กจะสูงขนาดนี้

อ่า ฤๅนี่จะเป็นวันสิ้นชื่อมาเฟียกันต์พิมุก

“เดี๋ยวอะไร”

“...”

“มีแผนอะไรก็ว่ามาสิ”

“ม ไม่มี” สั.ส ครางเป็นลูกแมวเลยกู

“ไม่เชื่อ”

ไม่เชื่ออะไรอี๊กก ที่ควรพูดกูก็พูดหมดแล้วเนี่ย ฮือ พี่กันต์อยากตาย ใครก็ได้ช่วยกูด้วย

ผมได้แต่เงยหน้ามองอี้เอินอึ้งๆ คร่ำครวญในใจพร้อมยืนขึงตามองคนตรงหน้า หวังในใจลึกๆ ว่าจะกลัวกันสักนิด แต่แน่ล่ะ ถ้ากลัวคงไม่มายืนค้ำหัวแบบนี้ และยังไม่ทันจะได้ทำอะไรนอกจากดิ้นขลุกขลัก อี้เอินก็โน้มหน้าลงมาและเมื่อเห็นท่าไม่ดีถึงได้ก้มหน้าต่ำพร้อมรัวหมัดมวยที่พ่ออุตส่าห์ส่งไปร่ำเรียนถึงเขาไท่ซานตั้งแต่เจ็ดขวบใส่ไม่ยั้ง แต่มันสะท้านซะที่ไหน

“ปล่อย”

“อย่าดิ้น”

ไม่ดิ้นกูก็ตายสิ!

“ปล่อย...”

ปึก

“นายเหนือครับ”

และไม่ต้องรอให้ทำอะไรมากไปกว่านี้ เสียงของจินยองก็ดังขึ้นทำให้อี้เอินชะงักไป เมื่อได้โอกาสผมถึงได้ผลักอีกฝ่ายออกแล้วรีบขยุมสาบเสื้อที่ร้นออกมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้วิ่งไปทางประตู

ฮืออ ตั้งแต่เป็นนายเหนือมาเจอคนโหดๆ มาก็เยอะ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าการอยู่กับเชลยสองคนมันจะน่ากลัวขนาดนี้ เอาไปคืนพี่มันก็ไม่ได้อีก หนี้ตั้งหลายล้าน ไหนจะเศษหน้าที่แตกเป็นเสี่ยง

“เอ่อ ก เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” จินยองที่ดูตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูกถามขึ้น พร้อมมองหน้าผมที่กำลังยัดชายเสื้อเข้ากางเกงกับอี้เอินสลับกัน จนเมื่อเห็นว่าผมมือสั่นจนยัดเสื้อไม่เข้าสักที จินยองถึงทำใจดียื่นมือมาช่วย

“ให้ผมช่วยไหมครับ”

“ไม่ต้อง” ผมบอก แล้วเลิกให้ความสนใจกับชายเสื้อพวกนั้น หันหน้าตั้งท่ามาเฟียเหมือนที่เคยทำมองไปทางอี้เอินที่ยังเอาแต่มองมาทางผมอีกครั้ง

“ฉันให้โอกาสแล้ว ถ้าจะกลับก็รีบกลับซะตอนนี้ ฉันให้เวลาหนึ่งวัน ถ้าฟ้ามืดยังไม่กลับถึงบ้าน ฉันเอาเรื่องแน่”

แทบจะทันทีที่พูดจบ อี้เอินก็ตั้งท่าสาวเท้าเข้ามา แต่ไม่หรอก ครั้งนี้ไม่ได้แอ้มพี่กันต์แน่ ผมสาวเท้าหลบหลังจินยองทันทีที่เห็นอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่วายชะโงกหน้าออกไปดู

“ขอเตือนนะ อย่าหนี เพราะหนียังไงก็หนีไม่พ้น”

“น...”

“หยุดอยู่ตรงนั้น!” ไม่เปิดโอกาสให้พูดหรอก! ผมชี้นิ้วแหกปากออกไปทันทีที่เห็นว่าอี้เอินกำลังเปิดปากพูด

“อย่าขยับนะ จินยอง บอกการ์ดด้วยว่าวันนี้ถ้าเชลยอยากไปไหนก็ให้ไปไม่ต้องตาม” ว่าจบก็สะบัดหน้า สาวเท้าวิ่งหนีออกมา เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับสายตาชวนขนลุกนั้นอีกแล้ว

ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าจินยองเข้ามาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าพี่กันต์ต้องเสียธงอีกเสาให้เชลยนั่นอีกเหรอ

“โอ๊ย แจ็คสัน กูขอให้แผนมึงได้ผลทีเถอะ!

 

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ” จินยองที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันกลับมารายงานสถานการณ์ให้ผมรู้ หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว

“ดีมาก”

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในรถ จินยองที่นั่งฝั่งข้างคนขับรถนั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมาหลังจากนั้น ขณะที่ผมยังนั่งใช้ความคิดไปเรื่อยๆ

“หึ” ต่อให้เป็นอี้เอินก็เถอะ เจอแบบนั้นเข้าไปไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่ๆ

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นเมื่อนึกได้อย่างนั้น

“จินยอง”

“ครับ” จินยองหันกลับมาค้อมศีรษะให้ผม

“เริ่มแผนได้”

“ครับ นายเหนือ”

หลังจากรับคำจบ จินยองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสาย ขณะที่คนขับรถเริ่มเคลื่อนรถไปยังจุดหมายที่นัดกันไว้ก่อนหน้านี้

คราวนี้แหละ ลูกหมูต้องสยบแทบเท้าคลานเข่าเข้ามาอ้อนวอนพี่กันต์แน่นอน!

 

“...”

ความเงียบเกาะกินทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมเย็นๆ ในช่วงเย็นเท่านั้นที่ได้ยิน ตอนนี้พวกเราเหล่ามาเฟียที่ยืนแอบซุ่มอยู่มุมตึกแอบชะโงกหน้าออกมองหาเหยื่อตัวน้อยที่เหมือนตอนนี้จะยังไม่รู้ตัว

“มาแล้วครับ” จินยองหันกลับมามาพูดผมเมื่อเห็นว่าอี้เอินกำลังเดินออกมาตามแนวตรอกเล็กๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้นผมถึงได้หันไปพยักหน้าให้การ์ดสี่ห้าคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง เมื่อได้รับสัญญาณพวกนั้นถึงได้เดินออกจากที่ซ่อน

อย่าหาว่าเลวนะครับ แต่กับบางคนใช้วิธีตรงๆ ก็มีแต่จะเสียเปรียบ

ทั้งผมและจินยองที่ยืนหลบมุมมองดูสถานการณ์ตรงหน้า เริ่มยิ้มออกมาเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้

ในเมื่อมึงแสดงให้เห็นว่ามึงใหญ่ไม่ได้ ก็ข่มให้มันอ่อนแอสิวะ!’

แผนอะไรของอีกวะ

ก็แผนช่วยเหลือสาวงามไง

ฮะ?

พวกมึงนี้โง่จริง กูมีเพื่อนโง่ๆ แบบพวกมึงได้ไงวะแจ็คสันนิ่วหน้าเมื่อเห็นว่าผมกับยูคยอมนั่งทำหน้างงอยู่เหมือนเดิม

แบมฟังกูนะ สิ่งที่มึงต้องทำคือ...

‘…’

หาโจรมาซ้อม แล้วพุ่งเข้าไปช่วยซะ!’

ก็นั่นแหละครับ คำแนะนำของแจ็คสัน

ผมยิ้มมองดูเหตุการณ์ที่เริ่มวุ่นวายเข้าทุกขณะ ห้ารุมหนึ่งต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่รอดหรอก ถ้าไม่มีพระเอกไปช่วย!

ผมตั้งท่าเดินออกจากที่ซ่อนเมื่อนึกได้อย่างนั้นแต่กลับถูกจินยองรั้งตัวไว้ก่อน

“รักษาตัวด้วยนะครับ” สมเป็นผู้ช่วยผู้ภักดี ผมพยักหน้าให้จินยองทีหนึ่ง แล้วเดินออกไปอย่างไม่คิดอะไรเพราะก่อนหน้านี้นัดแนะกับการ์ดพวกนั้นแล้วว่า อย่าทำร้ายผม!

“เห้ย หยุดนะเว้ย” ผมร้องขึ้น ทำให้คนที่กำลังรัวหมัดใส่กันชะงักแล้วพากันหันกลับมามองผมนิ่ง “ถ้าจะทำร้ายอี้เอิน ต้องข้ามศพฉันไปก่อน”

หูย เท่ชิ.บหาย!

ผมแอบยิ้ม ยืนยืดอกให้กับคำพูดของตัวเอง

ตามแผน หลังจากผมพูดจบ สี่ในห้าก็เดินตรงมาทางผมขณะที่อีกคนยังสกัดอี้เอินไว้ ผมแอบขยิบตาให้การ์ดพวกนั้นเป็นสัญญาณก่อนทุกอย่างจะเริ่มชุลมุนอีกครั้ง

พลัวะ

เสียงหมัดซัดเข้ากันเนื้อดังขึ้นเป็นระยะ และไม่นานนักการ์ดทั้งสี่คนก็ล้มลงไปกองกับพื้นตามบทที่วางไว้ ขณะที่อี้เอินยังนัวกับการ์ดอีกคนไม่เลิก

แหม กระจอกจริง

ทว่าในขณะที่ผมกำลังวางท่าเดินเข้าไปช่วยอีกฝ่ายอยู่นั้น ทั้งการ์ดและอี้เอินที่กำลังฟาดหมัดใส่กันอยู่นั้นก็หันกลับมามองทางผมด้วยความตกใจ

“ระวัง!

ทั้งสีหน้าและเสียงแตกตื่นทำให้ผมนิ่งไปสักพักก่อนหันกลับไปมองด้านหลังเพื่อหาดูว่าอะไรทำให้พวกนั้นตกใจนักหนา และแทบจะทันทีที่หันกลับไปสบตา หมักหนักๆ ก็ประทับจูบเข้ากับแก้มของผมทันที

พลัวะ!

ทั้งร่างลอยเคว้งก่อนล้มลงกับพื้น สิ่งสุดท้ายที่ได้เห็นคือสีหน้าของอี้เอินที่ดูจะตกใจเป็นพิเศษ

ก็บอกแล้วว่าอย่าต่อยกู...

 

“อื้อ”

ผมที่กำลังลืมตาครางออกมา ก่อนตามมาด้วยอาการปวดตุบที่ศีรษะ และรู้สึกเจ็บแปรบๆ ที่จมูก ถ้าจำไม่ผิดผมถูกต่อยสินะ นั่นสิ ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนโดนหมัดสวนเข้าหน้ามันเป็นยังไง

หวังว่าคงยังไม่ตายหรอกนะ

แต่ในขณะที่กำลังดึงสำลีอันหนึ่งที่อุดจมูกออก ทั้งร่างก็ชะงักค้างก่อนรีบหลับตาลงอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อนักว่าที่เห็นตรงหน้าคือความจริง

“ไม่ๆ ไม่ใช่” งึมงำบอกตัวเองทั้งที่ยังหลับตา แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าที่เห็นตรงหน้ายังเหมือนเดิม

“หรือกูตายไปแล้วจริงๆ” งึมงำกับตัวเอง

ไม่หรอก สวรรค์มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิยิ่งนรกยิ่งไม่ใช่ใหญ่เพราะคนอย่างพี่กันต์สวดมนต์ก่อนนอนทุกวันไม่มีทางตกนรกได้แน่นอน แต่สรุปแล้วที่นี่มันคือที่ไหนวะ

ผมเหลือบตามองเพดานเก่าๆ และสภาพห้องซอมซ่อจนแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนอาศัยอยู่ได้จริงๆ อีกครั้งยิ่งมองยิ่งทำให้ผมไม่อยากเชื่อนักว่านี่คือความจริง เพราะคนอย่างนายเหนือไม่มีทางมาอยู่ในที่แบบนี้ได้หรอก ใช่ มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ ก็เมื่อกี้ผมโดนต่อยนี่นะ สงสัยคงยังไม่ตื่นถึงได้ฝันแบบนี้ อ่า อยากจะบอกว่าจำหน้าไอ้คนต่อยได้ด้วยแหละ

รอให้กูตื่นก่อนเถอะ!

ผมนอนกัดฝันด้วยความเจ็บใจอยู่พักใหญ่ กะนอนอยู่นิ่งๆ รอให้ตัวเองตื่นสักที แต่ไม่ว่าจะนอนรอนานแค่ไหนก็ยังเหมือนเดิม... หลับลึกจริงวุ้ย

เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองคงไม่ตื่นง่ายๆ ถึงได้ทำใจยอมรับกับสภาพห้องที่เก่าซอมซ่อจนน่าสมเพชนี่ แล้วลุกขึ้นปัดก้น เขย่งเท้าเดินออกไปข้างนอกเผื่อว่าจะเจออะไรที่เจริญหูเจริญตากว่านี้บ้าง

อย่าหาว่าดัดจริตเลยนะครับ แต่ตั้งแต่เกิดมา เท้าก็ไม่เคยเปื้อนฝุ่นสามขวบยังมีคนอุ้มอยู่เลย แล้วนับประสาอะไรกับห้องรังหนูสกปรกๆ แบบนี้

ผมเขย่งเท้าเดินออกมาจากห้องเดินสำรวจบ้านเก่าๆ หลังนี้ไปเรื่อยๆ พร้อมภาวนาในใจขอให้ตัวเองตื่นจากฝันร้ายนี่สักที

อ่า ดูทีวีจอนูนตั้งโต๊ะนั่นสิ นั่นมันซากโบราณวัตถุชัดๆ ถ้าให้ลำดับญาติ บางทีเธออาจเป็นยายทวดของน้องๆ จอมอนิเตอร์ติดพนังที่บ้านผมเลยก็ได้แล้วไหนจะโซฟาหนังเก่าๆ ที่มีรอยปะ กรอบหน้าต่างไม้ที่มีรอยปลวกแทะพวกมันทำเอาผมอดยกมือทาบอกตัวเองด้วยความสยดสยองไม่ได้

โอ้แม่เจ้า สภาพแบบนี้นี่มันบ้านร้างชัดๆ หวังว่าคงไม่มีผีโผล่ออกมาหรอกนะ

ผมมองรอบตัวบ้านอยู่พักหนึ่งเมื่อนึกได้อย่างนั้นก่อนตัดสินใจรีบสาวเท้าเดินลงบันไดไปเพราะไม่อยากอยู่ที่ชวนสยองแบบนี้อีกต่อไป กระทั่งสาวเท้าเดินลงมาถึงห้องๆ หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องครัวถึงได้ชะงักไป

“...”

ไม่มีเสียงอะไรทั้งนั้น มีเพียงความตกตะลึงและความดีใจที่เข้ามาแทนที่ความหงุดหงิดเมื่อกี้นี้ ดูท่าบ้านที่นี่คงเป็นบ้านร้างที่มีผีสิงจริงๆ นั่นแหละ ซ้ำยังเป็นผีบ้านผีเรือนที่น่าจับกินที่สุดในโลก!

มุมปากยกยิ้มบอกไม่ถูกว่าดีใจหรือตื่นเต้นมั่นใจครับ มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

อี้เอินที่ยืนหันหลังให้ผม เท้าแขนเข้ากับเตาเหมือนกำลังทำบางอย่าง แต่นั่นไม่สำคัญหรอก อ่า ถ้ารู้ว่าโดนต่อยแล้วมาเจออะไรแบบนี้ ถูกต่อยสักสิบรอบพี่กันต์ก็ยินดี

ยืนยิ้มโง่ๆ อยู่สักพักถึงนึกได้ว่าสิ่งที่ตัวเองควรทำต่อไปคืออะไร ถึงนี่จะเป็นแค่ความฝันแต่ยังไงน้องเอินก็ต้องเป็นของพี่กันต์

หมับ...

ว่าแล้วก็กระโจนเข้าด้านหลัง คว้าหมับเข้าที่เอวแล้วเอาแก้มถูๆ

“อื้อ อยู่นี่เองเหรอ”

บอกเลย ว่าในชีวิตจริงทำไม่ได้แน่ๆ เผลอๆ มีตีนลอยสวนกลับด้วย

“...”

“ตัวนายอุ่นๆ นะอี้เอิน” สัมผัสเหมือนจริงไปนิดแต่ก็ไม่แคร์ครับ ไหนๆ ก็เจอกันในความฝันพี่กันต์ก็ขอแต๊ะอั๋งอย่างถึงที่สุด!

ว่าแล้วก็เอามือลูบหน้าท้องแน่นๆ ตึงๆ ของคนที่ยังยืนนิ่งก่อนที่อยู่ๆ น้องนางจะยื่นมือมาคว้ามือผมไว้ จนพี่ต้องชะงักไปด้วยความงุนงง ก่อนเริ่มเคลื่อนมืออีกครั้งอย่างไม่แคร์โลก

“แหม อยู่ในฝันก็ไม่ต้องเขินหรอก แค่นี้เอง”

เอาจริงๆ ในความจริงก็ได้กันมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ซ้ำคนที่ทำก็เป็นผมที่ไหนนวลน้องจะมาอายอะไรเอาตอนนี้ผมนึกขำๆ แล้วตั้งหน้ารุกมือต่อไป แต่คิดแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้เอินเอินเขินพี่กันต์ เห็นวันก่อนทำแมนรุกกูในห้องหนักๆ นี่คือเขินสินะ

แหม ที่แท้ก็ซึนเดเระ แต่ไม่เป็นไร จะโหดจะปากแข็งแค่ไหน พี่กันต์ก็ทำให้หายได้แม้อยู่ในความฝันก็ตาม!

มือลูบขึ้นสูงเรื่อยๆ รับรู้ถึงแรงกระเพื่อมขึ้นลงบนหน้าอก พร้อมมืออีกข้างสอดเข้าไปในเสื้อหวังลูบเนื้อเนียนให้หนำใจ

“ถ้ารู้ว่าโดนต่อยแล้วฝันดีขนาดนี้ ครั้งต่อไปกูจะยื่นหน้าให้ต่อยเลย” พึมพำต่อไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา

อ่า ซบหลังก็อุ่น อกก็ตึง เอวก็เปรี๊ยะ แมะ! มันน่าจับทำเมียซะจริง

มามะ เอินเอินของพี่ มาให้จุ๊บสักทีสองทีก่อนต้องตื่นไปเผชิญหน้ากับอิผีที่ตั้งท่ารุกกูรัวๆ

ปึก

“นายเหนือฟื้นรึยัง...ครับ”

แต่ยังไม่ทันได้รวบหัวรวบหางน้องเอินในความฝัน ประตูเก่าๆ ก็ถูกผลักออกแล้วตามเข้ามาด้วยหน้าซื่อๆ ของจินยอง

“...”

“...”

ทั้งห้องเงียบกริบ ผมที่กำลังเลื้อยมืออยู่บนตัวอี้เอินได้แต่หลับตาปริบๆ มองจินยองและบรรดาลูกน้องที่ดูจะเป็นห่วงผมเหลือเกิน

“น นายเหนือ” หนึ่งในการ์ดพูดขึ้น ผมจำได้ ไอ้นั่นแหละที่ต่อยผม แต่มันใช่เรื่องที่ควรสนใจตอนนี้ไหมวะ ก็ดูสิ ดูสภาพกูในตอนนี้สิ!

ดูยังไง๊ยังไง มันก็คนกำลังอ้อนเมียไม่ใช่เรอะ!

ไอ้เหี้-ยย

ผมได้แต่แหกปากร้องในใจก่อนรีบวิ่งออกไปปิดประตูแล้วอิงตัวทับอีกที กระทั่งมองเห็นคนตรงหน้าที่เสื้อบนตัวถูกเลิกขึ้นกว่าครึ่งมองทางผมด้วยสีหน้าเฉยชา มโนสำนึกถึงได้บอกว่านี่อาจไม่ใช่ความฝัน

...

“ไอ้ชิ-บหาย”

อุทานอย่างผู้ดี พร้อมยกมือบอกลาความน่าเกรงขามที่เพียรสร้างมาตลอดหลายปี...

หมดแล้ว ภาพลักษณ์นายเหนือผู้เหี้ยมโหดของพี่กันต์

 

“...”

“...”

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทั้งห้องยังคงเงียบกริบและทำท่าว่าจะเงียบต่อไปเพราะผมที่ในมือกุมแก้มโกโก้ร้อนไว้ยังคงเอาแต่นั่งมองไปทางจินยองอย่างคาดคั้น

“อย่าบอกใครเรื่องนี้นะรู้ไหม” ผมกัดฟันพูด ไม่ใช่ว่าจะขู่อีกฝ่ายหรอก แต่มันอายจนไม่รู้จะทำอะไรต่างหาก

“ครับ ไม่บอกครับ” จินยองรับสีหน้าขึงขัง ทั้งยังยกมือขึ้นคล้ายตั้งสัตย์ปฏิญาณ แม้รู้ว่ามาพูดเอาตอนนี้จะไม่ทันแล้วก็เถอะ เกือบครึ่งค่ายมาเฟียแล้วมั้งที่เห็น ไม่รู้จะแห่มาอะไรนักหนา กับอิแค่นายเหนือโดนต่อยมันจะเรื่องใหญ่อะไรนักหนาวะ

บ่นในใจอย่างหงุดหงิด แต่สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมา และยังไม่ทันพูดอะไร ตัวต้นเรื่องที่เพิ่งหายเข้าไปในครัวก็เดินออกมาอีกครั้งพร้อมแก้วโกโก้ร้อนในมือ

“นี่ครับ” อี้เอินพูด แล้วยื่นแก้วโกโก้ให้จินยอง รายนั้นก็ค้อมศีรษะรับอย่างดี ไม่รู้ว่าไปญาติดีกันตอนไหน

“ขอบคุณครับ”

“อะแฮ่ม”

“อะ ข ขอโทษครับ” เหมือนรู้ว่าทำเกินหน้าเจ้านายถึงได้ค้อมหัวขอโทษก่อนยกโกโก้ดื่มเหมือนไม่อยากยุ่งกับผมมากนัก เมื่อเห็นอย่างนั้นผมถึงได้ยืดอก สูดหายใจเข้า หันกลับไปมองอี้เอินที่ยังนั่งเงียบอยู่ที่เดิม

“ไม่คิดจะเล่าหน่อยรึไงว่าฉันมาอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้ได้ไง”

ไม่รู้ว่าไปพูดกระตุกต่อมอะไรเข้า อี้เอินชักหน้าใส่ทำเอามืออ่อนยวบแก้วโกโก้แทบร่วงจากมือ

“โดนต่อยจนสลบไปแล้วก็พามาบ้านเพราะเห็นว่าเลือดกำเดาไหล อ้อ ขอโทษด้วยนะที่บ้านมันซอมซ่อ!” ว่ากระแทกเสียงเหมือนไม่พอใจบางอย่าง

ผมหันมองรอบตัวเมื่อได้ยินอย่างนั้น

บ้าน? ที่แบบนี้น่ะเหรอบ้าน บางทีผมอาจหูฝาดไปเอง

“ก็มันซอมซ่อจริงๆ นี่หว่า” งึมงำพร้อมยกโกโก้ดื่มเมื่อรู้สึกเจ็บคอนิดๆ แต่พอหันกลับไปมองอีกทีก็พบว่าอีกคนกำลังนั่งขึงตาใส่

“อะ อะไร” จะติดอ่างทำไมวะ!

“มองแบบนั้นหมายความว่าไง”

“...”

“ก็มันซอมซ่อจริงนี่ ที่แบบนี้อย่าอยู่เลย เลิกดื้อแล้วไปอยู่กับฉันเถอะ” สาบานได้ว่าแค่อธิบายจริงๆ แต่เหมือนยิ่งพูด คนฟังยิ่งดูน่ากลัว แต่ที่ผมพูดมันคือเรื่องจริงนี่ บ้านก็เก่า จะพังอยู่รอมร่อ แล้วไอ้ทีวีนี่พามันไปพิพิธภัณฑ์เถอะ ฝาไม้เก่าๆ ก็เอาไปทำฝืนซะ อยากกลับมาอยู่ทำไมในที่ซอมซ่อแบบนี้ สู้ไปเป็นเด็กอุ่นเตียงให้พี่กันต์ไม่ดีกว่าเรอะ!

แต่เมื่อมองสายตาดุๆ นั่นนานเข้าอาการเก่าก็กำเริบ อดขนลุกซู่กับสายตาคาดโทษแบบนั้นไม่ได้จริงๆ แต่ครั้งนี้ไม่ยอมหรอก เพราะมันถึงเวลาที่พี่ต้องทวงศักดิ์ศรีของตัวเองคืน!!

ผมนั่งค้อนสายตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ หวังให้ความโหดเหี้ยมที่สืบทอดต่อกันมาในสายเลือดข่มให้กลัวกันสักนิด สักนิดก็ยังดี กูขอล่ะ

“เอ่อ นายเหนือครับ”

“อะไร!” หันกลับไปถามอย่างหงุดหงิด

“แต่อี้เอิน เขาช่วยนายเหนือไว้นะครับ อย่างน้อยก็น่าจะขอบคุณสักหน่อย” คิ้วกระตุกทันทีที่ฟังจบ ก็จริงอย่างที่จินยองว่า แต่ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ แล้วดูสิ สายตาแบบนั้นหมายความว่าไง ทำท่าเหมือนกับอยากมากระชากคอพี่กันต์ไปบีบงั้นแหละ

“ชิ” จิ๊ปาก แล้วเฉสายตามองไปทางอื่น เป็นเชลยแทนที่จะทำตัวว่าง่ายๆ แต่นี่อะไร ขึงผมไว้กับเตียง ต่อยกับการ์ด แล้วลากตัวผมมาบ้านเนี่ยนะ!

แต่ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องยอมลง พี่เป็นมาเฟียครับ แมนๆ ถูกเป็นถูก ผิดเป็นผิด พูดคำว่าขอบคุณมันไม่เสียศักดิ์ศรีมาเฟียหรอก

“ขอบใจ” รัวลิ้นว่าแล้วหันหน้ามองทางอื่น

“ไม่ได้ยิน”

“ฮะ?” หันกลับไปมองแทบไม่ทัน “หูหนวกรึไง”

“นายเหนือครับ”

จินยองยื่นมือมาสะกิดอีกครั้ง เมื่อเห็นอย่างนั้นถึงได้ยอมพูดออกไปอีกครั้ง

“ขอบ-ใจ” ว่าทีละคำ อย่างชัดถ้อยชัดคำ เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับถึงได้ยิ้มออกมาแล้วเชิดหน้าขึ้น

“ว่าแต่นายก็ควรขอบคุณฉันเหมือนกันนะ”

“...”

“ก็ที่ฉันช่วยไง แบบมาช่วยจากอันธพาลน่ะ ดูสิ เนี่ย ยังเจ็บจมูกอยู่เลย” ว่าแล้วก็ชี้จมูกของตัวเองที่มีคราบเลือดเปรอะอยู่ หวังในใจนิดๆ ว่าอี้เอินจะมีมโนสำนึกซึ้งใจในบุญคุณพี่กันต์บ้าง

“ช่วย?” แต่มันคงเป็นแค่ความหวัง

“ให้การ์ดมาทำร้ายเขาเรียกช่วยตรงไหน” ผมนิ่งไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น

ก็จริง ดูท่าอี้เอินจะรู้แล้วว่ามันเป็นแผนของผม แน่ล่ะ ก็ไอ้คนที่ต่อยผมมันก็ยืนอยู่หน้าบ้านไม่ใช่เหรอ ผมไม่พูดอะไร ยังก้มหน้าคิดว่าควรพูดอะไรต่อไปดี

“อย่างน้อยก็น่าจะขอบใจนี่” ผิดคาดไปนิดตรงที่มันซัดการ์ดผมร่วง แต่ก็น่าจะขอบใจกันบ้างแหละวะ แต่ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมองเต็มตาอี้เอินก็โน้มตัวลงมา จนพี่กันต์ผวาสะดุ้งโหยงลุกขึ้นกระโดดไปอีกทาง

“ท ทะ ทำอะไร”

มันไม่ตอบ ทำแค่ยื่นมือมาเช็ดจมูกให้เท่านั้น

“คราบเลือดติด” คำพูดสั้นๆ แค่โคตรสะกิดต่อมในใจ ใช่ซี่ เก่งนิ ชกการ์ดซะร่วงแล้วกูที่เสนอหน้ามาช่วยก็โดนซัดหมอบไปเอง

“ไม่ต้อง!” หันหน้าหนี แล้วยกมือขึ้นเช็ดเอง แต่เช็ดเลือดบนจมูกอยู่สักพักก็ชักจะโมโห ผมหันกลับไปมองจินยองที่นั่งมองพวกเรานิ่งแล้วออกคำสั่ง

“จินยอง”

“ครับ”

“ออกไปรอข้างนอกก่อน”

“ครับ?” อีกฝ่ายถามครับทำท่าเหมือนไม่วางใจ ดูสิ แม้กระทั่งคนสนิทยังไม่ไว้ใจเลย แล้วแบบนี้พี่กันต์จะกู้หน้าตัวเองยังไง

“บอกให้ออกไปรอข้างนอกก่อน”

“อ่า ครับ” สีหน้ายากบรรยายความรู้สึก แต่สุดท้ายก็ยอมทำตามเดินออกไปนอกบ้านในที่สุด ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ผมกับอี้เอินเพียงสองคนเท่านั้น

ไม่ต้องห่วงครับ บ้านเล็กแค่นี้ การ์ดก็อยู่หน้าบ้าน ที่สำคัญไม่มีเชือกมัดมือ เชลยร่างบางอย่างต้วนอี้เอินทำอะไรไม่ได้แน่นอน!

“มีอะไรก็ว่ามา”

ผมนิ่วหน้าทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

ดูสิ จะรู้ตัวไหมนะว่าพูดอะไรออกมา มันมีเชลยที่ไหนบ้างที่พูดกับเจ้านายแบบนี้ ดูอย่างยองแจสิ แจ็คสันมันอ้าปากพูดทีก็ตัวสั่นแล้ว แล้วนี่อะไร มันอะไรวะครับ

“พูดอะไรให้มีสัมมาคารวะหน่อย” แบะปากว่าทั้งกอดอก ยืดตัว “สำนึกบ้างว่าตัวเองเป็นอะไร”

“...”

“จำได้ใช่ไหมว่าตัวเองเป็นเชลยที่พี่ชายเอามาขัดดอ... อะ ยะ อย่าเข้ามานะ” เมื่อเห็นว่ามันจะสาวเท้าเข้ามาผมก็รีบยกนิ้วสั่งทันที และก็ได้ผล เพราะอี้เอินนิ่งไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น

หึ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นอย่างนั้นก่อนพูดอีกครั้ง

“จำไม่ได้แล้วเหรอว่าตอนอยู่ที่บ้านทำไง เป็นเชลยมายืนค้ำหัวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน” ก็พอรู้อยู่หรอกว่าพูดแบบนั้นมีแต่จะทำให้โมโห แต่ผิดคาด ครั้งนี้อี้เอินยอมนั่งลงตามที่ว่าจริงๆ แม้แปลกใจอยู่บ้างแต่ก็อดดีใจไม่ได้

“ดี ก็รู้นิว่าต้องทำตัวยังไง”

พยักหน้ากอดอก แล้วเขยิบเข้าไปดูอาการอย่างอดระแวงไม่ได้

คนเราเกิดครั้งเดียวตายครั้งเดียวครับ ต้องระวังตัวไว้ก่อน และเมื่อเห็นว่าอี้เอินคงไม่คิดทำอะไรผมจริงๆ ถึงได้ยืดคอขึ้นตั้งท่าสาวเท้าเดินเข้าไปอย่างใจกล้า ก่อนยื่นมือเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างเบามือแม้สายตายังดูน่าขนลุกเหมือนเดิมแต่หาได้แคร์ไม่

“หลังๆ ก็หัดทำตัวน่ารักแบบนี้บ้างสิ ฉันจะได้เอ็นดูนายบ่อยๆ”

อ่า เอินเอินของพี่กันต์กลับมาแล้ว

ว่าไปก็อยากร้องไห้ แหม มีครั้งไหนบ้างล่ะที่อี้เอินยอมลงให้ผม ทำตัวน่ารักแบบนี้แล้วมีเหรอที่พี่กันต์จะไม่ตบรางวัลให้อย่างใจป้ำ

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมก็โน้มหน้าลงปิดริมฝีปากเล็กๆ เป็นกระจับนั้นไว้ แม้ยังรู้สึกปวดหัวไม่หายแต่ก็ข่มใจไว้ ก็ขนมวางไว้ตรงหน้ามีใครบ้างไม่อยากกิน ขอชิมสักนิดพี่กันต์จะไม่เสียใจเลย

มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะเนื้อเนียนที่ต้นแขนอย่างย่ามใจ แต่เหมือนยิ่งขยับตัวร่างกายยิ่งอ่อนแรง อ่าดูท่าว่าผมจะไม่สบายจริงๆ แต่เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งเป็นอะไรตอนนี้ ขอให้พี่กันต์ได้กินขนมอีกสักนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น...

สายตาเริ่มพร่าเลือนขึ้นเรื่อยๆ ขณะโน้มหน้าเข้าหาอีกครั้ง

อ่า เหมือนจะหมดแรงแล้วสิ

“เอินเอินต้องทำตัวน่ารักแบบนี้บ่อยๆ นะ แล้วก็ครั้งหน้า...”

ริมฝีปากที่ใกล้ได้สัมผัสกับขนมหวานซบลงอีกทางแต่ก่อนทุกอย่างจะมืดลงก็ขอให้ได้พูดคำขอสุดท้ายสักนิด

“พี่ขออยู่บนนะครับ...”

 




.............................
ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ
โดยเฉพาะฉาก...ฟะพหานพะดีทรัะ
........
ตอนที่แล้วเรารู้ถึงความเหี้ยมโหดของนายเหนือกันแล้ว
ตอนนี้เราจะมาดูนะคะ ว่าเชลยจะบอบบางได้สักแค่ไหน
แล้วใครจะเป็นผ่ายถูกช่วยกันแน่...
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากค่ะ
ขอบคุณค่าา

.............................
มาแล้วนะคะ
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากค่ะ
ยอมรับว่าตั้งแต่แต่งฉากnc มา
เรื่องนี้มันทำให้เกลียดตัวเองไปเลย ฮ่าๆๆๆ
แต่ก็ต้องขอบคุณจริงๆนะคะ
ตอนหน้านายเหนือไม่สบายนะคะ รุกหนักไปหน่อย -.,-
แล้วใครจะเป็นคนพยาบาลหากไม่ใช่น้องเอิน
ถามว่าจะรักษาธงอีกเสาได้ไหม บอกเลยว่าไม่รู้ กรั่กๆๆๆ
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ :3


ติดแท็ก #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #955 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:34
    ง่าาาาา เด็กขี้ดื้อ55555555
    #955
    0
  2. #941 monokoto1122 (@monokoto1122) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 15:33
    เอินเอิน 555555
    #941
    0
  3. #929 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:01
    ลูกจ๋าา ได้อยู่บนแน่ๆแต่อาจจะได้ขย่ม เอิ้กกกกก
    #929
    0
  4. #920 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:02
    โอ้ยยยยยย555555555 ครั้งหน้าที่กันต์ได้อยู่บ้านแน่ๆๆ คิคิ
    #920
    0
  5. #915 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 03:01
    โว้ยยยย ทำไมเป็นมาเฟียที่ตลกงี้อะ55555555555555555555555

    ว่าาแต่ทำไมมาร์คถึงโดนจับมาอะ แล้วจินยองก็ดูเกรงๆมาร์คนะ แปลกๆ
    #915
    0
  6. #908 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 03:12
    ตอนนี้บอกเลยว่า เรามีความอายแทนแบมมากจริงๆ คืออยากจะแมนแต่แมนไม่สุดไง ขำว่ะ 55555
    #908
    0
  7. #901 Chubbykime (@Chubbykime) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 10:40
    ขำกับความพยายามเมะของพี่กันต์ 555
    #901
    0
  8. #897 bam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 14:44
    โธ่~พี่กันต์คนแมน ความพยายาม(ที่จะอยู่ข้างบน)เป็นเลิศ
    #897
    0
  9. #864 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 07:14
    พยามยามเหลือเกินนะแบม ทำไมน่าเอ็นดีขนาดนี้
    #864
    0
  10. #805 De_Zine (@zinek) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:24
    ทำไมอ่านแล้วขำพี่กันต์5555
    #805
    0
  11. #788 praneekukku (@praneekukku) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 22:47
    เชื่อพี่กันต์คนแมนเลย
    #788
    0
  12. #759 Lorelei (@yoyumito) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 10:15
    โคตรฮา5555
    #759
    0
  13. #750 Mabamcouple (@Mabamcouple) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:37
    ไม่ไหวแล้วขำมากกกก ขำกับความเมะของพี่กันต์ โอ้ยยยย 555555
    #750
    0
  14. #725 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 22:48
    โอ้ยลูกชั้น55555555555555555555
    เมะมากมั้ยลูก55555555555555
    #725
    0
  15. #720 KTuaninuninen7 (@KTuaninuninen7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 07:38
    อ่านแล้วโคตรฮาา55555555555 บรรยายฮามาก พี่กันต์คนแมนจริงๆ ชอบบบบบ
    #720
    0
  16. #695 Yoyowithme (@Yoyowithme) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 17:00
    นี่มันไม่ใช่นายเหนือแล้ว นี่หัวหน้าหมู่ลูกเสือชัดๆ55555
    #695
    0
  17. #683 Friendship_Lee (@capper-konnarak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 00:41
    เป็นมาเฟียที่น่าเกรงขามมาก กลัวจนตัวสั่น
    #683
    0
  18. #670 AhgaseBlood (@AhgaseBlood) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 16:34
    หมั่นไส้พี่กันต์มากกก นางดูมั่นหน้ามั่นโหนกมากอะ #นี่หรือมาเฟีย😂😂😂😂😂
    #670
    0
  19. #636 H E I D I M E (@zodalikethis) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:10
    โงร้ยยย ชั้นสะเทือนใจกับความแมนของมาเฟียจริงๆ มีกรี้ดอีก อู้ยยยย



    เอินเอินของพี่กันต์555555 ชอบจริงๆ
    #636
    0
  20. #610 Aely (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 16:01
    ยังหวังจะเคลมน้องเอินอีกเหรอกันต์ เดี๋ยวก็โดนสมใจอยากหรอก
    #610
    0
  21. #605 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 19:36
    เกลียดความโหดเ-้ยมที่ใช้ไม่ได้จริงนั้นของแบม5555555
    #605
    0
  22. #592 0061. (@nutlovedonghae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 23:05
    ขำน้องโอ้ย 555555 บอกว่าอย่าต่อยกู โดนทีเดียวร่วงเลยลูก ฮือออออ จะช่วยเค้า เค้าช่วยตัวเองแทน จะเคลมเค้า เค้าเคลมตัวเองแน่ๆ
    #592
    0
  23. #532 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:02
    นี่แบมป็นมาเฟียจริงป้ะ โดนต่อยทีเดียวก็ร่วงแล้วอะ55555555
    #532
    0
  24. #471 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 00:49
    ครั้งต่อไป อี้เอินคงยอมให้นายเหนืออยู่บนแน่นอน  ฮานายเหนือ ตกลงมาร์คหรือแบมกันแน่ที่เปนมาเฟีย เพลียย 555
    #471
    0
  25. #419 MM-WN (@MM-WN) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:53
    นายเหนือคนแมนทำฉันหวั่นไหว>\\\< (เดี๋ยวๆคนที่ต้องหวั่นไหวมันต้องเป็นอี้เติ้นไม่ใช่เหรอ)ฟินค่าฟิน
    #419
    0