[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 4 : ลูกหมูตอนที่สาม :: ก่อนธงจะหัก(100%) (ตรวจ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    22 ก.ค. 59

O W E N TM.




 

3

ก่อนธงจะหัก

 

พ่อฮะ พ่อจะพาแบมไปไหนฮะ เด็กชายวัยเจ็ดขวบถามขึ้น ขณะที่ยังเดินตามผู้เป็นพ่อไปเรื่อยๆ

ไปหาเพื่อนใหม่ของแบมแบมไง ชายวัยสามสิบปลายๆ ตอบ ทั้งยังหันกลับมายิ้มให้ รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นทำให้เด็กชายยิ้มตอบกลับไปโดยอัตโนมัติ

เพื่อนใหม่ของแบมเหรอฮะ

ใช่ อยากเจอไหม

อยากฮะ เด็กชายยิ้มร่า แทบจะทันทีที่ได้ยินคำว่าเพื่อน ใหม่

ทั้งสองเดินตามกันมาเรื่อยๆ กระทั่งถึงที่ที่หนึ่งซึ่งดูแสนเลือนรางเท้าของผู้เป็นพ่อถึงได้หยุดลง ก่อนปล่อยมือ ดันหลังเด็กชายเดินไปตรงหน้า

นั่นไงแบม เพื่อนใหม่ของลูกยืนอยู่ตรงนั้น

เด็กชายหันไปยิ้มให้ผู้เป็นพ่อด้วยความตื่นเต้นพักหนึ่ง ก่อนหันกลับไปเผชิญหน้ากับเพื่อนใหม่ที่ว่า ทว่า...

ตุบ!

ไอ้งี่เง่า!’

 

“เฮือก!

“...”

ไม่มีเสียงอะไรทั้งนั้น ความจริงแล้วมันอาจมีเสียงแต่ผมในตอนนี้หูอื้อเกินกว่าจะได้ยินอะไร ผมที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงหลุบตาลงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อนึกได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นแค่ความฝัน

ก็ถือว่าโชคดีอยู่บ้างแหละนะ

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเริ่มขยับ เงยหน้ามองสำรวจรอบตัว ผมจำได้ มันคือบ้านของผมเอง แหงล่ะ โซฟาหลุยซ์ จอมอนิเตอร์ติดพนังขนาดหกสิบนิ้ว และชั้นหนังสือที่ทำจากไม้มะฮอกกานีที่นำเข้าจากแอฟริกกาคงไม่มีทางตั้งอยู่ในบ้านเก่าซอมซ่อนั่นได้แน่

คิดแล้วก็ขนลุก ผมทำใจนั่งบนโซฟาฝุ่นเขลอะแบบนั้นได้ไงนะ

แต่ในขณะที่กำลังสำรวจรอบห้อง พร้อมนึกปลงในความ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ของโลกอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปปะทะเข้ากับคนที่นินทาในใจเมื่อกี้นี้

สายตานิ่งๆ ของเชลยนั่นแหละ

“อะไร” ถามเสียงแหบเสียงแห้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามตีหน้าขรึม คนแมนมันต้องแมนทุกสถานการณ์ครับ แม้ในยามป่วยก็ต้องแมน อย่าให้เชลยได้ใจเกิดเหลิงขึ้นมาทำไง พี่ยังไม่อยากตายทั้งที่ยังหาเมียไม่ได้แบบนี้นะครับ

“...”

“ถามว่ามีอะไร แคกๆ”

สะบัดหน้าหันไปไออีกทาง ดูจากสภาพ ผมว่างานนี้แม่งท่าจะแมนยาก แล้วใครใช้ให้มาตอนนี้วะ เมื่อนึกได้อย่างนั้นพี่กันต์ถึงได้หันกลับไปเค้นถามอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ไอ้คนหน้าตายด้านก็สวนกลับ

“ก็เรียกให้มาเองไม่ใช่เหรอ”

เรียก?

กูจะเรียกให้คนอื่นมาดูสภาพน่าหดหู่ของตัวเองทำไมวะ

ผมนอนนิ่วหน้าคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนหันหน้ากลับไปเมื่อนึกได้แล้วว่าเพราะอะไรอี้เอินถึงได้มานั่งตีหน้ามึนอยู่ในห้องนอนของผม

งั้นเอาตามนี้แหละ

ครับ ว่าแต่นายเหนืออยากทานอะไรไหมครับ ก่อนออกไปผมจะบอกแม่ครัวทำให้

ไม่ต้องหรอก นายออกไปเถอะ

‘…ครับ

‘…’

‘…’

‘…เดี๋ยวก่อน

ครับ?

ไปเรียกอี้เอินมาดูแลฉันด้วย

...และหลังจากนอนกระดิกเท้ารอเชลยตัวน้อยๆ มาปรนนิบัติอยู่นาน สุดท้ายก็เผลอหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นแบบนี้แหละ

จะว่าไป ตอนนั้นคิดอะไรอยู่วะ ถึงได้เรียกอี้เอินมาเนี่ย แล้วมานั่งจ้องแบบนี้กะเอาให้ไข้ขึ้นตายเลยใช่ไหม

“มองอะไร” ค้อนตากลับพร้อมสะบัดหน้าไปอีกทาง

จะไล่ก็ไม่ได้อีก พี่กันต์ใจอ่อนครับ ทำร้ายเชลยอี้เอินที่อุตส่าห์นั่งรอจนผมตื่นโดยการไล่กลับห้องไปตั้งแต่ห้านาทีแรกไม่ได้หรอก

...แต่ผมก็ยอมให้อีกฝ่ายนั่งจ้องแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน!

ว่าแล้วก็พลิกตัวไปอีกทางทั้งคว้าหมอนกอดแนบอก ถ้าไม่ติดว่าหายใจลำบากคงซุกหน้าลงในนั้นด้วย เอาเลย อยากจ้องก็จ้องเลย เพราะพี่กันต์ไม่เห็นครับ

แต่เหมือนผมจะดูถูกเชลยอี้เอินไปนิด ยังไม่ทันได้ยิ้มให้กับความคิดอันชาญฉลาดของตัวเอง อีคนด้านหลังก็เอื้อมมือคว้าหมอนไป แต่มี่ครับ พี่ไม่ให้แน่

“ปล่อย” เสียงเบาไปนิดแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะความเกรงขามมันอยู่ที่น้ำเสียงที่ไหน ว่าจบก็ตั้งหน้าขึงตาขู่ให้ปล่อย แต่ก็นั่นแหละ ผมลืมไปได้ยังไงนะว่าคนตรงหน้าคืออี้เอิน และยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ดึงหมอนในมือไปเลย

“โอ๊ย เจ็บนะเว้ย” ครางหงิงๆ หลังจากล้มฟุบบนเตียง รอให้กูหายก่อนเถอะ!

“เอาหมอนมา”

“...”

“เอามา” ชักสีหน้าสั่ง แต่แทนที่มันจะให้กลับโยนไปอีกทางซะอย่างนั้น ดูท่า เอินเอินคนดีที่เห็นในบ้านร้างคงเป็นแค่ฝันจริงๆ นั่นแหละ ก็ดูสิ ไอ้ตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าแม่งตั้งท่าจะด่ารัวๆ แล้วแบบนี้จะให้นอนหลับได้ยังไง อย่าว่าแต่นอนเลย ถ้าใจร้อนอีกนิดป่านนี้ธาตุไฟก็แตกซ่านไปแล้ว

และเมื่อเห็นว่าอี้เอินไม่ยอมแน่แล้ว ถึงได้นั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่บนเตียง ไม่พูดอะไรอีก กะรอให้อ่อนใจแล้วปัดก้นเดินหนีไปเอง

“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม” แน่ล่ะ เสียงของมันนั่นแหละ ผมหันกลับไปมองอี้เอินทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ไม่แปลกใจหรอกเพราะชินแล้ว แต่อยู่ๆ ก็มาขึ้นเสียงใส่พี่กันต์เนี่ยนะ!

“ลืมไปแล้วรึไงว่าเป็นเชลยน่ะ” ว่าแล้วก็งัดไม้เด็ดที่เคยกำราบสำเร็จออกมาใช้ พร้อมยิ้มย่องในใจว่ารอบนี้ต้องนั่งหงอเหมือนครั้งก่อนแน่ และคราวนี้แหละ!

ฮัวฮ่าๆๆๆ

“จะกินไหมข้าวน่ะ ไม่กินจะได้เอาไปเททิ้ง!

ไอ้เสียงหัวเราะชั่วๆ ในหัวเมื่อกี้เงียบไปทันทีก่อนรีบหันหน้ากลับไปมอง แล้วสังเกตเห็นชามอาหารที่วางบนโต๊ะ ยอมรับครับว่าหิว แต่ไม่รู้ล่ะ มาตะคอกใส่แบบนี้เสียศักดิ์ศรีมาเฟียมากบอกเลย

“พูดดีๆ ไม่เป็นรึไง” แสร้งกระแอมเอียงหน้าบอกอย่างมีจริต บอกเป็นนัยนิดๆ ว่าหัดพูดดีๆ กับกูบ้าง แต่ไม่เลย ก็อย่างเคยนะแหละ มันไม่ฟังผมหรอก

“อ้อ ไม่หิวสินะ” อี้เอินพยักหน้างึมงำกับตัวเอง แล้วหยิบชามตั้งท่าเดินไปอีกทาง

“ด เดี๋ยว” เมื่อเห็นว่ามันเอาจริงถึงได้ยกมือห้ามไว้

“อะไร”

“หิว” จากใจเลย ตั้งแต่เปิดเรื่องมา ไม่เคยเอ่ยประโยคไหนแล้วรู้สึกจริงใจขนาดนี้มาก่อน

“ไม่ได้ยินรึไง หิวน่ะ หิว” ไม่ว่าเปล่า ผมพูดพร้อมยกมือลูบๆ ที่ท้อง

อะไรนะ

เสียศักดิ์ศรีมาเฟีย?

ไม่หรอก แค่กินข้าวเอง อีกอย่าง มาเฟียก็หิวเป็นนะครับ

อี้เอินเดินมานั่งข้างเตียงผมอีกครั้งก่อนยื่นชามข้าวต้มให้ เมื่อเห็นอย่างนั้นถึงได้เงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ

“ทำอะไร” เงยหน้าถามงงๆ แต่อิคนถูกถามแม่-งงงหนักกว่า เอินเอินขมวดคิ้วแล้วตอบกลับ

“กินข้าวไง”

“...”

“...”

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะยังเอาแต่นั่งจ้องหน้าเหมือนกำลังอ่านใจและในตอนนั้นเองที่ผมตัดสินใจทำบางอย่าง

“อ้า” พี่กันต์อ้าปากแล้วหันไปทางมันแล้วยกมือชี้ที่ปาก

“พี่กันต์ไม่สบาย ป้อนข้าวพี่นะครับ”

ปึก

อี้เอินมาชามลงบนข้างๆ ทันทีที่ได้ยืนอย่างนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องด่าผมอยู่แน่ๆ

“เป็นง่อยรึไง”

สะอึกอยู่สักพักแล้วตอบกลับไป

“...ก็มาปรนนิบัติไม่ใช่เหรอ มีหน้าที่ทำก็ทำเถอะ”

“จะกินก็กินเอง”

“ไม่ ก็บอกว่าไม่สบาย แคกๆๆ”

ยังไม่ทันได้พูดจบก็ไอโขลกๆ ออกมาอีกครั้ง ชีวิตนายเหนือมันน่ารันทดแท้ ไม่สบายแล้วยังต้องมานั่งเถียงกับเชลยเชื่อสิ ถ้ายื่นมือมาตบได้คงทำไปนานแล้ว

แต่ในขณะที่ยังเอาแต่นั่งไออยู่นั้น สายตาอันว่องไวของพี่กันต์ก็เริ่มทำงาน แล้วพบเข้ากับใบหน้าที่แสดงถึงความเป็นห่วงนิดๆ ถึงมันจะน้อยนิดจนดูน่าสมเพจก็เถอะ แต่นี่โคตรมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด เมื่อเห็นอย่างนั้นก็แหล...เอ่อ ไอต่อทันที

“แคกๆ ก็คนมันไม่สบายอะ” ย่นคิ้วตีหน้าเศร้า บอกเล่าความทรมานของตัวเองออกไป “ก็แค่ให้ป้อนข้าว แคกๆ แค่นี้ไม่ได้เหรอ แคกๆๆ”

“...”

“ทำงานก็หนัก มีเชลยก็ดื้อด้าน แล้วยังต้องมานั่งเถียงกันแม้แต่ แคกๆๆๆๆ”

ว่าแล้วก็จัดไปชุดใหญ่ แต่ก่อนที่พี่กันต์จะได้ไอเป็นทำนองเพลงของดาจิม ช้อนคันหนึ่งก็ยื่นจ้อมาที่ปาก

“เอา กินสิ” เสียงนิ่งๆ ดังขึ้น ผมเหลือบมองตามองช้อนแล้วแอบยิ้มมุมปาก

โถๆ อี้เอินของพี่ ใสซื่อแบบนี้น้องจะอยู่รอดในสังคมอันโหดร้ายได้เยี่ยงไร

“แคกๆๆๆ”

ไอพอเป็นพิธีแล้วอ้าปากกินข้าวต้มจืดชืดลงคอ

อ้า ฟินครับ ถ้ามีปีกงอกออกมาจากหลังจะไม่แปลกใจเลย

ผมนั่งเคี้ยวข้าวอย่างปลื้มปริ่มพรางแอบเหลือบมองหน้าทื่อๆ ของคนข้างๆ น่ารักครับ ให้ทำหน้าบึ้งกว่านี้พี่ก็ยังว่าน่ารัก แต่ก่อนจะได้อ้าปากกินข้าวอีกคำก็นึกบางอย่างแล้วพูดออกไป

“ถ้าอิ่มแล้วก็เช็ดตัวให้ด้วยนะ”

.

.

.

“อะ”

“...”

“อื้อ เบาๆ”

“...”

“จะ เจ็บ อือ”

ผมที่นั่งตัวเปลือยอยู่บนเตียงครางออกมา ขณะที่คนตรงหน้ายังเอาแต่ขยับ...

ขยับมือมันอะนะ

“โอย เจ็บ!

มึงเช็ดตัวหรือจะลอกหนังกูเนี่ย!

ผมหันไปมองอี้เอินอีกครั้งแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ลดละ ตั้งใจออกแรกเช็ดตัวให้ผมต่อไป ยอมใจกับน้องจริงๆ สั่งอะไรเคยได้ที่ไหน อย่าให้เจ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้เชียว ไม่อย่างนั้นท่านคงนั่งน้ำตาตกใน ที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมานั่งน้ำตาคลอต่อเชลยแบบนี้

“เจ็บโว้ย!!

แหกปากร้องอย่างไม่แคร์กล่องเสียงพร้อมยื้อแขนกลับมา ทว่าอี้เอินกลับยึดแขนไว้และดูท่าว่าจะไม่ปล่อยง่ายๆ

เห้ยๆ ทำแบบนี้อันตรายนะน้อง หมายถึงกูเนี่ยอันตราย

ใครก็ได้บอกพี่กันต์ทีว่านี่ฝันไป มันเกิดอะไรกับเอินเอินของพี่เมื่อกี้นะ ผมนั่งก่นด่าอีคนตรงหน้าที่ตั้งท่าเช็ดตัวให้ผมอยู่อย่างนั้น

ดูสิ ผิวสีน้ำผึ้งของพี่กันต์ คนสวยจะรู้ไหมนะ ว่าแต่ละวันผมต้องสละเวลาหมักตัวนานแค่ไหนถึงจะได้สีผิวที่ดูแมนๆ แบบนี้ แล้วดูนั่นสิ จะถอดเล็บกูรึไง ขัดจังซอกเล็บน่ะ

อ่า ถ้าเป็นพ่อของผมท่านจะทำยังไงนะ ในฐานะ ผู้นำตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ พ่อต้องมีวิธีการกำราบคนพยศสิ ผมเลิกสนใจกับอาการแสบๆ ที่แขนของตัวเองแล้วก้มหน้านึกทันที

จริงสิ ก็ในตอนนั้นพ่อเคยทำให้เป็นตัวอย่างอยู่นี่

ยังจำได้ดี ในตอนนั้น ก่อนวันเกิดครบรอบสิบขวบของผม พ่อกับแม่ตกลงกันไม่ได้ว่าจะจัดงานวันเกิดของผมในธีมงานแบบไหน แต่สุดท้ายก็ตกลงกันไม่ได้จนกลายเป็นว่าทะเลาะกันใหญ่โต

คุณเลิกเอาแต่ใจทีเถอะ

ฉันเนี่ยนะเอาแต่ใจ คุณนั่นแหละที่ไม่เคยฟังฉัน!’

ผมเป็นหัวหน้าครอบครัวนะ

แล้วฉันเป็นนางทาสของคุณเหรอคะ

ในตอนนั้นผมนั่งมองพ่อกับแม่เถียงกันอย่างดุเดือด ในใจแอบกลัวนิดๆ แต่เพราะรอดูฉากเผด็จศึกจัดการกับคนพยศอย่างแม่ถึงได้ไม่ยอมไปไหน

คุณนี่มันดื้อจริงๆ พ่อว่าต่ออย่างไม่ลดละ

คุณกำลังบอกว่าฉันผิดเหรอ

ก็ไม่ใช่รึไง และครั้งนี้เสียงของพ่อดังกว่าปกติ หน้าตาดูขึงขังมาก

อ่า พ่อคือฮีโร่ของผม

ทว่าในขณะที่ผมกำลังนั่งปริ่มอยู่กับความแมนของพ่อทุกอย่างเงียบไป แม่ยืนมองพ่อนิ่ง เพราะยืนหันหลังให้ผมเลยไม่รู้ว่าแม่ใช้สายตาแบบไหนมองพ่ออยู่

คุณ – ว่า – ไง – นะและไม่นานนัก ความจริงไม่ถึงนาทีเลยด้วยซ้ำที่แม่พูดจบพ่อก็ทรุดนั่งคุกเข่ากอดขาแม่ทันที

ที่รักจ๋า เค้าผิดไปแล้ว อย่าโกรธเค้าเลยนะ

และหลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็ไม่ทะเลาะกันอีกเลย

พ่อครับ นั่นคือวิธีกำราบคนของพ่อเหรอครับ

ผมที่นั่งดูพ่อติดพลาสเตอร์ที่หูของตัวเองถามขึ้น แม้สงสัยว่าได้รอยช้ำที่หูนั้นมายังไงแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

ใช่ แต่ต้องใช้กับคนพิเศษเท่านั้นนะ

พิเศษเหรอครับ ผมตาลุกวาว ตื่นเต้นกับคำว่าคนพิเศษของพ่อเหลือเกินพิเศษยังไงครับ

พ่อนิ่งไปเมื่อผมถามจบ ใบหน้าเหมือนอึดอัดนิดๆ ก่อนมองซ้ายมองขวาด้วยสายตาระแวดระวัง แล้วก้มหน้าลงมาหา พร้อมกระซิบเสียงต่ำ

ก็ปีศาจน่ะสิ!’

 

ใช่ ปีศาจ!

มิน่า ผมถึงกำราบอี้เอินไม่ได้สักที ก็นี่น่ะคนที่ไหน ปีศาจชัดๆ

ผมมุ่ยปาก เหลือบตามองทางอี้เอิน ก่อนพยักหน้ากับตัวเองเงียบๆ หน้านิ่งๆ มีฟันเขี้ยวกระชากใจพี่ โหงวเฮ้งแบบนี้ ปีศาจแน่นอน!

แต่ไม่หรอก ต่อให้เป็นปีศาจก็ไม่รอดมือพี่กันต์แน่ครับ ก็เคล็ดลับกำราบคนของพ่อที่สืบทอดรุ่นต่อรุ่นมาถึงมือผมแล้วนี่ไง!

“มองแบบนั้นมีอะไร”

อี้เอินถาม ทั้งขมวดคิ้ว แต่ผมยังเอาแต่ยิ้ม และก่อนที่อีกฝ่ายจะได้พูดอะไรออกมา ผมก็ตั้งท่ากระโจนตัวพุ่งเข้าคว้าเอวบางๆ นั่นไว้ทันที

“เหวอๆๆ”

แต่ผิดคาดไปนิด เหมือนผมออกตัวแรงไปหน่อย ทำให้อี้เอินที่นั่งบนเก้าอี้ล้มลงไปด้านหลังทั้งที่ผมยังกอดเอวไว้แน่น

ตุบ

ปึก

กะละมังน้ำอุ่นและผ้าเช็ดตัวกระเด็นไปอีกทาง แต่ไม่สนหรอก

ผมเงยหน้าที่ซุกอยู่บนอกขึ้นมองใบหน้าที่เหมือนเริ่มโกรธจัดของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้เนี่ยนะ

“หึหึ”

ผมหัวเราะในลำคอ ไม่สนใจกับใบหน้านั้นสักนิด แน่ล่ะ ก็ตอนนี้ผมกำราบอี้เอินได้แล้วนี่ ซ้ำตอนนี้ยังอยู่ข้างบนซะด้วย

“อี้เอิน นายเสร็จฉันแน่!

พูดจบก็ตั้งท่า ก้มหน้าโน้มตัวเข้าหาลูกหมูน้อยที่นอนนิ่งรอให้ไอ้เสืออย่างพี่กันต์ขย้ำให้หนำใจ แต่ยังไม่ทันได้ขย้ำหมูให้สาใจพี่ อิคนด้านล่างก็สวนมาด้วยหน้าแข้ง

ปึก

และหลังจากนั้น พี่กันต์ก็ไม่คิดคร่อมน้องเอินอีกเลย...

อาเมน

 

“โอ๊ย เจ็บๆ”

เสียงครางโอดโอยดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ก่อนผมค้อนตามองคนข้างๆ ที่ยังนั่งช่วยเอาถุงน้ำแข็งประคบจมูกให้เงียบๆ

ทั้งที่ไม่สบายแท้ๆ แทนที่จะได้พัก แต่กลับต้องเจ็บตัว จะรู้ตัวไหมนะ ว่าที่ผมต้องมานั่งเจ็บตัวแบบนี้เพราะใครดูสิ ทำคนอื่นเจ็บตัวแล้วยังนั่งหน้านิ่งได้อีก ไม่อำมหิตจริงทำไม่ได้นะครับ

สรุปแล้วกูรับเชลยหรือหมาบ้ามาอยู่ด้วยวะเนี่ย

ยิ่งคิดยิ่งขนลุก นี่แค่สามเดือนกว่าตัวพี่ก็ช้ำขนาดนี้ นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าครบสัญญาจะเป็นยังไง

กว่าจะครบสัญญามึงไม่กลายเป็นเมียมันไปแล้วเหรอวะ

แต่ขณะที่ยังฟุ้งซ่านอยู่นั้นเสียงของเพื่อนบังเกิดเกล้าก็ดังขึ้นในหัว

แต่เมียเนี่ยนะ?

อย่างพี่กันต์จะเป็นเมียใครได้ บอกเลย แมนแบบนี้ ทำหน้าที่สามีที่เคารพเท่านั้นครับ

“โอ๊ย เบาๆ หน่อย”

แต่มีความสุขกับความคิดตัวเองได้ไม่นาน อี้เอินก็กดถุงน้ำแข็งลงมาอีกครั้ง ทำให้ผมหันไปเอ็ดอย่างอดไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่วายเป็นฝ่ายหัวหดได้แต่สบถในลำคอ

เจ็บแล้วจำครับ หลังจากที่น้องนางประทานตีนให้พี่ก็ไม่กล้าขึ้นเสียงใส่อีกเลย

ไม่รู้ว่าแค้นอะไรนักหนา จะบอกว่าแค้นสะสมคงไม่ใช่ เพราะเรื่องในตอนนั้นก็ไม่หนักหนาอะไร ก็แค่ถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กดริ้งก์ที่ถูกส่งมาให้พี่เขมือบเล่นแค่นั้นเอง...

ความจริงแล้วเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน...

ผมจำได้ดี เพราะวันนั้นมันเป็นวันที่ยุ่งสุดๆ

โอ๊ยย อะไรวะผมที่เอาแต่หน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับเอกสารตรงหน้าร้องออกมา พร้อมยกมือขยี้ผมตัวเอง เหมือนกับว่าถ้ายังอยู่กับเอกสารพวกนี้ต่ออีกสักนาทีผมต้องระเบิดตัวเองตายแน่ๆ

เป็นอะไรรึเปล่าครับ เสียงของจินยองที่ยืนอยู่ข้างๆ ดังขึ้นทำให้ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที

ไม่ทำแล้วได้ไหมอะ ว่าอย่างออดอ้อนพลางส่งสายตาวิ้งๆ อ้อนวอนแต่ก็แค่นั่นแหละคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามหาปีศาจชัดๆ

เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ

...

อดทนหน่อยนะครับ ว่ายิ้มๆ แต่คำพูดมันเชือดเชือนหัวใจพี่กันต์ยิ่งนัก

แหงล่ะ หนึ่งชั่วโมงก่อนก็พูดแบบนี้นี่

ชิ จิปากในลำคอแสดงออกถึงความไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ยังก้มหน้าทำงานต่อ

ให้ตายเถอะ ผมเป็นแค่เด็กอายุสิบแปดนะ เป็นช่วงวัยรุ่นระยะสุดท้ายที่ควรใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยงก่อนเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพแล้วนี่อะไร มันอะไร๊ ทำไมกูต้องมานั่งทำงานงกๆ แบบนี้

จำไว้นะแบม พอลูกโตขึ้น ลูกจะมีอำนาจแล้วทำอะไรก็ได้

โกหกทั้งเพ ตอนนี้ผมอยากกระชากคอเจ้าของประโยคนั้นแล้วแหกปากใส่หน้าว่า ชีวิตแบบนั้นมันไม่มีจริงหรอก!

ผมในตอนเด็กดูตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าอำนาจ กระทั่งตอนนี้ผมถึงได้มานั่งคิดว่าการที่พ่อพูดแบบนั้น แล้วพยายามสร้างภาพการเป็นนายเหนืออันสวยหรูให้ผมเห็น อาจเป็นเพราะอยากเขี่ยตำแหน่งนายเหนืออันหนักอึ้ง มาให้ผมแล้วเผ่นแนบไปฮันนีมูนกับแม่ที่แคนาดามากกว่า

เฮ้อ

เอาเถอะ ก็ถูกหลอกแล้วนี่ ทำไงได้

ผมได้แต่ทอดถอนใจกับตัวเองแล้วเริ่มตั้งใจกับงานตรงหน้าต่อไป ก็เขาบอกว่าเหลืออีกนิดก็คงอีกนิดจริงๆ แหละวะ

รีบทำรีบเสร็จจะได้กลับไปพักสักที

จริงสิครับ เสร็จงานนี้แล้ว นายเหนือต้องแวะไปตรวจดูความเรียบร้อยที่ผับด้วยนะครับ

ฮะ

ก็ผับน่ะครับ ไปตรวจดูความเรียบร้อย ให้คนอื่นเห็นหน้านายเหนือบ้าง

อยากเห็นหน้าฉันก็เอารูปให้ดูสิ สวนกลับทันควัน

แต่นายเหนือควรแวะไปดูบ้างนะครับ

ทำไมต้องแวะ ไม่เห็นหน้าฉันแล้วไม่มีแรงทำงานรึไง

เปล่าครับ แต่มันเป็นสิ่งที่นายเหนือควรทำครับ โอ้ มัดมือชกกูชัดๆ

ผมได้แต่งึมงำในใจแล้วพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจ

พ่อฮะ โตขึ้นแบมจะเป็นเหมือนพ่อฮะ

ใครก็ได้ ช่วยเอาอะไรไปปิดปากไอ้เด็กช่างฝันนั่นทีเถอะ!

 

สวัสดีครับ นายเหนือ

สวัสดีค่ะ นายเหนือ

นายเหนือครับ เชิญทางนี้ครับ

ยินดีต้อนรับครับ บลาๆๆ

ผมยกมือขึ้นแคะหู เมื่อเริ่มเบื่อกับคำพูดน่ารำคาญที่ได้ยินตั้งแต่เดินลงจากรถจนถึงตอนนี้ที่เดินสำรวจผับจนทั่วแล้ว ผมเท้ายังสาวเดินตามผู้จัดการร้านที่เอาแต่เดินยิ้มขยิบตาให้ทั้งที่ปากยังพร้ำพูดถึงอะไรสักอย่างที่ผมไม่เข้าใจเท่าไหร่

ตอนนี้ทางผับพยายามปรับปรุงหลายอย่างให้ดูทันสมัยมากขึ้น รับสมัครพนักงานเพื่อรองรับความต้องการของลูกค้า แล้วก็นี่ครับ...

...

นายเหนือ

...

นายเหนือ นายเหนือครับ

ห ห๊ะ? อ้อ มีอะไร

พวกเราดีใจมากนะครับที่นายเหนือแวะมาที่นี่

เอาเถอะ มันเป็นหน้าที่นี่ ก็หน้าที่ที่ถูกยัดเยียดให้นั่นแหละ

ขอบคุณครับ งั้นพวกเราไปต่อกันเถอะครับ

อืมผมพยักหน้าให้กับผู้จักการ้านที่เดินนำพวกเราไปอย่างนั้น ก่อนยกมือปิดปากหาวคล้อยหลัง

ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กี่โมง รู้แค่ว่าตอนนี้ผมโคตรง่วงเลย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการเข้ามาตรวจดูผับมันจะน่าเบื่อขนาดนี้

กระทั่งตรวจดูจนแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ถึงได้หันกลับไปบอกคนจินยองว่าตอนนี้ควรจะกลับบ้านไปพักได้แล้ว

ทว่า...

จินยอง กลับ...ด้านหลังว่างเปลjา เพราะไอ้คนที่ว่าหายตัวไปเรียบร้อย เยี่ยมครับ ดีจริงๆ

คุณจินยองออกไปคุมงานอีกทางน่ะครับ อีกเดี๋ยวคงกลับมา

อ้อ งั้นเหรอพยักหน้ารับ ทั้งเริ่มหงุดหงิดเล็กๆ

นายเหนือจะไปรอที่ห้องรับรองไหมครับ

ไม่ต้องหรอก ผมโบกมือ ฉันนั่งรออยู่นี่แหละ

ว่าจบก็หันหน้ามองหาเก้าอี้ แล้วทิ้งตัวนั่งลงทำท่าเหมือนไม่คิดอะไรแม้ในใจโค-ตรหงุดหงิด

แต่ยังดีหน่อยเพราะที่ที่ผมกับผู้จัดการผับยืนอยู่ตอนนี้คือโซนวีไอพีที่ค่อนข้างส่วนตัวฉะนั้นจึงไม่มีใครเดินผ่านมาเยอะเท่าไหร่ซึ่งก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

งั้นผมไปเอาน้ำมาให้นะครับ

อืม พยักหน้าบอกส่งๆ เพราะตอนนี้เหนื่อยจนไม่อยากสนใจอะไรแล้ว และเมื่ออีกฝ่ายเดินหายไปถึงได้ยกมืออ้าปากหาวพร้อมบิดขี้เกียจ

สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมา นอกจากตอนที่ไปเข้าค่ายลูกเสือตอนประถมหก ก็ไม่เคยคิดถึงผ้าห่ม และเตียงอุ่นๆ ที่บ้านขนาดนี้มาก่อน

คุณ

นึกดูสิ เตียงหนาๆ หมอนนุ่มๆ กับผ้าห่มอุ่นๆ

คุณครับ

อา ว่าแล้วก็อยากทิ้งตัวลงนอน

คุณ!

อะ แต่ยังไม่ทันจะได้ทิ้งตัวลงนอนเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมรู้สึกถึงบางอย่างสะกิดเข้าที่ไหล่ และแทบจะทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองสองสายตาก็พลันชะงักค้าง

เป็นอะไรรึเปล่าครับ

โอ้ ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่านี่คือความจริง

คุณครับ

อีกฝ่ายว่าทั้งยื่นมือโบกไปมา ทั้งส่งสายตากังวลมาให้

คุณ

ยังคงเรียกแต่ถึงได้ยินผมก็ยังเอาแต่นั่งมองตาปริบๆ อ่า ดูข้อมือนั่นสิ ปลายนิ้วยาวๆ ที่วาดไปมา ไหนจะปากชมพูบางเรื่อที่เอาแต่เรียกผม น่ารักน่าหยิกซะไม่มี แล้วไหนจะผิวขาวเนียนๆ น่ากัดน่ากอดนั่นอีก

แม่ฮะ แบมว่าแบมเจอนางฟ้า

นี่คุณ!’

อะ อะไรตอบเสียงเบาเหมือนเพิ่งได้สติกลับคืนมา

เป็นอะไรรึเปล่าครับ

...ป เปล่า

แน่ใจนะครับ หน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ

อืม ฉันไม่เป็นไร ยิ่งถามย้ำพี่กันต์ยิ่งอดปริ่มไม่ได้ และเมื่อแน่ใจแล้วว่าผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ อีกฝ่ายถึงได้พยักหน้าก่อนจัดการหยิบเบียร์และแก้วบนถาดวางบนโต๊ะตรงหน้าด้วยท่าทางเรียบร้อย

เด็กนั่งดริ้งก์เหรอ?

เมื่อนึกได้อย่างนั้น ใบหน้าของผู้จัดการร้านที่เอาแต่ยืนขยิบตาให้ผมก็ผุดขึ้นมาทันที และตอนนี้แหละถึงได้รู้ว่าทำไมถึงได้ขยันขยิบตาให้ผมนัก!

นี่ครับ ว่าพลางรินเบียร์ใส่แก้ว แม้รู้สึกเสียดายในความผุดผ่องนิดๆ แต่สุดท้ายก็ยอมรับแก้วนั้นมา โถ หน้าตาก็ออกจะดี ไม่น่าทำตัวแบบนี้เลยพ่อคุณ

ผมได้แต่ลอบถอนใจกับตัวเองเงียบๆ ก่อนเริ่มตั้งสติแล้วบอกตัวเองว่าอย่าเผลอใจกับคนแบบนี้เด็ดขาด แต่เมื่อเงยหน้าสบเข้ากับสายตานิ่งๆ ชวนหวั่นไหวนั่นแล้วก็อดไม่ได้จริงๆ

งานนี้โทษพี่กันต์ไม่ได้นะครับ

ผู้จัดการให้นายมาเหรอ

เลียบเคียงถามพอเป็นพิธี

ครับ

อ้อ งั้นคงรู้ใช่ไหมว่าต้องทำไง

ครับ รับคำทั้งยิ้มออกมาและนั่นยิ่งทำให้มั่นใจว่าน้องไปแน่แล้ว

งั้นก็จัดการสิ

ครับ?

ก็นายเป็นเด็กนั่งดริ้งก์ไม่ใช่เหรอ

แต่นั่งรอแล้วรอเล่า เด็กนั่งดริ้งที่ว่าก็ไม่ยอมทำอะไรสักที สุดท้ายผมที่ทนไม่ไหวถึงได้เงยหน้าขึ้นกะถามว่ารีรออะไรแต่กลับพบเข้ากับใบหน้างุนงงนั้นแทน

มีอะไร หรือลืมไปแล้วว่าเป็นเด็กนั่งดริ้งก์

...

เด็กนั่งดริ้งก์น่ะ เข้าใจไหม เด็กที่ร้านจ้างมานั่งเป็นเพื่อนคุยกับแขกในร้าน แล้วบางทีอาจมีจับนิดจับหน่อย โถะ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้สอนอีก

ไม่รู้ว่าตาฝาดไปเองรึเปล่า เพราะยิ่งอธิบายคนตรงหน้ายิ่งมีสีหน้าทะมึนทึง จนผมอดสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้

มองแบบนั้นหมายความว่าไง ไม่รู้ว่าแอร์เย็นหรือเป็นผลจากสายตาดุๆ คู่นั้น มันทำเอาผมอดยกมือลูบแขนตัวเองไม่ได้จริงๆ

ตอนสมัครงานเขาไม่ได้บอกรึไง ว่ามันต้องเปลืองตัวขนาดนี้ว่าพร้อมลุกขึ้นเตรียมชี้นิ้วสั่งสอน

จริงๆ เลยนะ ทำไมถึงได้งี่เง่าขนาดนี้ นี่ ฉันจะบอกให้นะว่าไอ้งานเด็กนั่งดะ...

พลัวะ

ผลัก

นะ นายเหนือ

ยังไม่ทันได้พูดจบ ทั้งร่างก็ทรุดตามแรงเมื่อคนน่ารักที่ว่ายกเท้าถีบยังดีที่จินยองที่เพิ่งเดินเข้ามารับร่างไว้ทันไม่งั้นคงได้นอนจูบพื้น

นายเหนือ นายเหนือครับ เสียงของจินยองยังดังอยู่อย่างนั้น ขณะที่ผมยังนั่งช็อคอยู่ที่เดิม

เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ใครก็ได้ช่วยบอกทีเมื่อกี้ผมโดนถีบใช่ไหม

เมื่อกี้ฉันถูกถีบ หันกลับไปบอกจินยองที่นั่งหน้าซีดปากสั่นอยู่ด้านหลัง ไม่อยากเชื่อนักว่าเมื่อกี้จะเป็นความจริง ให้ตายเถอะ ใครมันจะไปคิดว่าผับนี้มันจะดิบเถื่อนขนาดนี้ มีที่ไหนเด็กนั่งดริ้งก์ถีบลูกค้า อีกอย่างผมเป็นนายเหนือนะ นายเหนือที่ต้องเจียดเงินของตัวเองมาจ้าง

กึก กึก

แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เด็กนั่งดริ้งก์มหาภัยก็สาวเท้าเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งยกนิ้วชี้หน้าก่อนเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงดุๆ

กูไม่ใช่เด็กนั่งดริ้งก์!!’

 

ความจริงจะโทษผมไม่ได้หรอก แน่ล่ะ ก็ใครใช้ให้มาทำสายตาวิ้งๆ สะกิดเรียกผมยิกๆ ว่าคุณครับๆ กันล่ะ คิดแล้วก็อดมุ่ยปากด้วยความน้อยใจไม่ได้ ก่อนเหลือตาขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงที่ยังเอาแต่จ้องผมเขม็ง

“มองอะไร”

“หนาว”

ผมที่นอนอยู่บนเตียงพูดพร้อมกระชับผ้าห่มบนตัว ทำท่าออดอ้อน จะว่าหนาวก็ไม่ใช่เพราะตอนนี้ในห้องผมเปิดแอร์ที่ไหน ถ้าจะหนาวก็คงเพราะสายตาเย็นๆ ของอี้เอินมากกว่า

“หนาวจริงๆ นะ” ว่าอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังทำหน้าไม่เชื่อ และเหมือนครั้งนี้จะได้ผล อี้เอินเริ่มขยับตัว โน้มเข้าหากระชับผ้าขึ้นคลุมตัวให้

“ดีขึ้นรึยัง”

“งืออ”

ส่ายหน้าครางบอกช้าๆ อย่างน่าสงสาร โถคุณ อย่าหาว่าสำออยเลย แต่โอกาสแบบนี้มันหายาก

“กอดหน่อย”

“...”

“ก็ห่มผ้าไม่หนาวเท่าห่มเนื้อนี่” บ่นงึมงำ แต่สุดท้ายน้องนางก็ยังเงียบ แบะเมื่อเห็นอย่างนั้นพี่ก็จัดการงัดไม้เด็ดออกมาใช้อีกครั้งตามประสาคนแมนเขาทำกัน

“ขอแค่นี้ไม่ได้เหรอ แคก”

“...”

“แคกๆๆ หนาว แคกๆ”

“เอาล่ะ พอๆ เลิกไอได้แล้ว”

มุมปากยกขึ้นทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ก่อนขยับตัวไปอีกทางเว้นที่ให้น้องเอินที่กำลังเลิกผ้าห่มสอดตัวเข้ามา “กอด”

ไม่ว่าเปล่า พี่กันต์จัดการอ้าแขนรวบเอาร่างแน่งน้อยเข้ากอดไว้แน่นและสุดท้ายก็ไม่วายแนบแก้มซบอกอุ่นๆ

“อุ่นจัง”

พึมพำด้วยความดีใจ ก่อนจัดการซุกหน้าลึกเข้าไปทั้งในใจยังยิ้มย่อง

อ่า ถ้านี่เป็นฝันคงเป็นฝันดีที่สุด

สองคนนอนกอดกันและที่สำคัญมีแต่อี้เอินคนน่ารัก

“...นี่”

เรียกทั้งช้อนตาขึ้นมอง ก่อนสบเข้ากับสายตาเย็นๆ ของอีกฝ่าย กะจ้องให้แข็งตายเลยรึไง แอบบ่นในใจกระทั่งสุดท้ายทนไม่ไหว ถามออกไปในที่สุด

“มองแบบนั้น เกลียดฉันมารึไง”

“...”

“เรื่องเข้าใจผิด ผ่านๆ มาแล้วก็ลืมไปเถอะ” อีกอย่าง ผมถูกถีบนะ คงไม่ต้องให้สาธยายใช่ไหมว่าสภาพผมในตอนนั้นมันอนาถแค่ไหน

“ทำเหมือนกับเกิดมาไม่เคยเข้าใจอะไรผิดงั้นแหละ อีกอย่างเป็นคนเดินเอาเบียร์มาให้ฉันไม่ใช่รึไง แล้วแบบนี้จะไม่ให้...”

“เงียบเหอะ” เงยหน้าขวับทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น เหมือนเดิมสายตาที่มองมายังเรียบนิ่ง จนถึงตอนนี้ถึงเริ่มไม่มั่นใจว่าใครกันแน่ที่เป็นเชลย และยังไม่ทันได้พูดอะไร คนที่นอนนิ่งทำตัวเป็นหมอนข้างที่ดีถึงได้ขยับตัวเอื้อมมือขึ้นรั้งผ้าห่มที่ร่นลงกว่าครึ่งขึ้นห่มให้

“เงียบแล้วก็นอน”

“อือ”

อ่า น้องเอินของพี่น่ารักแบบนี้สัญญาว่าหายไข้แล้วจะตกรางวันให้อย่างงาม

ว่าแล้วก็ซุกหน้าลงอีกครั้งทั้งสูดเอากลิ่นสบู่อ่อนๆ บนตัวให้ชื่นใจสักรอบ

แต่เชื่อเถอะว่าความสุขอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะยังไม่ทันที่พี่กันต์จะหนำใจกับกลิ่นตัวของเชลยประตูห้องก็เปิดผ่างออกก่อนตามเข้ามาด้วยร่างสั้นๆ ของชะนีแคระ

ปึก!

“ที่รักขา ได้ข่าวว่าไม่สบายเหรอคะ มามะคนดี มินยองคนนี้จะพยาบาล”

 

 





.............................
คิดทอล์กไม่ออกเลยค่ะ TvT
แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ตามถึงตอนนี้นะคะ
.
อ้อ อีกอย่างถ้าจะบอกว่าน้องเอินก็เคยถูกนายเหนือกินมาแล้วเหมือนกัน
จะมีใครเชื่อไหม...?


................................
มาแล้วค่ะ (' ')
สวัสดีปีให่นะคะทุกคน
มาทายกันไหมว่าคนที่โผล่มาตอนจบคือใคร ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ
และสุดท้ายนี้...


ฉันคือนางเอกของเรื่องนี้ อี้เอินคือใคร ไม่รู้จัก
...ค่ะ
ไม่รู้ว่ามินจะมาตบน้องเอิน หรือจะช่วยน้องเอินกระทืบพี่กันต์ ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

ติดแท็ก #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #956 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:59
    5555น้องแบบอ๊องเสมอต้นเสมอปลายมากลูก
    #956
    0
  2. #930 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:13
    คู่หมั่นมาหาแล้วค่ะพี่กันต์
    #930
    0
  3. #921 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:16
    ห้ะ น้องเอินเคยโดนกินเหรอ...
    #921
    0
  4. #865 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:11
    คนแมนเหมือนงานจะเข้าเลยนะจ้ะ
    #865
    0
  5. #847 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:36
    5555555 งานเข้าแล้วอ่าแต่คนแมนอ้อนน่ารักเชียวนะ
    #847
    0
  6. #760 Lorelei (@yoyumito) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 10:34
    ความซวยมาเยือนคนแมนล่ะ555
    #760
    0
  7. #726 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 22:57
    ชิปหายละ 5555555555555555
    อยากอ่านพาทของอี้เอินจริงๆ
    #726
    0
  8. #696 Yoyowithme (@Yoyowithme) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 17:16
    เป็นมาเฟียที่เปลืองตัวมากค่ะ ครบสัญญาจะไม่ท้องใช่มั้ย55555
    #696
    0
  9. #684 Friendship_Lee (@capper-konnarak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:00
    อ่านแล้วฮาเี มาเฟียผู้เข้มแข็งถูกน้องเอินจับกด
    #684
    0
  10. #671 AhgaseBlood (@AhgaseBlood) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:03
    อนิจจัง แบมแบม~ ไปแย่งบทของแจ๊คสันทำมยยยย😅😅

     ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า บุคลิกพี่กันต์ นี่มันแจ๊คสันชัดๆเลยยยย

    มาเฟียอะไรติ๊งต๊อง #นี่หรือมาเฟีย
    #671
    0
  11. #637 H E I D I M E (@zodalikethis) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:19
    จริงๆแล้วชอบทุกประโยคเลยค่ะ ฮาทุกประโยค พอเลื่อนๆลงมา

    อ่าว อันนี้ก็ฮา5555 เลยไม่รู้จะเม้นท์ประโยคไกนเลย


    แต่ชอบความแมนที่คิดไปเองของพี่กันต์จริงๆ


    #637
    0
  12. #611 Aely (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 16:29
    นางมาแล้วววว
    #611
    0
  13. #606 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 19:42
    เป็นนายเหนือที่เพ้อมากอ่ะ55555
    #606
    0
  14. #534 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 18:28
    ฮาคำบรรยายของเอินมาก ร่างแน่งน้อย ฮือออ น้องเอินของพี่กันต์
    #534
    0
  15. #472 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 02:02
    นายเหนือควรรับรุ้ได้แล้วว่าตัวเองเป้นเคะ แถมยังอ้อนแอ้น 55555
    มินยองมาแล้ว เฮ้ออ แค่ประโยคเดียวก็ปวดหัวแทน
    #472
    0
  16. #412 maprang2536 (@maprang2536) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 01:57
    ยัยมาเฟีย หล่อมามั้ง เท่มากมั้ง น้องเอินจัดการเลยลูกมาเฟียติ๊งต๊องแบบนี่ต้องโดนกำราบ
    #412
    0
  17. #319 MBisme (@MBisme) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 12:25
    มินยองมา วงแตกละแกกกกกกก พี่กันต์รถไฟชนกันแล้ว ตัวใคนตัวมันครับพี่น้อง จะมีโมเม้นน้องเอินหึงพี่กันต์กะมินยองปะนิ
    #319
    0
  18. #286 Tooktik_J (@241037) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:48
    คำสอนของพ่อ... 5555
    ฉากกอดทำเราเขินแหละ อี้เอินพูดน้อยแต่ทำไมน่ารักมากกก
    //เอินโดนกันต์กินเราเชื่อนะคะ ชอบบบ สนับสนุนให้นายเหนือสมปรารถนาสักที สงนางแรงง
    #286
    0
  19. #244 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:42
    สรุปแล้วทุกคนยกเว้นนายเหนือน่าสงสารหมด 55555555
    #244
    0
  20. #216 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:53
    แบมนางอ้อนแรงมาก นี้คงไม่รู้ตัวเองงง
    #216
    0
  21. #206 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:09
    โอ๊ยยยย รักพี่กันต์คนแมนแรง พี่กันต์อ้อนแรงมาก 55555
    #206
    0
  22. #187 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 21:42
    นางอาจจะร่วมมือกับเอิน รวบรัดตัดตอนกินนายเหนือ555
    #187
    0
  23. #181 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 13:49
    ตายๆๆๆ
    ฮากับมโนของพี่กันต์อยู่ดีๆๆชนีมาขัดขวางซะงั้น 555
    #181
    0
  24. #142 kungking (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 10:29
    นายเหนืองานเข้า555
    #142
    0
  25. #128 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 19:04
    ทำไมเอินมีอำนาจเยอะจัง 555555 พี่กันต์เคยคิดไหมว่าตัวเองต้องยอมตลอดเลยนะ นี่ก็ไปอ้อนเขาอีก 6555
    #128
    0