[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 10 : ลูกหมูตัวที่แปด :: จำเลยรักกันต์พิมุก(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    9 เม.ย. 59

O W E N TM.





8

 

 

“เฮ้อ มึงนี่จริงๆ เลยนะ”

“มองหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง”

เสียงบ่นงึมงำของใครคนหนึ่งดังเข้าหู ก่อนอยู่ๆ หัวของผมจะรู้สึกปวดตุบๆ เหมือนมีใครเอาไม้กระบอกมาฟาด

อ่า ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นนะ

“มาร์ค อย่าบอกนะว่ามึงไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันอันตราย”

มาร์คเหรอ อืม ที่แท้ก็อี้เอินนี่เอง แต่อีกคนเป็นใครกันนะ

“ไม่รู้จักระวังตัวเองเลยนะมึง”

“ตายห่าขึ้นมากูไม่ไปเก็บศพนะครับ”

ตายห่า? ใครกำลังจะตายนะ หรือจะเป็นน้องเอิน

“ปากเสีย”

อืมใช่ ต้องเป็นอี้เอินแน่ๆ ก็พ่อของผมเป็นคนสั่งฆ่าอี้เอินเองนี่นะ

“เอ้า ที่กูพูดมันผิดเหรอ อีกอย่างเอาเงินมาเลย ค่าจ้างน่ะ”

“เออ ตามมาเอาข้างนอกก็แล้วกัน”

ปึก

แต่ตายเหรอ

“เห้ย!

ผมสะดุ้งตื่นทันทีที่เริ่มนึกอะไรขึ้นได้ ใช่ ก็ตอนนี้น่ะอี้เอินกำลังตกอยู่ในอันตรายหากยังมัวแต่นอนก็กลัวว่า

“โอ๊ย” แต่เพียงแค่ขยับตัวความรู้สึกร้าวก็พุ่งเข้าเล่นงาน จนสุดท้ายแล้วผมได้แต่คลานลงจากเตียงช้าๆ ไม่ครับ ถึงแม้ตัวจะเจ็บแต่เมียรักตกอยู่ในอันตราย หากเรื่องแค่นี้พี่ยังช่วยน้องไม่ได้ ชีวิตพี่คงไม่มีค่า ฉะนั้นรอพี่กันต์หน่อยนะครับ

“เอิน”

ว่าแล้วก็ตั้งหน้าคลานต่อแต่ในขณะที่กำลังรวบรวมแรงเอื้อมมือหมายเปิดประตูอยู่นั้น ใครสักคนก็เดินผลักประตูเข้ามาด้านใน

ปึก

“โอ๊ย ไอ้เวร”

ผมพึมพำทั้งยกมือกุมหัวเมื่อประตูกระแทกเข้าหัวอย่างจัง แต่ยังไม่ทันอะไรมากกว่านี้ เสียงนุ่มๆ แสนคุ้นหูก็ดังขึ้น

“ไปนอนทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

“ฮือ อี้เอินอ่า” ใครก็ได้ช่วยกูด้วย จะตายแล้วครับ ลำพังแค่ลากสังขารออกมาจากเตียงก็จะแย่อยู่แล้ว แล้วนี่อะไร ทำไมน้องถึงไม่ระวังเอาซะเลย

ผมนอนเบ้หน้าทั้งส่งสายตาอ้อนวอนให้คนที่เอาแต่ยืนค่ำหัวอยู่อย่างนั้น ก่อนอี้เอินจะถอนหายใจออกมา เหมือนไม่สนใจความเป็นความตายผมงั้นแหละ

“มานี่มา”

“อื้อ” ผมนอนนิ่งมองอี้เอินที่เพิ่งเดินไปวางถาดบนโต๊ะเดินมาทางผมที่ยังนอนกุมหัวนิ่วหน้าอยู่บนพื้นก่อนย่อตัวช่วงพยุงผมให้ลุกขึ้นมาช้าๆ ทั้งปากยังว่าต่อไป

“ตื่นแล้วทำไมไม่นอนต่อล่ะ”

“ก็ตอนนี้มันใช่เวลานอนที่ไหน” ว่าจบก็ยกมือคล้องคอ แน่ล่ะ ชีวิตเมียแขวนอยู่บนเส้นด้ายใครมันจะไปหลับลงล่ะครับ “แล้วเอินไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“ไม่นิ”

“จริงเหรอ” เอียงหน้าถามอีกครั้งก่อนย่อตัวลงนั่งบนเตียง และเมื่อเห็นว่าอี้เอินยังพยักหน้ารับเงียบๆ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“แล้วพวกเราจะเอาไงต่อดีล่ะ”

“เอาไง?”

“ก็พวกเราโดนจับตัวมาไม่ใช่เหรอ” ผมถามทั้งทำหน้าเหลอหลา ใช่ เมื่อคืนอยู่ๆ ผมก็วูบไปคงเป็นเพราะคนที่พ่อส่งมาจัดการกับอี้เอินแน่ๆ

แต่ริอาจปิดตำนานรักมาเฟียมันไม่ง่ายนักหรอก คุณรู้ใช่ไหมว่าผมเป็นใคร กันต์พิมุกหัวหน้านะครับ ฉะนั้นบอกเลยไม่ได้แอ้มพี่แน่นอน ผมนั่งยิ้มให้ตัวเองเงียบๆ แล้วหันหน้ากลับไปมองอี้เอินอีกครั้งเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้

แน่ล่ะ ก็ถ้าครั้งนี้มีชีวิตรอดกลับไปได้ เอินอาจซึ้งน้ำใจพี่ ยอมทำตัวเป็นภรรยาที่ดี ไม่เอะอะตี เอะอะซ้อมเหมือนเมื่อก่อนก็ได้

“เอิน พวกเราต้องรีบออกไปนะ”

“ไม่ต้องรีบหรอก”

แต่อี้เอินกลับมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ทุกข์ร้อนอะไร ทั้งยังหันกลับไปหยิบชามข้าวมาถือไว้แล้วหันกลับมามองผม “กินข้าวกินสิ”

ผมได้แต่นั่งมองข้าวต้มในชามนิ่งก่อนยอมอ้าปากกินข้าวต้มที่อี้เอินป้อนให้ แต่ก็ยังไม่ยอมตัดใจพูดออกไปอีกครั้ง “แต่เอิน พวกเราถูกจับตัวมานะ”

“ถ้าไม่รีบหนีเดี๋ยวก็เกิดเรื่องหรอก” เมื่อได้ยินอย่างนั้นอี้เอินก็วางชามข้าวต้มลงแล้วเท้าคางมองผมยิ้มๆ เหมือนไม่กลัวอะไรเลยสักนิด

แปลกคน ใครก็ได้ช่วยบอกที เมียพี่กันต์คนนี้ยังเต็มอยู่ไหมครับ

“ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก”

“แต่...”

“งั้นถ้าพ่อนายส่งคนมาฆ่าฉันจริง แล้วทำไมฉันถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ”

“ก็” ผมลากเสียงยางก่อนเงียบไปพักหนึ่งเพราะนึกไม่ออกว่ามันเพราะอะไร

“เอาน่าอย่าคิดมากเลย กินข้าวเถอะ” ว่าจบอี้เอินก็จัดการตักข้าวป้อนผมอีกครั้งก่อนผมรีบอ้าปากรับ หิวครับ ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เมื่อคืน แม้ข้าวต้มมันจะจืดไปนิดแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกินเลย

“อีกอย่างนายคงไม่คิดว่า พ่อของนายจะจับลูกชายตัวเองมาขังไว้กับเชลยอย่างฉันหรอกใช่ไหม”

เอินหมายความว่ายังไง”

เมื่อเห็นว่าอี้เอินไม่ตอบ สุดท้ายผมเลยต้องกลับมานั่งคิดกับตัวเองเงียบๆ พร้อมทั้งปากยังเคี้ยวข้าวอยู่อย่างนั้น นั่นสิ ทำไมพ่อต้องจับผมมาด้วย

หรือว่า...

ผมรีบลุกขึ้นวิ่งไปเกาะขอบหน้าต่างไว้เมื่อเริ่มเอะใจกับบางอย่าง ก่อนพบกับวิวริมชายหาดที่ข้างนอกนั่น ถ้าจำไม่ผิดครอบครัวผมไม่เคยมีที่ติดริมทะเลเลย

ผมยืนนิ่วหน้าคิดอยู่สักพักก่อนความสงสัยในใจเริ่มกระจ่าง แล้วหันกลับไปมองทางอี้เอินด้วยสีหน้าที่ยากจะบรรยายความรู้สึก

“เอิน?“

“หืม” อี้เอินรับทั้งเท้าคางเหมือนรอฟังคำพูดต่อมา

“เอินอยากมาฮันนีมูนทำไมไม่บอกพี่ดีๆ ล่ะ”

“...”

“พี่เข้าใจนะว่าพวกเรากำลังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน แต่พาพี่หนีออกมาแบบนี้มันไม่ดีเลยนะ” ว่าจบก็หันกลับไปมองวิวนอกหน้าต่างอีกครั้ง เฮ้อ จะว่าสวยมันก็สวยอยู่หรอก แต่หนีออกมาแบบนี้พี่ถูกพ่อหมายหัวแล้วแน่ๆ “เรากลับบ้านกันนะ”

“หืม? ไหนบอกจะให้ฉันออกไปอยู่ที่อื่นสักพักไง” อี้เอินพูดพร้อมลุกขึ้นเดินมาทางผมที่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “ตอนแรกก็นึกว่าอยากมาด้วยกันซะอีก”

“ออกมาอยู่ด้วยกัน?” ผมถามกลับเสียงสูง ไอ้อยากก็อยากอยู่หรอก แต่หนีงานออกมาแบบนี้ถ้ากลับไปคงถูกพ่อเหยียบคอตายแน่ๆ “แต่พี่มีงานต้องทำนะ”

“...”

“พวกเรากลับกันดีกว่านะ ถ้าเอินอยากมาเที่ยวไว้สะสางเรื่องทุกอย่างเสร็จพี่จะพามาเที่ยว” ใช่ อย่างน้อยก็ต้องสะสาวเรื่องที่พ่อสั่งเก็บอี้เอินให้เรียบร้อยก่อน

แต่แม้จะพูดออกไปอย่างนั้นอี้เอินกลับไม่ยอมตอบอะไรกลับมา เอาแต่ยืนมองผมนิ่งก่อนอ้าปากถามคำถามออกมา

“เมียกับงานอะไรสำคัญกว่ากัน”

อืมม เอาแล้วไง

ผมได้แต่ยืนอึ้งเมื่ออี้เอินเริ่มยืนคำขาด ความจริงก็อยากตอบว่าเมียแต่ติดตรงที่ว่าในหัวผุดหน้าพ่อขึ้นมาฉากๆ ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงยืนมองอี้เอินนิ่ง กระทั่งเริ่มสู้สายตาไม่ไหวถึงได้ขึ้นเสียงว่ากลับไปพร้อมอาศัยท่าทางแมนๆ ข่มให้อีกฝ่ายกลัว

“นี่ พี่มีงานต้องทำนะ เอินจะเอาแต่ใจแบบนี้ได้ยังไง”

“...”

“จริงๆ เลย กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” ตีหน้าเข้มแกล้งกลุ้มใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของอี้เอิน และเหมือนจะกลัว อี้เอินไม่ได้พูดอะไรออกมาหลังจากนั้น ก่อนยอมอ่อนข้อให้ในที่สุด

“ก็ได้ กลับก็ได้”

“ดีมาก ต้องแบบนี้สิ”

“แต่เรือเที่ยวสุดท้ายออกไปแล้วนะ”

“ห๊ะ!” ผมหันขวับกลับไปมองด้านนอกอีกครั้งแล้วก็พบเข้ากับเรือลำน้อยที่ค่อยๆ ลอยออกสู่ทะเล

“ชิบหาย!” ว่าจบผมก็เผ่นออกนอกห้องพร้อมปากร้องเรียกให้เรือหยุด แต่เมื่อวิ่งมาถึงชายหาดก็พบว่ามันแล่นออกไปไกลแล้ว

“เดี๋ยว หยุดก่อน รอผมด้วย”

“...”

“โอ๊ย อะไรวะ”

ผมยกมือขยี้หัวร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด เรือเที่ยวสุดท้ายออกจากท่าแล้ว แล้วแบบนี้พี่จะกลับยังง๊ายยย

ผมยืนสบถออกมาเป็นชุดอยู่พักใหญ่ กระทั่งเหลือบเห็นคนที่เพิ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ถึงได้หันกลับไปส่งสายตามองค้อนให้

“เรียกยังไงเรือก็ไม่กลับมารับหรอก”

ความจริงน้องไม่ต้องบอกพี่ก็ได้นะครับ เพราะแค่นี้ก็เป็นลางความสาหัสมาแต่ไกล

ผมยืนย่นคิ้วตีหน้าเศร้าเรียกร้องความเห็นใจจากอี้เอินอยู่พักใหญ่ แต่เหมือนอีกฝ่ายไม่เห็นใจถึงได้ยอมถามออกไปในที่สุด

“แล้วเอินรู้ไหม ว่าเรือจะกลับมาอีกวันไหน”

“อาทิตย์หน้า”

“ห๊ะ อาทิตย์หน้า!?”

ผมร้องขึ้นเมื่อได้ยินอย่างนั้น อาทิตย์หน้า เวลาแค่นี้มันฆ่าผมตายได้เลยนะ ฮืออ ไม่อยากนึกเลยว่าถ้ากลับบ้านไปพ่อจะกระโดดมาหักคอผมท่าไหน แล้วไหนจะแม่อีก ตายแน่ๆ งานนี้น้องเตรียมตัวเป็นม่ายได้เลย

“แต่ตั้งอาทิตย์หน้าพี่รอไม่ไหวหรอก เอินพอมีทางอื่นไหม” ผมย่นคิ้วว่าแม้หนทางมันจะริบหรี่เต็มที

“มี”

“จริงเหรอ”

“อืม ว่ายน้ำไปไง”

จะบ้าเหรอ!

ผมได้แต่ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น ก่อนห่อไหล่ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทราย ให้กูว่ายน้ำไปเนี่ยนะ อย่าว่าแต่ว่ายเลย แค่เอาเท้าหย่อนลงน้ำกูก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว

ผมนั่งมุ่ยปากอยู่พักหนึ่ง กระทั่งคนข้างๆ นั่งลงผมถึงได้หันกลับไปมอง แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร อี้เอินก็พูดขัดไว้ซะก่อน

“มานั่งทำหน้ากลุ้มใจแบบนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก ไม่สู้พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสดีกว่าเหรอ

“พลิกวิกฤตเป็นโอกาส”

“ใช่ เพราะไหนๆ ก็กลับไม่ได้แล้ว ทำไมไม่ลองใช้เวลาในอาทิตย์นี้ก็ทำให้ฉันเห็นล่ะ ว่าผัวที่ดีจริงๆ มันเป็นยังไง”

 

ทำไมไม่ลองใช้เวลาในอาทิตย์นี้ก็ทำให้ฉันเห็นล่ะ ว่าผัวที่ดีจริงๆ มันเป็นยังไง

โอเค พอนึกถึงประโยคนี้ ผมว่าพวกคุณก็พอรู้แหละว่าอี้เอินหมายความว่ายังไง ใช่ อี้เอินกำลังล่อให้ผมสนใจอย่างอื่นแทนที่จะหมกมุ่นอยู่กับการกลับบ้านในระหว่างที่รอเรือวนกลับมารับพวกเรา ผมรู้ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะก็ในเมื่อมันไม่มีทางกลับ(คุณรู้ใช่ไหมว่าผมว่ายน้ำไม่เป็น) และในตลอดเวลาสามวันที่ผ่านมาผมก็พยายามแสดงให้อี้เอินเห็นว่าพี่กันต์นี่แหละผัวตัวจริง ต่อให้ไม่มีลูกน้องตามประกบพี่ก็ยังดูแลน้องได้ แม้ว่ามันจะลำบากไปนิดพี่ก็ไม่คิดท้อถอย

ถ้าไม่รวมเรื่องนี้น่ะนะ

“ฮือออ”

ผมที่ยังนั่งน้ำตาตกยกมือขึ้นปาดน้ำตาอีกครั้งขณะที่มืออีกข้างยังขย้ำผ้าในกะละมังต่อไป เลวครับ มันเป็นอะไรที่เลวร้ายมาก อดีตมาเฟียผู้น่าเกรงขามต้องมานั่งซักผ้าให้เมีย แล้วดูสิ มือผมถลอกไปหมดแล้ว

ไอ้เราก็อุตส่าห์ถนอมไว้อย่างดีแล้วนี่กูต้องมานั่งซักผ้าเนี่ยนะ

ไม่รู้ชาติที่แล้วไปทำกรรมอะไร ชาตินี้ถึงต้องเกิดมาชดใช้กรรมให้น้อง

แต่ถึงจะบ่นอย่างนั้นผมก็ต้องนั่งซักต่อไป จะให้ทำยังไงได้ล่ะ รับปากเขาไปแล้วนี่ว่าก่อนที่อี้เอินจะกลับมาผมจะซักผ้าให้เสร็จ

เอินไม่ต้องทำหรอก งานบ้านพวกนี้เดี๋ยวพี่ทำเอง

จริงเหรอ

อืม ถ้าเอินกลับบ้านแล้วงานยังไม่เสร็จพี่ยอมให้เรียกหมาเลย

ปากพาซวยแท้ๆ กู

แต่แม้ในใจจะรวดร้าวแค่ไหนก็ต้องทน เพื่อเมียครับ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็รับไหว นั่งตั้งหน้าซักผ้าให้เมียต่อไป กระทั่งจัดการเสื้อผ้ากองใหญ่เสร็จผมถึงได้บิดขี้เกียจเดินออกไปตามหาอี้เอินที่จนถึงตอนนี้ยังไม่โผล่หน้ากลับเข้ามาในบ้าน

“หายไปไหนของเขานะ” บ่นพึมพำยังสวมรองเท้าเตรียมผลักประตูออกไปแต่แทบจะทันทีที่ประตูเปิดออก ทั้งร่างผมก็ต้องชะงักค้างเมื่อสายตาพบเข้ากับร่างบอบบางของน้องที่ยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคน

“ไว้พรุ่งนี้จะมารับนะ”

“อืม ขอบใจนะ” อี้เอินตอบยิ้มๆ

ขอบใจ? ให้ตาย! ผมอยู่กับอี้เอินมาเป็นเดือนยังไม่ได้ยินคำนี้สักครั้ง แล้วไอ้ตี๋นั่นมันเป็นใครทำไมถึงได้รับเกียรจิขนาดนั้น

และแทบจะทันทีที่ได้ยินอย่างนั้นความหงุดหงิดก็พุ่งแทบทะลักทำให้ผมรีบสาวเท้าวิ่งทักๆ ตรงไปยังสองคนที่ยังเอาแต่ยิ้มระรื่นให้กันอยู่อย่างนั้น

“อี้เอิน!” ผมเรียกพร้อมดึงให้อี้เอินมายืนอยู่ข้างๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองไอ้ตี๋ตรงหน้านั้นด้วยสายตาไม่พอใจ “เอิน ไอ้นี่มันเป็นใคร”

“หืม? หมอนี่เพื่อนฉันเอง”

“ใช่ ผมเป็นเพื่อนกับอี้เอิน” แต่ยังไม่ทันที่อี้เอินจะได้พูดจบ ไอ้ตี๋แปลกหน้าก็แทรกขึ้นทั้งเดินเข้ามากอดคออี้เอินไว้ ทำเหมือนสนิทกันนักหนา ก่อนผมรีบพุ่งตัวคว้าอี้เอินออกมาทั้งส่งสายตาไม่พอใจให้

หึ คิดจะเคลมเมียพี่ยังเร็วไปอีกร้อยปีครับ บอกเลย

“เอ่อ... อ้อ จริงสิ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมอิมแจ...”

“ใครอยากรู้จัก”

ทั่วบริเวณเงียบกริบเมื่อผมพูดจบ แต่พี่กันต์แคร์ที่ไหน จะเป็นใครก็ช่างสิ ขอแค่อย่ามายุ่งกับอี้เอินก็พอ ผมแบะปากไปทางไอ้ตี๋นั่นอีกครั้งแล้วตั้งให้คว้าแขนลากอี้เอินให้เดินตามออกมา แต่ว่ามันง่ายที่ไหน อี้เอินยังยื้อตัวอยู่อย่างนั้น ทำให้ผมต้องหันหน้าค้อนขวับกลับไปให้

“เดี๋ยว ยังคุยกับเพื่อนไม่เสร็จ”

“มีอะไรต้องคุยกับไอ้ตี๋นี่อีก เรื่องสำคัญนักเหรอ แล้วอีกอย่างทำไมต้องออกไปด้วยกันทั้งวัน”

ผมย่นคิ้วถาม สาบานได้ว่าไม่หงุดหงิด แค่ถามจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งถามอี้เอินยิ่งทำหน้าไม่พอใจ จนสุดท้ายต้องหันกลับไปมองไปอีกทางแล้ว ถาม ออกมาอีกครั้ง

“ว่าไงตี๋ มีอะไรจะคุยกับเมียพี่”

“เมีย?” ตี๋ถาม ก่อนผมยักคิ้วแสยะยิ้มไปให้อย่างผู้มีชัย ทำหน้าแบบนี้ตกใจละสิ นี่เอ็งคงคิดจะเคลมเมียพี่จริงๆ สินะ

“เออ! เมียพี่ ถ้ารู้แล้วก็จำไว้ว่าครั้งหน้าอย่ามา ...อ๊ะ เอิน เดี๋ยว”

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ ทั้งร่างก็ลอยขึ้นจากพื้น เมื่อเมียผู้น่ารักย่อตัวลงแบกผมพาดบ่า แล้วหมุนตัวพาเดินออกไปในที่สุด

ด เดี๋ยว เดี๋ยวสิ

“เอิน ทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

“...”

“หนอย ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ตี๋ โอ๊ย เอินตีพี่ทำไม”

“...เงียบไปเหอะ”

“เอินอ่า”

 

เสียงโวยวายยังดังอยู่อย่างนั้น เมื่อมาร์คยกมือฟาดก้นคนที่ถูกแบกไว้บนบ่า ทิ้งให้คนเบื้องหลังยืนอมยิ้มอยู่คนเดียว

“เฮ้อ”

อิมแจบอมถอนหายใจออกมา พลางย่นคิ้วนึกสงสารเด็กคนนั้นในใจ กระทั่งร่างของเพื่อนรักหายลับไปถึงได้หมุนตัวเดินกลับยังรถที่จอดอยู่อีกทาง

จะว่าเด็กคนนั้นพูดมากก็คงใช่ แต่ดูๆ ไปก็น่ารักไม่หยอก

“อืม ก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละ”


50%


“เอินเดี๋ยว”

บอกให้เงียบไง”

“อี้เอิน อ๊ะ มันอันตรายนะ ปล่อยพี่ลงก่อน”

ฟุบ

“อื้อ”

ผมครางออกมาหลังจากที่ถูกอี้เอินโยนลงบนเตียง พร้อมยกมือข้างหนึ่งลูบก้นตัวเองปอยๆ นี่ยังถือว่าผมโชคดีอยู่สินะที่ไม่ถูกเมียจับทุ่มลงพื้น

ผมย่นคิ้วด้วยความขัดใจก่อนเงยหน้าพรวดขึ้นมองอี้เอินตั้งท่าโวยวายเต็มที่แต่แทบจะทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าติดหงุดหงิดของอีกฝ่าย

อะไรทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง นี่ผมผิดใช่ไหมที่เข้าไปโวยวายไอ้ตี๋นั่น ผมคงผิดมากสินะที่หึงอี้เอินจนเกินไป

ใช่สิ ได้กูเป็นผัวแล้วนิ ผัวทาสซะด้วย จะตะคอก จะด่าว่ายังไงก็ได้ พี่กันต์มันไม่มีปากเสียงเถียงด้วยอยู่แล้วนิ

“เมื่อกี้รู้ตัวไหมว่าทำอะไร”

“อะ อะไร พี่ทำอะไร” ผมทำเป็นเฉไฉตอบ แม้ความจริงรู้ตัวดีว่าเมื่อกี้ทำอะไรลงไป

“เมื่อกี้ไปคะตอกใส่หมอนั่นทำไม”

“หมอนั่น? หมอไหน? ที่นี่ไม่เห็นมีหมอสักคน”

“แบมแบม”

“อะไร!?” ผมมุ่ยปากทันทีที่ถูกเรียกอย่างนั้น ก่อนลุกขึ้นเดินกระแทกเท้าไปหยุดตรงหน้าอี้เอินที่ยังยืนกอดอกตั้งท่าเหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ผมเคยเจอเมื่อสมัยที่เคยแอบดอดออกนอกโรงเรียนกับไอ้ยูค แต่ผมกำลังมีความผิดเหรอ ไม่หรอก คนที่ผิดมันผมที่ไหน อี้เอินต่างหากที่ผิด!

“เมื่อกี้พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คนที่ผิดคือเอินต่างหากที่ออกไปข้างนอกกับคนอื่น”

“แจบอมเป็นเพื่อนฉัน”

“เพื่อน?” เพื่อนบ้าอะไร ใช้สายตากะลิ้มกะเหลี่ยมองกันขนาดนั้น อีกอย่างไอ้ตี๋นั่นท่าทางมันดูเจ้าชู้จะตาย ถ้าโดนมันฟันแล้วทิ้งจะวิ่งกลับมาซบอกพี่ร้องไห้ไม่ได้นะครับ บอกเลย

“ไม่เชื่อหรอกว่าเพื่อน”

ผมงึมงำ สาบานได้ว่าแค่งึมงำแต่อี้เอินกลับตั้งท่าหงุดหงิดขึ้นอีกครั้ง “งั้นถ้าไม่ให้ไปกับผู้ชายจะให้ไปกับผู้หญิงรึไง”

“ผู้หญิง? จะบ้าเหรอ จะไปกับผู้หญิงได้ยังไง”

นี่แค่ไปกับผู้ชายกูก็จะบ้าตายอยู่แล้ว แล้วนี่ไปกับผู้หญิง เอินกะฆ่าพี่ให้ตายเลยใช่ไหมครับ

“จะผู้ชายหรือผู้หญิงมันก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ”

“อะไร มองแบบนั้นหมายความว่ายังไง ก ก็ ถ้าพี่ไปกับคนอื่นบ้างเอินจะว่ายังไง ไม่หึงพี่รึไง” เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้รู้สึกขนลุกกับสายตาเย็นๆ นั่นเลยสักนิด ก็แค่กระอักกระอ่วนน่ะ ใช่ แค่กระอักกระอ่วนจริงๆ กระอักกระอ่วนในชนิดที่ต้องสาวเท้าถอยไปตั้งหลักอยู่อีกฝั่งของห้องนั่นแหละ

เฮ้อ ก่อนได้กันก็นางฟ้าแหละครับ ถึงน้องจะเล่นตัวไปนิดแต่พี่ก็ไม่คิดว่าหลังจากนั้นน้องจะกลายเป็นแบบนี้

“นี่ อี้เอิน” ผมเรียกชื่ออีกครั้ง เป็นการหยั่งเชิงว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นยังไง แต่เหมือนอี้เอินจะไม่สนใจเลยสักนิดเพราะยังเอาแต่ยืนจ้องมาทางผมอยู่อย่างนั้น

“เอินอ่า”

“เฮ้อ” และเหมือนครั้งนี้จะได้ผล อี้เอินถอนหายใจออกมา ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าผมด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนลงกว่าเมื่อครู่นิดหน่อย “เอาเถอะ แต่ครั้งหน้าก็อย่าทำอีกก็แล้วกัน”

“ครั้งหน้า?” นี่ยังจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ

ทำไมกันนะ อยู่ๆ ผมถึงได้รู้สึกว่าหลังจากนี้ชีวิตจะต้องมีไอ้ตี๋เข้ามายุ่งย่ามอีกนาน

“อะไร”

“ป เปล่า” ถึงจะรู้สึกแปลกๆ กับประโยคนั้นนิดๆ แต่สุดท้ายก็ทำเป็นไม่สนใจเดินไปหยุดตรงหน้าอี้เอิน

ฮืออ รอดแล้วครับ รอดตายหวุดหวิด ความรู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งผ่าสนามรบ แล้วมาจบลงที่อ้อมอกนางฟ้า

“เอินอะ” ว่าจบก็โผเข้ากอดเมีย ก่อนเอาหน้าถูๆ บนอกเสื้อ ฮืออ คิดถึงครับ คิดถึงมาก อกตึงๆ เอวแน่นๆ ของน้องที่ไม่ได้กอดมาทั้งวัน บอกเลยว่าให้พี่นั่งซักผ้าทั้งวันก็ยอม

แต่ซักผ้าเหรอ

“เอิน”

“หืม?”

“พี่เจ็บมืออะ” ว่าจบก็ผละตัวออก แล้วยกมือโชว์หลักฐานของการเป็นผัวที่ดีให้น้องดู ถึงมันจะดูรันทดไปนิด แต่ก็น่าจะช่วยลดความหงุดหงิดของเมียได้บ้าง

“หืม? อย่าบอกนะว่าซักผ้าทั้งหมดนั่นจริงๆ”

“อื้อ ก็พี่บอกว่าจะซักก็ซักไง”

“มองพี่แบบนั้นหมายความว่ายังไง เอินไม่เชื่อว่าพี่จะทำได้จริงๆ เหรอ” หยามกันเกินไปแล้วครับ พี่กันต์เป็นถึงมาเฟีย กับอีแค่ซักผ้าเป็นกะละมังแค่นี้ บอกเลยสิวๆ ถึงแม้จะมีบางช่วงที่เสียน้ำตาเพราะเจ็บมือก็เถอะ แต่ผมก็ทำได้นะ

“แต่เอาเถอะ เอินจะคิดว่าพี่ทำไม่ได้ก็ช่าง พี่ไม่สนใจหรอก” ก็ทำได้แล้วนี่ อีกอย่าง

“เจ็บมืออ่า”

ว่าแล้วก็ซบหน้าเอาแก้มไถบนอกเมียอีกครั้งแล้วงึมงำออกมา

“เอิน นวดมือให้พี่หน่อย”

“...”

“นะ”

“...อืม งั้นนั่งรอก่อน” ว่าจบอี้เอินก็เดินออกไปนอกบ้าน ทิ้งให้ผมนั่งรอบนเตียงเก่าๆ คนเดียวในห้อง ผมนั่งมองประตูห้องที่ทำจากไม้เก่าๆ อยู่พักหนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าอี้เอินคงไม่กลับเข้ามาง่ายๆ ถึงได้ก้มหน้าลงมองมือที่เต็มไปด้วยรอยถลอกของตัวเอง ก่อนพึมพำแล้วยิ้มออกมา

“มีเมียขี้สงสารมันดีแบบนี้นี่เอง”

อะไรนะ ผมหลอกอี้เอิน? บ้า ไม่ได้หลอก คนบ้าอะไรมันจะหลอกเมียตัวเองได้ ผมก็แค่พูดเกินความจริงไปนิดก็แค่นั้น แต่ความจริงแล้วผมก็เจ็บมือนะ แน่ล่ะ นั่งซักผ้าอยู่ครึ่งวันใครมันจะไม่เจ็บมือบ้าง แต่นี่พี่กันต์ครับ แมนๆ เจ็บแค่นี้ทนไหว ร้องไห้ครั้งเดียวพอ ส่วนนอกนั้นก็ถือว่าเป็นกำไร

ผมนั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวเมื่อนึกถึงใบหน้านิ่งๆ ของอี้เอิน กระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูถึงได้แกล้งย่นคิ้วตีหน้าเศร้า ครางเสียงสั่นพูดกับคนที่เดินเข้ามาพร้อมกะละมังในมือ

“เอินอ่า เจ็บมือจัง”

“หืม? เจ็บมากเลยเหรอ”

“อื้อ คงเพราะค่ำแล้วอาการมันเย็นพี่เลยเจ็บมือกว่าเมื่อกี้” หูย ออสก้าปีหน้าโยนรางวัลมาทางนี้เถอะครับ ผมนิ่วหน้า มุ่ยปาก ทั้งแสร้งทำมือสั่นประหนึ่งว่าอาการพาร์กินสันกำเริบ กระทั่งเห็นอี้เอินนิ่วหน้าจับมือผมไปแช่ในกะละมังน้ำอุ่นที่ถือเข้ามาด้วยถึงได้ยิ้มออกมานิดๆ

“ดีขึ้นไหม”

“อื้อ” มีเมียน่ารัก ทั้งยังซื่อก็ดีแบบนี้แหละครับ ผมยิ้มมุมปากอีกครั้งแล้วทำเป็นย่นคิ้วทำเป็นพึมพำออกไป “เมื่อไหร่พวกเราจะได้กลับบ้านสักทีนะ ถ้าได้อยู่ที่นั่นคงมียาทา แถมอากาศคงไม่เย็นเหมือนที่นี่แน่”

ไม่ชอบที่นี่เหรอ” ตามคาด อี้เอินถามส่วนผมก็ได้แต่แสร้งทำเป็นนิ่งคิด

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก แต่อยู่ที่นี่พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย วันๆ อยู่แต่บ้าน มันเหงานะ”

“เฮ้อ แล้วกว่าจะครบอาทิตย์ พี่ต้องเน่าตายแน่ๆ เอิน พวกเราต่อแพกลับบ้านดีไหม”

“แพ?”

“ใช่ ต่อแพใหญ่ๆ ที่พวกเราสองคนนั่งกลับบ้านไง เอินว่าความคิดของพี่ดีไหม” ว่าแล้วก็ยิ้มกว้าง คุณรู้ใช่ไหมว่าผมคงไม่ได้คิดจะต่อแพกลับบ้านจริงๆ แน่ล่ะ นั่นมันทะเลนะไม่ใช่คลองแสนแสบที่เอะอะจะต่อแพแล้วลอยข้ามฝั่ง อีกอย่างผมก็ไม่อยากเอาชีวิตอันมีค่าของตัวเองไปฝากไว้กับแพเล็กๆ นั่นหรอก แล้วผมเองก็คิดว่าอี้เอินคงไม่โง่พอที่จะเห็นด้วยกับความคิดนั่นแน่

“แพพาข้ามทะเลไม่ได้หรอก”

“แต่อยู่ที่บ้านเฉยๆ พี่ก็เบื่อนี่”

“จริงๆ นะ อยู่บ้านเฉยๆ มันน่าเบื่อจริงๆ” เมื่อเห็นว่าอี้เอินเริ่มเงียบผมก็พูดย้ำอีกครั้ง “กว่าเรือจะมาก็อีกตั้งหลายวัน ถ้าได้ออกไปไหนมาไหนบ้าง

“งั้นพรุ่งนี้ก็ออกไปข้างนอกกับฉันสิ”

เอินพูดจริงเหรอ” ถามหยั่งเชิงอีกครั้งเหมือนไม่อยากเชื่อ ทั้งที่ความจริงแล้วผมต้องการแบบนั้นแหละ!

“ใช่ ฉันจะโกหกทำไม”

แต่อี้เอิน”

“หืม? มีปัญหาอะไร”

“พรุ่งนี้ไอ้ตี๋เพื่อนเอินจะมารับไหมอะ” ช้อนตาถามทำตัวประหนึ่งว่าไม่อยากไปซึ่งมันไม่ใช่เลยสักนิด

“แต่ถ้าไม่ชอบแจบอม ไม่ต้องไปก็ได้นะ”

“ไป!

“ไป?”

“ก ก็ ถ้าเอินพูดออกมาขนาดนี้พี่จะไม่ไปได้ยังไง จริงไหม?”

“อ้อ กลัวเสียน้ำใจ”

“อื้อ กลัวเสียน้ำใจ” ผมพยักหน้ารับหงึกๆ และเมื่ออี้เอินไม่ตอบอะไรกลับมาผมถึงได้ลอบยิ้มกับตัวเองในใจเงียบๆ

หึ คิดจะตีท้ายครัวพี่มันไม่ง่ายหรอกตี๋ บอกเลยว่าต่อไปนี้ตาต่อตาฟัน ประกาศสงครามกันอย่างชัดเจน กับอิแค่คนๆ เดียวทำไมพี่กันต์จะจัดการไม่ได้ ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหุ่นเอ็กอกบึ้มแค่ไหน ก็ไม่คณามือพี่กันต์แน่นอน!

 

“กรี๊ดดด พี่มาร์คขาของอยอนอามาแล้ว”

“ทำไมวันนี้พี่มาร์คมาสายจังละคะ ปล่อยให้ฮยอนอารอตั้งนาน”

ผมได้แต่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างแจบอมเพราะแทบจะทันทีที่เดินลงมาจากรถก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งปาดหน้ามาฉุดแขนลากอี้เอินออกไปอีกทางแถมยังพยายามเอาหน่มน้มเบียดแขนอี้เอินอยู่อย่างนั้น ทิ้งไว้เพียงผมและอิมแจบอมให้ยืนกริบอยู่กับที่

“วันนี้ฮยอนอาทำปิ่นโตมาให้ด้วย พี่มาร์คลองชิมดูนะว่าอร่อยไหม”

แต่ในขณะที่เอาแต่ยืนอึ้งอยู่กับการหว่านอ้อยของเธออยู่นั้น เสียงของไอ้คนที่เอาแต่ยืนขำอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น

“ดูท่า เมีย ของ นายเหนือกันต์ จะเสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะครับ”


......................................
มาต่อแล้วนะคะ
ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนมีใครเป็นไหม
เวลาที่จะอัพนิยายแล้วต้องใส่โค๊ตจอมันจะค้าง
คือค้างนานมากกก
นานในชนิดที่ลืมไปแล้วว่าจะทอล์คอะไร ฮ่าๆๆๆ
ตอนนี้ก็ติดเกาะแล้วนะคะ บอกเลยว่างานนี้ไม่ธรรมดา
ส่วนตอนก่อนหน้านี้ เริ่มมีคนเอะใจกับท่าทีของเอิน
ไว้มาดูกันนะคะว่าที่มาของเชลยคนนี้เป็นยังไง
จะเป็นแค่คนที่ถูกพี่ชายเอามาขัดดอกหรือไม่ -..-
มีเรื่องสำคัญอีกอย่างจะประกาศนะคะ
คือหลังจากนี้จะงดอัพฟิคสักสองอาทิตย์นะคะ ไม่มีคอมใช้ค่ะ
ต้องขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ
ไว้เจอกันอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าค่าา
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
......................................
มาต่อแล้วค่ะ//ยื่นหน้าออกมาจากบังเกอร์
ทำไมตอนนี้มันสั้น ฮ่าๆๆๆๆ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้มันจะสั้นหน่อย คงไม่ค่อยฮาหรือมีอะไรมาก
ไม่ได้แตะเรื่องนี้มาสองอาทิตย์ ขอเวลาจูนสักพักนึงนะคะ
ส่วนช่วงนี้นายเหนือคงติดเกาะกับเอินค่ะ
และคาดว่าจะติดยาวเพราะเอินไม่ให้กลับ
ศรีสัมผัสได้ถึงการล่อลวงอย่างชัดเจน ฮ่าๆๆๆ -..-
ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามนะคะ
สั้นไปนิดอย่าด่ากันเด้อ
แต่ถ้าอะไรยังไง คึกๆ หน่อยอาทิตตย์นี้อาจลงให้อีกตอนนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ :3

ติดแท็ก   #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #934 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:46
    อยากเห็นนายเหนือหึงบ้าง
    #934
    0
  2. #871 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 20:30
    อย่านะเอินอย่าให้นายเหนือโกรธนะ
    #871
    0
  3. #852 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 22:08
    ทำไมรู้สึกว่านายเหนือแม่งโคตรน่ารักโคตรขี้อ้อน555
    #852
    0
  4. #809 De_Zine (@zinek) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 11:08
    โอ้ยย!!! ยิ่งอ่านยิ่งขำ. ขำความแมนของพี่กันต์ แทนตัวเองว่าผัวงี้. พี่งี้. ละเรียกเอินเมียงี้น้องงี้. โอ้ยยย!!!น้ำตาจะไหล5555
    #809
    0
  5. #792 praneekukku (@praneekukku) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 00:54
    นายเหนือ หึงแน่ๆ
    #792
    0
  6. #765 Lorelei (@yoyumito) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:06
    บางทีก็คิดนะเหมือนนายเหนือของเราจะไม่เต็มอ่านไปร้องไห้ไปขำจนร้องไห้นะ555
    #765
    0
  7. #732 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 23:54
    โอ้ยแบมลูก55555555555
    #732
    0
  8. #698 Yoyowithme (@Yoyowithme) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:28
    แบม โก๊ะจังลูก หนูกำลังโดนหลอกนะลูก
    #698
    0
  9. #642 H E I D I M E (@zodalikethis) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:17
    รักความซื่อบื้อของน้องแบมเรื่องนี้จริงๆ5555 น่าฟัดมากอ่ะ


    ส่วนน้องเอินนี่มันเสือในคราบแมวจริงๆ แมวในสายตาพี่กันต์นะ
    #642
    0
  10. #617 Aely (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 19:40
    ที่นี้จะเอายังไงหละแบม ชะนีโผล่มาหามาร์คถึงที่เลย
    #617
    0
  11. #576 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:21
    แบมรู้สถานะสักทีมันจะหน่วงก็ขำตลอด555555555
    #576
    0
  12. #539 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 03:28
    ชอบเวลานายเหนือเรียกเอินอ่า น่ารักมุ้งมิ้ง นี่เหมือนอ่านฟิคแบมมาร์คอยู่เลยค่ะ ถถถถ
    #539
    0
  13. #484 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 01:05
    นายเหนือค่ะ นายเหนือผู้เป็นผัวโดนเมียจับพาดบ่าคะ เมียยุคนี้แรงเยอะจริง สามารถแบกผัวขึ้นบ่าได้ 5555555
    เห็นทีเมียของนายเหนือเนี่ยเสน่ห์แรงจริงๆ ระวังเมียนายเหนือจะตกไปเป็นเมียหญิงอื่นนะ 55555
    #484
    0
  14. #424 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:04
    นายเหนืออย่าระแวงพี่บีเลย ฮ่าๆๆๆ
    #424
    0
  15. #405 kungking (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:57
    นายเหนืออย่ายอมตบเลยเพื่อเมีย
    #405
    0
  16. #384 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 01:37
    พี่บีรับมุกว่ะ 55555555555
    #384
    0
  17. #383 BQ princess (@haribell-03) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 13:24
    แบมเป็นนายเหนือได้ไงวะ สงสัยจริงๆ555555555 มันจะต้องมีความน่าเกรงขามบ้างแหล่ะหน่า แบมอย่าไปยอมให้เข้าตีท้ายครัว จับตี๋มาเป็นเมียอีกคนเลย555555 เมื่อไหร่จะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเมียเขาเนี่ย55555555
    #383
    0
  18. #382 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 12:14
    แบมจับเพื่อนตี๋มาเป็นเมียแทนเลย 55555555 ในเมื่อหมูจะโดนคนอื่นเอาไป เราต้องหาตัวอื่นทาสำรองไว้ #นั้นน 555555555
    #382
    0
  19. #381 MBisme (@MBisme) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 11:06
    พี่กันต์เมียนายไปอ่อยคนอื่นอีกละ  ไปคะไปจัดการเลย  ยุๆๆ แบบพี่บี   ดูสิใครจะโดนจัดการกันแน่
    #381
    0
  20. #380 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 02:14
    รอ ร้อ รอ ตอนนี้นายเหนือน่ารักเหมือนเดิม แถมขำแจบอมจอมเสี้ยมด้วย 555
    #380
    0
  21. #379 actMB (@actMB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:30
    โอ้ยย โคตรจะคิดถึง มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #379
    0
  22. #378 buretong (@buretong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:28
    โอ้ยยยย ชอบบบบบบบบ งื้อ
    #378
    0
  23. #377 Haruhijungg (@Haruhijungg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:02
    นายเหนือควรหนีไปเที่ยวกับอิมแจแล้วปล่อยให้มาร์คต้วนขาดใจตายค่ะ
    #377
    0
  24. #376 Bbam (@mowge) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:24
    ถ้าเอาบีแบมให้สักนิด ตะขอบคุณมากเลย
    #376
    0
  25. #375 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:12
    สงสารนายเหนือ ผัวทาสดีๆนี่เอง แถมมีชะนีมาเกาะแกะเอินเอินอีก
    #375
    0