[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 11 : ลูกหมูตัวที่เก้า :: จำเลยรักกันต์พิมุก-2-(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    24 เม.ย. 59

O W E N TM.





9


ผมได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับประโยคนั้นก่อนคำพูดของอี้เอินพูดเมื่อคืนจะผุดขึ้นในหัว

ถ้าไม่ให้ไปกับผู้ชายจะให้ไปกับผู้หญิงรึไง

ผู้หญิง? ไปกับผู้หญิงเนี่ยนะ

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อนึกได้อย่างนั้นก่อนเดินทักๆ เข้าไปเบียดยัยฮยอนอาอะไรนั่นที่ยังเอาแต่เบียดตัวเข้าหาอี้เอินออกไปอีกทาง

“โอ๊ย อะไรเนี่ย” และแทบจะทันทีเสียงร้องของเธอก็ดังขึ้นทั้งตวัดสายตาไม่พอใจมาทางผมที่ยื่นมือเกาะแขนอี้เอินแน่น

หวงเมียครับ ถึงน้องจะเป็นเมียพี่แต่ถึงอย่างนั้นก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชาย หากวันไหนคิดกลับใจหอบผ้าหอบผ่อนหนีตามผู้หญิงไปพี่ไม่ช้ำในตายเหรอครับ

เพียงแค่คิดก็ใจจะขาดเพราะกว่าจะได้น้องมาก็ลำบาก ตับม้ามแทบแตกแล้วอยู่ๆ จะต้องเสียเมียให้ทุเรียนชะนีพี่ไม่ยอมหรอกครับ ผมเกาะแขนอี้เอินแน่นขึ้นเมื่อนึกได้อย่างนั้นก่อนหันไปแสยะยิ้มให้ฮยอนอาที่ยืนนิ่งอยู่อีกทางก่อนซบหน้าแสดงความเป็นเจ้าของ

เมียอ้ายเด้อน้อง

“พี่มาร์ค นี่ใครคะ กลับมาเกาะรอบนี้พี่พาคนบ้ามาด้วยเหรอ” คนบ้า?

แต่ยังไม่ทันได้ลากตัวอี้เอินเดินไปไหน เสียงโวยวายก็ดังขึ้นอีกทางจนผมต้องหันซ้ายหันขวาทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ความจริงก็ไม่รู้หรอกว่าระหว่างถูกพาตัวมาที่นี่เกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่พาคนบ้ามาด้วยเหรอ ผมไม่ยักกะรู้ว่านอกจากผมอี้เอินจะพาคนอื่นมาด้วย แต่ในตอนที่ผมยังเอาแต่คิดอยู่นั้น ฮยอนอาอะไรนั่นก็เดินเข้ามาดันผมออกไปอีกทาง แต่ไม่หรอก เรื่องนี้พี่ถือครับ ผมเกาะแขนอี้เอินแน่นแม้ยัยบึ้มนั่นจะพยายามเบียดตัวเข้ามาแค่ไหน จนอี้เอินที่ถูกยื้อตัวไปมาทนไม่ไหวร้องออกมาในที่สุด

“พอได้แล้ว”

“อื้อ เอิน” แต่ไม่ครับ ด้วยความเป็นผัวที่ดีที่ติดตัวพี่มาแต่เกิด ผมกอดแขนซบหน้าเข้ากับไหล่อี้เอินทันทีที่เจ้าตัวพูดจบ “พี่เหนื่อยจังเลยเอิน”

“จริงๆ นะ แค่เดินลงมาก็ปวดขาแล้วอะ” ให้ตาย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาพรสวรรค์ด้านนี้มาก่อน หรือความจริงแล้วความสามารถด้านนี้มันถ่ายทอดทางพันธุกรรม แน่ล่ะ ก็ตอนเด็กผมเห็นพ่อทำบ่อยจะตาย ยิ่งตอนที่หลังจากมีปากเสียงกับแม่ใหญ่โตยิ่งหนัก

“เฮ้อ ปวดขามากเลยเหรอ”

“อือ พี่ปวดมากเลย” พยักหน้าหงึกๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่อี้เอินจะยอมพาผมเดินไปอีกทาง

“งั้นก็ไปหาที่นั่งพักก่อน”

“เอินอุ้มหน่อยสิ”

“ไม่”

“เอินอ่า”

“เงียบเถอะ”

“อือ เอิน”

เสียงกระเซ้ายังดังอยู่อย่างนั้น ขณะที่อี้เอินยังพยุงผมเดินไปอีกทาง แต่ก่อนจะได้เดินไปไหนไกล ผมก็ไม่ลืมหันกลับไปมองฮยอนอา ด้วยสายตาของผู้ชนะทั้งยักคิ้วแบะปากให้ และแทบจะทันทีที่ได้เห็นเสียงกรีดร้องของนางมารก็ดังไปทั่วแต่ตอนนี้มันใช่เวลามาสนใจซะเมื่อไหร่

บอกเลย งานนี้พี่วินครับ

“กรี๊ดดด”

“งือ ปวดหูจังเลยเอิน”

“เฮ้อ เอาเถอะ”

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่ผมนั่งอยู่ในบ้านไม้หลังเล็กๆ นี้ เอาแต่มองบรรดาคนงานที่เดินผ่านไปมาอยู่อย่างนั้น ส่วนอี้เอนก็เดินหายไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะโดยผู้หญิงที่ชื่อฮยอนอาแทะจนเหลือแต่กระดูกรึยัง ความจริงผมก็อยากตามอี้เอินออกไปด้วยหรอกนะ เพียงแต่ว่า

ปวดขาไม่ใช่เหรอ

ก็โกหกอี้เอินเองนี่ จะให้กลับคำว่าไม่ปวดได้ยังไง และสุดท้ายแล้วก็ได้แต่นั่งแกร่วมองอี้เอินเดินออกไปกับอิมแจบอม แต่เอาเถอะ เพราะอย่างน้อยก็ดีกว่าออกไปกับฮยอนอาก็แล้วกัน

“ฮยอนอาเหรอ” ให้ตาย ผู้หญิงอะไรไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเอาซะเลย มีที่ไหน พยายามวิ่งเข้าหาเมียคนอื่น คิดแล้วมันก็น่าหงุดหงิดจริงๆ

“เอ๋ ฮยอนอาเหรอคะ”

“ครับ?” ผมหันกลับไปมองอีกทางเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นจากบานประตูไม้เก่าๆ แล้วพบเข้ากับป้าแก่ๆ คนหนึ่งที่กำลังเดินถือถาดน้ำเข้ามาด้านใน

“หวังว่าฮยอนอาคงไม่ไปทำอะไรให้ลำบากใจนะคะ”

“อ เอ่อ เปล่าครับ” ผมปฏิเสธ แน่นอน ตามมารยาทเท่านั้นแหละ ว่าแต่ป้าคนนี้แกเป็นใคร

“ป้ามีอะไรรึเปล่าครับ”

“ป้าเอาน้ำหวานกับแตงโมมาให้น่ะค่ะ” เธอว่าพร้อมกับวางถาดในมือลง ใบหน้ายังคงยิ้มหวาน “ฮยอนอาเป็นหลานของป้าเองค่ะ เห็นคุณพึมพำชื่อเธอ ป้าเลยกลัวว่าเธอจะทำอะไรให้คุณไม่พอใจ”

“อ้อ เปล่าครับ ไม่มีหรอก” ผมปฏิเสธ ก็เกรงใจอีกนั่นแหละ แม้ความจริงแล้วผมอยากเล่าวีรกรรมที่หลานสาวป้าก่อขึ้นเมื่อเช้ามากแค่ไหนก็ตาม

“ความจริงแล้ว เธอก็น่ารักดีครับ” และด้วยความกลัวว่าป้าแกจะเครียดจนความดันขึ้น ผมถึงได้พูดไปอีกครั้ง ก่อนจะอยากยกมือตบปากตัวเองแรงๆ เมื่ออยู่ๆ ป้าแกก็ยิ้มออกมา

“คุณเป็นคนแรกเลยนะคะที่พูดแบบนี้” ก็ไม่แปลกใจหรอก แต่รอยยิ้มแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง “ฮยอนอาเธอยังไม่มีแฟนเลยค่ะ”

“ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ ยังไงป้าก็ฝากคุณดูแลเธอด้วยนะคะ”

“ฮะ!?” ฝากดูแล? ไอ้ฝากดูแลของป้ามันหมายความว่ายังไง แค่ชั่วคราวหรือตลอดชีวิต แต่ไม่หรอก นั่นไม่สำคัญเลยสักนิดเมื่อเทียบกับรอยยิ้มปลื้มปริ่มบนหน้าของป้า

เดี๋ยวๆ ถ้าจำไม่ผิดผมแค่พูดว่าฮยอนอาน่ารักเองนะ ไม่ได้บอกว่าจะไปสู่ขอสักหน่อย

ผมได้แต่นั่งนิ่งเพราะยังช็อคกับประโยคนั้นของป้าไม่หาย ให้ตาย นี่กูต้องอยู่ดูแลหลานป้าจริงๆ เหรอ

ก็พอรู้ตัวอยู่หรอกว่าความแมนของตัวเองจะนำมาซึ่งความลำบาก ลำพังแค่โดนบังคับให้แต่งงานกับเจ้มินก็แทบกระอัดเลือดแล้วนี่ยังถูกยัดเยียดให้ดูแลฮยอนอา

“เอ่อคือผม

“คุณคงเป็นเพื่อนของคุณมาร์คสินะคะ”

เอ่อ ค ครับ“ ผมได้แต่รับคำกุกกัก แม้ความจริงอยากบอกป้าว่าเป็นผัวมากกว่า

“งั้นก็ดีเลยค่ะ เรื่องจะได้ง่ายขึ้น”

“ง่าย?”

“ใช่ค่ะ” นี่ป้าคงไม่คิดจริงจังถึงขั้นให้ผมแต่งงานกับฮยอนอาจริงๆ ใช่ไหม ผมได้แต่นั่งอึ้งกิมกี่กับรอยยิ้มหวานๆ ของป้าอยู่อย่างนั้น ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปิดปากบอกความจริงอันแสนโหดร้ายให้ป้าฟัง

“ความจริงผมมีเมียแล้วครับ”

“เอ๋ มีเมียแล้วเหรอคะ”

“ครับเมีย” พยักหน้ารับหงึกๆ แต่ป้าก็ยังเอาแต่ทำหน้าแปลกใจ

“แต่ทำไมคุณมาร์คไม่เคยบอกป้าเลยล่ะคะ” ก็ไอ้คนที่ป้าพูดถึงนั่นแหละเมีย ผมได้แต่ยืนมุ่ยปาก ก่อนรีบพูดปลอบออกไป

“เอาน่าป้า ถึงผมจะมีเมียแล้วแต่ก็ใช่ว่าฮยอนอาจะไม่มีคนดูแลนะ”

“เฮ้อ แต่ดูท่าคงยากแหละค่ะ เพราะน้อยคนที่จะรับนิสัยของหลานป้าได้”

“ไม่จริงหรอกครับ อย่างที่ผมบอกฮยอนอาน่ารักจะตาย” พระเจ้า นี่ผมพูดอะไรออกไป “ต้องมีสักคนแหละครับที่พร้อมจะดูแลเธอ”

ซึ่งนั่นไม่ใช่ผมและอี้เอินแน่นอน

“แล้วคนที่ว่าของคุณจะมาตอนไหนละคะ”

“ตั้งแต่เล็กฮยอนอาก็มีป้าแค่คนเดียว ตัวป้าก็แก่แล้ว คงอยู่กับเธอได้อีกไม่นาน” นั่งฟังไปในใจก็นึกสงสาร แต่จะให้ผมสละร่างของตัวเองไม่ได้หรอก ขืนทำอย่างนั้นแล้วถูกเมียซ้อมจนตายใครจะรับผิดชอบ ผมได้แต่นั่งถอนใจก่อนใบหน้าของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว

“จริงสิ ยังมีอีกคนนี่ครับที่พอจะดูแลหลานของป้าได้”

“หืม? ใครเหรอคะ”

“ก็ อิม-แจ-บอม ไงครับ” ผมพูดชื่อเหยื่อ เอ่อ คนที่จะมารับช่วงดูแลฮยอนอาต่อจากป้าช้าๆ แต่แทบจะทันทีที่ได้ยิน ป้าแกก็ส่ายหน้าหวือ

“คุณแจบอมไม่ได้หรอกค่ะ”

“ทำไมถึงจะไม่ได้ล่ะครับ” หรือว่ามันมีเมียแล้ว?

“คุณแจบอมเธอดูไม่สนใจฮยอนอาเลย จะให้ป้ายัดเยียดหลานสาวให้ไม่ได้หรอกค่ะ” แน่ล่ะ ก็มันสนใจเมียผมนี่! ผมนั่งนิ่วหน้าด้วยความขัดใจอยู่พักหนึ่งแล้วยิ้มกริ่มอีกครั้ง “ดูไม่สนใจก็ไม่ได้หมายความว่าไม่สนใจเลยนี่ครับ”

“เอ๋?”

“ยังไงอิมแจบอมก็ผู้ชาย แถมยังไม่มีพันธะ ถ้าได้ผมกับป้าคอยช่วยอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็สนใจเองแหละครับ”

“แต่แบบนั้นจะดีเหรอคะ ป้ากลัวว่า

“ถ้าป้ามัวแต่กลัวหลานสาวป้าคงได้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ นะครับ อีกอย่างป้าก็อายุมากแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อย่าคิดมากเลยครับ เราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย” ก็แค่บังคับอะไรนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง “หรือป้าคิดว่ามันไม่ดีครับ”

“เอ่อถ้าคุณว่าอย่างนั้น ไว้ป้าจะเก็บไปคิดดูนะคะ”

“ครับ ถ้ายังไงป้าก็มาบอกผมได้นะครับ ผมยินดีช่วย”

ผมแสยะยิ้มออกมาหลังพูดจบ อ่า ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยภูมิใจกับสมองอันปราดเปรื่องของตัวเองขนาดนี้มาก่อน จับคู่อิมแจบอมกับฮยอนอาแบบนี้มันไม่เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหรอกเหรอ หลานป้ามีคนดูแลทั้งผมยังกำจัดเสี้ยนหนามออกไปได้อีก

ให้ตาย บนโลกมันจะมีใครฉลาดได้แบบนี้

หึ คอยดูเถอะ จะอิมแจบอมหรือฮยอนอา ต่อไปก็อย่าหวังเลยครับ ว่าจะพรากน้องเอินไปจากพี่กันต์ผู้นี้ได้!

 

“หลบมาอยู่นี่เองเหรอวะ”

เสียงทักทายดังขึ้นดึงให้คนที่ยังเอาแต่ก้มสนใจอยู่กับเอกสารบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองแล้วต้องถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากอิมแจบอม

“เห้ยๆ เห็นหน้าแล้วถอนหายใจออกมาแบบนี้หมายความว่าไงวะ” แจบอมว่าทีเล่นทีจริงแล้วเดินไปนั่งบนโต๊ะทำงานที่มาร์คใช้อ่านเอกสารอยู่ทั้งเหลือบตามองเหมือนสนใจงานพวกนั้นนักหนา “นานๆ ได้ออกมาทีไม่คิดจะพักบ้างรึไงวะ”

“เหอะ ก็ไม่ใช่ไอ้หมอลูกเจ้าของโรงพยาบาลนี่ จะให้มาเดินลอยชายแบบนี้ได้ยังไง” มาร์คว่าแต่แจบอมกลับเบะปาก

“เออๆ ไอ้คนมีความรับผิดชอบ”

“ว่าแต่พาลูกชายเขาออกมาแบบนี้พ่อเขาไม่ด่าเหรอวะ” มาร์คไม่ตอบ ความจริงไม่เคยสนใจเลยด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นยังไง “เฮ้อ มึงนี่ก็จริงๆ เลยนะ หลักฐานที่กูหามาได้ก็ใช่จะยืนยันได้ว่าเขาโกงมึงไปนี่หว่า ถ้าเขาเอาตำรวจมาลากคอมึง มันคุ้มกันเหรอวะมาร์ค”

“มึงจะให้กูโดนจับ?”

“พูดอะไร กูไม่ยอมหรอก แต่ถ้าพ่อกูรู้ กูอะจะตาย” ถึงพ่อเขาจะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลก็เถอะ แต่ใช่ว่าจะสนับสนุนเรื่องแบบนี้สักหน่อย อีกอย่าง คนสกุลภูวิกุลก็เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่แม้จะได้มาโดยไม่สุจริตก็เถอะ แต่อีกฝ่ายก็คอยให้เงินสนับสนุนโรงพยาบาลของพ่อเขา ถ้าวันไหนความแตกขึ้นมา ไม่ใช่ว่าจะโดนพ่อฆ่าตายเลยเหรอ ทำแบบนี้ชีวิตเขาเสี่ยงนะ

“เป็นหมอก็ใช่ว่าจะตายไม่เป็นนะครับ”

ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่มาร์คก็ยังเงียบ นั่งทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน จนคนตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจออกมา เอาเถอะๆ มันจะทำอะไรก็เรื่องของมันเถอะ

“ว่าแต่ คิดจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนวะ”

“จนกว่าจะสะสางทุกอย่างเสร็จ”

“แล้วจะเสร็จตอนไหนวะ”

“แต่ก็เอาเถอะ ก็ห้ามอะไรไม่ได้แล้วนี่ แต่จะว่าไปนะ เด็กที่ชื่อแบมแบมน่ะ ไม่คิดเลยนะว่าตัวเล็กๆ แบบนี้จะเป็นหัวหน้ามาเฟียได้” แจบอมว่าพลางพยักหน้าหงึกๆ เพียงแค่คิดถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดก็หลุดยิ้มออกมา “กว่าจะได้ออกจากเกาะก็อีกนานเลยนี่ งั้นเอางี้ไหมมาร์ค”

“กว่าจะถึงตอนที่มึงสะสางทุกอย่างเสร็จก็ให้กูเป็นคนดูแลน้องแบมสิ”

“อะไร มองหน้ากูแบบนั้นหมายความว่ายังไง มึงก็ใช่ว่าจะรักเขา แถมยังจับเขามาขังไว้อีก อีกอย่างที่กูทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงมึงนะเว้ย เผื่อวันไหนพ่อเขาตามมาลากคอมึง กูจะได้มีเหตุผลช่วยแก้ต่างให้มึงไง” แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น อีกฝ่ายก็ยังเอาแต่เงียบ มาร์คมองแจบอมนิ่ง สายตาดูไม่สนุกด้วยเลยสักนิด

“จริงๆ เลย มึงนี่ก็ทำได้ลงคอ ผัวตัวเองก็ใช่ว่าจะรู้เรื่องยังจับมาขังไว้อีก เห้ย อย่าๆ เพื่อนแค่พูดเล่นเองครับ” แจบอมยกมือขึ้นห้ามเมื่อเห็นว่ามาร์คกำหมัดแน่น ก่อนรีบสาวเท้าถอยห่างไปที่ประตู

“จะไปไหนก็ไปเลยไป”

“ไปก็ได้ ไม่ได้อยากอยู่กับคนขี้หงุดหงิดหรอก กูออกไปหาน้องแบมดีกว่า”

ปึก

ประตูห้องปิดลง ก่อนคนบนโต๊ะยกมือขึ้นกุมขมับด้วยใบหน้าที่ติดหงุดหงิดเล็กๆ

ในตอนแรกคิดว่าเรื่องนี้จะรู้กันแค่สองคน แต่ดูท่ามันจะลุกลามไปกว่าที่คิดซะแล้ว แน่ล่ะ ก็เล่นแหกปากพูดปาวๆ ขนาดนั้น

“ผัวอะไรกัน”

แบมแบมไม่ใช่ผัวเขาสักหน่อย

 

“เอิน วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหมครับ”

“อี้เอิน หิวข้าวรึยัง ให้พี่ทำกับข้าวให้ไหม” ผมยังเอาแต่พร่ำถามอยู่อย่างนั้น แม้อี้เอินยังเดินทำหน้าหงิกเข้ามาในบ้าน จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิด ก็ตั้งแต่บ่ายแล้วนี่ที่อี้เอินเอาแต่ทำหน้าหงุดหงิดแบบนี้

เมื่อตอนเช้าหลังจากที่ป้าของฮยอนอาเดินออกไปจากบ้าน อิมแจบอมก็เขามานั่งเป็นเพื่อนทั้งยังเอาแต่ส่งรอยยิ้มชวนขนลุกมาให้ แต่ไม่ได้ครับ ด้วยความที่มีแผนการอยู่ในใจ ผมจะทำตัวเป็นศัตรูกับอีกฝ่ายไม่ได้สุดท้ายเลยต้องนั่งปั้นยิ้มทำตัวเป็นมิตรออกไปแม้ข้าวเช้าที่เพิ่งทานลงไปมันจะเริ่มตีตื้นขึ้นมาแล้วก็ตาม

แต่เอาเถอะ เพราะเรื่องนั้นมันก็ยังไม่แย่เท่ากับการตามง้ออี้เอินที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งอยู่อย่างนี้

“เอิน ทำงานเหนื่อยเหรอ” ผมถามอีกครั้งแต่อี้เอินไม่ตอบ จนตอนนี้ผมเริ่มจำไม่ได้แล้วว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ตัวเองถามออกไป กระทั่งความอดทนหมดลง ผมถึงได้ขมวดคิ้วแน่นเรียกชื่อคนหน้าบึ้งออกไปเสียงดัง

“อี้เอิน ต้วนอี้เอิน! หยุดทำหน้าบึ้งเดี๋ยวนี้นะ” แต่แน่ล่ะ ก็อี้เอินนี่ ผมสั่งได้ที่ไหน แทบจะทันทีที่พูดออกไปอย่างนั้น อี้เอินก็หยุดเดินหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่

หรือผมทำอะไรผิดไปจริงๆ วะ

“เป็นอะไรก็พูดมาสิ เอาแต่ทำหน้าบูดอยู่ได้”

“นี่อี้เอิน พี่รู้นะว่าการเป็นเมียแล้วต้องออกไปทำงานหนักกลางแดดแบบนั้นมันแย่ แต่เอินจะเอาแต่ทำหน้าบึ้งไม่พูดอะไร

“ใครเป็นเมีย”

ยังไม่ทันพูดจบอี้เอินก็แทรกขึ้น ผมยืนงงกับคำถามนั้นไปครู่หนึ่งแล้วตอบออกไปตามความจริง

“ก็เอินไง” ที่ถามแบบนี้คงไม่คิดกบฏใช่ไหม ผมยืนมองหน้าอี้เอิน พยายามเดาความคิดของอีกฝ่ายแต่ไม่ว่าพยายามยังไงก็เดาไม่ออก ก่อนในหัวนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า

จริงสินะ ก็ตอนที่ฮยอนอาโผตัวเข้าหา ทั้งยังพยายามยัดเยียดตัวเองให้ อี้เอินก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือทำท่ารังเกียจ เอาแต่ยืนนิ่งเหมือนพร้อมถวายตัวให้งั้นแหละ

เมื่อนึกได้อย่างนั้นผมก็เริ่มมุ่ยปากไม่ชอบใจ

“ใช่สิ”

“เพราะพี่ไม่มีนมแบบผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมเอินถึงไม่ชอบ” อี้เอินหันขวับกลับมามอง หึ ผมคงพูดถูกสินะ นี่คิดจะกลับใจไปหาผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะให้ผมไปทำนมเพื่อเอาใจอี้เอินไม่ได้หรอก ก็เป็นนายเหนือนี่ ขืนทำแบบนั้นมีหวังถูกหัวเราะตาย อีกอย่างผมก็ไม่ได้ชอบสักหน่อย มีผู้ชายแมนๆ ที่ไหนบ้างไปทำนมกัน

“เอินบอกพี่มาสิ เพราะแบบนี้ใช่ไหมเอินถึงไม่อยากเป็นเมียพี่”

“อี้เอิน บอกให้พูดไง ตอบคำถามพี่มา”

“เป็นเมียบ้าอะไร” ผมได้แต่ยืนอึ้งกิมกี่กับคำพูดนั้น เอินพูดแบบนี้เพราะไม่อยากเป็นเมียพี่จริงๆ สินะ

“ก็เอินเป็นเมียพี่นี่ เป็นมาเกือบเดือนแล้วด้วย”

“แล้วถ้าไม่อยากเป็นแล้วล่ะ”

“ห๊ะ?”

“เบื่อจะเป็นเมียแล้ว ขอเป็นผัวบ้างได้ไหม”


50%



“ผัว?”

ผมนิ่วหน้าถามออกไปเพราะไม่ชอบใจกับคำพูดของอี้เอินนัก

ผัวเนี่ยนะ!?

“ไม่ได้หรอกเอิน” เอวบางร่างน้อยอย่างน้องเป็นผัวพี่ไม่ได้หรอก “นี่อี้เอิน อย่าบอกนะว่าที่ทำหน้าบึ้งเพราะหงุดหงิดเรื่องนี้”

” อี้เอินเงียบ ไม่ตอบ เมื่อเห็นอย่างนั้นผมถึงยิ้มออกไปอย่างเอาใจ

“นี่เอิน เป็นเมียพี่มันไม่ดีตรงไหน ถ้าได้กลับบ้านเอินก็จะได้เป็นคุณนาย นั่งกินนอนกินสบายจะตาย อีกอย่างตอนนอนเอินก็ไม่ต้องเมื่อยปล่อยให้พี่เป็นคนทำ

“สบายขนาดนั้นแล้วทำไมไม่อยากเป็นเมียล่ะ” แต่ในตอนที่ผมกำลังพร่ำบอกข้อดีของการเป็นเมียอยู่นั้น อี้เอินก็แทรกขึ้นพร้อมสีหน้าที่ดูจริงจังขึ้นหลายส่วน เดี๋ยวสิ ทำหน้าแบบนี้คืนนี้น้องคงไม่ได้คิดเผด็จศึกพี่จริงๆ ใช่ไหม

และในตอนที่ผมกำลังยืนอกสั่นขวัญแขวนอยู่นั้น เสียงของเมียขี้กบฏก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมที่เจ้าตัวสาวเท้าเข้ามา

“ว่าไง เป็นเมียออกจะสบายแท้ๆ แต่ทำไมไม่อยากเป็น”

“อะ ดะ เดี๋ยวเอิน” ผมยกมือดันอก ให้ตาย นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่ ครางบอกเมียให้หยุดหรือไง ใช่ คนเป็นผัวมันก็ต้องแสดงอำนาจสิ เหมือนที่ผ่านมาก็เคยทำอยู่ไม่ใช่เหรอ

“อี้เอิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

“ต้วนอี้เอิน!!” แต่เปล่าเลย แทนที่อี้เอินจะกลัวกลับเอาแต่ทำหน้านิ่งกระทั่งหลังผมแนบเข้ากับพนังห้องที่ทำจากไม้ถึงได้ครางออกไปเสียงเบา

“งือ เอินพี่บอกให้หยุดไง”

“เอิน พี่หายใจไม่ออกอะ” ผมบอกอีกครั้งเมื่ออี้เอินยังเอาแต่เบียดตัวเข้ามา

สุดทางแล้วครับ ถ้ายังเอาแต่ตะคอกเมียหงุดหงิดแทงเข่าเข้าให้ทำไง สุดท้ายเลยได้แต่ครางบอกเสียงอ่อนเสียงหวานทั้งก้มหน้างุดๆ ไม่กล้าสบตาไอ้คนที่ยืนเท้าแขนกับพนังตรงหน้า

ฤๅคืนนี้พี่ต้องตกเป็นเมียน้องอีกรอบจริงๆ

“เอิน มีอะไรก็คุยกันดีๆ สิ เอินไม่อยากเป็นเมียก็ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย มาคุยกันดีๆ นะ”

“คุย?”

“ใช่คุย” พยักหน้ารับหงึกๆ เมื่อในที่สุดไอ้คนที่ตั้งท่ารุกยอมพูดออกมา

“แล้วจะคุยเรื่องอะไร ตกลงว่าใครจะเป็นผัวเป็นเมียเหรอ”

“อื้อ”

“ยังไง”

ผมยืนเงียบเพราะไม่รู้จะตอบยังไง ก็ที่พูดไปแค่ยื้อเวลาไม่ใช่รึไง! แต่ดูเหมือนอี้เอินจะจริงจังกับมันเหลือเกิน โถ คนงาม พี่ก็ไม่คิดว่าน้องจะจริงจังกับการเป็นผัวขนาดนี้ ทั้งที่ตอนแรกก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรแท้ๆ คงไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้มีใครไปพูดอะไรหรอกนะ

ผมเงยหน้ามองอี้เอินทันทีที่ใบหน้าของใครคนหนึ่งลอยเข้าในหัว แต่เมื่อสบตาเสียงอี้เอินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“งั้นเอางี้”

“หืม?”

“ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ฉันก็มีวิธี”

“วิธี?”

“อือ วิธี”

“แล้ววิธี อะ” แต่ยังไม่ทันได้พูดจบดี อี้เอินก็จัดการย่อตัวคว้าร่างอุ้มพาดบ่า พาเดินออกไปอีกทาง

เดี๋ยวๆ เดี๋ยวสิ อย่าบอกนะว่าวิธีที่อี้เอินพูดถึงคือ

“เอิน ปล่อยพี่ลงนะ”

“อี้เอิน ปล่อยพี่ลงเดี๋ยวนี้ อือ”

ฟุบ

ทั้งร่างถูกเหวี่ยงลงบนเตียงแคบๆ แล้วตามมาด้วยร่างของเมียใจโหดที่คิดกบฏขืนใจผัว ไม่เอา มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ฮืออ

“อือ เอิน”

“มาลองดูไหมล่ะแบมแบม ว่าคืนนี้ถ้าใครได้อยู่ข้างบนคนนั้นจะได้เป็นผัว”

“ล แล้วข้างล่างล่ะ”

“ก็เมียไง”

แค่นั้นแหละ แค่นั้นจริงๆ เพราะทันทีที่พูดจบอี้เอินก็จัดการโน้มตัวลงมาแนบหน้าประกบริมฝีปาก แต่ไม่ได้ เรื่องมันจะจบลงด้วยการตัดฉากไปที่โคมไฟไม่ได้หรอก พี่กันต์ซะอย่าง แมนๆ แบบนี้จะนอนเป็นง่อยให้เมียกดได้ไง

ว่าแล้วใจก็เริ่มมา พี่ฮึดสู้ รวมแรงเฮือกสุดท้ายดันตัวอี้เอิน พร้อมยกขาดันร่างที่นอนทับบนตัวออก แต่แน่ล่ะ ก็หมูนี่ ตัวหนักจะตาย ดันง่ายที่ไหน ผมพยายามรวมแรงสู้อยู่พักใหญ่จนคนด้านบนนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ ถอนริมฝีปากทั้งพึมพำออกมา

“น่ารำคาญ อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นรึไง”

ผมชะงักไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น เอ้า ก็ตอนแรกบอกใครอยู่ข้างบนได้เป็นผัว พอดิ้นก็หาว่าน่ารำคาญ สรุปแล้วนี่กูผิดใช่ไหมครับ

“ก็เมื่อกี้เอิน...”

“เงียบไปเลย” แต่ยังไม่ทันได้อธิบายคนขี้หงุดหงิดก็ขัดขึ้นทั้งตั้งท่าโน้มตัวลงมาแต่ตอนนี้แหละ!

ผมยกขาดันเอวของอี้เอินที่ไม่ทันระวังตัวไปอีกทางก่อนรีบปีนขึ้นคร่อมทับบนตัว หึ คิดจะเป็นผัวพี่ยังเร็วไปอีกร้อยปี บอกไว้เลย!

“โถ เอินของพี่ เลิกพยศ ยอมนอนครางให้พี่ฟังซะดีๆ แล้วคืนนี้น้องจะสบาย” ก็เมียนี่เนอะ แถมยังน่ารักตัวเล็กบอบบาง ใครเขาอยากใช้กำลังกัน อีกอย่างถ้าตัวน้องเป็นรอยช้ำพี่คงทนไม่ไหวนั่งร้องไห้เป็นแน่แท้

ผมหัวเราะในลำคออยู่พักหนึ่งแล้วดึงมือที่กดแขนของอี้เอินลงเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ขัดใจผมแน่แล้ว แต่เหมือนลืมไปบางอย่างว่าลูกหมูที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างพยศขนาดไหน เพราะทันทีที่ปล่อยมืออี้เอินก็จัดการดึงผมลงไปข้างล่างแล้วพลิกร่างคร่อมทับผมอีกที

“เอิน เดี๋ยว”

“โถ พี่กันต์ของน้อง เลิกพยศ ยอมนอนครางให้น้องฟังซะดีๆ แล้วคืนนี้พี่จะสบาย” ผมขนลุกซู่ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น เพราะนอกจากน้องจะก็อปคำพูดพี่โดยไม่ให้เครดิตแล้วยังใช้สายตาน่าขนลุกนั้นมองอีก

“งือ เอิน ไม่เล่นดิ”

“ได้ งั้นเอาจริงเลยนะ”

“ห๊ะ เดี๋ยวๆ” เอาจริง? เอาจริงในที่นี้คือยังไง “เอิน เดี๋ยวๆ”

ผมพยายามดิ้น แต่ก็ถูกล็อกตัวไว้อีกครั้งจนสุดท้ายมีแค่ปากที่ยังขยับพูดออกมา

“เอิน เดี๋ยวก่อน น้องยังมีเวลาเปลี่ยนใจนะ”

“เปลี่ยนทำไมให้เสียเวลา”

“แต่ อ๊ะ เดี๋ยวๆ”

“อือ เอินไม่เอา”

“หนวกหู”

“อี้เอิน อื้อ”

และหลังจากนั้นแม้แต่ปากก็ไม่ได้พูดออกมา

ดูท่า คืนนี้คงได้ตัดฉากไปที่โคมไฟจริงๆ นั่นแหละ

 

“อะ อือ”

เสียงครางหลุดรอดทันทีที่ริมฝีปากผละออกจากกันทั้งมือหนายังบีบเค้นเรือนร่างบอบบางที่นอนกระสับกระส่ายบนเตียง ก่อนเจ้าตัวลืมตาขึ้นเมื่อเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่เป่ารดบนใบหน้า สองมือที่ยันอกมาร์คไว้ในตอนแรกเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอ พร้อมขาเรียวยกแนบกับสะโพกของอีกฝ่าย

และเป็นมาร์คที่ต้องโน้มหน้าลงอีกครั้ง ทั้งเอียงหน้าประทับริมฝีปากบดเบียดปากอิ่มที่ยังเผยอรับสัมผัสอยู่อย่างนั้น ค่อยๆ แทะเล็มดูดดุนปลายลิ้นชิมความหอมหวานพร้อมที่มือยังเชยคางเก็บเกี่ยวความชุ่มฉ่ำภายในนั้น

“อื้อ เอิน” เสียงครางดังขึ้นในลำคอ ลูบไล้มือลงบนแผ่นอกกว้างกระรีบยกมือดันเมื่อรู้สึกถึงมือที่เลื่อนลงสัมผัสบนตัว

“ด เดี๋ยวเอิน”

“หืม?” คนถูกเรียกผละตัวออกย่นคิ้วมองด้วยความขัดใจเพราะไม่รู้ว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่ถึงจะหงุดหงิดยังไงสุดท้ายก็ได้แต่นั่งรอฟังแบมแบมพูดออกมา โดยมือยังเกลี่ยบนใบหน้า

“คือพี่...”

“ว่าไง”

“พี่...” คิ้วเข้มเริ่มขมวดแน่น เมื่อคนที่แทนตัวว่าพี่ยังเอาแต่อ้ำอึ้ง แต่ก่อนคนบนตัวจะหงุดหงิด แบมแบมก็รีบยันมือเปิดปากพูดออกไปในที่สุด

“พี่ขออยู่ข้างบนได้”

“ไม่” ไม่ต้องคิดอะไรมาก มาร์คปฏิเสธออกไปทันที เพราะหากทำแบบนั้นก็ไม่เท่ากับว่าเขาแพ้เหรอ ลำพังแพ้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เขาทนฟังอีกฝ่ายประกาศไปทั่วว่าตนตกเป็นเมียไม่ได้หรอก

“อื้อ เอิน”

“บอกว่าไม่ไง”

แบมแบมหน้าง้ำงอไปทันทีที่เห็นว่าคนบนตัวคงไม่ยอมแน่ แต่ในขณะที่หัวเริ่มคิดหาทางออก เสียงทุ้มก็ดังที่ข้างหูอีกครั้ง “ถ้าอยากอยู่ข้างบนก็พยายามเองสิ”

“อะ ย อย่าเพิ่งเอิน อือ” เสียงครางดังเมื่อริมฝีปากประทับบนใบหู ทั้งมือยังพยายามดันไหล่ “พี่ พี่ไม่อยากอยู่ข้างล่าง”

“ก็บอกเองนี่ว่าเป็นเมียมันดีจะตาย”

“อื้อ ไม่ใช่...แบบนั้นสักหน่อย”

“แล้วอะไรล่ะ”

“เอิน พอก่อน อะ” แม้ปากครางแต่มือยังเอาแต่ทุบไหล่ จนคนด้านบนเริ่มขัดใจ ยอมผละตัวและมือที่เริ่มไล้ที่ต้นขาออกไปในที่สุด

“ถ้าไม่รีบพูดจะทำต่อแล้วนะ”

“พี่ไม่อยากอยู่ข้างล่าง”

“ทำไม”

“ก็มัน...”

“จะต่อแล้วนะ”

“อย่าเพิ่ง”

มาร์คเริ่มนิ่วหน้า ก่อนคนใต้ร่างพึมพำบอกเสียงเบา

“...”

“ว่าไงนะ”

“...”

“พูดใหม่ ดังๆ ฉันไม่ได้ยิน”

“มันปวดเอว!

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ส่งผลให้แบมแบมนิ่วหน้าหนาทั้งใบหน้าที่เดิมแดงเรื่ออยู่แล้วแดงขึ้นกว่าเดิม “มันไม่ตลกนะ”

ออกจะซีเรียสด้วยซ้ำ

“แล้วอยู่ข้างบนมันไม่ปวดเอวเหรอ”

“ไม่” หรืออย่างน้อยก็ปวดน้อยกว่า “นะเอิน ให้พี่อยู่ข้างบนนะ”

“ไม่” แต่คนบนตัวยังยืนยันคำเดิม เขาให้แบมแบมอยู่ข้างบนไม่ได้!

“เอินอา”

“ชูว์ อย่าดื้อ”

“แต่เอิน”

“งั้นเอาเป็นว่าคืนนี้ฉันจะค่อยๆ ทำก็แล้วกัน” มาร์คกระซิบที่ข้างหูก่อนประทับจูบเบาบางเรียกเสียงครางจากคนที่ยังเอาแต่ใจ

“อือ เอิน”

“งั้นต่อเลยนะ”

“เอ๊ะ เดี๋ยว”

“อย่าดิ้นสิ”

“ย อย่าเพิ่ง”

“...”

“เอิน อือ” แบมแบมจิกเล็บลงบนต้นแขนของคนที่ตัวเองยังเอาแต่ครางเรียก เมื่อริมฝีปากไล่สัมผัสบนแผ่นอก

ร่างกายที่ถูกปลุกเร้ามาก่อนหน้าเริ่มตอบสนองอีกครั้งด้วยการบิดกายไปมา มือเล็กเลื่อนจิกไหล่ระบายความรู้สึกในใจลงในนั้น

ดูท่า เมียของเขาจะพยศกว่าที่คิดจริงๆ นั่นแหละ

“อะ”

มาร์คหยัดตัวขึ้น ไล่สายตามองผิวเนียนสีเรื่อจากฝีมือของตน ก่อนสบเข้ากับดวงตากลมหวานฉ่ำที่ปรือมองมาทางเขาเร้าให้เลือดในกายพลุกพล่าน

ทำตัวแบบนี้ไม่ดีเลยรู้ไหม” ริมฝีปากแนบลงอีกครั้งหลังพูดจบ และครั้งนี้เขาจะไม่รอให้อีกฝ่ายได้แย้ง

มาร์คก้มลงกัดที่ริมฝีปากอิ่มเบาๆ ทั้งมือจับขาสวยของแบมแบมแยกออกก่อนเลื่อนต่ำสัมผัสส่วนอ่อนไหว

“อื้อ เอิน”

ฉันจะค่อยๆ ทำแล้วกัน ถ้าเจ็บก็บอก เข้าใจไหมมาร์คกระซิบแม้แบมแบมยังเอาแต่นอนคราง กระทั่งเขาเริ่มขยับตัว แบมแบมถึงได้ลืมตาจิกมือบนไหล่อีกครั้ง

“อะ เอิน”

“หืม? มีอะไร”

“ร อะ”

“เจ็บเหรอ” แบมแบมส่ายหนาหวือเมื่อได้ยินอย่างนั้น ก่อนเลื่อนมือรั้งต้นคอพร้อมกระซิบบอกข้างหูเสียงพร่า

“ร เร็วๆ หน่อย”

มาร์คได้แต่อึ้งเมื่อได้ยินอย่างนั้น ก่อนถอนหายใจออกมา แล้วเริ่มขยับตัวตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนถูกคนตัวเล็กนิ่วหน้าใส่เพราะดูเหมือนไม่ได้อย่างใจ

เฮ้อ ดูท่าคืนนี้เขาคงอ่อนโยนกับแบมแบมไม่ได้แล้วล่ะ

“อะ เอิน ร เร็ว”

“เร็วอีก?”

“เร็วไป อะ อือ”

และคืนนั้นเกือบทั้งคืนทั้งห้องก็ก้องด้วยเสียงคราง แต่แม้จะเป็นอย่างนั้น คำที่หลุดจากริมฝีปากก็ไม่มีคำว่าเจ็บ จะมีก็เพียง เร็ว หรือ ช้า เท่านั้นเอง...

 

“แบม”

“...”

“แบมแบม”

“อื้อ เอิน อย่ากวนพี่จะนอน”

“ลุกมากินข้าวได้แล้ว”

“ไม่เอา จะนอน”

ผมครางบอกพร้อมยกมือปัดมือของอี้เอินที่ยังเอาแต่สะกิดไหล่อยู่อย่างนั้น ให้ตาย เพิ่งได้นอนไม่กี่นาทีเองมั้ง อีกอย่างตอนนี้ก็เหนื่อยจะตาย แน่ล่ะ ก็เพิ่งผ่าน...

“แบม”

“อืออ” แต่ในตอนที่เอาแต่นอนครางอยู่อย่างนั้น ไอ้คนที่เพิ่งเรียกชื่อผมจบไปหมาดๆ ก็จัดการโยนบางอย่างมาคลุมบนตัวผมก่อนจัดการอุ้มไปอีกทาง “อะ เดี๋ยว”

“...”

“เอิน อย่า มันอันตราย” ผมดิ้นทั้งร้องบอก แต่คนใจเหี้ยมมันยอมฟังที่ไหน เอาแต่เงียบเดินอุ้มผมไป จนสุดท้ายถูกพามานั่งที่เก้าอี้ในครัว

“กินซะ จะได้ไม่ปวดท้อง” สั่นเสร็จก็นั่งเท้าคางตรงหน้า โถ แม่คุณ นี่น้องเป็นห่วงหรือกลัวพี่ตากันแน่ครับ ผมนั่งมองชามข้าวต้มตรงหน้าอยู่พักหนึ่งก่อนถามออกไป

“เอินทำเองเหรอ”

“อืม กินสิ”

“แล้วเอินไม่กินเหรอ”

“ฉันกินแล้ว” อี้เอินตอบทั้งดันชามข้าวต้มให้โดยไม่ลืมย้ำให้ผมกินข้าว “กิน”

ผมเหลือบตามองทางอี้เอินอยู่อย่างนั้น ก่อนยอมก้มหน้าทานข้าวต้ม จะบอกว่าไม่หิวคงไม่ได้หรอก แน่ล่ะ ผมไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น อีกอย่างนี่มันเวลาเท่าไหร่ แล้วไหนจะอาการปวดที่เอวอีก

“ชิ” ไหนบอกจะเบาๆ ไม่รู้จักถนอมของดี ถ้าเสียพี่ไปแล้วอย่ามานั่งร้องไห้นะครับ ผมยังคงนั่งมุ่ยปากบ่นในใจพร้อมกับเคี้ยวข้าวในปาก กระทั่งเงยหน้าขึ้นสบตากับอี้เอินถึงได้ถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“มองหน้าพี่แบบนั้นหมายความว่าไง จะถามล่ะสิว่าอร่อยไหม ความจริงมันก็ไม่ได้แย่หรอก พอกินรองท้องได้”

“เปล่า ไม่ได้จะถามเรื่องนั้น” อี้เอินพูดทั้งยังยิ้มส่งสายตาน่าขนลุกมาให้

อะไรของเขา

“ละ แล้วเอินจะถามอะไร” แล้วจะติดอ้างทำไมวะ!

ผมนั่งนิ่วหน้าให้กับตัวเองแต่ในตอนนั้นเองที่อี้เอินตอบกลับมา

“ก็แค่อยากถามว่า สรุปแล้วตอนนี้ใครเป็นผัว ใครเป็นเมีย”

พรวด!

ข้าวต้มในปากพุ่งออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น สาบานได้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ก็มันตกใจนี่ ใครจะคิดละว่าอยู่ๆ เอินจะถามคำถามนี่ออกมา แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ตกใจเลยสักนิด เอาแต่ถามย้ำ

“ว่าไงใครเป็นผัว ใครเป็นเมีย”

ผมนั่งนิ่งไม่ตอบ แม้ยากจะยอมรับแต่นี่พี่กันต์ครับ แมนพอจะยอมรับความจริง อีกอย่างน้องถามแบบนี้คิดจะลองใจพี่ใช่ไหม

“เออ! เมียก็เมียสิ” ก็ใช่ว่าไม่เคยเป็นสักหน่อย อีกอย่างกับอิแค่เรื่องปวดเอวมันไม่สาหัสถึงตายหรอก ผมขึ้นเสียงบอก แต่แปลก อี้เอินไม่ยักกะหงุดหงิด ยังเอาแต่นั่งยิ้มมองผมทานข้าว

“ก็ดี ต่อไปนี้เวลาออกไปข้างนอกก็บอกว่าตัวเองเป็นเมียนะ ไม่ใช่ผัว”

“ชิ” งี้แหละ พวกเพิ่งเคยเป็นผัว ไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรนักหนา ผมยังเอาแต่นั่งมุ่ยปากไม่พอใจอยู่อย่างนั้น แต่ในตอนที่กำลังตักข้างเข้าปากประตูห้องที่ควรปิดสนิทก็ถูกผลักออกพร้อมเสียงร้องแหลมๆ ของใครคนหนึ่ง

“พี่มาร์คขา ฮยอนอาเอาของหวานมาฝากค่า”

ไม่ตอบบอกก็พอรู้ใช่ไหมว่าใคร แหงล่ะ เสียงแหลมแบบนี้นอกจากเจ้แกก็ไม่มีใครหรอก

และไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ ฮยอนอาก็จัดการเดินมาวางหม้อของหวานวางบนโต๊ะทั้งพุ่งตัวเข้าคว้าแขนอี้เอินไว้แน่น

“คืนนี้ป้าทำของหวาน ฮยอนอาเลยแบ่งมาให้พี่ พี่มาร์คลองชิมดูนะคะว่าอร่อยไหม”

“...”

“มามะ อ้ามมม”

แต่เชื่อเถอะ ว่าบนโลกนี้ยังมีสิ่งที่แย่ยิ่งกว่าการต้องนั่งมองดูเมีย...เอ่อ ผัวถูกหญิงอื่นแทะโลม

“ว่าไงครับ ทำไมไม่แต่งตัวดีๆ หรือว่าคืนนี้มันร้อนเกินไป” ใช่ ไอ้ตี๋นั่นแหละ

ให้ตาย นี่มันคืนรวมญาติรึไง อีกอย่าง นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะโว้ย ไม่รู้จักหลับจักนอนกันรึไง ผมหันหน้าขึงตาใส่แจบอมทั้งมือกระชับผ้าห่มบนตัวแน่น “ยุ่งน่ะตี๋”

ว่าจบก็หันกลับมองทางอี้เอินที่ดูเหมือนจะถูกฮยอนอาเขมิบเข้าไปทั้งตัว ก่อนในหัวเริ่มรู้สึกหงุดหงิด แต่ไม่ครับ พี่ลูกผู้ชายพอที่จะไม่พุ่งเข้าไปทำร้ายผู้หญิงแม้จะหงุดหงิดกับน๊มที่ยังเบียดกับแขนอี้เอินอยู่ก็ตาม

“ดูท่าของหวานจะอร่อยน่าดูนะครับ”

“บอกว่าอย่ายุ่งไงตี๋” ผมเอ็ด แต่เมื่อหันกลับไปมองหน้าแจบอม เรื่องบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวก่อนคว้าคอคนตรงหน้ามากระซิบบอกเบาๆ

“นี่ตี๋ คืนพรุ่งนี้ว่างไหม”

“ห๊ะ?”

“ถ้าว่าง สามทุ่มไปเจอกันที่หน้าห้องทำงาน”

เพราะผมจะได้สะสางเรื่องการจับคู่แบบสุ่มสี่สุ่มห้าให้ฮยอนอาเสร็จๆ ไปสักที!

 



......................................
ตอนที่เก้ามาแล้วค่ะ
ตอนนี้ก็เฉลยแล้วเนอะ ว่าอี้เอินทำไมถึงทำตัวแปลกๆ
นี่แหละค่ะ ที่เขาเรียกว่าจำเลยรัก -..-
ว่าแต่ พี่กันต์จะรู้ตัวไหมว่าตัวเองเป็นเชลยไม่ใช่ผัว
แล้วอี้เอินนี่เครียดผิดเรื่องรึเปล่า ฮ่าๆๆๆๆ
ทำไมดูนอยด์กับคำว่าเมีย
ต่อไปคงดราม่านะคะ
เชลยจะโดนลงทัณฑ์แล้วค่ะ บอกเลยว่ามีเสียน้ำตา~
ช่วงนี้อากาศร้อนแต่ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
อย่าคิดว่าอากาศไม่เย็นแล้วจะไม่เป็ยอะไร
นี่เพิ่งหายเจ็บคอเมื่อวาน แล้วก็กำลังนั่งสูดน้ำมูกอยู่ -,,-
ขอบคุณที่ติดตามค่าา
......................................
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ใดๆ ในโลกล้วนไม่จีรัง ตำแหน่งผัวเมียก็เช่นกัน ฮ่าๆๆๆๆ
ตอนนี้คำผิดเยอะหน่อยนะคะ ไม่ได้รีเลยค่ะ แต่งสดลงสด....
ต้องขออภัยด้วยนะคะ ไม่ทันจริงๆ TvT
ส่วนเรื่องดราม่า เรื่องนี้มันจะดราม่าแบบนายเหนือค่ะ
แบบดราม่าในโลกส่วนตัวของพี่กันต์
(ไม่เชื่อลองย้อนขึ้นไปอ่านทอล์คบนอีกครั้งแล้วจะสัมผัสได้ถึงพลังของตัวหนอน ~)
ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่อยู่ด้วยกันถึงตอนนี้
แม้จะเลต แม้จะคำผิดเยอะไปบ้าง
ขอบคุณมากค่ะ ><

ติดแท็ก   #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #952 bshinwa (@bshinwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:23
    เรื่องนี้สนุกมากๆค่ะ ถึงทำไมสงสารพี่กันต์ก็ไม่รู้ แอบหน่วงๆ
    #952
    0
  2. #935 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 03:13
    เพิ่งรู้ว่าเป็นเมียแล้วจะปวดเอวใช่ป่าวคะน้องแบม
    #935
    0
  3. #922 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 17:26
    เอินเค้าเป็นผัวมาตลอดนะได้ข่าว แบมมึนไรป่าว5555555
    #922
    0
  4. #872 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:16
    นี่มาร์คเห็นแบมเป็นแค่หนทางที่จะได้แก้แค้นเหรอ ไม่ใจร้ายกับแบมไปหน่อยหรือไง
    #872
    0
  5. #812 De_Zine (@zinek) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 15:16
    เอินของพี่....พี่กันต์ของน้อง โอ้ยยย!!!ขำน้ำตาจะไหล55555
    #812
    0
  6. #793 praneekukku (@praneekukku) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 01:15
    เพลียกับพี่กันต์ ไร้เดียงสา อ่อนต่อโลกมากมาย แต่ก็น่ารักน่าจับมาฟัดๆๆๆๆ
    #793
    0
  7. #766 Lorelei (@yoyumito) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:36
    สงสารนายเหนือที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นเมียว่าแต่ไปคว้าคอเขาแบบนั้นเอินไม่หึงหรอค่ะ^^
    #766
    0
  8. #733 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:05
    555555555555555555ตลกชิปอะ
    #733
    0
  9. #672 AhgaseBlood (@AhgaseBlood) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 21:35
    โอ้ย เพลียกับพี่กันต์ซะจริง=_=  ไม่รุนางจะมั่นในความคิดของตัเองไปถึงไหน😂😂

    #672
    0
  10. #643 H E I D I M E (@zodalikethis) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:29
    แค่ได้เป็นผัวแค่นี้ทำมาเป็นตื่นเต้นนะเอิน 


    สู่พี่กันต์ก็ไม่ได้55555
    #643
    0
  11. #618 Aely (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 20:14
    ทีนี้จะจับคู่ เป็นพ่อสื่อให้บี๋เหรอแบม
    #618
    0
  12. #577 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:39
    เอาจริงๆกลัวแบมโดนมาร์คทำโทษที่ไปจะจับคู่ให้ปมแบบทั้งวันทั้งคืนจีจี
    #577
    0
  13. #490 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 02:24
    เอินควรทำงี้นานแล้ว 555555555555555
    #490
    0
  14. #485 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 01:56
    จับคู่ให้ตี๋ เพราะนึกว่าตี๋จะแอ้มเมีย เอะ ผัวสินะพี่กันต์ยอมเป็นเมียแล้ว 555 แต่ตี๋ดันไปบอกผัวพี่กันต์ว่าให้มาอยุ่กะตี๋แทน สรุปตี๋ชอบอยากเคลมพี่กันต์ 555555
    แล้วนี่ไปบอกตี๋แบบนั่นได้ไง เดี่ยวผัวหมาดๆได้องค์ลงหรอก 
    #485
    0
  15. #436 kungking (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 15:20
    บอกตี๋แบบนั้นเดี๋ยวสามีก็หึงหรอกนายเหนือเพิ่งเป็นเมียเมื่อคืนนะ555
    #436
    0
  16. #434 Mark's (@jatuthip-9397) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 11:11
    ระวังเอินอาละวาดนะคะนายเหนือออ อย่าทำแบบนี้ กับคนที่เธอไม่รักกกก จากตี๋ฝากถึงนายเหนือ เมียพี่มีชู้ววววว จากเอินฝากถึงนายเหนือ
    #434
    0
  17. #433 boboomo_ (@moz_sone552) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 10:57
    เอินก็เป็นสามีพี่เขานานละนะมาเคนียดไรตอนเรียกเนี้ย555555 โถ่ถังแอบจิ้นตี๋กับพี่กันต์ได้ไหมคะ555 ขำตอนบนล่างของคู่หลักมาก555
    #433
    0
  18. #432 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 09:53
    ขำแบม บทจะยอมก็ง่ายซะจนตกใจ-ที่ยอมๆนี่คือติดใจใช่ป่ะ555555
    #432
    0
  19. #431 ZuZa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 01:16
    ขนาดเลิฟซีนยังขำน้ำตาเล็ด ไรท์ฮามากอ่ะ ภ่ษาสวยด้วยแบบไหลลื่นมาก สนุกจริงๆ ชอบความพยายามแมนของพี่กันต์มาก ชอบเอินด้วย จะรอต่อน้า ^^
    #431
    0
  20. #430 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 00:59
    นายเหนือจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองไม่เคยเป็นผัวอะ 555555 เอ็นดู
    #430
    0
  21. #429 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 00:32
    ฮื่อออออ อี้เอินจริงจังไปไหม นายเหนือบอกแล้วไงว่าปวดเอวอ่ะ 55555
    #429
    0
  22. #428 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:54
    งานนี้มีหวง มาร์คอาจหวงแบมกะแจบอมได้ เพราะแจบอมเคยบอกมาร์คว่าแบมน่ารักดี 55555 แถมไปกระซิบกันแบบนั้นอีก
    #428
    0
  23. #427 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:42
    สมใจอี้เอินแล้ว นายเหนือกันต์เป็นเมีย
    #427
    0
  24. #426 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:26
    5555555555 ถ้าตี๋ไม่ทักมาร์ค มาร์คก็จะไม่เครียดเรืาองผัว ๆ เมีย ๆ ใช่ไหม ต้องขอบคุณตี๋หรือปล่าว
    แบมอย่าจับตู่ให้ตี๋แบบนั้นนะ ระวังเถอะมาร์คจะหึงเอา ไปนัดกันแบบนั้นได้ไง 55555555
    #426
    0
  25. #425 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:18
    แบมจ๋าาาา ตัวยอมรับเถอะนะว่าตัวอยู่ในตำแหน่งเคะ เลิกทำตัวแอ๊บเเมนแทนพี่เอิ้นได้แล้วนะ 555
    #425
    0