Freshy ! คุณกับผม เราเป็นคู่กัด #ก่อสร้างดีที่สุด (B2S)

ตอนที่ 6 : คู่กัดรอบที่ห้า : ตกลงเป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,148 ครั้ง
    11 ม.ค. 62






คู่กัดรอบที่ห้า
คำเตือน : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน





            ในที่สุดการรับน้องของเอกผมก็จบลง โชคยังดีที่ปีนี้ใช้เวลาในการรับน้องเร็วกว่าปีก่อนที่ผมเคยโดน ทำให้ตัวผมมีเวลามากกว่าเดิม เวลาที่จะเอาไปทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องมานั่งเตรียมงานรับน้องและเจอหน้าไอ้เหี้ยชนินได้ทุกวัน


“...ขอบคุณน้อง ๆ ปีหนึ่งจากใจจริงนะครับ ขอบคุณครับ” ผมพูดจบก่อนจะก้มหัวขอบคุณ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังลั่นขึ้น จากนั้นถึงจะทยอยกันกระจายตัวเพื่อให้รุ่นพี่กับรุ่นน้องได้พูดคุยกันตามอัธยาศัย


“พี่เบส!” เสียงของรุ่นน้องปีหนึ่งดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้ผมหันไปมอง


หวาน เธอเป็นรุ่นน้องที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง และ...จับได้ผมเป็นพี่รหัสด้วย


“ไม่คิดเลยว่าหนูจะได้พี่เป็นพี่รหัสอ่ะ”


“แล้ว?” ผมเลิกคิ้วถาม อมยิ้ม


“ดีใจโคตร ๆ เลย!” หวานพูดขึ้นมาเสียงดังเหมือนดีใจสุดขีด กูว่าอันนี้น่าจะไม่ใช่ดีใจเพราะได้กูเป็นพี่รหัสแล้วล่ะ น่าจะดีใจเรื่องอื่น


“นี่พี่มีน พี่รหัสพี่”


ผมบุ้ยปากไปทางพี่มีนที่กำลังเดินเข้ามา วันนี้ก็เหมือนปีก่อนที่มีการเฉลยสายรหัส พร้อมการเยี่ยมเยือนจากพี่ปีสาม ส่วนปีสี่ก็ใครว่างก็มา ไม่ว่างก็ไม่มา แค่นั้น


“หล่อ!” หวานยังทำตามคอนเซ็ปต์เดิมคือตะโกนดังลั่นไม่อายคน


“พูดถูกใจ เอาไปสองกล่อง” พี่มีนหัวเราะแล้วยื่นกล่องของขวัญขนาดใหญ่ให้ถึงสองกล่อง


“ขอบคุณค่ะ!


“ทีผมกว่าพี่จะให้” ผมบ่นไป นึกถึงแต่ก่อนที่กว่าจะขอให้พี่มีนเลี้ยงข้าวได้นี่ลำบากลำเค็ญ


“กูไม่ปาหินไล่มึงด้วยก็ดีแค่ไหนละ” พี่มีนมองผมอย่างเหยียด ๆ


“แกล้งผมเป็นบาปนะ”


“ตกนรกร้อยขุมกูก็ยอมวะ” คำพูดของพี่มีนทำเอาคนรอบข้างที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับหัวเราะไปตาม ๆ กัน นี่ก็ยังเคืองไม่หายเรื่องที่ใช้เงินจนหมดกระเป๋าอีกเหรอ


ผมได้แต่ส่ายหน้าอมยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่ชายเสื้อของผมจะถูกดึงจากทางด้านหลัง พอหันไปก็เจอน้องปีหนึ่งหน้าตาน่ารักอยู่พอสมควร


“เอ่อ...พี่เบสคะ”


“ครับ”


“แล้วพี่ลมไม่มาเหรอคะ พอดีหนูเป็นน้องรหัสพี่ลมค่ะ” น้องว่าไม่พอ ยังยกป้ายรหัสให้ดู ผมมองอยู่สักพักก่อนจะนึกขึ้นได้


“อ่อ รายนี้ป่วยครับ มาไม่ได้ แต่ฝากของมาให้แทน” ผมควักหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง มันเป็นกล่องของขวัญเล็ก ๆ ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้นแต่คาดว่าน่าจะแพงอยู่พอสมควร ก็ไม่อยากจะนินทาเพื่อนหรอกแต่มีผัวรวยไง


“ขอบคุณค่ะ” น้องยกมือไหว้ผมแล้วเดินหายไป


“อ้าว แล้วปู่รหัสหนูล่ะคะ ไม่มาด้วยเหรอ” หวานสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน กูว่าละไง ไม่ได้ดีใจที่ได้เป็นพี่รหัส แต่ดีใจที่ได้ปู่รหัส ดี


“รายนั้นก็มาไม่ได้เหมือนกัน เฝ้าคนป่วย”


“ฮะ?!


“พี่กลับห้องละ รีบ ๆ กลับล่ะ ฟ้าครึ้มมาแล้ว เดี๋ยวฝนตก” ผมปล่อยระเบิดทิ้งไว้ จนหวานตาโต ก่อนจะเดินออกมาจากลานกว้างโดยที่ไม่ตอบคำถามอะไรอีก


            คนมันยังไม่รู้ก็ปล่อยให้มันไม่รู้ต่อไปน่ะ ดีแล้ว


...


ไอ้สัด...! ขี่มอเตอร์ไซค์ยังไม่ทันจะออกจากลานกว้างเลยฉิบหาย!


ผมสบถในลำคอในขณะที่กำลังพยายามฝืนขี่รถฝ่าฝนออกมา แต่มันกลับตกแรงมากจนใจผมกลัวงานที่อยู่ในกระเป๋าผ้าที่ไม่มีสิ่งใดกันเลยจะเปียกเอาเป็นข้าวต้มปลา


            คงต้องแวะพักสักที่ให้ฝนมันซาก่อน เพราะหอผมแม่งก็ไกลจากมหาลัยเหลือเกิน


            ผมหรี่ตามองเห็นป้านรอรถรถของมหาลัยที่มันมีกันสาดอยู่ ก่อนจะรีบขี่เข้าเทียบแล้วรีบเข็นมันเข้ามาจอดด้วย พอจอดเสร็จผมก็รีบเปิดกระเป๋าดูว่ามีอะไรเสียหายบ้างไหม เออ เปียกนิดหน่อย แต่ก็ยังพอผึ่งแดดได้


            เงาตะคุ่มแปลกตาอยู่ด้านข้าง ทำให้ผมต้องหันไปมอง เพิ่งสังเกตว่ายังมีคนมายืนรอพักฝนด้วย...


            มันหันมามองหน้าผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ในมือของมันมีหนังสือคล้าย ๆ โนเวลที่มักจะเจอได้ในร้ายหนังสือทั่วไป และกำลังยืนพิงเสาอยู่ด้วยท่าทีสบาย ๆ


            อาจเพราะวันนี้ผมเลิกรับน้องช้ากว่าปกติเลยไม่ได้สังเกตว่าเอกที่มารับน้องด้วยอีกข้างกลับกันไปตอนไหน แต่ตอนนี้...ผมก็เห็นอยู่คนนึงแล้วล่ะ


            เหี้ยจริง ๆ ผมเริ่มจะเหมือนคนกำลังหลอนเข้าไปทุกทีที่เวลาทำอะไร มันก็มักจะเข้ามาอยู่ในสายตาตลอดทั้งที่ไม่ได้ต้องการ ยิ่งเวลาฝนตกแบบนี้ กับป้ายรอรถราง แม่งไม่สมเหตุสมผลที่จะมาเจอกันได้เลย


            และเพราะไม่อยากมีเรื่องกับมันให้เสียเวลา ผมเลยตัดสินใจหยิบเอาสายหูฟังและโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดฟังเพลงท่ามกลางสายฝนที่เทห่าลงมาอย่างบ้าคลั่ง อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผมสติแตกเข้าไปคุยกับมันให้หัวร้อนอีก


“...จบรับน้องแล้วเหรอ”


ผมได้ยินเสียงของมันถามขึ้นมาลาง ๆ แต่เพราะเปิดเพลงเสียงดังอยู่เลยทำเป็นไม่ได้ยิน


แต่ไอ้เหี้ยนั่นกลับดึงสายหูฟังออกจากหูผมข้างหนึ่ง


สัด!


“ทำอะไรของมึง” ผมหันไปขมวดคิ้วใส่มันแล้วถามอย่างหงุดหงิด กูอุตส่าห์ยอมทำเมินมึงแล้วนะ


“จบรับน้องแล้วเหรอ”


“จะถามกูซ้ำทำเพื่อ”


“...นึกว่าไม่ได้ยิน” มันยักไหล่เบา ๆ


“ได้ยินแล้วทำไมไม่ตอบ”


“ก็น่าจะรู้ตัวนะว่ากูไม่ได้อยากคุยกับมึง”


“แต่อยากคุยนะ”


ผมสูดลมเข้าปอดลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ถอนหายใจออกมาเพื่อระบายอารมณ์ขุ่น “...ทำเหมือนกูเป็นแค่อากาศสักวัน มึงจะตายไหม”


“แต่ก่อนเคยทำ แต่ตอนนี้ไม่อยากทำแล้ว” มันพูดออกมาเสียงราบเรียบ ค่อย ๆ ยกยิ้มให้ผม


ผมหรี่ตามองมัน หน้าตามันยังยิ้มไม่ยอมหาย ผมรู้ว่าคำพูดมันกำลังหมายถึงทางไหน แต่รู้ไหมครับว่าจีบกับกวนตีนมันมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่ โดยเฉพาะไอ้เหี้ยนี่ไอ้เส้นบาง ๆ นี่บางยิ่งกว่าใยแมงมุมอีก


แต่ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากสวดด่ามันให้ยับ สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นนินจาคันสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ตัวมัน และมีเสื้อกันฝนลายทหารตัวใหญ่พาดเอาไว้อยู่


“...มีเสื้อกันฝนแต่ไม่ใส่เนี่ยนะ อะไรของมึง” ผมว่าออกมา


“ไม่ชอบใส่ตอนขับบิ๊กไบค์ ไม่ถนัด” มันเลื่อนสายตาไปมองรถของตัวเองก่อนจะเลื่อนมาสบตากับผม


“แล้วมึงจะพกทำเพื่อ”


“เผื่อมีคนซ้อนท้าย”


ผมแค่นหัวเราะ นึกอยากหัวเราะให้ไส้แตก “ใครอยากจะซ้อนท้ายกับมึง ถามจริง ใครอยากจะคบกับมึงเถอะ ปวดหัวตายก่อน”


“...ลองไหมล่ะ จะได้รู้ว่าปวดหัวหรือไม่ปวด”


“ใคร? กู? หรือผีสางแถวนี้?” ผมว่าอย่างยียวน


“ก็หวังไว้งั้นนะ”


ผมขมวดคิ้ว นี่คือมึงวอแวไอ้ลมไม่สำเร็จเลยมาวอแวกูแทนหรือมึงกำลังเอาคืนที่กูไปต่อยมึงกันแน่วะ


ระหว่างที่ผมกำลังจับต้นชนปลายอยู่ โทรศัพท์ของตัวเองก็ดังขึ้น ผมเหลือบตามองคนที่โทรเข้ามา ก่อนจะกดรับ


“ว่าไงลม” ผมเหลือบตามองมันที่มองมาทางผม


“งานมึงอยู่ที่กูเหรอ”


ได้ไงวะ...ผมรีบเปิดกระเป๋าดูงานของไอ้ลมที่มาโผล่อยู่ในกระเป๋าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ แต่ฉิบหาย กูลืมไปเลยว่างานนี้มันต้องส่งก่อนหกโมง แล้วตอนนี้ห้าโมงยี่สิบแล้ว


“เออ...ไม่ต้องเข้ามา เดี๋ยวกูไปส่งให้ เดี๋ยวรอฝนซาก่อน ตอนนี้ฝนมันตก” ผมเงยหน้ามองฟ้าที่แม่งเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย หรือต้องยัดใส่ใต้เบาะแล้วฝ่าฝนไปส่งที่ตึกมนุษย์ดีวะ


“เออ แล้วไข้เป็นไงบ้าง...พี่มังกรล่ะ อยู่กับมึงไหม...เออ แดกข้าวต้มอย่าริใส่พริกเชียวล่ะมึง ไม่งั้นกูฟ้องพี่มังกร”


“...บอกพี่มันด้วยว่าเหลนรหัสอยากเจอจะตายห่า เสือกหนีไปเฝ้าแฟนเฉย...แค่นี้แหละ”


ผมบอกลามันทั้งที่ยังยิ้มอยู่เมื่อได้ยินเสียงพี่มังกรลอดออกมาจากปลายสายของไอ้ลมว่าให้วางสายไปนอนพักก่อน ก่อนจะกดตัดสายมันทิ้งไปแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า


สงสัยคงต้องฝ่าฝนไปจริง ๆ


ผมถอนหายใจออกมาหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองออกมา ก่อนจะเอี้ยวตัวมาเพื่อจะขึ้นนั่งที่รถ แต่สิ่งแปลกปลอมที่เคยเห็นอยู่ก่อนหน้านั้นแล้วกลับกำลังพาดวางอยู่บนรถผมอย่างจงใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้


“ไอ้ชนินมึงเอาเสื้อกันฝนมาพาดรถกูทำ...”


ผมรีบหันไปด่ามัน แต่ก็ต้องแปลกใจแทนเพราะไอ้เจ้าของเสื้อกันฝนตัวนี้กลับหายไปแล้วท่ามกลางสายฝนเม็ดใหญ่ กลายเป็นว่าที่ตรงนี้มีแค่ผมอยู่คนเดียว...


กับเสื้อกันฝนของมัน




...


NAY : เบส วันนี้กูย้ายหอแล้วนะ

IamdaBestz : สุขสันต์วันเกิดพี่

NAY : วันเกิดพ่องสิ

IamdaBestz : เดี๋ยวผมไปช่วยขนเอาไหม

NAY : เออ พอดีเลย เดี๋ยวหลานรหัสกูจะมาช่วยด้วย ถ้ามึงว่างมึงก็มาแล้วกัน

IamdaBestz : อ่าฮะ


ผมตอบกลับพี่นายแค่นั้นก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าของตัวเองแล้วมายืนทำหน้าเครียดอยู่หน้าถังขยะตามเดิมในช่วงระหว่างตอนเย็นหลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ ส่วนเหตุผลที่ทำให้ผมมายืนอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ...


ก็อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้าว่าผมรับน้องเสร็จแล้วเพราะงั้นมันก็ต้องไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะไปเจอไอ้หน้าแป๊ะยิ้มที่หาเจอได้ในไชน่าทาวน์นั่นอีก แต่...ผมจะทำยังไงกับเสื้อกันฝนลายทหารของมันดี


            “ยืนทำไรอ่ะ” เสียงไอ้ลมดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ ในขณะที่ผมกำลังยืนถือเสื้อกันฝนอยู่


            “ทำไม”


            “เห็นยืนอยู่หน้าถังขยะนานแล้ว ไม่เห็นทำอะไร...มึงไม่เหม็นเหรอ”


            ผมส่งเสียงในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะเดินกลับมาที่รถ ที่ผมยืนอยู่ตรงนั้น ๆ นานก็เพราะว่ารอลมมันส่งงานด้วย แล้วก็กำลังยืนตัดสินใจไปด้วยเช่นกัน ตัดสินใจอะไรเหรอ ก็ตัดสินใจว่าจะทิ้งมันลงถังขยะดีไหมน่ะสิ


            ไม่อยากจะยอมรับว่าเมื่อสองวันก่อนผมก็ใส่เสื้อกันฝนของมันนั่นแหละบึ่งไปส่งงานที่ตึกมนุษย์ก่อนจะกลับหอ แต่ที่ใส่ก็เพราะว่ากลัวกระเป๋าตัวเองจะเปียกต่างหากล่ะ ส่วนเจ้าของมันที่ขับรถหนีไปก็สมน้ำหน้าทีหลังแล้วกันที่เปียกกลับบ้านไปแบบนั้น


            “จะทิ้งเหรอ”


            ผมมองเสื้อกันฝนในมือของตัวเอง “...ทำไม”


            “เสียดายออก ของแพงด้วยนะ”


            “มึงจะเอาไหมล่ะ” ผมยื่นให้มัน แต่ไอ้ลมกลับส่ายหน้า


            “ไม่เอาอ่ะ...เดี๋ยวนะ ปกติมึงเป็นคนขี้หวงของไม่ใช่เหรอ ทำไมให้กูง่าย ๆ อ่ะ”


            “...”


            “...แปลว่าไม่ใช่ของมึงใช่ป่ะ?


            “...”


            ผมส่งเสียงในลำคออย่างขัดใจอีกรอบก่อนจะเปิดเบาะรถแล้วยัดกลับไปเหมือนเดิม ไม่มีการพึ่งแดดอะไรทั้งนั้น เพราะไม่ใช่ของกู แต่เห็นว่าเป็นของแพงหรอกนะเลยเห็นค่ามันอยู่


            แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมถึงได้หงุดหงิดแปลก ๆ


            “เดี๋ยวมึงจะกลับหอเลยใช่ไหม” ผมหันไปถามไอ้ลมเป็นการเปลี่ยนเรื่อง เพื่อไม่ให้มันได้ถามซักไซ้ผมไปมากกว่านี้


            “ใช่ ๆ เดี๋ยวต้องไปกินข้าวข้างนอกกับแม่พี่มังกร” เลี้ยงต้อยทั้งแม่ทั้งลูกจริง ๆ ครอบครัวนี้


            “เออ เจอกัน” ผมว่างั้นก่อนจะสวมหมวกกันน็อคแล้วสตาร์ทรถขับไป


            ...


            จริง ๆ ตอนแรกวันนี้กะว่าจะไปหาอะไรกินก่อนเข้าห้องมา แต่เห็นก่อนหน้านั้นพี่นายทักมาว่าจะย้ายออกวันนี้ ก็เลยว่าจะไปช่วยขนย้ายก่อนน่าจะดีกว่า


            เพราะงั้นผมเลยกลับเข้าห้องมา เปลี่ยนชุดเป็นชุดธรรมดาให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาแล้วลองเคาะประตูพี่นาย


“พี่นาย” ผมลองเรียกไปหนึ่งรอบ แต่คนข้างในห้องก็ไม่มีใครตอบรับ จนผมต้องยกมือขึ้นเคาะอีกรอบ


“พี่นายอยู่ไหมเนี่ยพี่”


“พี่-


แอด...


?!


“ครับ?


ผมเบิกตากว้างตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มองคนตรงหน้าที่เปิดประตูออกมาและกำลังอยู่ในชุดไปรเวทแปลกตา แต่ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลากับรูปร่างส่วนสูงยังคงเป็นคนเดิมที่เคยเจออยู่แทบจะทุกวัน...


“ไอ้ชนิน...”


นี่มัน...เหี้ยไรเนี่ย


อย่าบอกนะว่าหลานรหัสของพี่นาย...


“...ปากปีจอนี่เอง” มันว่าแล้วยกยิ้มมุมปาก


“อ้าว ไอ้เบส มึงมาแล้วเหรอ” พี่นายโผล่หัวออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกวักมือให้ผมเข้าไป


ผมมองอย่างอึ้ง ๆ แต่เท้าก็ยังก้าวเข้าไปในห้องของพี่นายอย่างเคยชิน สภาพห้องตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงแพ็คของใส่กล่องสีน้ำตาล มีบางส่วนที่เหมือนจะเก็บเอาไว้ให้หลานรหัสของตัวเองใช้ต่อ...


เวรเอ๊ย ทำไมกูไม่ฉุกคิดมาก่อนว่าพี่นายก็เรียนอยู่เทคโนอุตฯ ด้วยวะ!


“เข้ามา ๆ นี่หลานรหัสกูเอง ชื่อชนิน ชนิน นี่...ไอ้เบส” พี่นายยกมือชี้ ๆ ใส่ผมกับมัน ผมเลยเลื่อนสายตาไปสบตากับมันที่ยืนเชิดหน้าอยู่เล็กน้อย แล้วหลุบตามองผม


“เดี๋ยวมันจะมาอยู่ตั้งแต่วันนี้ ถ้ามีไรกูก็ฝากมันด้วยละกัน”


“ไม่รับฝาก” ผมสวนทันควัน


“ขอบใจมึงมาก เห็นว่ารุ่นเดียวกัน น่าจะเข้ากันได้”


พี่นายพูดออกมาแบบไม่ฟัง ทำเอาผมถึงกับขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่พี่นายจะเดินเข้าไปในครัวแล้วยกมือตบเข้าที่ไมโครเวฟ


“ส่วนไมโครเวฟ มึงเอาไปใช้เลยก็ได้นะไอ้เบส ชนิน มึงไม่ใช้อยู่แล้วใช่ไหม”


“ครับ” ไอ้ชนินพยักหน้ารับ


“เออ งั้นขนไปช่วยไอ้เบสหน่อย”


“เดี๋ยว พี่นาย” ผมคว้าเข้าที่ต้นแขนของพี่นาย ก่อนจะเหลือบตามองไอ้ชนินแล้วลากพี่นายให้เดินมาอีกทางพอที่มันจะไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูด


“ว่า” พี่นายยกมือขึ้นกอดอกตัวเอง


“ไม่รู้เหรอว่าผมกับมันเคยมีเรื่องกันมาก่อน” ผมสะบัดหน้าไปทางไอ้ชนินที่ยืนนิ่งอยู่ในห้องครัว


“อ้าว ที่หน้ายับตอนนั้นนี่คือมึงมีเรื่องกับหลานกูเองเหรอ มิน่าล่ะ”


พี่นายครางในลำคอเหมือนว่าเพิ่งจะรู้ ก่อนจะเลิกคิ้วมองผม


“มึงไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลนี่เบส”


“กับไอ้เหี้ยนี่ไม่สมควรมีเหตุผล” ผมยกมือชี้ไปทางไอ้ชนินแล้วถลึงตาใส่พี่นาย


พี่นายยืนกอดอกนิ่ง ทำแค่สบตากับผม แต่พอผ่านไปสักพักก็พูดขึ้น “มึงเกลียดอะไรชนินมันนักฮึ?


“พี่จะให้ผมพูดจริงเหรอ” ผมขมวดคิ้ว


“อย่าเกิดอคติแค่เพียงที่เห็นภายนอกสิ”


“...”


“มันดีกว่าที่มึงคิดด้วยซ้ำนะ เชื่อกู ถึงปากมันจะน่าเอาตีนแนบหน้านิดหน่อย แต่กูรับประกันเลยว่าหลานกูมันดี” ผมเงียบยืนนิ่งบ้าง พี่นายเห็นว่าผมยังฟังอยู่เลยพูดต่อ


“อ่ะ ดู ขนาดกูเห็นมึงกวนตีนกูตลอดกูยังชอบมึงเลย ไอ้เบส”


มันคนละประเด็นไหมล่ะ


“เอาน่า...” พี่นายยกมือขึ้นตบเข้าที่บ่าของผมสองสามทีเป็นเชิงปลอบใจ “...หลานกูไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวมึงก็รักกันเอง”


“ผม!


“ขอบใจที่ดูแลกูตลอดนะมึง ว่าง ๆ เดี๋ยวแวะมากินเหล้าด้วย”


“กูเก็บของต่อละ”


พี่นายพูดตัดบท ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอนเพื่อจะไปเก็บของ ผมทำได้แต่พ่นลมหายใจออกมาเสียแรงเพื่อระบายอารมณ์ในใจ ไอ้ที่เคยหงุดหงิดอยู่ก่อนหน้านั้น พอมาเจอแบบนี้ยิ่งเข้าไปใหญ่


กูไม่ช่วยละ กลับห้องแม่ง


ผมเดินออกมาจากห้องอย่างไม่ไยดี แต่จังหวะที่เปิดประตูแล้วกำลังจะเดินเข้าห้อง หลังของผมก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างชนเอาเบา ๆ จนต้องหันไปมอง


“เอาไว้ไหน”


ไอ้ชนินถามออกมาด้วยความสงสัยแถมหน้าตายังใสซื่อเหมือนเมื่อกี้ตัวเองไม่ใช่คนกระทำ นี่ยังหน้าด้านไม่หายอีกเหรอ


ผมถอนหายใจหน่าย “เอาไปวางไว้บนตู้เย็น...”


“โอเค”


มันว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องผมอย่างถือวิสาสะ เดินเข้าไปในห้องครัวแล้ววางลงบนนั้นด้วยความชำนาญ ก่อนจะหยุดยืนสำรวจห้องผม


“เสร็จแล้วก็ออกไปสิสัด” ผมขมวดคิ้ว เท้าสะเอวมองมัน


มันเลื่อนสายตากลับมาสบตากับผม ก่อนจะยิ้มเช่นเคย “เจอกันใหม่นะ เพื่อนบ้าน”


“ใครอยากเป็นเพื่อนกับมึง”


ผมพูดไล่หลังมันไปในขณะที่มันกำลังเดินออกไปจากห้องผม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็หันกลับมามองเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม “...เป็นคนที่ชอบข้ามขั้นขนาดนั้นเลยเหรอ”


“อะไรของมึง”


“ก็...ไม่เกี่ยงนะ”


มันหมายถึงอะไรของมันวะ หัวกูจะไฟลุกอยู่แล้ว


“ชนิน! มึงมานี่หน่อย” เสียงของพี่นายตะโกนดังออกมา


มันหันไปมองก่อนจะหันกลับมาจับประตูห้องจะปิดให้ผม แต่ก่อนหน้านั้น...


“...งั้นเจอกันใหม่ครับ แฟน


“ไอ้สั-


ปัง!


...ไอ้เหี้ยเอ๊ย!



TBC
#ก่อสร้างดีที่สุด
เอาแล้วเด้อ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.148K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,481 ความคิดเห็น

  1. #10480 Hwiii_y (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 00:43
    ดูไม่ออกเลยว่าใครรุกใครรับ
    #10,480
    0
  2. #10478 PiJa13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 14:45
    พี่หนูๆๆๆ 555555 ปังไม่หยุดเลยพี่ชนิน พี่!!! 55555555
    #10,478
    0
  3. #10474 nnongpla (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 13:07
    ชนิน 10 10 10 !!!
    #10,474
    0
  4. #10437 Adrenaleenz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 18:40
    โอโฮ จิกหมอนรอบที่ร้อย
    #10,437
    0
  5. #10399 lovehyper17 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:40
    ใครจะเสียท่าก่อนเนี้ย
    #10,399
    0
  6. #10382 zkdlinx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 11:44
    ชนิน เบาได้เบา5555555555
    #10,382
    0
  7. #10369 nok0711 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 08:24

    ข้ามจากคนไม่ชอบหน้า เป็นเพื่อนบ้านและข้ามมาเปนแฟน สักพักจะข้ามไปเป็นเมียละ555 #พี่มังกรกับลมมาบ่อยๆนะคะคิดถึง

    #10,369
    0
  8. #10346 Wiwha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 20:28
    มันต้องอย่างนี้ พุ่งชนให้กำแพงทล่มไปเลยนะชนิน
    #10,346
    0
  9. #10341 Shishu_SRS (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 01:39
    เบาได้เบา
    #10,341
    0
  10. #10335 mz24 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 14:19
    บุกๆๆๆ รุกแรงสุดๆไปเร้น
    #10,335
    0
  11. #10290 ALiasShin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:29
    รุกแรงมากไม่ไหวแล้วพ่ออ กรี๊ดด
    #10,290
    0
  12. #10262 despasito (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 01:37
    ไม่รุกแล้วพุ่งชนเลย5555
    #10,262
    0
  13. #10238 NACHI1743 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 10:16
    เห้ย ลุกแลงงงวะแลงมากกกกกแม่!!!
    #10,238
    0
  14. #10211 chonzsy2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:16
    ทำให้เราเชียร์เบสเป็นรุกแต่ความจริงอาจจะตรงกันข้ามวะ ควรรู้สึกยังไง...
    #10,211
    0
  15. #10170 Earn0624 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 18:04
    อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็รักกันเองคืออะไรคะพี่นาย!

    ว่าแต่ชนินเริ่มชอบเบสตั้งแต่ตอนไหนน้อ
    #10,170
    0
  16. #10159 .✟Yaoiจัง✟. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 20:46
    มีความทิ้งเสื้อกันฝนไว้ให้ด้วย ง่อววววว แถมยังมีการเรียกว่าแฟนด้วยอะ ตั้ลลั้กมากลูก
    #10,159
    0
  17. #10140 filmnaruepron (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 11:00
    เอาให้สุดลูกแม่!!! รุกมันเข้าไป!!!
    #10,140
    0
  18. #10099 Xakas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:01
    แงงงงง แม่คะ เขาเรียกกันว่าแฟนค่ะ!!!!!
    #10,099
    0
  19. #10066 Saengnin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 22:53
    คำอวยพรพี่นายนี่มันแรงจริมๆ
    #10,066
    0
  20. #10038 Biekps99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:28
    เริ่มแล้วสินะ
    #10,038
    0
  21. #9968 Micky Petch (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:21
    ชนินเอาเรื่องเด้อ 55555
    #9,968
    0
  22. #9921 fanrob (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 20:23
    รุกแรงมากแม่
    #9,921
    0
  23. #9887 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:53
    ชนินชอบเบสตั้งเเต่เเรกรึเปล่าอะ นี่สงสัย ถ้าสมมติว่าชอบลมเเต่เเรกจริงๆ ทำไมลมดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลย(?)

    ละที่ได้มาอยู่ห้องตรงข้ามกันนี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเเน่ๆ
    #9,887
    2
    • #9887-1 Spices_smile(จากตอนที่ 6)
      16 ตุลาคม 2562 / 00:18
      อีบ้า55555 ดันไปจำผิดซะงั้น
      #9887-1
    • #9887-2 Spices_smile(จากตอนที่ 6)
      16 ตุลาคม 2562 / 00:18
      หื้ออ เขิน55555
      #9887-2
  24. #9879 Poon_P21 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 15:49

    เอาแล้วๆ
    #9,879
    0
  25. #9841 Porfai6290 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:34

    ว้ายตายแล้วววว

    #9,841
    0