ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 954,181 Views

  • 2,171 Comments

  • 9,136 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,512

    Overall
    954,181

ตอนที่ 4 : 1 พยาบาลสาว กับ (พี่ชาย) คนไข้จอมวีน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    19 ก.พ. 62



“นี่หรือพยาบาลดีเด่นประจำแผนก ได้ข่าวว่าเมื่อคืนคนไข้ที่เธอดูแลกรี๊ดดังลั่นตึกเลยนี่”

ผู้มาใหม่พูดขึ้นโดยไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่ก่อน มุมปากบางแอบเบ้ยิ้มด้วยความขบขันปนถูกใจ โทนเสียงพูดนั้นฟังดูปกติ ทว่าในใจไม่ได้คิดเช่นนั้น

“ถ้าเมื่อวานพี่ช่อให้ฉันดูแล อะไรๆ มันคงไม่ลงเอยอีหรอบนี้” ความจริงแล้วเธอนึกเสียดายอยู่เล็กๆ พี่ชายคนไข้ห้องนั้นนอกจากมีดีที่หน้าตาอย่างที่พวกพยาบาลพูดๆ กันแล้ว เธอยังได้ข่าวแว่วมาว่าเงินหนักด้วย ใครได้เป็นพยาบาลพิเศษห้องนี้คงรับทิปจนมือหัก

“แล้วทำไมพี่ช่อถึงได้ยกหน้าที่นี้ให้ฉัน แทนที่จะให้เธอดูแลล่ะหลิน”

“นี่เธอ !” ปาลินวางกระเป๋าถือราคาแพงพร้อมถุงพลาสติกหูหิ้วบรรจุสลัดโรลลงกระแทกโต๊ะอย่างแรง หากยังคงเก็บอาการโกรธไม่ให้แสดงออกทางสีหน้ามากจนเกินงาม “คิดจะหาเรื่องฉันแต่เช้าเลยใช่ไหม”

“ประโยคไหนล่ะที่เธอคิดว่าฉันหาเรื่อง”

คนร้อนตัวไปต่อไม่ถูก จะพูดออกไปก็เหมือนเผาตัวเอง ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าที่ช่อลดาไม่ให้เป็นพยาบาลพิเศษเพราะมักถูกคนไข้หรือไม่ก็ญาติคนไข้ร้องเรียนเรื่องการละเลยต่อหน้าที่บ่อยครั้งไป

พรรษศิกาปิดแฟ้มประวัติผู้ป่วยลงแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ โดยไม่ลืมหยิบกระเป๋าผ้าดิบคู่ใจติดมือ เหนื่อยใจที่จะพูดเต็มทน

เธอกับปาลินเรียนวิทยาลัยพยาบาลมาด้วยกัน หากก็นับว่าไม่สนิทกันมากเท่าไรนัก จนหนุ่มคนหนึ่งที่เพื่อนคนนี้หมายตาไว้เริ่มรุกจีบเธออย่างเปิดเผยทั้งที่เธอไม่เล่นด้วย และหากมีกิจกรรมอะไร เธอมักได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทน นั่นจึงเป็นที่มาของอาการไม่เป็นมิตรที่มักได้รับจากปาลินอยู่เสมอ ยิ่งพอเรียนจบ ได้ทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน แผนกเดียวกัน ความสัมพันธ์ยิ่งแย่ลงทุกวัน

“เดี๋ยว จะหนีไปไหน กลัวฉันหรือไง”

“ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนชอบหาเรื่อง” ปัญหาหนักกว่ารับมือมงกุฎมุกคือต้องรองรับอารมณ์ปาลินนี่แหละ

“เธอว่าฉันหรือ !” พยาบาลสาวสวยกำหมัดแน่น

“อืม” พรรษศิกายกแขนขึ้นดูหน้าปัดนาฬิกา “เวรเช้าตอนแปดโมงตรง นี่เลยแปดโมงเช้ามาเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว เดี๋ยวก็โดนพี่ช่อเรียกอบรมตัวต่อตัวอีกหรอกหลิน ฉันไม่พูดก็จริง แต่เธอคิดว่าคนอื่นจะไม่พูดหรือ”

ปาลินได้แต่เก็บอาการไม่พอใจไว้ในอกขณะมองดูเพื่อนร่วมงานเดินออกจากห้องไป เธอมีชนักเล่มใหญ่ปักหลัง ไม่เป็นประโยชน์ที่จะชวนทะเลาะอีกจนพรรษศิกาเอาเรื่องไปฟ้องพยาบาลรุ่นพี่หัวหน้าตึก

 

ชั้นใต้ดินของอาคารโรงพยาบาลคือโรงอาหารที่พรรษศิกาฝากท้องทุกครั้งเมื่ออยู่เวร สาวตาคมซื้ออาหารเช้าง่ายๆ อย่างแซนด์วิชไข่ดาวกับกาแฟร้อนเรียบร้อยแล้วจึงมานั่งกินตรงม้าหินอ่อนภายในสวนหย่อมเล็กโล่งติดกับโรงอาหารที่เปิดโล่งให้แสงอาทิตย์ส่องผ่านลงมา สีเขียวของไม้ยืนต้นและสีสันจากไม้ดอกต้นเล็กๆ พอจะทำให้เธอชาร์จพลังขึ้นมาได้บ้าง

การเป็นพยาบาลพิเศษให้มงกุฎมุกไม่ง่ายเลย เมื่อคืนคนไข้อาละวาดปาข้าวของทุกอย่างที่เอื้อมถึงและกรีดร้องลั่นอย่างที่ปาลินได้ข่าวมา ดึงเข็มน้ำเกลือเป็นรอบที่สองของวัน ไม่ยอมให้เธอเฝ้าไข้ท่าเดียว แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความเงียบที่เธอใช้สยบความเคลื่อนไหว เพราะเมื่อเหนื่อยมงกุฎมุกก็เลิกต่อต้านไปเอง แปลกอยู่หน่อยตรงที่คนไข้คนนี้ต่อต้านพยาบาลทุกคนหัวชนฝา แต่ยินดีให้แพทย์ทำการรักษา

ภายใต้อาการเอาแต่ใจนั้น พรรษศิกากลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการขว้างปาข้าวของที่บางทีเหมือนยั้งๆ มือ ออกอาการเป็นเด็กๆ หรือท้าให้เธอแจ้นไปฟ้องพี่ชาย ทุกอย่างคล้ายกับว่าเป็นการแสดงเพื่อเรียกร้องความสนใจ มีช่วงหนึ่งที่มงกุฎมุกหน้าถอดสีเมื่อแจกันดอกไม้ที่เขวี้ยงแบบไม่มองทิศทางพ้นหัวเธอไปกระแทกผนังแบบเส้นยาแดง แต่เมื่อตั้งสติได้ก็กลับมาแสดงท่าทางเหวี่ยงวีนตามเดิม

รวมทั้งเมื่อเช้าที่เพื่อนๆ มาเยี่ยม มงกุฎมุกก็ทักทายเพื่อนตามปกติ ไม่มีเค้าคนไข้จอมโวยวายแม้แต่น้อย หญิงสาวขอคุยกับเพื่อนแบบเป็นส่วนตัวสองชั่วโมง และบอกให้เธอออกมาหาข้าวเช้ากินด้วยซ้ำไป

ส่งทั้งแซนด์วิชไข่ดาวและกาแฟร้อนลงท้องเรียบร้อยพรรษศิกาก็เดินจะเอาขยะไปทิ้ง ทว่าเท้าเล็กกลับหยุดชะงักเมื่อเจอกับคนที่รู้สึกไม่ประทับใจตั้งแต่เมื่อวานที่พบกันครั้งแรก ในขณะที่อีกฝ่ายก็หยุดยืนนิ่งเช่นกัน

“สวัสดี...คุณพยาบาลซอ”

“สวัสดีค่ะ” เธอทักทายกลับอย่างเสียไม่ได้

“นึกว่าคุณจะอยู่บนห้องกับมุกเสียอีก”

ประโยคนั้นพรรษศิกาจับวัตถุประสงค์ได้ว่าเขาต่อว่ามากกว่าจะเป็นประโยคคำถาม ช่วงนี้ชีวิตเธอเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ ทั้งพี่ชายคนไข้ที่ค่อนไปทางแปลกประหลาด ทั้งคนไข้ที่เอาแต่ใจ และเพื่อนร่วมงานอย่างปาลินที่ขยันหาเรื่องเธอได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย

“เพื่อนคุณมุกมาเยี่ยมค่ะ คุณมุกเลยให้ฉันออกมาก่อน”

“อืม”

พยาบาลสาวมองรังนกกระเช้าใหญ่ในมือชายหนุ่ม เขาคงซื้อมาจากร้านไหนสักร้านในโรงอาหาร และเห็นทีว่าเธอคงต้องเก็บกระเช้านี้ให้ไกลมือมงกุฎมุก ไม่เช่นนั้นมันจะกลายเป็นซากเช่นกระเช้าก่อนหน้า

“เมื่อคืนน้องสาวผมอาละวาดหนักหรือเปล่า”

“ก็พอตัวค่ะ” หญิงสาวตอบห่างจากความจริงไปหลายเปอร์เซ็นต์ เขาถามว่า ‘อาละวาดหนักหรือเปล่า’ แทนที่จะถามว่า ‘อาละวาดหรือเปล่า’ นั่นหมายถึงรู้อยู่แล้วอย่างนั้นหรือว่าคนไข้จะต้องอาละวาด “พอเหนื่อยก็หลับไปค่ะ”

“เก่ง”

“คะ ?”

“ผมบอกว่าคุณเก่ง” บรมัตถ์อดไม่ได้ที่จะพินิจหญิงสาวตรงหน้า พยาบาลพิเศษของน้องสาวน่าจะเป็นสาวใต้แท้ๆ จมูกโด่ง ตาคม ผิวสีน้ำผึ้ง แต่เมื่อพูดกลาง สำเนียงไม่ติดภาษาใต้มาเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่เข้าใจค่ะ”

“เข้าใจยากตรงไหน ผมหมายถึงทำให้ยายมุกหลับได้ ก็ถือว่าคุณเก่งพอตัว”

“อ๋อ ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” ยิ่งได้คุย เธอยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าคบ นอกจากหน้าตาจะไม่เป็นมิตรแล้ว การพูดการจาหรือก็หยิ่ง

“อืม”

“อย่าเพิ่งค่ะ ฉันมีเรื่องอยากบอกคุณ” พรรษศิกาพูดรั้งไว้เมื่อร่างสูงตั้งท่าจะเดินต่อ

คิ้วดกหนายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะถามออกมา

“เชิญครับ”

“เมื่อวานที่คุณออกมาจากห้อง แล้วทิ้งให้คุณมุกอยู่ในห้องคนเดียวทั้งๆ ที่เข็มน้ำเกลือหลุดแบบนั้น มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเลยนะคะ ถ้าฉันไม่เข้าไป คุณมุกจะต้องอยู่คนเดียวอีกนานแค่ไหนกันคะ คุณบอกว่าคุณมุกเป็นน้องสาว แต่คุณทำเหมือนไม่ได้รักไม่ได้ห่วงน้องเลย ฉันเองไม่มีพี่น้อง ไม่รู้หรอกค่ะว่าพี่น้องเขาห่วงกันยังไง แต่ในฐานะพยาบาล ฉันไม่เห็นด้วยที่คุณทำแบบเมื่อวาน” พรรษศิกาพูดได้ลื่นไหลราวกับซักซ้อมมาหลายครั้ง หาคำตอบไม่ได้เหมือนกันว่าเอาความกล้ามาจากไหน

“พูดจบหรือยังคุณพยาบาลซอ” บรมัตถ์บอกอย่างไม่สะทกสะท้าน

“คุณ !

“พูดจบก็ไปดูแลน้องสาวผมต่อได้แล้ว ลองคิดเสียว่าเขาเป็นน้องสาวคุณ แล้วจะรู้คำตอบว่าทำไมเมื่อวานผมถึงดัดหลังมุกแบบนั้น”

“แต่ฉันไม่ใช่พี่แท้ๆ ของคุณมุกเสียหน่อย”

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นพี่แท้ๆ แค่บอกให้ ลองคิดว่ายายมุกเป็นน้องสาว”

“ผู้ชายอะไร...ปากจัด น่าเห็นใจภรรยาคุณจริงๆ”

พรรษศิกาเบี่ยงหน้าอุบอิบพูดกับตัวเอง แต่คงดังไปหน่อย คนปากจัดที่หูดีเป็นพิเศษจึงได้ยินเข้า

“ผมยังไม่มีเมีย และไม่คิดมีเมียเป็นพยาบาลขี้บ่น”

“เอ๊ะ !

“โกรธ ?” บรมัตถ์หัวเราะหึในลำคอ แล้วพูดต่ออย่างยียวน “โกรธที่ผมได้ยินคุณบ่น หรือโกรธที่ผมบอกว่าไม่คิดมีเมียเป็นพยาบาล หืม”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2119 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:42

    กวนบาทาดีแท้

    #2119
    0
  2. #2098 Jmbpxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52

    น่ารักกกกกกกอ่ะ ยียวนกวนใจกันสุดๆ

    #2098
    0
  3. #2023 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:58
    จากพี่มัตถ์กลายเป็นลุงข้าวต้มมัดไปซะงั้นเลย
    #2023
    1
  4. #23 Oil-Haruthai (@Oil-Haruthai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 06:21
    หาเรื่องเข้าใกล้สาวนะเรา
    #23
    0
  5. #22 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:20
    อ่านหนังสือให้เต็มที่เลยค่ะไรท์ เอาใจช่วยสู้ๆ นะ
    #22
    0