ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,316 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,138 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,647

    Overall
    955,316

ตอนที่ 3 : 1 พยาบาลสาว กับ (พี่ชาย) คนไข้จอมวีน 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    18 ก.พ. 62



บรมัตถ์นั่งบนโซฟาหนานุ่มมองถ้วยกาแฟในมือมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ชายหนุ่มพักสายตาด้วยการหลับตานิ่งนาน ก่อนจะลืมขึ้นมองภาพเบื้องหน้า ผนังกระจกขนาดใหญ่เผยให้เห็นทัศนียภาพต่างๆ ของเมืองที่ใครต่างขนานนามว่าเป็นศูนย์กลางด้านการค้าและธุรกิจของภาคใต้

น้องสาวเขามาเรียนที่นี่หลายปีแล้ว และหลายปีที่ว่านี้ก็ไม่เคยกลับไปเหยียบกรุงเทพมหานครแม้แต่ครั้งเดียว...

มงกุฎมุกเป็นเด็กติดบ้านติดครอบครัว เดิมทีน้องตั้งใจจะเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ แต่ทุกอย่างกลับพลิกผันเมื่อพ่อกับแม่แยกทางกันในวันที่มงกุฎมุกอยู่ในช่วงรอยต่อ น้องสาวเขาเปลี่ยนเป้าหมายใหม่โดยไม่คิดปรึกษาใคร แม้กระทั่งพี่ชายอย่างเขาที่เจ้าตัวบอกเองว่าสนิทนักหนา เขามารู้อีกทีเมื่อผลสอบออกเรียบร้อยแล้ว และเพราะเชื่อว่าหากน้องได้อยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ สภาพจิตใจอาจดีขึ้น เขาจึงออกปากอธิบายกับพ่อ แม่ และพี่สาวให้

ไม่คิดเลยว่าการตามใจน้องในวันนั้น จะนำมาสู่ความผิดพลาดในวันนี้...

สถานที่และบรรยากาศใหม่ๆ ไม่ได้ช่วยเยียวยาหัวใจอ่อนแอ หากแต่กลับทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม มงกุฎมุกหัวรั้น เริ่มไม่ฟังใคร แทบจะตัดทุกคนในครอบครัวออกไปจากชีวิตด้วยซ้ำ เด็กสาวน่ารัก ขี้อ้อน ยิ้มเก่ง ถูกกาลเวลาหล่อหลอมกลายเป็นหญิงสาวเอาแต่ใจ ไม่ยิ้ม อารมณ์ร้าย และมีเรื่องให้เขานั่งไม่ติดเก้าอี้จนต้องตีตั๋วเครื่องบินลงมาจัดการปัญหาแทบทุกเดือน อย่างเช่น

ดื่มหนักแล้วอาละวาดหน้าห้างสรรพสินค้าจนถูกจับไปสงบสติอารมณ์ที่สถานีตำรวจ

แกล้งคล้องแม่กุญแจขังเพื่อนนักศึกษากว่าร้อยคนไว้ในห้องเรียน

ปล่อยปลาซัคเกอร์หนึ่งร้อยตัวลงในบ่อปลาภายในมหาวิทยาลัย

ปล่อยแมลงสาบในโรงอาหาร ทำเอาทุกคนที่กำลังกินมื้อเที่ยงอยู่อย่างเอร็ดอร่อยต้องแตกกระเจิง

เลือกเลี้ยงปีใหม่เพื่อนทั้งคณะในร้านอาหารที่แพงที่สุดแล้วชักดาบ

ยังมีอีกหลากหลายวีรกรรมที่เขาเองก็ไม่อยากจำมากนัก คงมีเพียงเรื่องผลการเรียนเท่านั้นที่ยังเสมอต้นเสมอปลาย และอาจถึงขั้นได้เกียรตินิยม

“ร้ายขึ้นทุกวัน มุกคนเดิมของพี่หายไปไหน...”

บรมัตถ์ทอดประโยคคำถามเสียงเบา สายตาคมกริบดุจกริชเงินมองไปรอบห้องชุดชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียม เขาซื้อห้องนี้ไว้ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่ามงกุฎมุกสอบติดมหาวิทยาลัยที่นี่ ตั้งใจจะให้น้องสาวอยู่อย่างสะดวกสบาย ไม่ลำบากหากต้องอยู่ไกลบ้าน ห้องนอนใหญ่เขาเลือกของใช้และตกแต่งเองกับมือ มันแทบถอดแบบมาจากห้องนอนเดิมซึ่งน้องอยู่มาตั้งแต่เด็ก แต่นับครั้งได้ที่น้องสาวมาที่นี่...

มงกุฎมุกรั้นอยู่หอพักของมหาวิทยาลัยตั้งแต่ชั้นปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ และมาพักที่คอนโดมิเนียมแค่ช่วงเวลาที่เขามาเยี่ยมเท่านั้น ทุกครั้งก็มาเพราะถูกบังคับ หาใช่ความเต็มใจ น้องแอบสอบใบขับขี่แล้วซื้อมอเตอร์ไซค์ขับไปไหนมาไหนเอง แทนการนั่งรถยนต์ที่เขาเตรียมคนขับไว้ให้พร้อมสรรพ และนอกจากเขา มงกุฎมุกไม่ยอมรับเงินจากใครในบ้านเลยสักคน ยามที่พ่อ แม่ หรือพี่สาวลงมาเยี่ยม ก็มักจะหาเรื่องทำตัวไม่ว่าง ไม่ยอมมาพบทุกครั้งไป อย่างเรื่องเข้าโรงพยาบาลก็เช่นกัน หากคนที่จ้างให้ติดตามความเคลื่อนไหวน้องสาวไม่โทรบอก ในตอนนี้เขาอาจยังไม่รู้

ทุกอย่างเลวร้ายรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่งหญ้าแห้ง มงกุฎมุกคิดไม่ได้หรืออย่างไรว่าตัวเองสำคัญกับคนในครอบครัวมากขนาดไหน ทุกคนรักและเป็นห่วง เพียงแต่ไม่อยากเติมเชื้อไฟก็เท่านั้น

เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโต๊ะร้องเสียงดัง ทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ความคิด เขายกมันขึ้นมาดู เห็นภาพเจ้าของสายเรียกเข้าที่แสดงบนหน้าจอก็หนักใจขึ้นมาเสียดื้อๆ ปารมีไม่โทรหาเขาหากไม่มีเรื่องจำเป็น นอกเสียจากว่า...

“มัตถ์เจอน้องหรือยัง น้องเป็นยังไงบ้าง เจ็บหนักหรือเปล่า แล้วงอแงไหม”

ปลายสายถามรัวมาเป็นชุด บรมัตถ์พอจะเดาออกว่าที่ปารมีรู้เรื่องนี้คงมาจากลูกน้องเขาเผลอปากโป้ง

“ไอ้ป้องอีกละสิ หรือไอ้กัน”

“ไม่เกี่ยวหรอกว่าคุณป้องหรือคุณกันเป็นคนบอก ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา จริงๆ แล้วเรื่องนี้มัตถ์ควรบอกพี่เองด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มเดินมายืนใกล้ผนังกระจก โฟกัสสายตาไปยังดวงอาทิตย์ที่จมหายไปหลังภูเขา แต่ยังโผล่สีส้มอ่อนๆ ให้เห็น

“บางเรื่องรู้ไปก็ไม่ดีหรอกมี่”

“พี่ต้องรู้สิ มุกใช่น้องสาวมัตถ์คนเดียวที่ไหน น้องสาวพี่เหมือนกัน”

ปารมีเสียงค่อยและยังสั่นๆ คล้ายจะร้องไห้ คนฟังจับได้ถึงความน้อยใจ ปารมีกับมงกุฎมุกเกิดห่างกันหลายปี เรียกได้ว่าพี่คนโตแทบจะดูแลน้องคนเล็กผู้เป็นลูกหลงของพ่อกับแม่ได้ดีราวกับตัวเองเป็นแม่แท้ๆ ด้วยซ้ำไป

“พี่คิดถึงมุก แต่มุกคงไม่อยากเจอพี่สักเท่าไร”

“สักวันทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”

“พี่รอวันนั้นมาเกือบสี่ปีแล้วนะ มัตถ์เอาน้องกลับมากรุงเทพฯ ได้หรือเปล่า พี่ไม่อยากให้ไกลกันแบบนี้เลย”

“เราบอกน้องแล้ว ทั้งบอกทั้งบังคับ แต่มี่ก็น่าจะรู้ว่าเดี๋ยวนี้น้องสาวสุดที่รักดื้อแค่ไหน”

“โธ่...”

“ถ้าไม่ยอม เราคงต้องมัดมือมัดเท้า แล้วอุ้มขึ้นเครื่องกลับไปส่งให้มี่จัดการต่อ”

“ไม่ได้นะ ! มัตถ์เห็นน้องเป็นอะไรกัน”

บรมัตถ์เริ่มยิ้มออก น้องเจ็บคือสิ่งที่ปารมีไม่อยากให้เกิด เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

“ก็เป็นเด็กดื้อ เอาแต่ใจยังไงล่ะ”

“ที่น้องเป็นแบบนี้ก็เพราะน้อยใจพ่อกับแม่ วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ อย่าถือสาเลย”

“พ่อกับแม่รู้เรื่องที่มุกเข้าโรงพยาบาลหรือเปล่า” เขายังไม่อยากให้พวกท่านรู้ เกรงว่าเรื่องราวจะไปกันใหญ่ อาจถึงขั้นเหมาเครื่องบินมารับลูกสาวกลับบ้าน

ความห่วงของพ่อแม่ในตัวลูกสาวคนเล็กยิ่งใหญ่และมากมายจนเขาเข้าใจยาก มงกุฎมุกเป็นเด็กสุขภาพดี ในชีวิตหากไม่นับครั้งนี้ก็เคยนอนโรงพยาบาลเพียงแค่ครั้งเดียวคือตอนป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ ดังนั้นเมื่อเข้าโรงพยาบาลขึ้นมาสักครั้ง พ่อกับแม่ก็มองเป็นเรื่องใหญ่ระดับโลกเสมอ

“ยัง พี่ไม่กล้าบอก กลัวพวกท่านไม่สบายใจ”

“อืม ดีแล้ว”

“พรุ่งนี้พี่ว่าจะบินไปอยู่เป็นเพื่อนน้อง”

“ไม่มีประโยชน์ มุกคงเตลิดกว่าเดิมถ้ามี่มา”

“แล้วจะให้พี่ทำยังไง นี่ก็นั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่แล้ว เอาแบบนี้ พี่ไปแอบดูเฉยๆ ก็ได้ ไม่ให้มุกรู้ว่าพี่อยู่ใกล้ๆ”

“ไม่ต้องห่วง เราให้ไอ้กันจ้างพยาบาลพิเศษดูแลมุกแล้ว ตอนนี้มุกกำลังบ้า พูดอะไรไปตอนนี้คงไม่ฟัง”

“จ้างพยาบาล ! โอ๊ย แล้วโรงพยาบาลไม่แตกหรอกหรือ มัตถ์ก็รู้นี่ว่าน้องเกลียดพยาบาลอย่างกับอะไรดี”

มงกุฎมุกไม่ชอบเข้าขั้นเกลียดพยาบาลคนหนึ่งมาเกือบสี่ปีแล้ว และลามไม่ชอบทุกคนที่เป็นพยาบาลด้วย ความไม่ชอบนี้คนในครอบครัวรู้ดีว่ามีชนวนมาจากอะไร

“ก็รอดูว่าโรงพยาบาลจะแตกจริงๆ อย่างที่มี่กลัวหรือเปล่า”

“ทำเป็นเล่น”

“มี่” บรมัตถ์เรียกชื่อพี่สาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเข้าเรื่องที่รู้มาพักใหญ่ แต่ไม่เคยพูดสักที “วันนี้ไปหามันมาอีกแล้วใช่ไหม อดทนไม่เจอมาได้ตั้งหลายปี จะมาใจอ่อนเอาตอนนี้หรือ”

“มัตถ์ พี่ดิษเขาอาการหนักนอนไม่รู้สึกตัว หมอบอกว่าเขาอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมา และพี่ก็ไม่ใจดำถึงขั้นจะไม่ไปเยี่ยมพี่ดิษหรอกนะ อย่างน้อยๆ เขาก็เคยเป็น...”

“มันกับแม่มันทำอะไรไว้กับมี่บ้าง จำไม่ได้หรือไง เลิกคิดถึงมันได้แล้ว ” เขายังไม่ลืมภาพในวันนั้น...วันที่ปารมีซมซานมาหาเพราะถูกอดีตแม่สามีไล่ออกจากบ้านอย่างกับเป็นเชื้อโรคร้ายแรง แถมวันถัดมาอดีตสามียังส่งใบหย่ามาให้

“พี่...”

“จะค่ำแล้ว มี่ไปหาอะไรกินเถอะ ไว้เราจะถ่ายรูปมุกส่งให้ดู มี่จะได้สบายใจ”

บรมัตถ์กดตัดสายพี่สาวไปทันที จัดการเรื่องมงกุฎมุกเสร็จเรียบร้อย งานต่อไปคือจัดการตัดพี่สาวออกจากผู้ชายชื่อกีรดิษอย่างเด็ดขาดสักที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2118 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:15

    ครอบครัวยุ่งเหยิงจัง

    #2118
    0
  2. #2022 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:36
    น้องก๋วีนเหวี่ยงเก่ง พี่ก็ปากดีอีก สงสารซอจัง เอายานอนหลับให้กินทั้งพี่ทั้งเลยดีไหมเนี่ย
    #2022
    1
    • #2022-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 3)
      6 ธันวาคม 2560 / 22:45
      เดี๋ยวหลับไม่ตื่นนี่แย่เลยนะคะ 555
      #2022-1
  3. #29 Buraka (@buraka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:13
    ชอบๆ สนุกทุกเรื่องเลยค่ะ
    #29
    0