Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 32 : Charpter 23 : แยบยล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 เม.ย. 53

        ฝนเจ้ากรรมตกพรำๆมาตั้งแต่เมื่อช่วงหัวค่ำแล้ว หลังจากที่ทานอาหารค่ำที่แม่บ้านเตรียมมาให้เรียบร้อยก็ต่างคนต่างนั่งกันคนละมุมเพราะไม่มีหน้าที่จะกล้ามองกัน ถึงแม้คิบอมจะทำนิ่งกลบเกลื่อนแต่ไอ้อาการเขินของดงแฮนี่สิที่น่ารักจนอดขำไม่ไหว แค่หันมาก็หน้าแดง มองนิดมองหน่อยก็อายม้วน แบบนั้นใครจะกล้าไปอยู่ใกล้ๆบ้าง
        พอเริ่มมืดหน่อยซังบอมก็แวะเข้ามาหาเพราะต้องเอารถมาเปลี่ยนก่อนที่จะโดนพ่อซักเมื่อกลับบ้าน พอแวะเข้ามาแล้วเห็นพี่ชายอยู่ในสภาพเสื้อยืดกางเกงขาสั้นนั่งนอนเอกเขนกบนโซฟาโดยมีผ้าขนหนูพาดทับช่วงขาไว้อีกชั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ 
        นอนอย่างกับคนพิการงั้นแหละน้องหัวเราะคิกคัก มีเสื้อผ้าอยู่นี่กี่ชุดล่ะ จะให้ไปเอามาให้มั๊ย เผื่อสนใจจะค้างสักสามสี่เดือน อิ อิ
        สามสี่เดือนบ้านแกเรียกค้างเหรอคิบอมกัดฟันด่า ถ้าไม่ติดว่าขยับปากมากไม่ได้คงจะใส่เป็นไฟไปแล้ว
        ไม่น่าจูบเจ้าตาแป๋วนั่นเลยให้ตาย ดูสิปากปวมหนักกว่าเก่าอีก
        ยังไม่ทันจะคิดจบ สายตาจับผิดก็สอดส่ายมาทันใจชะมัด ปากเจ่อๆนี่เพราะโดนต่อยหรือว่าไปจูบกับใครมา
        งานหน้าหน้าชามันทั้งครู่ ขนาดดงแฮอยู่ในครัวและกำลังเตรียมน้ำมาเสิร์ฟให้แขกก็ยังแทบจะทำแก้วหล่น แต่ก็ยังดีที่คิบอมถลึงตาใส่ไว้ทัน
        “บ้านแกดิ่
        “แซวเล่นน่า ปากบอกแบบนั้นแต่สายตายังล้อเลียน ไม่รู้มันได้นิสัยเจ้าเล่ห์มาจากใครกัน -*-
        “เสร็จธุระแล้วก็รีบไสหัวไปเลย รำคาญจะแย่
        รำคาญหรือว่าอยากอยู่กับเจ้าของบ้านสองต่อสอง ว่าแล้วก็ยื่นหน้ามาขยิบตาทำหน้าเป็น ฝนตกๆ เงียบๆ มืดๆ อยู่กันสองคนน่ะได้ฟีลเลยนะ จะอดใจไหวมั๊ยล่ะพี่ชั้น
        ถ้าไม่ติดว่าขยับตัวลำบากล่ะพ่อจะยันหน้าแหกฝ่ายพี่ยังดุไม่เลิก ไปไหนก็ไปเลยไอ้เวรตะไล
        “แหมๆ ชั้นออกจะน่ารัก ทำตัวเป็นคิวปิดให้นะ ไม่ขอบใจกันหน่อยเหรอ คึ คึ
        “ใครต้องการ
        “โห เย็นชาจัง ทำเศร้าได้นิดหน่อยก็ฉีกยิ้มซะกว้าง อ่า ..ดงแฮ ที่บ้านมีห้องว่างมั๊ยอ่ะ
        คนที่เดินมาและกำลังจะยื่นน้ำให้ได้ยินก็ทำหน้างง หืม ก็มีอ่ะ ทำไมเหรอ
        “เผื่อวันไหนเมาจะได้แวะมาขอค้างไง
        ร่างใหญ่ที่นอนสบายรีบหันมาแยกเขี้ยวใส่ในทันที อย่ามาลามปามไอ้นี่ แกเป็นเพื่อนเค้าหรือไงน่ะ
        พอพี่ขัดก็รีบหันไปถามเจ้าตัวเสียเอง มานอนได้มั๊ยอ่ะดงแฮ นายจะว่าอะไรมั๊ยอ่ะถ้าจะมีเด็กน้อยตาดำๆมาขอที่พักพิงสักคืนอะไรงี้
        ตัวเล็กเห็นท่าทีน่ารักก็หัวเราะ มาก็ได้ มีห้องว่างตั้งหลายห้องแน่ะ
        เห็นมั๊ยว่าดงแฮอนุญาต” 
        “แต่ชั้นไม่อนุญาตคิบอมคำรามดุ กลับไปนอนบ้านแกน่ะดีแล้ว อย่ามากวนชาวบ้านชาวช่อง
        เพราะชาวบ้านชาวช่องน่ะแกกวนได้คนเดียวล่ะสิ
        โดนสวนแบบนั้นก็ใบ้กะทันหันกันทั้งคู่ ดงแฮเหลือบมองหน้าคิบอมในทันที ส่วนร่างหนาก็ถลึงตาใส่น้องชายที่กวนได้กวนดี สุดท้ายเลยต้องไล่ให้รู้แล้วรู้รอด
        “ออกไปเลยไป!!

        ซังบอมออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่สร้างความปั่นป่วนให้ดงแฮแต่สร้างความลำบากใจให้คิบอม ปกติก็ปั้นหน้าลำบากพออยู่แล้วยังจะมาป่วนให้ต้องอาการหนักมากขึ้นไปอีก บุรุษพยาบาลตัวน้อยยืนตาแป๋วหน้าชาอยู่สักครู่ก็หยิบแก้วน้ำของซังบอมไปเก็บแล้วหยิบเครื่องประคบที่แม่บ้านให้ยืมมาตั้งท่าจะพยาบาลอีกคน
        จะทำอะไรคิบอมขมวดคิ้วและมองอย่างงงๆ
        แม่บ้านของชั้นให้มาเมื่อเย็นอ่ะ บอกว่าประคบแล้วจะหายเร็วขึ้น
        มันเหม็น
        “ก็สมุนไพรนี่นา
        ร่างหนาหน้าหงิก ไม่ชอบ
        “ไม่ชอบก็ต้องทนตัวเล็กทำดุแล้วรีบดึงแขนที่ช้ำๆมาจัดการก่อน แต่เพราะเขาเริ่มตัวร้อนเลยต้องยิ่งว่าให้หนัก ไข้ขึ้นแล้วเนี่ย อย่าดื้อล่ะ เดี๋ยวต้องกินยาแล้วรีบนอนด้วย
        “บ่นเป็นตาแก่ไปได้
        ถ้านายไม่ทำตัวเป็นเด็กแล้วชั้นจะบ่นมั๊ย” 
        “ข้ออ้างตัวสูงเมินใส่ พอเจ็บขึ้นมาก็ร้องซะน่าเตะ เจ็บนะ เบาๆหน่อยไม่ได้หรือไงน่ะ
        ก็เห็นพูดมาก นึกว่าไม่เป็นไรแล้วคนหน้าหวานเชิดใส่อย่างเป็นต่อ ปากก็เจ็บไม่ใช่เหรอ
        ในเมื่ออีกฝ่ายทำเก่งก็ต้องหาทางเอาคืนให้ได้ เจ็บ แต่ก็ยังจูบได้
        “อ่ะ...งานนี้เล่นเอาค้างกลางอากาศ
        หึ” 
        เสียงหัวเราะขึ้นจมูกนั่นทำให้ดงแฮยิ่งหน้าชา ยิ่งพอคิดถึงช่วงเวลานั้นก็ร้อนวูบวาบทั่วใบหน้าไปหมด ความอ่อนโยนนุ่มนวลที่เขามอบให้ยังตราตรึงที่ริมฝีปากเชื่อมลงไปถึงหัวใจจนถึงวินาทีนี้
        แต่เพราะมันไม่ควรที่จะมาเขินให้เขาเห็นเลยต้องทำดุใส่ เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบกินยาแล้วนอนเลย
        “นายนี่ขี้บ่นจริงๆเลยนะ
        ถ้าไม่อยากให้บ่นก็ทำตัวดีๆ
        แก้วน้ำและยาพาราเซตามอลถูกนำมายัดเยียดให้ ตัวเล็กส่งยาเม็ดสีขาวๆไปจ่อที่ปากแล้วคำรามเบาๆในลำคอให้เขาอ้าปากรับ จากนั้นก็จับกรอกน้ำตามให้เรียบร้อย
        ทีนี้ก็ขึ้นไปนอนได้แล้ว
        โชคยังดีที่แข้งขาไม่เป็นอะไรคิบอมเลยยังเดินเองได้โดยไม่ต้องมีใครพยุง ตามเนื้อตามตัวมีรอยสีม่วงคล้ำแค่ที่ช่วงตัวท่อนบนและที่หน้า แต่เพราะกลิ่นยามันติดจนเกินไปเลยต้องหาเรื่องขอให้ดงแฮช่วยเช็ดมันออกไปบ้าง
        เหม็นขนาดนี้ชั้นนอนไม่หลับนะ เอาอะไรมาทาก็ไม่รู้
        ทีอย่างนี้ล่ะพูดมากเชียว
        “เช็ดเสียงต่ำๆเริ่มดุ
        ตัวเล็กถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนชุบน้ำมาให้ จับลากบนผิวสีแทนที่เหมือนจะกร้านแต่ดันไม่กร้านอย่างเบามือ สีเข้มๆของยาที่ฉาบผิวเมื่อสักพักเริ่มติดออกมาบ้าง แต่แทนที่จะหมดเวรหมดกรรม เจ้าเด็กหน้าหวานตาแป๋วกลับหยิบเอายานวดแผนปัจจุบันมาละเลงต่อ
        ทาทำไมอีก
        “ก็นายบอกว่าเหม็นสมุนไพร นี่มันเค้าเตอร์เพน ทาไปจะได้รีบๆหาย
        “เฮ่อ
        เมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องถอดเสื้อแล้วนอนคว่ำหน้าให้เขาทายาให้พอใจ จากนั้นจึงค่อยพลิกตัวหงายร่างขึ้นมาใหม่ให้นวดที่ด้านหน้าต่อ แก้มขาวขึ้นสีน้อยๆเพราะซิกซ์แพ็กมันกำลังกระแทกตา อิจฉาก็อิจฉาที่มีหุ่นแบบนี้  แต่อีกใจก็แทบจะกรีดร้องให้ตายเพราะมันเท่ห์บาดใจจริงๆ
        ห่มผ้าให้หน่อย
        “หืม?”
        เดี๋ยวเจ้าบอมน้อยก็ออกมาชมวิวหรอก
        ได้ยินแบบนั้นมือเรียวก็รีบคว้าผ้ามาคลุมให้อย่างรวดเร็วเพราะนึกขึ้นได้ว่าคิบอมไม่ได้ใส่ชั้นในอยู่ เมื่อครู่ตอนอยู่ด้านล่างก็คิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องเอาผ้าขนหนูคลุมขาเอาไว้ตลอด แต่จะว่าไปความจริงกางเกงของคิบอมมันก็ไม่ได้สั้นอะไรขนาดนั้น นั่งเฉยๆมันก็คงจะไม่เห็นอะไร แต่คงเพราะกลัวว่านอนแล้วขากางเกงที่กว้างๆมันจะถลกขึ้นล่ะมั๊งถึงได้ระวังตัวแจขนาดนั้น
        มือเบาๆทายาบางๆจนทั่ว ถึงจะออกตัวว่าจะจัดห้องใหม่ให้แต่สุดท้ายก็ย้ายตัวคนป่วยมาอยู่ห้องตัวเองเหมือนเดิมจนคิบอมนึกสงสัยว่าจะให้แม่บ้านจัดห้องทำไมในเมื่อไม่มีใครนอน แต่พอนึกได้ว่าซีวอนแวะมาเมื่อเย็นก็คิดเสียว่ามันเป็นอีกด่านหนึ่งที่จะทำให้เขาไม่ระแวงอะไรมากไปกว่านี้
        เสียงรถจอดที่หน้าบ้านทำให้ตัวเล็กรีบวิ่งไปโผล่หน้าที่หน้าต่าง สีเงินเงาวับสะท้อนแสงไฟ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครที่มา ดงแฮหันมาดึงผ้าห่มให้คนในห้องด้วยรอยยิ้มประหลาด ซึ่งคิบอมก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใครจึงตั้งท่าว่าจะหลับ ขี้เกียจจะต้องตอบคำถามอะไรซีวอนตอนนี้
        เจ้าของบ้านหันไปมองร่างหนาที่นอนเหยียดยาวบนเตียงเล็กน้อยแล้วจึงค่อยวิ่งลงไปหาอีกคน ซีวอนพรายยิ้มน้อยๆที่เห็นคนหน้าหวานเปิดประตูออกมา แต่สภาพเขาในเวลานี้มันกลับดูแปลกๆดี เพราะที่เห็นน่ะคือมีเสื้อแจ็คเก็ตคลุมทับชุดนอนมาเพียงเท่านั้น
        มาซะดึกเชียวเสียงใสร้องทัก 
        “อืม รู้สึกแปลกๆน่ะ เลยต้องออกมาหา
        “หืม?” ดงแฮเอียงคอน้อยๆด้วยความสงสัย มีอะไรเหรอ
        “ใจไม่ดีเลยที่ปล่อยให้ดงแฮอยู่กับคิบอมตามลำพัง ..ชั้นหึง
        พอเขาเอ่ยออกมาตรงๆก็นิ่งอึ้งแต่ก็แสร้งทำเป็นส่ายหน้าแล้วขำใส่ ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าคิดมากสิ เพื่อนกันทั้งนั้นนะ แล้วอีกอย่างตอนนี้คิบอมก็เจ็บอยู่ด้วย
        “ก็รู้ แต่มันก็ห้ามไม่ให้คิดมากไม่ได้เขาถอนหายใจเบาๆพลางดึงร่างบางเข้ามาหาตัว ดงแฮนั่นแหละทำให้เป็นแบบนี้ เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักทีน่ะ
        เราเป็นผู้ชายเสียงหวานเอ่ยซ้ำ ละอายอยู่เหมือนกันที่ไม่เคยคิดจะใช้คำพูดคำเดียวกันนี้กับอีกคนที่นอนอยู่บนห้องเลย
        ชั้นชอบที่ดงแฮเป็นดงแฮ ตั้งแต่โตมาก็เพิ่งชอบดงแฮแค่คนเดียวนะ
        แต่ชั้นเป็นผู้ชายที่ยังอยากจะมีใจให้ผู้หญิงนะ
        ครั้งนี้ไม่ใช่ข้ออ้างแต่เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ บางครั้งก็ยังอยากจะเดินควงกับผู้หญิงน่ารักๆสักคนบ้าง แต่ที่ทำไม่ได้ก็เพราะยังมีสัญญาบ้าบอในวัยเด็กคอยหลอกหลอนอยู่เลยทำใจเดทกับใครไม่ได้สักคน ใจก็มัวแต่พะวงกับเด็กชายคนนั้นจนทำให้ละเลยสายตาที่มองผู้หญิงไปเนิ่นนาน ถึงตอนนี้มันจะลอยไปอยู่กับคิบอมแล้วก็เถอะ แต่ถ้าเลือกทางเดินชีวิตได้โดยไม่ต้องพึ่งหัวใจ ใครๆก็อยากจะเกิดมาแล้วใช้ชีวิตตามธรรมชาติลิขิตทั้งนั้นแหละ
        สีหน้าเศร้าๆของซีวอนทำให้ร่างเล็กทำใจร้ายไม่ไหว ในเมื่อเขาก็ดีแสนดี ขอชั้นทบทวนตัวเองก่อนนะซีวอน ชั้นไม่อยากจะตกปากรับคำอะไรแล้วทำไม่ได้ทีหลัง
        หมายความว่าไง?”
        ชั้นกลัวว่าการคบเพราะแค่นายใจดีหรือเพราะชั้นหวั่นไหวแล้วตอนสุดท้ายมาคิดได้ว่าชั้นยังเป็นผู้ชายที่มีใจรักผู้หญิง มันจะยิ่งแย่
        “อืม ชั้นเข้าใจ ถึงปากบอกแบบนั้นแต่สายตาก็ยังจับจ้องไม่เลิก หนำซ้ำมือหนายังลามมากุมมือเล็กแล้วบีบซ้ำๆ ชั้นกลัวว่าหัวใจของดงแฮจะกลายเป็นของคนอื่นไปซะก่อน
        ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ
        “ไม่รู้สิตัวใหญ่ยิ้มเหมือนไม่ตั้งใจจะยิ้ม เวลานายเอาใจใส่คิบอมแล้วชั้นใจคอไม่ดี
        เหมือนมีลูกดอกปามาเสียบกลางหัวใจจนแทบกระอัก ร่างเล็กสูดหายใจเบาๆแล้วก็ยิ้มหวาน คิบอมดีกับชั้น ชั้นก็ต้องตอบแทนเค้าบ้าง จะเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไงล่ะ
        แล้วนี่มันทำอะไรอยู่
        “ให้กินยานอนแล้ว หลับอยู่บนห้องแน่ะ
        “ขึ้นไปดูได้มั๊ย
        เจ้าของบ้านพยักหน้าเบาๆแล้วเดินนำเข้าไปก่อน ระหว่างทางก็คิดหาทางเอาตัวรอดไปด้วย ชั้นให้คิบอมนอนห้องชั้นนะ เพราะเข้าห้องน้ำสะดวกกว่า ให้เค้าเดินไกลๆ ขยับบ่อยๆมันลำบาก
        เสียงเจื้อยแจ้วอธิบายไปตามทาง พอขึ้นไปชั้นสองก็เปิดอีกห้องให้ดู คืนนี้ชั้นนอนห้องนี้แหละ
        ซีวอนพยักหน้าเบาๆพลางเอื้อมมือไปโยกศีรษะคนน่ารัก จากนั้นจึงตามไปที่ห้องนอนอีกห้องและรอให้เจ้าของเป็นคนเปิดมันเข้าไป คิบอมซึ่งนอนอยู่นั้นรู้ตัวตั้งแต่ได้ยินเสียงเข้ามาใกล้ เขาหลับตานอนนิ่งเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะตัดการเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทไปได้ ซึ่งเมื่อประตูเปิดออกร่างใหญ่ก็พุ่งสายตาไปมองคนหลับอย่างสำรวจ
        ดงแฮยิ้มน้อยๆแล้วจึงค่อยเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนป่วย จากนั้นก็อังมือลงที่ร่างหนาเพื่อวัดอุณหภูมิ
        “ตัวเริ่มร้อนแล้วอ่ะ ไข้ขึ้นจริงๆด้วย
        ลูกชายคนเล็กของท่านรัฐมนตรีชเวเดินมาดูบ้าง พอเห็นกับตาว่าตามร่างของเพื่อนมีรอยฟกช้ำมากกว่าที่คิดมากก็พอจะเข้าใจว่าทำไมดงแฮต้องเอาใจใส่นัก เขาเปิดผ้าแล้วมองดูตามเรือนร่างแล้วก็ถอนหายใจ
        โดนหนักขนาดนี้เลยเหรอ
        “อืมอีกคนเปิด แต่อีกคนรีบจับปิด ก่อนซีวอนมาอ่ะก็จับทายาไปสองรอบแน่ะ คืนนี้ดึกๆอาจจะทาให้อีกรอบเลยไม่ได้ใส่เสื้อให้
        “เหนื่อยมากมั๊ย น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่าห่วงใยเหลือเกิน
        “ไม่เป็นไรหรอก คิบอมน่ะเจ็บตัวเพราะช่วยชั้นนะ แค่นี้น่ะยังน้อยด้วยซ้ำถ้าเทียบกับที่คิบอมโดน
        เพราะเป็นแบบนี้นี่แหละ ชั้นถึงชอบดงแฮ รอยยิ้มจางๆส่งมาพร้อมกับเอื้อมมือลูบหน้าตัวเล็กเบาๆ จะรอวันที่ดงแฮใจอ่อนนะ
        “...”
        ตาคมกวาดมองอย่างพิจารณา คิ้วโก่งเรียว ตากลมหวาน แก้มใส ปากบางสีแดงสด ดูยังไงก็น่ารักน่าทะนุถนอม แต่เพราะมองจนมากเกินไปจึงสะดุดเข้ากับรอยสีกุหลาบตรงซอกคอเพราะสีมันตัดกับผิวขาวนั่น ถึงจะจางไปมากแล้วแต่ก็ยังมีรอยอยู่
        “ดงแฮไปโดนอะไรมา
        “หืม ตากลมรีบมองเงาสะท้อนจากกระจกทันที พอเห็นรอยก็กัดฟันน้อยๆเพราะนึกเคืองคนทำที่ทิ้งรอย แล้วก็ค่อยๆคิดหาทางหลบหลีกเอาตัวรอด
        “คิบอมแกล้ง ขนาดคนที่แกล้งหลับยังอึ้ง แต่โชคดีที่เขาพูดต่อ คิบอมไม่ยอมประคบสมุนไพรอ่ะเลยแกล้งชั้น ตอนปัดมาโดนคอน่ะลูกประคบยังร้อนอยู่เลยเป็นรอย อีกเดี๋ยวคงหายแล้วล่ะ
        สายตาที่ดูพิจารณาของซีวอนช่างน่ากลัวและดงแฮก็เสียวสันหลังวูบวาบ ร่างหนาเอื้อมมือไปจัดคอเสื้อชุดนอนของร่างเล็กให้เรียบร้อยแล้วค่อยเกลี่ยปอยผมที่บดบังหน้าตาน่ารักๆให้ ท่าทางจะไม่ติดใจกับคำโกหกที่งัดมาใช้นั่นแล้ว
        “รีบๆนอนล่ะ
        อื้อ
        “เดี๋ยวชั้นกลับล่ะ ว่าแต่เพื่อนๆน่ะนัดกันกี่โมง
        สิบโมง” 
        “อืม งั้นเจอกันสิบโมง
        ตัวน้อยๆรีบลุกตามไปส่งเขาที่รถและรีบกลับเข้าบ้านเนื่องจากร่างหนาไม่วางใจที่จะไปก่อนจึงรอดูคนสวยเข้าบ้านแล้วค่อยสตาร์ทรถออกไป ดงแฮวิ่งกลับไปบนห้องแล้วนั่งจ้องหน้าคิบอมเงียบๆ ก็รู้ว่าเขาแกล้งหลับแต่ก็ไม่อยากให้เขารู้ว่าตัวเองจับได้
        มือบางแตะวัดอุณหภูมิเป็นระยะ ระหว่างที่นั่งเฝ้าก็อ่านหนังสือเตรียมสอบไปด้วย ไม่ได้มีท่าทีว่าจะไปนอนอีกห้องเลยด้วยซ้ำ คิบอมหลับไปแล้วจริงๆเพราะโดนพิษไข้โจมตี คงจะมีแค่บุรุษพยาบาลตัวเล็กที่นั่งจรดปากกาคิดเลขอยู่เงียบๆในห้อง พอเริ่มง่วงก็ละมือเพื่อไปดูคนป่วยอีกครั้ง
        ดงแฮแตะมือลูบแก้มช้ำๆด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ยิ้มเพราะมีความสุขที่คิบอมเจ็บตัว แต่ยิ้มเพราะร่องรอยพวกนี้มันเกิดขึ้นเพราะอีกฝ่ายพยายามปกป้องตัวเองมากกว่า พอนึกได้ว่าทายาให้เขาครั้งสุดท้ายเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วก็บีบยามาทวดให้อีกรอบแล้วค่อยทิ้งตัวลงข้างเตียงแล้วนั่งเกยคางมองคนหลับอยู่เงียบๆ
        เนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่พอคิบอมพลิกตัวอีกทีก็เหลือบไปเห็นตัวเล็กนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างเตียงแล้ว แม้จะเคล็ดไปทั้งสองแขนแต่ก็ยังพยายามเอื้อมไปขยี้เบาๆที่ผมหนา
        “ดงแฮ.. ดงแฮเมื่อไร้ปฏิกริตาตอบกลับก็รู้แล้วว่าเขาหลับอยู่ ดงแฮไปนอนอะไรตรงนั้น ขึ้นมานอนด้วยกันก็ได้
        “หืมเสียงอู้อี้ร้องมา
        ขึ้นมานอนด้วยกันสิ
        “นอน.. นอนไหน ตาปรือลืมขึ้นมองแล้วหันซ้ายหันขวาทำท่าเหมือนคนละเมอ ดูแล้วก็น่ารักไม่หยอก ดงแฮคลานไปคลานมาทำหน้าง่วงๆ คนมองเลยยิ่งขำ
        “มานอนด้วยกันมา เรื่องอะไรไปนอนตรงนั้นล่ะ ขึ้นมาเร็ว
        ตัวน้อยในชุดนอนที่ดูจะไม่ค่อยสมตัวค่อยๆคลานขึ้นเตียงแล้วมุดตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มด้วย ตอนนี้เขาไม่มีทั้งสติ ไม่มีทั้งสมองที่รับรู้เรื่องราว หัวยุ่งๆปรกหน้าปรกตาแต่ว่าก็น่ารัก  แต่แทนที่จะถนอมคนป่วยแบบที่ผ่านมากลับโผทั้งตัวเข้าไปหาคิบอมเสียเต็มแรง แถมยังซุกหน้าทำท่าน่ารักอีกต่างหาก
        “พ่อจ๋า ..พ่อจ๋ากอดหนูหน่อย
        “อ่ะ..คนที่กลายเป็นพ่ออ้าปากค้าง อยากจะขำแต่ก็เจ็บจนขำไม่ออก
        “งึม.. พ่อจ๋า ดงแฮหนาว พ่อจ๋ากอดดงแฮหน่อย
        แม้จะยังอึ้งแต่ก็ต้องกอดทั้งที่แขนเจ็บ ซึ่งพออีกคนได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดก็หลับตาพริ้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ากำลังนอนทับแขนช้ำๆของอีกคน แถมยังยืดคอไปจูบแก้มเขาอีก
        “หนูรักพ่อจ๋าที่สุดเลย
        สิ้นเสียงก็ก่ายขาพาดทับเอวหนาเอาไว้ ท่าทางจะกำลังคิดถึงบ้านอย่างหนัก คิบอมนอนนิ่งอยู่สักพักก็หัวเราะ ตามด้วยถอนหายใจ ไม่รู้ว่ากว่าจะเช้ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะตอนนี้สะโพกบางๆกำลังกดทับร่างของตัวเองอยู่ แถมยังดิ้นไปดิ้นมาโดยไม่รู้ว่ากำลังหาเรื่องเข้าตัว
        เบาๆดงแฮ ..เบาๆ นี่นายกำลังจะทำให้น้องชายชั้นตื่นนะ!!!


-------------------------------
SHARP -------------------------------


        เสียงนกร้องในยามเช้าปลุกความสดชื่นขึ้นมามอบให้ใครหลายๆคน แต่มันคงจะไม่ใช่ซองมินที่ใจเต้นตึกตักตั้งแต่เมื่อคืนวาน กว่าจะได้นอนก็ขัดสีฉวีวรรณไปไม่รู้กี่รอบ พอออกมาก็นั่งเลือกชุดที่จะใส่เสียจนดึก พอนึกย้อนถึงฉากหวานๆของคิบอมกับดงแฮก็หน้าแดง วันนี้สินะที่คยูฮยอนบอกเอาไว้
        ถึงจะไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหริอพูดเล่นแต่ก็ตื่นเต้นไปแล้ว แต่ยิ่งใกล้ถึงเวลาก็หน้าเครียดขึ้นมาเพราะว่ายังกังวล กลัวโน่นกลัวนี่สารพัดตามแบบฉบับของคนที่ยังไม่เคยเสียความบริสุทธิ์ให้ใคร นึกไปก็อายไปที่อาจจะต้องเปลือยกายให้ใครคนอื่นดู
        แม้จะสับสนในอารมณ์ของตัวเองที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวอยากให้เย็นไวๆ แต่เดี๋ยวก็ไม่เพราะกลัวจะต้องเสียตัว เป็นแบบนี้จนคนมารับชักจะสงสัน
        เจ้าตัวกลม แกเป็นอะไรของแก เยซองซึ่งมารับตั้งแต่เช้าและกำลังร่วมโต๊ะอาหารด้วยนั้นร้องถามจนได้
        ก็.. เครียดเรื่องสอบตัวอวบๆอ้างไปเรื่อย ตาตี่ก็น่าจะรู้ว่าโรงเรียนของตัวกลมอ่ะข้อสอบโหด
        ช่วงไหนอยากทำตัวน่ารักล่ะก็มักจะงัดคำพูดมาอ้อนเสมอ เนี่ยตัวกลมจะต้องสอบเลขวันจันทร์แล้วแต่ยังไม่ค่อยคล่องเลย สงสัยต้องติวหนักแหงๆ
        “ก็ตั้งใจอ่านพี่ชายกดเสียงต่ำ คืนนี้ค้างกับดงแฮใช่มั๊ย
        พอพูดเรื่องค้างก็ใจหล่นวูบ อืม ค้างกับดงแฮ ตาตี่ไปรับพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆนะ ยังไงเค้าก็อยู่บ้านดงแฮอยู่แล้วล่ะ
        แล้วไอ้คุณชายนั่นมันไปมั๊ย
        ไม่ต้องระบุชื่อก็รู้ว่าเจาะจงถึงใคร ก็ไป นัดติวกันหกคนอ่ะ
        สายตาดุๆตวัดจ้องอย่างไม่ไว้ใจ ร่างเล็กเลยต้องรีบแถต่อ คยูฮยอนไปติวแค่วันนี้ พรุ่งนี้เค้าไปธุระกับที่บ้าน
        “แล้วไป
        เค้าถึงมารับมาส่งไม่ได้ เลยต้องให้ตาตี่ไปส่งแทนไง
        “อืม เดี๋ยวตอนเย็นจะเช็คอีกที
        สายตาเรียบๆแต่คบเฉียบจ้องอย่างไม่ลดละ ความจริงก็อยากจะปล่อยน้องบ้างแต่เพราะถ้าปล่อยแล้วต้องเจอกับจอมมารอย่างคยูฮยอนนี่สิที่ไม่น่าไว้วางใจ ความจริงถ้าซองมินเหมือนผู้ชายทั่วไปก็คงไม่ต้องห่วง แต่นี่นับวันยิ่งบ่งบอกสปีชี่ส์ว่าอนาคตคงอยากมีสามีมากกว่าภรรยาจึงต้องหวงหนัก เพราะไอ้ตัวอันตรายนั่นก็ขึ้นชื่อเรื่องชอบเขมือบเสียด้วยสิ พอมาทำตัวสนิทสนมเกินปกติก็ชักจะหวาดระแวง
        เป็นใครจะไม่สงสัยกันล่ะที่อยู่ๆมันดันมาอยากสนิทกับเด็กไมอาทั้งที่มันน่ะเป็นคนจำพวกที่ไม่เคยต้องการให้นำชื่อของวินเซอร์รูฟไปพัวพันกับใคร แถมยังเคยเกลียดเด็กไมอาเข้าไส้อีกต่างหาก
        เรื่องพวกนี้เขาตามสืบอย่างละเอียดจากผู้เคราะห์ร้ายคนก่อนๆที่โดนมันฉกแฟนไปนั่นแหละ
        คนพี่หน้านิ่งเพราะห่วงน้อง แต่เหมือนว่าคนน้องจะยังซื่อต่อโลกเสียจนให้ความรักบังตาจนมองไม่เห็นความหวังดีของพี่ชาย ซองมินหลงเชื่อซาตานรูปงามและโกหกตามสคริปต์ที่เขาสอนเอาไว้ทุกอย่างโดยไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าชีวิตยังจะปลอดภัย

        ในขณะเดียวกันเจ้าตัวการก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีในขณะที่เดินเข้าร้านสะดวกซื้อแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมา บางอย่างที่ต้องติดรถเอาไว้เพราะคืนนี้คงจะได้ใช้แน่ๆ คยูฮยอนพรายยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ เลือกนั่นเลือกนี่ไปตามอารมณ์ เมื่อก่อนเคยพกเป็นปกติ แต่ตั้งแต่มีเด็กไมอามาอยู่ในห้องเรียนด้วยก็ลด ละ เลิก ไปเกือบสองเดือน คืนนี้นี่แหละที่จะได้กลับมาใช้งานให้สมอยาก
        อันไหนดีวะ ร่างหนาพึมพำกับตัวเองแล้วหยิบขึ้นมาพิจารณาก่อนตัดสินใจที่จะเลือก
        กลิ่นชอกโกแลต แบบบางพิเศษ 1 กล่อง และกลิ่นสตอเบอร์รี่อีก 1 กล่อง 
        “อา.. เกือบลืมวาสลีนแล้วสิ หึ หึ ..วันนี้จะกินให้อิ่มเลยนะเจ้ากระต่ายน้อยตาแป๋ว

 

 

 

 

 




































 Ending Talk

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 พรุ่งนี้มีนัดทานข้าวกับน้อง Zonk  ... แอบมึนหน่อยๆ น้องบอกจะทำป้ายพี่บลูแฟนคลับ - -"  




ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!

 

ตอนนี้ทำธีมใหม่ให้เกาะแล้ว สีเทาๆ มีดงแฮเต็มเกาะไปหมด อิ อิ  

ใครยังไม่สมัครเกาะ รีบๆสมัครนะคะ
 เพราะถ้า 900 แล้วจะปิดรับสมาชิก แล้วค่อยเปิดรับทุกวันที่ 9 และ 15 ของเดือนแทน เพราะตอนนี้ผีบอร์ดเริ่มเยอะ เหอๆ




ปล้ำปลา. ตอนนี้ออฟฟิสเจ๊งอย่างเป็นทางการ วันนี้ไม่ได้เข้าร้าน ตัวอักษรเลยออกมาแบบนี้ อ่านลำบากหน่อยนะคะ ดึกๆอาจแก้ให้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67030 DreamPatty (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 21:44
    เตรียมพร้อมเลยสินะคยู...
    #67,030
    0
  2. #66972 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 17:15
    กี้ แกจัดเต็มมาก -_--
    #66,972
    0
  3. #66797 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 12:02
    ใครก็ได้ เอาวอนไปเก็บทีได้ป่ะ 

    คิเฮน่ารัก หวานๆ ฮาๆ

    กี้มันเตรียมตัวไปเขมือบกระต่ายเต็มที่เลย
    #66,797
    0
  4. #66753 Boku No Haruya (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 22:28
    กี้ ชักจะเกินหน้าเกินตาซะแหล่ะ
    หึ หึ หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    มินจ๋าหนูจะเสียจิ้นแล้วนะ อิอิอิ
    #66,753
    0
  5. #66283 KIHAE*129 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 17:52
    บอมเริ่มสติแตก

    ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    หมวยรีบปฏิเสธวอนเห๊อะน่ะ

    กี้ขอให้แกไม่ได้กินกระต่าย

    ร้ายกาจเกินไปแล้ว
    #66,283
    0
  6. #66165 Zelon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:40
    โอ่ย คิเฮน่ารักขั้นสุด ติดที่วอนนี่ล่ะ =///=



    พี่เย่เอ๊ย..ไม่ทันน้องซะแล้ว T T ส่วนกี้..แกพร้อมไปนะ 1 กล่องมันไม่ได้มีแค่อันเดียวไม่ใช่เรอะแก๊!! ถนอมกระต่ายหน่อยเห้ยยย T T""
    #66,165
    0
  7. #66136 Sarang SUJU (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:47

    อิด๊องแกก็บอกวอนไปเลย ว่าแกชอบบอม
    อิกี้เตรียมพร้อมเชี่ยวนะแก ><

    #66,136
    0
  8. #66116 sungmin sj (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:55
    พี่ขาาาา หึงขนาดด
    #66,116
    0
  9. #66019 chin-cha (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 22:40
    เราเป็นผู้ชาย  บอมก็เป็นผู้ชายนะด๊อง
    #66,019
    0
  10. #65709 Witim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 00:22
    กี่แม่งเกรียนอีกแล้วมสาธุพี่เย่มาขัดขวางแห้วแดก 555555
    #65,709
    0
  11. #65673 MTieluk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 00:05
     เตรียมพร้อมไปไหนกี้
    #65,673
    0
  12. #65574 A-lma (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 14:53
     โอ้โห กี้ วางแผน เป๊ะๆ เลยอ่ะ เตรียมพร้อมจริง 
    ซังบอม เเซวได้ใจสุดๆ  เขินๆกันไปวันละนิด 
    #65,574
    0
  13. #65203 NANA (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2554 / 12:27
    คยูหื่น!!! ไม่สนใจเรื่องคนอื่นแล้ว

    ตระเวนหาซื้ออุปกรณ์เตรียมต้อนรับภรรยาเพียบเลยนะ

    นึกๆแล้วก็สงสารมิน ไม่น่าหลงกลหมาป่าเจ้าเล่ห์เลย

    #65,203
    0
  14. #65168 satohara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 15:20
    คิเฮน่ารักได้อีกอ่ะ คยูแกจะเตรียมพร้อมไปถึงไหน 
    เฮ้อ !!!!!! ร้ายจริงๆเลย 
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #65,168
    0
  15. #63856 PARISO'KH (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 20:09

    ใครก็ได้ เอาวาสลีนกรอกปากโจวคยูฮยอนที -*-

    #63,856
    0
  16. #63835 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 14:12
     คยูแร๊งงงงงงงง
    #63,835
    0
  17. #63540 Pink_Panther (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 10:53
    คิเฮหวานมากอ่ะ น่ารักได้อีก

    ไม่ชอบเลยกี้อ่ะ กี้ใจร้าย !
    #63,540
    0
  18. #63293 Mapii ky (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:31
    คิเฮน่ารักอ่า หวานกันซะ แต่ตื่นมาบอมคงจะเจ็บแขนเป็นพิเศษอ่านะ --”
    #63,293
    0
  19. #63160 onlyhanchul (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 15:50
    คิเฮน่ารักเป็นที่สุด
    #63,160
    0
  20. #63061 Primadonna-yui (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 01:31
    อ่านกี่ตอนก็คลั่งคิเฮ

    น่ารักมากคะ

    แล้วมินจะเป็นไงเนี่ย

    กี้เตรียมเขมือบเต็มที่ ฮ่าๆ
    #63,061
    0
  21. #62926 kwan_yesung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:19
    บอมก็จัดดต็มมากกกกกค่ะ  ><

    ส่วน  หยูมิน
    นี่ก็จัดเต็มกับเค้าจิงๆ
    วาสลีน    กลิ่นสตอเบอรี่    เอ่อ....
    ไปไม่ถูกเลยค่ะ  555555555555
    #62,926
    0
  22. #62629 mister.bean (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 13:24
    ด๊องละเมอซะน่ารักเชียว :'D
    #62,629
    0
  23. #62022 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มกราคม 2554 / 00:45
    หมวยละเมอน่ารักเชียว

    คู้กี้แกทำไม(พูดม่ะออกมันเจ้าเล่ห์มั่กๆ)
    #62,022
    0
  24. #61954 joyce_larts (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 21:12
    คยูแกดูครึ้มอกครึ้มใจเกินไปไหม เก็บอาการไว้บ้างอะไรบ้าง ระวังจะมีมารเยเย่มาผจญนะจ๊ะ
    #61,954
    0
  25. #61553 Kim'KiPai~{KH}129. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 20:48
    กัดหูคยูเลยนิๆๆๆๆ
    #61,553
    0