Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 23 : Charpter 17 : ระยะประชิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    23 ม.ค. 53

ทันทีที่ม่านปิดและเครื่องยนต์ดับดงแฮก็นั่งกระพริบตาถี่ๆด้วยความรู้สึกประหลาดที่กำลังครอบงำ ตื่นเต้นกับสิ่งรอบตัวเพราะนี่คือครั้งแรกที่เข้ามาในสถานที่แบบนี้ เขาเห็นรอยยิ้มประหลาดของพนักงานเมื่อครู่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เป็นผู้ชายที่มาด้วยกัน แต่สายตากลับมองเหมือนอิจฉาเล็กๆ

ก็แน่ล่ะ ใครก็อิจฉาก็เด็กหัวไถผมปาดนั่นทั้งนั้นล่ะ ขับรถโลตัสแสนแพงยังไม่พอ คนที่หิ้วมาด้วยยังสวยหวานซะขนาดนี้ แต่ดงแฮคงไม่รู้หรอกว่าใครๆก็คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเกือบทั้งหมด

คิบอมกดปุ่มเปิดหลังคาขึ้น เขาทิ้งตัวพิงเบาะและหลับตาไปแล้ว ท่าทางคงจะไม่ไหวเอามากๆจึงได้ตัดสินใจเข้ามาพักในที่แบบนี้ ร่างบางลุกขึ้นเปิดประตูเพื่อเข้าไปดูที่ด้านใน มีเตียงเรียบๆขนาดใหญ่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดอยู่กลางห้อง รอบด้านเต็มไปด้วยกระจก แม่เจ้า ม่านรูดมันเป็นแบบนี้เรอะ!!!

คนสวยผลุบๆโผล่ๆอยู่สักครู่ก็เดินไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่ พอเดินกลับมาที่รถอีกทีคิบอมก็ไถลตัวหัวพับแทบจะเกยเกียร์ไปแล้วจึงต้องเดินไปดึงเอาไว้

“คิบอม” เสียงหวานร้องเรียก

“อื้อ” เสียงครางเบาๆดังมาพร้อมกับกลิ่นเหล้าที่ชวนเวียนหัว

คนไม่ชอบดื่มเหล้าหน้างอน้อยๆแล้วจึงค่อยเปิดประตูดึงเขาออกมาจากรถ แต่เพราะคิบอมตัวใหญ่กว่าแถมยังเหมือนจะชัตดาวน์ตัวเองไปแล้วจึงกลายเป็นความลำบากขนาดใหญ่ นี่ยังดีที่ดงแฮเป็นนักกีฬาของโรงเรียนจึงยังแข็งแรงอยู่บ้างแม้ว่าเอวจะบางก็เถอะ แต่จับทึ้งออกจากรถได้ไม่เท่าไหร่ก็นึกได้ว่ารถยังไม่ได้ล็อกจึงต้องกองไว้ข้างประตูก่อนแล้วควานหากุญแจตามตัวของร่างหนา

“อ๋า” หน้าหวานแดงระเรื่อเมื่อตบไปเจอที่กระเป๋ากางเกงด้านหน้าฝั่งขวา

แม้ไม่ค่อยอยากจะถือวิสาสะล้วงไปหยิบแต่ก็คงจะปล่อยให้รถคันละหลายสิบล้านนั่นอันตรธานหายไปในชั่วข้ามคืนไม่ได้ ร่างเล็กจึงค่อยๆสอดมือเข้าไป แต่เพราะมันยังไม่เจอก็ต้องคลำหาช้าๆ ซึ่งคนเมาก็ชักจะรำคาญจึงขยับตัวดิ้นและเตะขาไปมามันจึงทำให้ดงแฮคว้าเจออย่างอื่น

ทั้งมือ ทั้งตัว แข็งทื่อราวกับถูกสาป แก้มสีระเรื่อตอนนี้ขึ้นสีจนแดงแปร๊ดไปหมดแล้ว

“ทะลึ่ง”

เสียงฟึดฟัดพ่นออกมาเบาๆ คิบอมตบเข้าที่มือเล็กแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาจ้องเพราะร่างกายส่วนสำคัญตกไปอยู่ในมือน้อยๆแถมด้วยแรงที่คลำไปคลำมาเหมือนอยากจะรู้ว่ามันคืออะไร

ตาหวานๆที่มันมีสาเหตุมาจากแอลกอฮอล์ทำให้ใจสั่น มือน้อยๆขยับไหวใจเต้นตึกตัก แต่เพราะเพิ่งจะนึกได้เลยปล่อยนิ้วเรียวออกจากร่างกายส่วนที่อ่อนไหวนั่นแล้วรีบล้วงเอากุญแจรถออกมา พอได้แล้วก็รีบวิ่งไปปิดหลังคาและล็อกรถให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาหาคนที่ตัวเองจับกองไว้ข้างประตู

ขนตาหนาที่เป็นแผงสวยกำลังนิ่งสงบ ท่าทางจะหลับไปอีกรอบแล้ว ดงแฮทรุดตัวลงนั่งและค่อยๆดึงเขาขึ้นมาเบาๆ

“ไปนอนนะคิบอม ไปนอนดีๆ แบบนี้ได้คอเคล็ดตายหรอก”

ตาเรียวลืมขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆที่ไม่เคยได้เห็นในยามปกติ เขายื่นหน้ามาใกล้แต่ก็ทิ้งมันลงเกยที่ไหล่บางทั้งที่ดงแฮนึกว่าจะโดนขโมยจูบที่แก้มอีกข้างเสียแล้ว

“ดงแฮทะลึ่ง”

ทั้งๆที่พยายามลืมมันแล้วแต่พอโดนว่าก็หน้าแดงอีก “ชั้นไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย นายขยับตัวเองทำไมล่ะ”

“ชั้นยังไม่เห็นจับของนายเลย” คิบอมพูดจาอู้อี้ “เห็นทั้งตัวแล้วยังไม่จับเลย”

ยิ่งเขาพูดก็ยิ่งอาย เลยต้องตบเข้าที่ปากเพื่อไม่ให้พูดอีก “เลิกพูดได้แล้ว ขึ้นไปนอนดีๆไป”

“ลุกไม่ไหว”

สภาพคนเมานี่มันชวนปวดหัวดีจริงๆ แต่เด็กไมอาตัวน้อยก็ยังคิดจะดึงเจ้าเด็กซ่าส์นี่ไปไว้ที่เตียงให้ได้ ต่อให้ไม่ถึงเตียงก็ถึงโซฟาก็ยังดี มันคงจะเข้าท่ากว่าให้นอนกลิ้งที่พื้นนี่แน่ๆ หลังจากดึงอยู่สักพักร่างหนาก็ค่อยๆลุกตามไป แต่ก็โซเซไปเกาะร่างเล็กเอาไว้และมันก็กลายเป็นกอดจนแน่น ใบหน้าคมคายซุกลงที่ซอกคอขาว ขาที่เซๆกำลังพาทั้งสองร่างให้เสียหลัก

“คิบอม ยืนนิ่งๆสิ” มือน้อยตบอีกรอบ แต่คิบอมที่ยังทรงตัวไม่ได้ก็ยังเดินวนจนเริ่มคิดว่าเขาอาจจะแกล้งเมา

เมื่อกี๊ก็ยังคุยรู้เรื่อง ขับรถได้ ทำไมมันจะมาเมาไม่รู้เรื่องได้เร็วแบบนี้เนี่ย

ลมหายใจอุ่นๆที่รดต้นคอทำเอาใจระส่ำ ดงแฮพยายามดันร่างหนาไปที่เตียงเพื่อให้หมดภาระ แต่กลายเป็นว่าคิบอมร่วงลงไปพร้อมกับตัวเองที่หล่นลงไปทับเขาด้วย

“โอ๊ย” เสียงใสร้องเบาๆ แต่พอจะลุกกลับมีแขนแกร่งรัดตัวเองไว้ทั้งสองข้าง

“คิบอม ปล่อยสิ”

“ดงแฮทะลึ่ง”

“หืม?”

“จับอีกแล้ว”

ตากลมกระพริบอีกรอบแล้วควานมือเบาๆ มือซ้ายยังอยู่ที่ไหล่หนา แต่มือขวานี่สิ มันดันอยู่ตรงเป้ากางเกงคิบอมอีกแล้ว!!!

“ขอโทษ >////<” น้ำเสียงแห่งความตกใจดังขึ้นพร้อมกับชักมือออก

แต่แทนที่อีกคนจะโกรธกลับหัวเราะแล้วกอดเขาจนแน่น “อยากจับหรือไง”

“เปล่า -////-”

“ไม่เชื่อ หึ หึ”

“ก็บอกว่าเปล่า มันเป็นอุบัติเหตุนะ”

เสียงต่ำๆที่ดังว่า หึ ออกมาจากลำคอหนานั่นทำให้คนฟังยิ่งอายไปใหญ่ ตอนนี้ใจดวงน้อยเต้นโครมครามหนักกว่าตอนที่ซีวอนสารภาพรักเสียอีก ทั้งๆที่ไม่อยากจะคิดอะไร แต่พอเห็นสายตาและสีหน้าเจ้าเล่ห์ของคุณชายตรงหน้าก็อดที่จะคิดไม่ได้ถึงขนาดร่างกายที่เพิ่งจะผ่านมือ

ไอ้บ้านี่มันกินอะไรเข้าไปฟะ T_T

ระหว่างที่น้อยเนื้อต่ำใจเจ้าคนตัวใหญ่ก็พลิกตัวขึ้นมานอนทับแล้วเบี่ยงร่างเล็กลงไปด้านล่าง ตาหวานๆของคิบอมทำเอาสติกระเจิง ดวงหน้าที่ใกล้กันแค่คืบแทบจะหยุดลมหายใจคนสวยเอาไว้แค่นั้น

พอเขาจ้องก็จ้องกลับ พอเขายิ้มก็กลับยิ้มตามโดยไม่มีสาเหตุ สงสัยผีบ้าเข้าสิงผมอีกตัวแล้วแน่ๆ -*-

“คิบอมนอนได้แล้ว” มือเล็กรีบดันอกเขาไว้เพราะท่าประหลาดๆนี่มันล่อแหลมเหลือเกิน

“อืม” เสียงยานคางตอบมา ตาปรือๆจนแทบจะปิด “ร้อนจัง”

“เดี๋ยวชั้นเปิดแอร์ให้ ยังไม่ได้เปิดแอร์เลย”

คนสวยเริ่มลนลานแล้วมุดลอดวงแขนแกร่งออกมาเพื่อหารีโมทแอร์ ดงแฮพ่นลมหายใจเบาๆอย่างโล่งอก แต่พอหันกลับไปก็ต้องตกใจอีกรอบเพราะเขาปลดประดุมเสื้อเกือบจะหมดแล้ว

“ทำอะไรน่ะ!!

“ร้อน” สายตาเมาๆมึนๆมองมา “ทำไม”

“ป..เปล่า”

ซิกซ์แพ็คของซีวอนก็ซีวอนเถอะ ตอนนี้คิบอมที่เปลือยอกเพิ่งจะเหวี่ยงเสื้อไปกองที่โซฟาแล้วทิ้งตัวลงนอนท่าทางจะร้อนจริงๆ แต่ได้การกระทำที่ไม่ต้องมีมาดแบบนี้มันก็ดูสบายใจดีไม่น้อย ตัวเล็กยืนมองจนกระทั่งเขาสงบลงจึงได้เข้าไปชะโงกดูใกล้ๆ เพราะสองครั้งสองคราที่ตนโป๊ให้เขาเห็น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เพิ่งจะได้เห็นร่างกายของเขาบ้าง

คิบอมค่อนข้างขาว ต้นคอที่เกรียมแดดนั่นตัดกับส่วนที่อยู่ใต้ร่มผ้า ความจริงเขาก็ไม่ได้ดำสักเท่าไหร่ แค่คล้ำกว่าซีวอนและคยูฮยอนก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ดงแฮได้รู้แล้วว่าบางทีเขาอาจจะขาวเท่าๆกับตัวเองหรือไม่ก็คงจะมากกว่า ในวูบของความคิดก็พลันนึกถึงใครบางคนขึ้นมา มีหลายส่วนของคิบอมที่เหมือนคนๆนั้น และถ้าเขาคือคนๆเดียวกันจริง ทำไมถึงยังจำไม่ได้และทำไมถึงไม่ทำตามสัญญา

ถ้านายเป็นคนๆเดียวกันกับคนที่ชั้นรอ ชั้นจะดีใจมากเลยนะคิบอม

หน้าหวานๆชะโงกเข้าไปใกล้เพื่อพิจารณา แก้มพองๆนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ความทรงจำเขารื้อฟื้นได้ นึกโมโหตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมไม่ยอมถ่ายรูปคู่กันกับเด็กชายคนนั้นเอาไว้ ถ้าไม่อยากนั้นคงจะหยิบมันออกมาดูและรู้ได้ว่าใช่หรือเปล่า

แต่เอ๊ะ เหมือนในอัลบัมรูปที่บ้านจะเคยมีรูปตอนงานปาร์ตี้ริมหาด

ร่างเล็กคลี่ยิ้มบางๆอย่างมีหวัง แต่ไม่กี่นาทีมันก็ดับวูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากล่องใส่ของพวกนั้นมันอยู่ในห้องเก็บของที่บ้านเก่าที่ปัจจุบันกลายเป็นบ้านคนอื่นเพราะให้ฝรั่งเช่าไปแล้ว

ดงแฮพยายามที่จะมองตั้งแต่คิ้ว ตา จมูก ปาก เพื่อประเมินให้แน่ใจ แต่คงเพราะลืมตัวจนชะโงกเข้าไปใกล้คิบอมเลยเบิกตาโพลงขึ้นมามองจนตัวเองแทบหงายหลังตกเตียง

“จะจูบชั้นเหรอ”

“อ..เฮ๊ย ไม่ใช่นะ”

คนตัวเล็กพยายามจะขยับถอยแต่ก็โดนเขาคว้าเอาไว้ รอยยิ้มที่ฉายประกายเจ้าชู้ดูไม่คุ้นตาแต่ก็น่ามอง คิบอมยิ้มหวานๆที่มุมปากทั้งที่เสียงนั้นแหบพร่าและตาใกล้จะปิด ดูก็รู้ว่าเมา แต่มันอาจจะยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้น็อคจนหลับไปได้

“ยื่นหน้ามาใกล้ขนาดนั้น ถ้าไม่คิดจะจูบชั้นแล้วยื่นมาทำไม”

“ชั้นก็แค่มองอะไรเพลินๆ”

“หน้าชั้นนี่นะ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วขยับตัวมาใกล้ “คิดอะไรอยู่”

“ไม่ได้คิด” ดงแฮส่ายหน้ารัว

“ไม่เชื่อ”

“ไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะ คิบอมนอนไปเถอะ”

“แล้วทำไมนายไม่นอน”

“ชั้นรอให้นายนอนก่อน” ตาแป๋วๆจ้องกลับแล้วดันไหล่หนาให้ราบลงไป “รอนายหลับก่อนแล้วค่อยนอนไง”

“ไร้สาระ”

“ก็นายเมานี่นา”

“แล้วไง”

พอเขาพูดรู้เรื่องก็ตาโตขึ้นมา “เมื่อกี๊ยังอ้อๆแอ้ๆอยู่เลย นี่แกล้งเมาเหรอ”

“เปล่า”

“อย่ามาโกหก” ดงแฮทำหน้าโหดใส่ แต่ดูยังไงก็น่ารัก

“ชั้นทรงตัวไม่ไหว ยืนหรือนั่งแล้วโลกมันจะโคลง แต่พูดรู้เรื่องนะ” เสียงยานๆตอบมาด้วยรอยยิ้ม “แค่รู้เรื่อง ..อะไรที่ใช้สติน่ะทำไม่ไหว แต่ถ้าไม่ต้องใช้น่ะทำได้สบายๆเลยล่ะ หึ หึ”

“ขำอะไร” ร่างบางหน้าซีดเพราะโดนสายตาเจ้าเล่ห์ปะทะร่าง

“กำลังคิดว่าจะทำอะไรดี ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ด้วยสิ ที่แบบนี้มันมีอะไรให้ทำได้บ้างนะ”

“อย่าคิดบ้าๆนะ”

เห็นเขาลนลานก็ยิ่งได้ใจใหญ่ “ใครคิดก่อน นายลวนลามชั้นก่อนไม่ใช่เหรอ คนเริ่มน่ะมันนายไม่ใช่หรือไง”

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ -///-

“ลวนลามชั้นแล้วรับผิดชอบด้วย”

แรงที่มากมายจับแขนเรียวดึงจนล้มถลาเข้าไปหาตัว แต่คิบอมก็รับเอาไว้ด้วยอกแกร่ง แก้มนิ่มกระแทกเข้าที่กลางอกและถูกกอดเอาไว้ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรที่ไม่สมควรแต่เพราะในที่นี้มันคือโรงแรมม่านรูปจึงอดที่จะหวั่นเกรงไม่ได้

“คิบอม จะทำอะไร” ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน

“มาจับแบบนั้นน่ะคิดว่าชั้นจะไม่รู้สึกหรือไง รอบแรกก็คลำๆลูบๆ รอบสองยังจะมาบีบมาจับอีก ชั้นไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ คนเมามันรู้สึกไว ไม่รู้หรือไง” เสียงทุ้มต่ำเริ่มนิ่งลงจนน่ากลัว

“ฮ..เฮ๊ย” จากแค่หวั่นๆตอนนี้ก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว “คิบอม ชั้นไม่ได้ตั้งใจ”

“หึ”

“ปล่อยนะ”

ตัวเล็กทุบเบาๆที่อกกว้าง ลอนกล้ามแสนเท่ห์นี่มันกำลังทำให้ใจสั่นแถมยังเขินจนขึ้นหน้าอีกแล้ว ดงแฮก้มหน้างุดๆด้วยความเขินอาย ไม่กล้ามองเขาเต็มๆตาและพยายามจะพาตัวเองออกจากอ้อมกอดนั่น แต่แพราะคิบอมยังไม่ยอมปล่อยจึงทำได้แต่ทุบและดันอกเขาเอาไว้เพื่อให้ห่างตัวเพราะกลัวจะโดนลวนลามซ้ำอีกรอบ

ซีวอนก็ขโมยตรงหน้าฝาก แก้มขวาก็โดนคยูฮยอนจู่โจมไปแล้ว ถ้าแก้มซ้ายโดนไปอีกข้างนี่ก็คงถือว่าซวยสุดชีวิตแน่

เจ้าตัวร้ายจอมเจ้าเล่ห์ไม่ยอมปล่อยแถมยังรั้งร่างเล็กเอาไว้บนตัก ตากลมๆที่ตื่นตระหนกมันดูน่ารัก ยิ่งเห็นแก้มขาวขึ้นสีจนแดงระเรื่อก็ยิ่งถูกใจ อยากจะแกล้งให้ร้องไห้ก็คราวนี้

มือหนาเอื้อมไปแตะที่สาบเสื้อฮู๊ดที่คลุมตัวบางๆเอาไว้แล้วดึงออกอย่างเชื่องช้า สายตาจับจองไปที่ซอกคอขาวๆราวกับแวมไพร์หนุ่ม ดงแฮหน้าซีดตัวแข็งด้วยความตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะประมวลความคิดไม่ทัน พอนึกได้ว่าควรจะปัดป้องก็รีบดิ้นหลบแล้วทุบซ้ำที่แขนแกร่ง

“จะทำอะไรน่ะ ไม่นะคิบอม”

ตัวเล็กดิ้นหลบแต่ตัวใหญ่กลับยิ่งรุกหนัก สองแขนสู้รบกันพัลวัน จากนั่งอยู่ดีๆก็กลิ้งลงไปตีกันต่อบนเตียงนุ่ม คิบอมหัวเราะในลำคอที่แกล้งเขาได้ หน้าหวานๆยามนี้ดูน่ารัก แต่แค่ได้ยินเสียงแหลมหวีดลั่นก็ชะงักมือและการกระทำทั้งหมดเอาไว้แล้วประคองกอดตัวเล็กเอาไว้แน่น

“ปล่อยนะ!!!

“ไม่เอานะ ไม่กลัวนะ”

“คิบอมใจร้าย” คนสวยร้องว่าทั้งที่ยังจิกและข่วนลงไปบนผิวขาวๆจนเป็นรอยแดงเถือก “ปล่อยนะ ชั้นอุตส่าห์ไว้ใจแล้วทำไมนายมาทำแบบนี้ ปล่อยนะไอ้คนบ้า”

“ก็แค่จะแกล้ง” เสียงอุ่นๆกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับส่งมือมาลูบเลาๆที่ผมนุ่ม “ตกใจจริงๆเหรอ ขอโทษนะ”

น้ำตาไหล่ปริ่มอย่างเด็กช่างงอน ปากสีสวยยื่นน้อยๆแล้วค้อนใส่ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะปักใจว่าเขาเอาจริง แต่เพราะเป็นคิบอมเลยยอมเชื่อว่าเขาแค่จะแกล้งเล่น เพราะถ้าจะนิสัยชอบหาเศษหาเลยคงทำไปตั้งนานแล้ว

มือใหญ่ส่งไปลูบเบาๆที่แก้มเนียนแล้วเช็ดน้ำตาให้ก่อนที่จะดันหน้าผากไปชนกันไว้แล้วยิ้มจางๆ ร่างหนาวางแขนแกร่งบนไหล่เล็กแล้วประสานสองมือเอาไว้ หน้าสวยยามนี้ดูน่ารักและมันก็เพลินที่จะมอง

“นายแกล้งชั้นก่อน”

“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ” ตาแดงๆค้อนซ้ำ “ไม่ได้คิดจะจับซักหน่อย”

“รับผิดชอบด้วย”

“ยังไงล่ะ ถ้าแบบเมื่อกี๊ชั้นไม่เอานะ” ตัวเล็กร้องแหวขึ้นมาอีก

คนฟังได้แต่หัวเราะเพราะท่าทางเขาคงจะกลัวเอามากๆ แต่ยิ้มได้ไม่กี่วินาทีก็ซึมลง “วันนี้ชั้นรู้สึกแย่จัง ผู้หญิงคนนั้นบอกพ่อว่าจะยอมย้ายไปอยู่ข้างนอกถ้าพ่อซื้อบ้านให้”

“ถ้าเค้าไป นายก็จะไม่ต้องอารมณ์เสียไม่ใช่เหรอ”

“มันไม่เหมือนกัน” ตัวใหญ่ซบหน้าลงที่ไหล่บางอย่างอึดอัด “คำว่าบ้านมันมีความหมายนะ บ้านของผู้หญิงคนนั้นมันคือเงินของครอบครัวชั้น ชั้นยอมให้พ่อบริจาคสักห้าสิบล้านมากกว่าที่จะให้สละแม้กระทั่งห้าพันเพื่อนังนั่น”

“ชั้นเข้าใจนายนะ แต่ก็ไม่อยากให้เก็บมาคิดให้มากนัก”

“มันทำไม่ได้” เสียงแหบดังแทรกเสียงถอนหายใจ

“คราวหลังถ้าไม่สบายใจก็ไปบ้านชั้น อย่ามาเมาข้างนอกแบบนี้นะ”

“หืม”

“เป็นห่วง”

“ห่วง?”

“ห่วงสิ อย่าทำให้ห่วงอีกนะ”

แขนเรียวโอบกอดเขาเอาไว้แล้วซบหน้าลงที่ไหล่อีกฝ่ายบ้าง ในเมื่อที่ผ่านมาคิบอมดีกับตนมากก็ควรจะตอบแทนเขากลับไปบ้าง ไม่อยากจะเป็นภาระให้เขาต้องลำบากอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้

ดงแฮได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากลำคอของคนที่เบียดกายแนบชิด เขาลูบเบาๆลงไปที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าด้วยความรู้สึกที่สงบนิ่ง แต่พอช้อนตาขึ้นมองตรงหน้าก็เขินขึ้นมาอีกเพราะกระจกรอบด้านกำลังสะท้อนภาพหวานๆนั่นให้เข้ามาสู่สายตา

ทั้งๆที่เพิ่งจะด่า ทั้งๆที่เพิ่งจะตัดพ้อต่อว่า แต่เวลานี้กลับขวยเขินขึ้นมาอีกรอบ อารมณ์ที่แปรปรวนนี้ช่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ ขนาดเจ้าของร่างกายยังรู้สึกว่ามันไม่ไหวเหมือนกัน

ทำไมใจผมสั่นแบบนี้นะ ผีเกย์มันสิงอีกแล้วแน่ๆเลยอ่ะ -*-

กลิ่นเหล้าจากลมหายใจร่างใหญ่ทำให้ตัวเล็กไม่ชอบใจนักแต่ก็ไม่คิดที่จะห้ามอะไร ในเมื่อเป็นแค่เพื่อนและเพิ่งรู้จักก็ไม่อยากจะก้าวก่ายชีวิตเขามากนัก คนสวยตัวน้อยคลายอ้อมกอดออกและดันตัวเองออกจากวงแขนหนา คิบอมนิ่งไปแล้วและไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาอีก แต่พอผละออกมาได้ไม่กี่วินาทีมือหนาก็เชยคางมนขึ้นและลูบแก้มขาวอย่างเบามือ

สายตาที่อ่อนโยนนั่นสามารถปราบใจสั่นๆให้นิ่งลงราวกับต้องมนต์สะกด ร่างเล็กนั่งนิ่งๆและทอดสายตามองดวงหน้าของชายหนุ่มร่างหนาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสับสนกึ่งไม่เข้าใจ สมองดงแฮกำลังหยุดนิ่งไร้ซึ่งความคิดที่เคลื่อนไหว แค่สายตาประสานแก้มก็แดงปลั่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาเรียวจับจ้องตั้งแต่คิ้วเรียวโค้งไล่มาที่ดวงตาสุกสกาวและจมูกที่โด่งสวยได้รูป ตอนนี้ริมฝีปากบางสีสวยที่อิ่มเอิบได้รูปคือสิ่งที่ดึงดูดทั้งใจทั้งสายตา คลายกับมีแรงดึงดูดทำให้คนมองอยากจะลิ้มรสสัมผัส สมองที่กำลังมึนไม่ได้ช่วยให้ยับยั้งชั่งใจได้ แค่พยายามฝืนพูดจาให้รู้เรื่องและควบคุมสติได้จนถึงเวลานี้ก็ยากนักหนา วินาทีนี้คงถึงคราที่ร่างกายจะทำอะไรลงไปโดยไม่ต้องผ่านการกลั่นกรองจากสมองแล้ว

“ร้องไห้ทำไม” คิบอมลากเสียงยาวๆอย่างคนเมาทั่วไปแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำใสที่ไหลลงมา

“ไม่รู้สิ” ดงแฮนึกได้ก็ขำตัวเองอยู่เหมือนกันที่จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“กลัวเหรอ”

“เปล่า” เขาส่ายหน้า “คิบอมใจดีออก ถ้าคิบอมไม่ดุก็ไม่กลัวหรอก”

“นายชอบซีวอนหรือเปล่า”

“เอ๋..?”

“ชอบมั๊ย”

เสียงต่ำๆที่ถามแบบไร้อารมณ์ให้เดาความรู้สึกกำลังทำให้สับสน คนฟังก้มหน้าลงเพราะไม่รู้จะตอบเช่นไร ตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารู้สึกยังไงกับใครกันแน่ ภาวะสับสนกำลังก่อตัวและหาทางออกไม่ได้ มันก็คล้ายกับอยู่ในเขาวงกตที่กำลังวิ่งหาทางออก เล่นมาถามกันตอนที่ยังมึนๆกับตัวเองแบบนี้มีหรือที่จะตอบได้

“คิบอมรู้เหรอว่า..”

“หึ.. รู้” ยิ้มแปลกๆปรากฏโดยที่ดงแฮไม่ทันได้มอง “ใครจะไม่รู้”

“ชั้นตอบไม่ได้” คนสวยส่ายหน้า “ยังไม่รู้ว่าชั้นคิดยังไง จะว่ารู้สึกดีก็ได้นะ แต่มันยังไม่ได้รักหรอก มัน.. คงเพราะซีวอนใจดี ไม่รู้สิ ..เราเป็นผู้ชาย ชั้นไม่อยากให้มันมากไปกว่านั้น”

“เด็กโง่” เสียงเบาๆจากลำคอหนาชวนให้คิดว่าเขากำลังหัวเราะ แต่คิบอมกลับไม่ได้ยิ้มเลยสักนิด

“คิบอมถามทำไม”

“ยังไม่ได้รักใช่มั๊ย”

“อืม ยัง” รอยยิ้มจางๆถูกคลี่ออกมาเพื่อส่งให้คนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน “ยังไม่รักง่ายๆหรอกนะ”

“งั้นก็ไม่ผิด”

“อะไรผิ.. อื้อ”

แค่เงยหน้าขึ้นมองก็โดนประทับจูบอย่างรวดเร็ว คิบอมยื่นหน้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัวและจู่โจมโดยไม่ปล่อยช่องว่างให้ถามไถ่ แรงกดเบาๆนั้นหยุดโลกทั้งใบของดงแฮเอาไว้เพียงเท่านั้น สิ่งที่เห็นคือดวงตาของร่างหนาที่หรี่ลงและหลับพริ้มอยู่ตรงหน้า คิบอมจรดริมฝีปากนิ่งๆอยู่ไม่กี่วินาทีก็เริ่มขยับเมื่อคนในอ้อมกอดไม่ขัดขืน จากที่ใช้มือประคองแก้มเพื่อเช็ดน้ำตาก็เลื่อนมันมาสอดเข้าไปในผมหนาเพื่อประคองศีรษะร่างเล็กเอาไว้

“ค..คิบอ..มะ อื้ม” เสียงหวานเปล่งเบาๆเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกแต่แค่เสี้ยววินาทีก็ปิดอีกครั้งพร้อมกับเปลี่ยนองศาของใบหน้าอย่างเรียบร้อย

ร่างใหญ่ดูดเบาๆที่ริมฝีปากบนเชื่อมลงมาที่ริมฝีปากล่าง กลีบปากบางๆที่โดนจู่โจมนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ใจดวงน้อยเต้นโครมครามอยู่ในอกจนแทบจะดิ้นหลุดออกมาข้างนอก ตากลมยังกระพริบปริบๆด้วยความตกใจ แต่เพราะความนุ่มนวลและอ่อนโยนที่เขายัดเยียดให้จึงเผลอไผลหรี่ตาลงและหลับลงอย่างง่ายดาย

คิบอมกดร่างบางลงแล้วเบี่ยงตัวขึ้นคร่อมเอาไว้ เขาลูบมือลงที่หน้าผากแสนสวยอย่างเอ็นดูก่อนที่จะโน้มตัวลงจูบอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไร แต่ที่รู้คืออดไม่ได้ที่จะทำแบบนี้ 

มือน้อยดันเบาๆที่แผงอกแกร่งเพื่อป้องกันตัวเองเอาไว้ ทั้งๆที่บอกตัวเองแล้วว่าไม่ควรแต่ก็ตัดใจปฏิเสธเขาไม่ได้ รสจูบของคิบอมกำลังทำให้หลงใหลและอยากจะให้มันดำเนินไปแบบนี้ แต่เพราะจู่ๆมีลิ้นอุ่นสอดเข้าไปก็สะดุ้งเฮือกอย่างไม่รู้ตัว

“ไม่ชอบเหรอ” คนเมาถอนริมฝีปากออกมาถาม กลิ่นเหล้ายังเหม็นหึ่งชวนเวียนหัว

ดงแฮตอบไม่ถูกเลยได้แต่ส่ายหน้า ร่างหนาจึงยิ้มตอบกลับมา “เคยจูบกับใครมั๊ย”

หน้าสวยส่ายรัวอีกครั้ง พยายามจะเรียกความคิดและสติกลับมาแต่เหมือนว่ามันจะช้าไป

“ไม่เคยเหมือนกัน งั้นก็หัดไปพร้อมๆกันนี่แหละ”

ปากสวยโดนประกบทับอีกครั้งตามสัญชาตญาณดิบ ร่างใหญ่ไม่ได้ล่วงล้ำมากไปกว่านั้นแต่ก็ยังอยากที่จะให้เขาวางใจ คิบอมถอนริมฝีปากออกมาจูบเบาๆที่หน้าฝากขาวๆพร้อมทั้งจรดปลายจมูกลงที่ส่วนเดียวกันของคนสวยอย่างนิ่มนวล

“สัญญาว่าจะจูบอย่างเดียว”

ตาหวานหลบวูบ ไม่กล้าจะโต้ตอบอะไรสักอย่าง ทั้งๆที่นึกอยากจะขัดขืนแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมมือไม้มันถึงไม่ไปอย่างที่ใจคิด พอคิบอมถือวิสาสะเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากริมฝีปากสีหวานรสสตอร์เบอร์รี่ที่มาจากลูกอมที่เพิ่งจะละลายหมดไปก่อนไปถึงร้านไม่กี่นาทีก็หลับตาพริ้มอีกครั้ง และเมื่อมือหนาจับข้อมือเล็กไปวางบนต้นคอของตัวเองก็ตวัดเกี่ยวเอาไว้โดยไม่ขัดขืนเลยสักนิด

ริมฝีปากบางๆถูกดูดดื่มโดยปีศาจร้ายผู้ใจดีจนแดงเจ่อ คิบอมไม่ใช้ลิ้นอย่างที่บอกเอาไว้แต่เริ่มลูบไล้ที่ไหล่บางและลากริมฝีปากลามไปที่พวงแก้มสีระเรื่อ ตัวเล็กขยุ้มผมหนาอย่างลืมตัว พอเขาจรดริมฝีปากที่ซอกคอก็เผลอร้องจนได้

“อย่านะ คิบอม..อย่า”

เหมือนจะเตือนสติได้ อีกฝ่ายจึงได้กลับมาจ้องหน้าแล้วจูบซ้ำที่เรียวปากอิ่ม บดขยี้อยู่แบบนั้นและกวาดเก็บความนุ่มนิ่มและหวานหอมเข้าร่างจนชุ่มปอดแล้วจึงได้ถอนใบหน้าออกมาพร้อมกับส่งอุ้งมือหนาไปดึงร่างบางมานอนซบที่อกแกร่งแล้วประคองกอดเอาไว้แนบกาย ไม่มีเสียงใดๆนอกจากเสียงหอบเบาๆ แค่จูบมันก็เผาผลาญเรี่ยวแรงไปได้มากมายกว่าที่คิด

จูบแรกของตัวเองและจูบแรกของอีกคน ที่นับเป็นจูบจริงๆ

ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมา ดงแฮมองเห็นแค่อกล่ำๆของร่างหนาที่เปลือยเปล่ากำลังสะท้อนลมหายใจเป็นช่วงๆและถ้ามองไม่ผิด เขาเหมือนจะเห็นว่าคิบอมเริ่มรู้สึกขึ้นมาแล้ว 

เหมือนเจ้าตัวจะรู้ทันเลยขยี้ผมดักคอเสียก่อน “จะจับอีกหรือไง”

“เปล่า -///-”

“แล้วมองทำไม”

“เปล่ามองนะ” ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาค้อนใส่ แต่พอเห็นตาหวานหยาดเยิ้มก็ใจเต้นระส่ำเหมือนเพิ่งจะนึกได้ว่าโดนเขาจูบไปตั้งหลายนาที

“มีอะไร”

“...”

“ไม่พอเหรอ”

“บ..บ้า เปล่านะ -////-”

คิบอมพ่นเสียงเบาๆผ่านลำคอ มือที่โอบไหล่บางตวัดรัดให้แน่นขึ้น แต่เพราะมันไม่ถนัดเลยเลยพลิกตัวนอนคว่ำหน้าเกยไหล่ของดงแฮแทน ลมหายใจอุ่นๆกระทบหน้าทำเอาร้อนผ่าว แถมนอนอย่างนี้แล้วก็เห็นหน้าเขาเต็มๆตาเลยพาลยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่ อยากจะถามว่าทำไมถึงจูบแต่ก็อายจนไม่กล้าเลยต้องทิ้งให้เป็นความสงสัยไปอย่างนั้น

คิบอม นายคิดยังไงกับชั้นนะ หรือที่ทำไปน่ะแค่เมาเท่านั้น?

ทั้งๆที่กำลังข่มตาหลับกันไปแล้วแต่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังรังควาญจนได้ ร่างเล็กนึกได้ว่าซีวอนบอกว่าจะโทรมาตอนก่อนนอนก็สะดุ้งขึ้นมา ความรู้สึกผิดจู่โจมทันใด เมื่อหัวค่ำยังใจเต้นตึกตักกับเขาที่เพิ่งมาสารภาพรัก แต่ตอนนี้กลับเพิ่งจูบกับเพื่อนเขาอย่างคิบอมแถมยังนอนด้วยกันที่ม่านรูด มันน่าสมเพชจริงๆ

ดงแฮพยายามจะลุกแต่เหมือนคนที่นอนด้วยจะไม่อยากให้ลุกจึงใช้แรงกดร่างบางเอาไว้ ตัวเล็กจึงต้องนอนนิ่งอยู่แบบนั้นด้วยความรู้สึกละอาย เขาไม่อยากให้ซีวอนต้องรอ ไม่อยากเห็นสีหน้าตอนผิดหวัง และก็ไม่อยากที่จะต้องโกหกอะไรมากมายไปกว่านี้ ถามว่ามีใจให้เขาไหมก็คงมี แล้วคนข้างๆนี่ก็ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่า

ทุเรศจริง ยอมให้เขาจูบขนาดนั้นทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคิดยังไง แล้วตัวเองคิดยังไง

ลูกชายคนสวยของท่านทูตถอนหายใจเบาๆเมื่อเสียงโทรศัพท์เงียบลง ซีวอนคงจะคิดว่าเขาหลับแล้ว แต่พรุ่งนี้เช้ายังไงก็คงแวะมารับ แล้วเขาจะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อนอนอยู่แถวไหนก็ยังไม่รู้เลย คิบอมพาวนจนหลงทางไปหมดแล้ว และถ้าจะให้เขารู้ความจริงก็คงไม่ได้ ทำร้ายซีวอนแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ

นานาความคิดเริ่มตีกันในความเงียบ คนที่นอนนิ่งๆเลยรำคาญจนต้องดึงไปจูบซ้ำให้สำนึก

“อยู่กับชั้น คิดแค่เรื่องชั้นพอ”

 

 

 

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ตอนเช้าซีวอนขับรถออกมาจอดรับดงแฮที่หน้าบ้าน แต่กดกริ่งเท่าไหร่ก็ไม่มีใครมาเปิด ใจก็พาลเป็นห่วงกลัวคนตัวเล็กจะเป็นไข้ไม่สบาย แต่ยืนอยู่ได้สักพักก็มีข้อความเข้าเพราะดงแฮแอบไปส่งในห้องน้ำเพื่อจะบอกว่าเขาไปค้างที่บ้านญาติจึงทำให้คนตัวใหญ่สบายใจขึ้นมา

ดงแฮนั่งอยู่สักครู่เพราะปั้นหน้าไม่ถูกกับเรื่องที่เกิด แค่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้าก็ร้อนผ่าวไปทั้งแก้มแม้คิบอมจะยังหลับอยู่ แต่ไอ้กางเกงยีนส์ตัวเดียวที่หลุดมาอยู่ตรงสะโพกและมีบ็อกเซอร์อยู่ด้านในนั่นมันทำให้ใจเต้น คิบอมยังไม่ได้ใส่เสื้อและนอนเปลือยท่อนบนอยู่เหมือนเดิม แต่ไรขนที่เชื่อมตรงสะดือลงไปที่ใต้ร่มผ้านี่สิที่ทำให้สติกระเจิงจนถึงตอนนี้

“ไม่เอานะดงแฮ ผู้ชายเหมือนกัน แกต้องไม่รู้สึกสิ” มือน้อยตบเบาๆที่แก้ม จากแดงอยู่แล้วเลยยิ่งแดงหนัก

ความเงียบในห้องทำให้เสียงถอนหายใจชัดเจน ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้นแต่หัวใจก็ยังเต้นไม่ยอมหยุด พอมีเสียงตบประตูก็สะดุ้งขึ้นมา

“ท้องเสียหรือไง”

“ป..เปล่า” เสียงหวานตะกุกตะกัก ให้ตายเหอะ ไม่อยากเผชิญหน้าเขาเลย -*-

“ทำอะไร ชั้นจะอาบน้ำ”

“อ..ออกไปแล้ว ออกแล้ว”

มือเล็กรีบกดชักโครกทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเอาไว้นอกจากมานั่งนิ่งๆเพื่อส่งข้อความ แต่ทันทีที่เปิดประตูกลับต้องผงะกับสภาพที่เห็นตรงหน้า เพราะกางเกงยีนส์สีดำนั่นมันกองอยู่บนเตียง ส่วนคนที่อยู่หน้าห้องน้ำน่ะสวมแค่บ็อกเซอร์แค่ตัวเดียว แถมตรงนั้นมันยังพองๆตามปกติของผู้ชายที่เพิ่งตื่น ซึ่งตัวเขาก็เป็นเวลาฝันทะลึ่งๆ แต่มันก็ไม่ได้มากมายแบบนี้นะ

ฮือๆ พระเจ้า ทำไมให้มันมาเยอะแบบนี้เนี่ย ให้ผมมาบ้างเด่ะ Y_Y

“มองอะไร” คิ้วเข้มขมวดใส่ เสียงแหบๆนั่นฟังแล้วชวนหัวหดจริงๆ

“เปล่า” ตามองแต่ก็ยังปฏิเสธ ไม่รู้ว่าทำไมใจต้องเต้นกับสภาพหัวยุ่งๆหน้ายับๆแล้วก็ชุดติดเรตนี่เหมือนกัน

ปัดโธ่เว้ย ทำไมหุ่นผมไม่เป็นแบบนี้บ้างเนี่ย ทำไมเอวผมต้องบาง แขนต้องเล็ก หน้าต้องหวานแบบนี้ เซ็งชีวิตจริงๆเลย ก่อนเกิดนี่มันไปติดสินบนพระเจ้าใช่มั๊ยเนี่ย ใช่แน่ๆเลย -*-

คิบอมพ่นลมหายใจเบาๆแล้วเดินสวนเข้าห้องน้ำไป ปกติเวลาไปเที่ยวกับเพื่อนๆก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว ใครจะมัวมานั่งอายในเมื่อใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนเต็มที ที่ห่วงน่ะไม่ใช่ตัวเองหรอก แต่เป็นคนตาแป๋วๆแก้มแดงนั่นต่างหาก รายนั้นไม่เห็นเคยขาดเลยสักคาบเดียว

ดงแฮนั่งจุ้มปุ๊กมองรอบๆห้องด้วยใจระทึก แต่จู่ๆประตูห้องน้ำก็เปิดออกมา

“หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อย”

คนโดนใช้มองซ้ายมองขวาแล้วก็เดินเงอะๆงะๆไปคว้าผ้าสีขาวที่พาดไว้ข้างห้องมาให้ พอไปยืนอยู่หน้าห้องน้ำก็เคาะประตูเบาๆ แต่แทนที่เขาจะแง้มกลับเปิดมาซะเต็มจอ

ตากลมยืนมองด้วยความนิ่งอึ้งตะลึงค้าง ตอนแรกเห็นแค่ด้านหลังก็ใจเต้นหนักพออยู่แล้ว ยิ่งเขาหันด้านหน้ามาก็ยิ่งหายใจติดขัด เพราะมันทำให้ไอ้ที่เขามีน่ะแทบจะกลายเป็นของเด็กมัธยมต้น ในขณะที่ของอีกคนมันเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเสียจนน่าอิจฉา

มีเยอะขนาดนี้แล้วทำไมเวลาใส่เดฟแล้วมันเก็บมิดชิดได้ฟระ ผมไม่เข้าใจ T_T

ร่างหนารู้ว่าเขามองก็นึกอยากจะแกล้งจึงเดินเปลือยเข้ามาใกล้ หยดน้ำที่เกาะร่างนับแสนนับล้านหยดนั่นสามารถทำให้ดูเซ็กซี่ ตัวเล็กมือสั่นหน้าชาแต่ว่าขาตาย จะขยับจะพูดอะไรก็ทำได้ยาก พอเขาหอบร่างกายมายืนใกล้ๆก็ก้มหน้าหนี แต่แทนที่จะได้หนีกลับเจอคิบอมน้อยที่มันไม่ได้น้อยอย่างที่เรียกแทน

“อยู่ชมรมว่ายน้ำน่ะอายเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ” เขายักคิ้วทำตาเจ้าเล่ห์

“ก็.. ก็ไม่”

ตัวเล็กรีบยื่นผ้าให้ นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเวลาอยู่ในห้องพักนักกีฬาก็เห็นอะไรวับๆแวมๆออกบ่อย ยิ่งอยู่แต่ผู้ชายด้วยกันก็ยิ่งไม่เคยมีความอาย แต่ทำไมพอเป็นคนๆนี้ถึงได้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้

“อย่าหน้าแดงสิ”

“อ่า..”

“เดี๋ยวชั้นก็มีอารมณ์หรอก!!!

พอตัวเล็กสะดุ้งหน้าซีดและถอยกรูดก็หัวเราะร่วน ตัวใหญ่กางแขนออกแล้วส่งสัญญาณให้คนสวยนุ่งผ้าให้ ซึ่งดงแฮก็ค้อนใหญ่แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่เสร็จแล้วก็ยังจะเรียกร้องอีก

“เช็ดผมให้หน่อยสิ”

ร่างหนาเดินไปนั่งที่บนเตียงนุ่มแล้วให้ตัวเล็กๆนั่งเช็ดผมให้ ในสมองเริ่มสับสนและคิดหนักในเรื่องที่ทำลงไป ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือพยายามทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใจจริงก็รู้นั่นแหละว่าดงแฮคงจะจดจำมันเป็นอย่างดี

ทำลงไปได้ยังไงนะ บ้าจริงๆเลย

ตาเรียวเหลือบมองคนสวยที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังเป็นระยะ ใบหน้าหวานที่อมยิ้มน้อยๆทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกแย่ แต่จะรู้สึกดีหรือคิดอย่างไรน่ะไม่มีทางรู้ได้หรอก

“คงแวะกินข้าวไม่ทัน ไปกินที่บ้านชั้นแล้วกันนะ”

“อ..อืม”

“ขอโทษที่ทำให้ลำบาก”

“ไม่เป็นไร”

ดงแฮก้มหน้างุดๆไม่กล้าจะสบตาอีกรอบ ตอนนี้รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าจนอยากจะหาอะไรเย็นๆมาดับความร้อนนั่น ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆเพราะคิบอมเล่นมาไม้นิ่งเหมือนจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรในช่วงข้ามคืน แต่จะย้ำความทรงจำก็ใช่ที่ นึกๆไปก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ จูบแรกของตนแท้ๆกลับโดนขโมยไปเพราะความเมา ใจร้ายที่สุด

คนนิ่งแม้จะมองออกก็ยังนิ่งอยู่ “ยังไม่อาบน้ำใช่มั๊ย”

“อื้อ”

“ไปอาบที่ห้องชั้นแล้วกัน”

“จ..จะดีเหรอ”

“อาบเสร็จแล้วค่อยไปเปลี่ยนชุดที่บ้านนายไง ถึงโรงเรียนแล้วนายเข้าไปก่อนนะ ชั้นเดินเล่นสักพักแล้วจะตามเข้าไป”

“ไหงงั้นล่ะ จะโดดเรียนอีกเหรอ”

“คิดว่ามันดีแล้วหรือไงที่จะเข้าห้องไปพร้อมกัน”

“...”

“ถ้าใครถามก็บอกว่าท้องเสีย ถ้าถามถึงชั้นให้ตอบอย่างเดียวว่าไม่รู้”

“อ่า..”

“ไม่ต้องถามอะไรอีกล่ะ”

เสียงดุๆบอกมาเหมือนเป็นคำสั่ง ตัวเล็กมืออ่อนในพริบตา น้อยใจที่เขาทำแบบนั้นแม้จะเข้าใจเหตุผลของการกระทำก็เถอะ แต่ทำไม่ไม่คิดจะพูดดีๆกว่านี้บ้าง หรือว่าจำไม่ได้เลยจริงๆว่าเมื่อคืนขโมยเอกราชที่ริมฝีปากบางๆนี่ไปมากแค่ไหน น้ำตาในร่างเริ่มไหลปริ่มแต่ก็ต้องข่มเอาไว้

เหมือนๆกับอีกคนที่ก็เห็นมันสะท้อนในกระจกแต่ก็ต้องห้ามมือเอาไว้ไม่ให้แตะต้องมากไปกว่านี้

ผมไม่ควรจะหักหลังหรือทำร้ายเพื่อน ..ใช่มั๊ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

ตอนนี้คิเฮเต็มๆ ตอนหน้าวอนจะเป็นยังไง คยูมินล่ะ ฮันชอลด้วย ฮยอกจะช้ำแค่ไหนถ้าวอนหวงเฮมากไปกว่านี้ และเย่จะกันท่าเจ้าหมาป่าสำเร็จหรือไม่ ฮีชอลจะฆ่าหมกป่าฮันกยองไปหรือยัง แล้วอิทึกล่ะ???

 

มากมาย จะอัพให้ก่อนไปเกาหลีนะคะ ^ ^

 

 

บลูบินคืนวันที่ 6 นะ ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง การเดินทางครั้งนี้ฉุกละหุกมาก ช่วงบ่ายวันจันทร์บลูไปเอาของขวัญที่สั่งทำให้เฮที่อนุเสาวรีย์ ใครจะฝากของให้เฮก็โทรมาได้ค่ะ แต่ขอของชิ้นเล็กและไม่หนักมาก บลูจะพยายามเอาของไปให้ถึงมือเฮ แต่ก็ไม่อยากรับปากนะ เพราะตัวเองก็ยังกลัวเหมือนกัน กลัวไปเจอนังคังรินกันท่า เพราะตาซึงแกไม่อะไรเท่าไหร่

 

อวยพรให้บลูด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67024 DreamPatty (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 22:08
    ลึกๆแล้วคิบอมก็คนดีไปนะ TT
    #67,024
    0
  2. #66967 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 21:53
    โอ้วววววววววววววววว 
    พาร์ทนี้คิเฮสุดยอดมาก ฟินมาก

    ....

    "รักซีวอนรึยังล่ะ "

    "ยัง"

    "งั้นก็ไม่ผิด"
    ....

    ...
    ไม่เคยเหมือนกัน งั้นก็หัดไปพร้อมๆกัน 
    ....


    แต่ล่ะประโยคมันฟินมากกกก 

    แต่ปกติไม่ค่อยเห็นเมะคนไหนมีจูบแรกเป็นนายเอกของเรื่องนะเนี่ยย เรื่องนี้เป็นส่วนน้อยๆ
    #66,967
    0
  3. #66791 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 10:31
    ชอบมากกกก ฟินสุดติ่งจริงๆๆ
    #66,791
    0
  4. #66577 P-ENT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 17:15
    บอมแกคงเก็บกดมานานนะ

    เล่นจูบซะนานเลย

    ด๊องฉันปากไม่เจ่อแล้วหรอนั่น
    #66,577
    0
  5. #66277 KIHAE*129 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 02:00
    แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    คิเฮ

    แต่เหมือนมันจะแอบมาม่าอ่ะ
    #66,277
    0
  6. #66215 mirchullove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:41
    คิเฮ ฟินสุดๆเลยยยยย><
    #66,215
    0
  7. #66160 Zelon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:22
    *เลือดหมดไปครึ่งตัวกะคิเฮตอนนี้ อ๊ากกกกกก =////=*



    นั่นใครเนี่ย บอมแน่เหรอ =////=



    โฮกกกก พูดไม่ออก ฟินสำหรับคืนนี้ เด๋วพุ่งนี้มา(ขุด)อ่านต่อนะคร้าบ ^__^~
    #66,160
    0
  8. #66013 chin-cha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 20:01
    หน้าผากของวอน 
    แก้มขวาของคยู
    แก้มซ้าย....
    ปากของบอม

    เหอะๆๆๆ
    #66,013
    0
  9. #65963 np137 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:24
    คิเฮ >///<
    #65,963
    0
  10. #65752 famously_DRH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 17:30
    เขินว้าา าา ><
    แต่แบบสงสารบอมเพราะวอน 5555555 5
    #65,752
    0
  11. #65703 Witim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 03:48
    ทำไมทำเหมือนหลบๆซ่อน บอมเปิดเผยออกมาเลย ซิวอนก็ไม่ได้เป็นแฟนกับหมวยซักหน่อย
    #65,703
    0
  12. #65667 MTieluk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 22:15
     จูบแรกของเธอทั้งสองหวานไปนะจ้ะ
    #65,667
    0
  13. #65566 A-lma (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 13:36
    first kiss >///<
    หวานได้อีก แต่หวานตามแบบฉบับบอมเค้าแหละ
    #65,566
    0
  14. #65361 PARISO'KH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กันยายน 2554 / 01:16
    "อยู่กับฉัน คิดแต่เรื่องฉันพอ" ละลายตายอย่างช้าๆ ล่องลอยไปกับสายลม ชะเอิงเอย *~*
    #65,361
    0
  15. #65265 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:23
    เมาแล้วเป็นแบบนี้หรอ เมาทุกตอนมันเลยดีกว่ามั้ย เอ้าาา ยอมให้บอมเป็นตับแข็ง ???
    #65,265
    0
  16. #65191 NANA (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2554 / 21:06
    ด๊องจับน้องชายบอม อ๊ากกกกกกก



    อร๊ายยยยยยยย จูบแรกของทั้งคู่

    เขินอ่ะ >/////<



    ตอนนี้น่ารักมากกกกกก
    #65,191
    0
  17. #65162 satohara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 14:22
    ไรเตอร์ทำเขินอีกแล้วอ่ะ
    อ๊ายยยยยยยยย
    คำพูดแต่ละคำของบอมนี่พาหนูละลาย
    อ๊ายยยยยยยยยอีกรอบละกัน
    ชอบพาร์ทนี้มากๆเลยอ่ะ
    อ๊ายยยยยยยก่อนไปอีกสักรอบ
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #65,162
    0
  18. #64546 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 22:47
    อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยเขินแทนเฮเลยกดLIKEพันครั้งเลย
    #64,546
    0
  19. #64353 love_kihae (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 20:02
    ชอบพาร์ทนี้!! ><
    #64,353
    0
  20. #63848 PARISO'KH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 01:17
    อิจฉาตาร้อนไฟลุกพรึ่บ! +________+
    #63,848
    0
  21. #63829 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 13:01
     หมวย ไม่ต้องอิจฉาหรอก
    #63,829
    0
  22. #63624 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 02:02
    ถ้าจะบอกว่าชอบฉากจูบจะผิดไหม??=,.=
    #63,624
    0
  23. #63568 bben (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 17:40
    oopzzzzzzzzzzzzzzzz!

    มากมายจีจีพาร์ทนี้ >
    #63,568
    0
  24. #63527 Pink_Panther (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 20:51
    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แล้วเดินจากไปเนียนๆ

    ก็เก๊าพูดอะไรไม่ออก >< ! เขินนนนนนนน
    #63,527
    0
  25. #63287 Mapii ky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:25
    หมวยจะหวั่นไหวกะบอมบ้างยังเนี่ย บอมเริ่มชอบหมวยแล้วใช่ไหม๊ล่ะ

    อ่า.....จะเป็นยังไงต่อไปละเนี่ย ลุ้นๆ

    #63,287
    0