Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 24 : Charpter 18 : รุก ร้าย ร้อง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 ต.ค. 52

เสียงค่อนขอดที่น่ารำคาญดังมาจากคนเสนอหน้าที่ไม่รู้จักเจียม แรวอนแค่ได้ยินเสียงรถที่คุ้นหูขับกลับมาก็เดินนวยนาถมาดักรอที่หน้าประตูด้วยสีหน้าที่แลดูแล้วมันน่าจะเอาไปรองฝ่าหรือหรือฝ่าเท้ามากกว่าที่จะดูแล้วน่ามอง ดงแฮไม่แปลกใจเลยสักนิดที่คิบอมเกลียดหล่อนเข้าไส้ เพราะขนาดเขาเองตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะพบเจอเช่นเดียวกัน

“หายไปทั้งคืนแล้วก็หิ้วกลับมาที่บ้านอีกแล้วนะคะคุณชาย อยากรู้จริงๆว่าเจ้าหนูนี่มีอะไรดีนักหนาถึงได้ดึงคุณชายเอาไว้ได้นานขนาดนี้” ระหว่างที่คิบอมดับเครื่องหล่อนก็ปรายตาจิกมองหน้าหวานๆของดงแฮแล้วยิ้มอย่างน่ารังเกียจ ยังโชคดีที่เดินไหวนะเนี่ย นึกว่าจะอุ้มขึ้นไปฟัดกันต่อบนห้องซะอีก ท่าทางคงจะเต็มอิ่มกันมาแล้ว หน้าสวยแบบนี้มิน่าคุณชายถึงได้หลงนัก ..เอ๊ะ หรือว่าลีลาจะเด็ดจนทิ้งไม่ลงล่ะเนี่ย

ทันทีที่มือเรียวเอื้อมมาแตะปลายคางร่างเล็กที่ตอนนี้ดูใหญ่เมื่อเทียบกับหล่อนที่บางกว่าก็สะบัดหน้าเบาๆเพราะรู้สึกเหมือนหล่อนเป็นสิ่งโสมมที่น่ารังเกียจเกินที่จะให้แตะตัว ซึ่งมันก็เหมือนว่าจะทำให้ความอยากจะยั่วโมโหชักจะรุนแรงขึ้นไปอีก แรวอนเดินวนรอบร่างของดงแฮพลางใช้สายตาพิจารณา ความคิดต่ำๆมักมากับกริยาต่ำๆ คำไหนคำนั้นไม่มีผิด

“นี่หนู เป็นของเล่นให้คุณชายน่ะสบายดีหรือเปล่า เค้ารุนแรงกับหนูมากมั๊ย ระวังอยู่ๆไปจะมีโซ่แซ่กุญแจมือนะ”

เสียงแหลมหัวเราะเบาๆ พยายามจะมองหาร่องรอยประหลาดบนร่างบอบบางแต่ก็ไม่เห็นมี ยังดีที่ริมฝีปากมีรอยแดงๆที่คิบอมเผลอจูบแรงไปอยู่เล็กน้อยจึงได้หยิบมาเป็นประเด็นรุกต่อ

“น้องเค้าตัวเล็กนะคะคุณชาย อย่ารุนแรงนักล่ะ ดูซิปากเจ่อมาเชียว เพิ่งรู้ว่าเวลาเล่นเสียวนี่ก็แรงดีเหมือนกันนะคะ ท่าทางจะถอดแบบคุณพ่อมาไม่มีผิด เวลาปกตินี่ก็นิ่งๆไม่มีอะไร ขึ้นเตียงเมื่อไหร่นี่ร้อนแรงจนแทบจะรับไม่ไหวเลย แต่ก็ดีที่เป็นผู้ชาย จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะท้องมาให้คุณพ่อต้องปวดหัว”

แปลกที่คิบอมยังนิ่งอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรเหมือนไม่ได้ใส่ใจจะฟังจึงมีแต่ดงแฮยืนหน้าชาอยู่เพียงลำพัง ถ้าเป็นวันก่อนคงจะไม่รู้สึกอะไรเพราะไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อคืนมันเป็นไปแล้ว คิบอมร้อนแรงมากจริงๆในยามที่จูบรอบที่สองหลังจากซีวอนโทรมา และมันก็เร่าร้อนเสียจนอดคิดเขินไม่ได้ว่า ถ้าเวลาทำเรื่องแบบนั้นเขาจะเซ็กซี่และร้อนแรงขนาดไหน

นี่ผมคิดอะไรเนี่ย ยัยแม่มดนี่เป่ามนต์ดำให้ผีลามกมาสิงผมเหรอ -*-

ในเมื่อเจ้าบ้านที่เคยออกปากปกป้องไปนั่งหยอกเจ้าลูกหมาพันธุ์ชิวาว่าแล้วดงแฮก็ไม่อยากจะเสวนากับผู้หญิงที่กริยาต่ำแบบนั้น เขาไม่รู้หรอกว่าแรวอนจบชั้นไหนหรือพื้นเพอย่างไร แต่สิ่งที่ได้เห็นจากหล่อนน่ะมีแค่อย่างเดียวคือ ต่ำเกินจะทน

แรวอนยังตามหลอกหลอนเพราะคิบอมบอกให้ดงแฮยืนรออยู่ข้างรถ เขาเข้าไปในบ้านพร้อมกับอาหารและชามข้าวสีเหลืองของเจ้าตัวเล็ก รอยยิ้มนิ่งๆนั่นทำให้นังมารร้ายนึกโมโหที่หล่อนไม่สามารถยั่วอารมณ์เขาได้จึงงัดไม้ตายออกมาใช้ กะจะให้กระอักตายกันไปข้าง

“พรุ่งนี้คุณพ่อของคุณชายจะพาชั้นไปดูบ้าน เห็นว่าตั้งสามสิบล้านแน่ะ” สายตาเฉี่ยวๆที่กรีดอายไลเนอร์ตั้งแต่ไก่โห่ชำเลืองยิ้มๆ “คงต้องขอบคุณคุณชายนะคะที่ออกปากไล่ดิฉัน ตอนนี้ชั้นเลยจะมีบ้านหลังใหญ่เป็นของตัวเอง”

ร่างหนาไม่มองมาแม้หางตา เขาวางชามอาหารแล้วเทให้เจ้าตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม แต่แค่ครู่เดียวก็เดินมาหาดงแฮที่ยืนหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆแรวอน มือหนาตวัดโอบไหล่เล็กแล้วหันไปราดนมลงไปก่อนแล้วตามด้วยอาหารสุนัขที่โดนมือเขาบีบเมื่อครู่จนป่นลงบนศีรษะของหล่อนอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

เขายิ้มอีกครั้ง “โรมิโอ แบ่งอาหารให้เพื่อนหน่อยนะ มันหิวโซจนต้องร้องขออาหาร น่าสมเพชรจริงๆ ..ว่าแต่เป็นลูกครึ่งชะนีล่ะสิถึงร้องเรียกหาผัวอยู่ได้”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

“ไปเถอะดงแฮ อย่าไปฟังเสียงผีเร่ร่อนมันร้องเลยนะ เสียสุขภาพจิต”

ตากลมกระพริบถี่ๆอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาแทบจะหัวเราะแต่ก็ขำไม่ออกเพราะเวทนาแรวอนเหลือเกิน ร่างเล็กหันกลับไปมองก็พบว่าหล่อนยืนเต้นเร่าๆอยู่เพียงลำพังแต่ก็ยังอุตส่าห์มีเจ้าโรมิโอยืนเห่าอยู่ข้างๆ คล้ายจะบอกว่าที่หล่อนกรีดร้องน่ะมันน่ารำคาญเหลือเกิน

ตัวเล็กเหลือบมองคนข้างๆอย่างไม่แน่ใจนัก เขายังนิ่งอยู่แต่ความรู้สึกมันบอกว่าภายในใจไม่ใช่แบบนั้น คิบอมร้องสั่งเด็กรับใช้ไม่กี่คำให้เตรียมอาหารไว้ให้แล้วจึงเดินโอบเอวบางขึ้นห้องไปที่ด้านบน ทันทีที่ประตูห้องปิดลงดงแฮก็เกาะแขนเขาเอาไว้หลวมๆ พอชายหนุ่มปรายตามองก็ส่งสายตาแป๋วๆไปให้

“รู้สึกแย่ใช่มั๊ย”

“เปล่า”

“คิบอมกำลังร้องไห้ใช่มั๊ย ทำไมถึงเก็บน้ำตาไว้ข้างในล่ะ ปล่อยออกมาบ้างก็ได้”

หน้านิ่งๆออกอาการเล็กน้อย “อย่ามาจุ้นจ้าน”

เวลาอื่นคงหน้าซีดหัวหด แต่เวลานี้ดงแฮกลับกล้าที่จะต่อปากต่อคำกับเขาต่อ “อ่อนแอบ้างก็ได้นะ เข้มแข็งตลอดเวลาน่ะมันเหนื่อย”

“พูดมาก” หน้าหงิกมองเขาอย่างรำคาญใจ “ไปอาบน้ำไป”

ยิ่งเขาไล่ก็ยังไม่ยอมไปไหนและเข้าไปใกล้มากทุกที “คิบอมโกหกคนอื่นได้แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอก”

“ไปอาบน้ำ”

“คิบอมกลัวอะไร ทำไมถึงไม่กล้าที่จะยอมรับว่าตัวเองเจ็บปวดล่ะ”

“ลีดงแฮ!!!

สายตาซื่อๆที่ใช้จ้องมองมันสะกิดบาดแผลส่วนลึกที่ถูกปกปิดเอาไว้มาตลอด ความจริงใครๆก็มองเห็นมันแต่ไม่มีคนไหนที่คิดจะมายุ่งวุ่นวายให้ต้องทะเลาะ คงจะมีแค่ดงแฮที่คิดจะยื่นมือมาช่วยดูแลบาดแผลเรื้อรังนั้นเพียงคนเดียว เขาไม่รู้หรอกว่าความอ่อนแอสำหรับลูกผู้ชายน่ะมันน่าอับอายสักแค่ไหนเพราะไม่เคยมีทิฐิในหัวใจมากมายเท่าคิบอม แต่สิ่งที่รู้ก็มีแค่เขาไม่อยากจะทิ้งคนๆนี้ไว้เพียงลำพังก็เท่านั้นเอง

ร่างใหญ่สะบัดหน้าหนีในขณะที่ตัวเล็กน้ำตาร่วงผล็อยเดินก้มหน้าก้มตาเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจจะหยิบแม้กระทั่งชุดอาบน้ำเข้าไปด้วย คนสวยนั่งกอดเข่าซุกหน้าที่มีน้ำตาชื้นๆลงไป เมื่อเช้าก็น้อยใจไปรอบหนึ่งแล้วที่เขาไม่สนใจใยดีทั้งๆที่เมื่อคืนก็เป็นคนปล้นจูบแรกจากตนไป แล้วตอนนี้ยังจะมาดุมาตวาดใส่ทั้งๆที่ก็แค่เป็นห่วง

ผู้ชายบ้าอะไร ไม่เข้าใจเลยสักนิด

ร่างหนานั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียงและพยายามข่มอารมณ์ให้ปกติ สิ่งที่ดงแฮพูดมันจริงทุกอย่างแต่มันก็ยากที่จะยอมรับหน้าตาเฉยว่าเป็นแบบนั้นทั้งหมด เขาอยู่กับความทะนงและปกป้องตัวเองด้วยการสร้างเกราะกำบังมานานมากเกินไป และมันก็ซึมเข้าไปในส่วนลึกจนถอดถอนไม่ได้แล้ว

ชั้นร้องไห้ไม่ได้หรอกดงแฮ น้ำตามันเป็นเครื่องหมายของคนแพ้และคนอ่อนแอ ซึ่งชั้นจะไม่มีวันเป็นอย่างนั้นแน่นอน

แต่ถึงจะทำปั้นปึ่งใส่กันไป สุดท้ายดงแฮก็ต้องบากหน้ามาร้องขอให้คิบอมหยิบผ้าเช็ดตัวให้อยู่ดี แต่เพราะคนตัวสูงนั่นง้อใครไม่เป็นจึงทำได้แค่แกล้งเขาไปเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้นบ้าง เพราะเมื่อตัวเล็กแง้มประตูออกมาก็แกล้งปัดมันออกเพื่อให้เห็นคนโป๊อย่างที่ตัวเองโป๊ไปบ้าง แต่แทนที่ดงแฮจะร้องด่ากลับเสียหลักถลาล้มตัวมาด้านหน้าให้ต้องเป็นฝ่ายรับเอาไว้แทน

หนึ่งคนตัวเปียกๆที่ไม่ได้สวมอะไรกำลังรั้งไหล่หนาเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้ม กับอีกหนึ่งคนที่ยังไม่เปลี่ยนชุดกำลังกอดเอวบางเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาร่วงไปกองที่พื้น มืออุ่นแตะอยู่บนบั้นท้ายนิ่มๆที่เปลือยเปล่า ต่างคนต่างเงียบและนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เกิด และก็เป็นดงแฮที่หวีดร้องจนลั่นห้อง

“คิบอมทะลึ่ง!!!

 

 

แทนที่จะดีกันกลับอึมครึมหนักไปกว่าเก่า ตัวเล็กนั่งหน้าถมึงทึงมาจนถึงโรงเรียนโดยไม่พูดจาอะไร ทั้งอายทั้งโกรธที่โดนสัมผัสมากขนาดนั้น ในขณะที่คิบอมหน้านิ่งแต่ก็แอบอมยิ้มเพราะความนุ่มนิ่มเมื่อครู่ยังติดอยู่ที่ฝ่ามือ นึกขำกับท่าทางงอนๆนั่น ความจริงมันน่าจะหยิกแก้มให้หายหมั่นเขี้ยวแต่ก็คงจะวอนโดนตบจนเกินไป

เนื่องจากเมื่อเช้าก่อนกลับบ้านคิบอมบอกเอาไว้ว่าให้ดงแฮขึ้นห้องไปก่อน คนสวยจึงเดินสะบัดก้นขึ้นตึกไปโดยไม่ร่ำลาทิ้งให้ร่างหนานั่งขำอยู่เงียบๆ ตัวใหญ่ไปเดินเตร่ที่โรงอาหารสักครู่ใหญ่ๆก็ตามขึ้นไปหลังจากที่ได้ยินเสียงกริ่งหมดคาบ

คิบอมรับรู้ได้ถึงสายตาที่หวาดระแวงของซีวอนที่พุ่งปราดมาปะทะตัวแต่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่สนใจและทรุดตัวลงนั่งลงไปที่โต๊ะของตัวเอง ซึ่งก็แน่นอนว่าฮันกยองต้องถามแน่ๆ

“แกไปไหนมา ทำไมมาช้าจริง ว่าดงแฮช้าแล้วแกยังช้ากว่าอีก”

“เมาค้าง” เขาตอบหน้าตาเฉย

“ชั้นได้ยินมาว่าแกหิ้วเด็กหน้าตาน่ารักกลับไปด้วย” คยูฮยอนหลิ่วตาแซวโดยไม่รู้ว่าตัวเองหมายถึงใคร ซึ่งตอนนี้ดงแฮก็ใบ้กินไปแล้ว “แหม เดี๋ยวนี้พัฒนา เมื่อก่อนไหนบอกว่าไม่ชอบไปกับใครมั่วซั่วล่ะ”

“ข่าวแกคงมั่ว”

“หึ ให้มันจริงเหอะ ไม่ใช่ได้แฟนแล้วลืมเพื่อนนะเว้ย ยังไงก็พามาแนะนำบ้าง”

“งี่เง่า”

ตาเรียวจิกใส่เพื่อนซี๊เหมือนตั้งใจจะกวนประสาทเพราะขืนปล่อยให้คยูฮยอนพูดต่อไปคงได้ทำให้คนข้างๆร้องไห้แน่ แต่ซีวอนที่นั่งนิ่งๆนั้นเริ่มจะนิ่งไม่ไหว มันจะประจวบเหมาะอะไรปานนั้นเพราะเมื่อคืนดงแฮก็ไปค้างบ้านญาติแถมยังท้องเสียและมาก่อนคิบอมแค่ชั่วโมงเดียว มันอาจจะเป็นเวลาที่ห่างกันก็จริง แต่มันก็ดูจะบังเอิญมากจนอดที่จะสงสัยไม่ได้

“พักเที่ยงแล้วไปห้องพยาบาลกันนะดงแฮ” มือหนาจากด้านหลังสะกิดเบาๆ

“ไปทำไม” หน้าซื่อมองด้วยความงง ในเมื่อไม่ได้ป่วยจะไปทำไม “ซีวอนป่วยเหรอ”

“ไปขอเกลือแร่ไง ดงแฮท้องเสียนี่นา”

คนโกหกเพิ่งจะนึกได้ว่าบอกเขาไปแบบนั้น แต่ไหวพริบของเด็กไมอาก็ใช่ว่าด้อย รีบส่ายหน้าในทันที

“มันไม่ได้หนักขนาดนั้นน่า แค่ทานอาหารผิดสำแดงนิดเดียวเอง ไม่ถึงกับอาหารเป็นพิษหรอก”

“ไม่เป็นไรแน่นะ”

“อื้ม”

“ถ้าเป็นต้องบอกนะ ชั้นเป็นห่วง” ตาหวานๆจับจ้องมาอย่างห่วงใย ซึ่งมันก็เป็นเสมือนเครื่องย้ำเตือนให้ตราบาปในใจของร่างเล็กยิ่งเด่นชัดขึ้นมา

ซึ่งก็คงจะมีครั้งนี้ที่ดงแฮนึกขอบใจคยูฮยอนขึ้นมาเมื่อเขาคว้ามืออีกข้างของคนตัวเล็กไปกุมเอาไว้

“ดงแฮของคยูฮยอนหน้าซีดๆนะ เดี๋ยวชั้นพาไปห้องพยาบาลเองก็ได้ เที่ยงนี้ซีวอนมีประชุมคณะกรรมการ คิบอมกับฮันกยองก็ต้องไป เหลือชั้นว่างคนเดียว จะดูแลดงแฮคนดีเองแล้วกัน”

“เอ่อ..”

“ไปตายเลยไปไอ้หัวงู” ฮันกยองฟาดเข้าไปเต็มหน้าผาก “แกเลิกมาเจ้าชู้กับเพื่อนชั้นได้แล้ว”

“ใจชั้นมีดวงเดียวนะเว้ย”

“แต่โรเนียวไว้อีกหลายใบ” ท่านสารวัตรต่อให้แบบเบื่อๆ “เก็บงูบนหัวด้วย ดูสิ ซองมินเค้ากลัวแกแล้ว”

พอเพื่อนบอกก็ตวัดสายตาไปมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆซีวอนเพราะตอนนี้หน้าสวยนั่นเริ่มออกอาการน้อยใจขึ้นมาแล้ว ไอ้ที่คบกันแบบลับๆไม่ให้คนอื่นรู้มันก็ยังพอทน แต่ไอ้ที่มาลัลลาหยอกเพื่อนสนิทของตัวเองแบบนี้มีหรือที่จะทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรได้ แต่เพราะอาจารย์เข้าห้องมาพอดีจึงต้องทิ้งเอาไว้และตามไปง้อกันที่ห้องดนตรีเอาทีหลัง

“คนน่ารักงอนเหรอครับ” พอปากว่า มือก็ถึงไปด้วย “ก็แค่หยอกเล่นตามประสาแค่นั้นเองนะครับ”

“...”

“เพื่อนกันน่า อย่าคิดอะไรสิ”

“...”

“คนน่ารักหน้างอแบบนี้ใจไม่ดีเลยน๊า” ปลายจมูกแหลมเริ่มซนทีละนิด นึกขอบใจห้องมืดๆนี่เสียจริงที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามาในช่วงพักเที่ยงจึงสามารถพลอดรักกับคนน่ารักในอุ้งมือได้หนำใจ

ซองมินเบี่ยงแก้มหลบเพราะยังเคืองอยู่ ความจริงก็เหมือนจะรับรู้ว่าเขาเจ้าชู้แต่ก็ไม่คิดว่าจะลามปามไปถึงดงแฮด้วย ถึงจะบอกว่าแค่หยอกเล่นตามประสาเพื่อนก็เถอะ ทีกับตัวเองก็ยังหาเศษหาเลยในทุกครั้งที่เจอกัน แล้วเมื่อครู่ก็คว้าหมับที่มือน้อยนั่นมากุมอย่างรวดเร็ว เป็นใครก็หึงทั้งนั้นล่ะที่คนรักไปแตะต้องตัวคนอื่นแบบนั้น

คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มอย่างถูกใจที่เขาหึงตัวเองแบบนี้ เพราะแทนที่จะเสียเปรียบกลับพลิกสถานการณ์ด้วยความชำนาญที่ล้นเหลือ

“คนน่ารักไม่เชื่อใจกันเหรอครับ หรือที่ผ่านมาน่ะยังทำให้คนน่ารักไว้ใจไม่พอ”

“เอ๊ะ?”

“ชั้นไม่ชอบคนที่หึงไม่เข้าเรื่องนะ” คยูฮยอนทำเสียงนิ่งใส่ “เพื่อนกันทั้งนั้น เล่นกันบ้างมันจะเป็นอะไรไป อย่าหึงแบบไร้สาระสิ แบบนี้น่ะมันไม่น่ารักเลยนะ”

จากที่อีกฝ่ายเป็นคนผิดก็เหมือนความผิดจะย้อนเข้ามาหาตัว ตากลมแป๋วๆกระพริบรัวด้วยความไม่เข้าใจ ซองมินซื่อเกินไปสำหรับการพลิกแพลงเจ้าจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ คยูฮยอนตีหน้าเครียดทำเหมือนคนน้อยใจที่แฟนไม่เชื่อใจอย่างไงอย่างงั้น ซึ่งมันก็ได้ผลจริงๆเพราะซองมินตกหลุมพรางจนได้

“คยูฮยอนโกรธเหรอ”

“เปล่าครับ”

“ชั้นขอโทษ” เสียงหวานร้องพลางเขย่าแขนเขาเบาๆ “ชั้นก็แค่..”

“หึงใช่มั๊ย?”

ตัวเล็กก้มหน้านิ่ง สักครู่จึงได้พยักหน้าหงึกๆอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ก็ใจหายนิดหน่อย ชั้นไม่เคยมีแฟนนี่นา มันยังปรับตัวไม่ได้ ไม่รู้ด้วยว่าควรจะทำตัวยังไง ขอโทษคยูฮยอนนะที่งี่เง่าใส่แบบนั้นน่ะ”

“คราวหลังน่ะเชื่อใจกันหน่อยสิ นิสัยชั้นขี้เล่นก็รู้ ทำไมคนน่ารักยังระแวงเรื่องเล็กๆแบบนั้นอีกล่ะ ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าชั้นก็หยอกคนอื่นไปทั่ว นิสัยชั้นเป็นแบบนี้มานานแล้วนะ จะให้แก้ตอนนี้มันไม่ได้หรอก”

“ขอโทษ”

เสียงอ่อนเสียงหวานประจบในทันที ซองมินส่งสายตาอ้อนๆไปเรียกร้องความเห็นใจ ใบหน้าที่น่ารักช่างน่าฟัดเสียจริง เจ้าตัวร้ายจ้องมองด้วยความรู้สึกที่อยากจะตะปบมาเขมือบให้สิ้นซาก อยากจะรวบหัวรวบหางอยู่ทุกวี่ทุกวันแต่มันก็ยังหาโอกาสเหมาะๆไม่ได้สักที ไหนจะต้องรีบกลับบ้านก่อนสามทุ่ม ไหนจะมีไอ้พี่เปรตข้างบ้านรังควาญอยู่ทุกชั่วโมงหลังเลิกเรียน ไหนจะไอ้ความซื่อบริสุทธิ์นั่นอีก

แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้กินกระต่ายซักทีนะ -*-

ในเมื่ออีกคนนึกอยากจะกลืนกินและสถานที่กับบรรยากาศก็เหมือนจะเป็นใจ ความคิดที่ชั่วร้ายจึงก่อตัวขึ้น คยูฮยอนไม่คิดจะขืนใจใคร แต่ถ้าซองมินไม่ว่าอะไรมันก็ถือว่าเป็นความสมยอมของทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือ?

เขาดึงมือเล็กไปที่มุมด้านในของห้องดนตรี ตอนที่เคยแอบอาจารย์เพราะไม่อยากจะโดนดึงไปเล่นให้กับวงออเคสตร้านั้นเคยมาซุกตัวอยู่หลังม่านตรงมุมนี้และมันก็ได้ผล ตอนนี้กับตอนนั้นก็คงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เพราะถ้าหลบไปทำอะไรสักนิดหน่อยก็คงจะไม่มีใครเห็นแน่

คนโดนดึงมองซ้ายมองขวาด้วยความไม่เข้าใจนัก “จะไปไหนเหรอ”

“ลงโทษคนที่ไม่เชื่อใจ”

“อ่า.. -////-”

“ถ้าดื้ออีกล่ะจะโกรธจริงๆแล้ว ถ้าอยากให้หายเคืองต้องยอมดีๆนะครับ”

“จะทำอะไร” แก้มแดงปลั่งออกอาการขวยเขินปนไปกับความหวาดระแวง

ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก เนื้อหอมหวานของกระต่ายตัวน้อยกำลังทำให้จิ้งจอกหนุ่มในคราบหมาชิสุน้ำลายสอ นี่ก็หลายสัปดาห์แล้วที่ปล่อยให้เขารอดมือมาได้ ลองถ้าเป็นคนอื่นสิ ป่านนี้ได้รวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวจนอิ่มหนำแล้วล่ะ

ทันทีที่ดันคนตัวเล็กเข้าไปที่ด้านในมือหนาก็ดึงเนคไทค์ของตัวเองเบาๆเพื่อให้มันคลายออก ซึ่งมันก็คล้ายกับเป็นสัญญาณบอกว่าคิดจะทำอะไร เพราะทุกทีที่โดนฟัดก็มักจะเริ่มต้นด้วยท่าทีแบบนี้ มือหนาดันร่างเล็กไปจนหลังชนผนัง ตอนนี้พวกเขาหลบอยู่ที่หลังม่านผืนใหญ่ในห้องดนตรีที่เงียบสงบ อันที่จริงจะทำอะไรที่ด้านนอกก็คงจะไม่มีใครเห็น แต่คยูฮยอนคิดว่าแบบนี้อาจจะได้อารมณ์กว่าเพราะมีแค่แสงสลัวๆลอดผ่านเข้ามา และมันก็ระทึกกว่าเป็นไหนๆ

ตัวใหญ่รั้งไหล่เล็กเอาไว้และกดริมฝีปากลงไปในความเงียบ ร่างเล็กโต้ตอบกลับมาอย่างรู้งานเพราะโดนท่านชายสอนเอาไว้ตั้งหลายครั้งหลายครา ลิ้นเล็กพันเกี่ยวกับลิ้นใหญ่ที่สอดเข้าไปกอบโกยเอาความหอมหวานจากร่างบอบบางอย่างหื่นกระหาย คนสวยรู้ดีว่าเขาร้อนแรงมากสักเพียงใดจึงต้องพยายามที่จะทำให้เขาพอใจมากขึ้นไปอีก

ในเมื่อคยูฮยอนร้องแรงมาก็ต้องตอบกลับไปในแบบเดียวกัน ไม่งั้นมันก็คงจะดึงเขาเอาไว้ไม่ได้แน่

“อ..อื้อ ค..ยู ..อืม”

ริมฝีปากบางโดนบดขยี้จนร้อนผ่าว แก้มขาวขึ้นสีจนแดงจัดเพราะอารมณ์รักที่ถูกยัดเยียดให้ ร่างเล็กถูกร่างใหญ่ในชุดเครื่องแบบที่ต่างกันสอดขาดันเข้าไปเพื่อแยกขาอวบๆนั้นออกจากกัน ยิ่งเขารุกก็ยิ่งร้อนเหมือนโดนเร่งเครื่องยนต์ให้พร้อมที่จะใช้งาน บางทีนี่ก็อาจจะเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของราชนิกูลรูปงามก็เป็นได้

ที่สั่งสอนให้คนใสซื่อสามารถโต้ตอบเกมรักได้ร้อนแรงถึงเพียงนี้

“อา..ซองมิน” ตัวใหญ่ถอนริมฝีปากออกมาแล้วมองด้วยสายตาหวานๆ “มากกว่านี้ได้มั๊ย ไม่ไหวแล้วนะ”

“นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะ” คนสวยจากไมอาส่งสายตาวิงวอน “เดี๋ยวเข้าห้องไปก็ผิดสังเกตหรอก”

“จะไม่ทำให้คนอื่นเห็น โอเคมั๊ย” ตัวใหญ่เริ่มต่อรองแล้วเบียดสะโพกเข้าไปใกล้

จูบร้อนๆถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว คยูฮยอนตามไล่จี้มาติดๆจนคนตัวเล็กนั้นอ่อนยวบ จากแค่ดูดริมฝีปากและลากลิ้นกวาดความหวานจากทั้งปากก็เริ่มมากขึ้นไปอีก ร่างใหญ่พรมจูบเลยไปที่แก้มและลามไปขบเบาๆที่ใบหูเล็กก่อนที่จะเชื่อมลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น

“อ..อ๊า” เสียงครางเบาๆจากร่างตรงหน้าทำให้คนรุกยิ่งได้ใจ ปกติเขาไม่เคยลวนลามจนถึงขั้นนี้ แต่ทำแล้วมันก็รู้สึกดีไม่หยอก แทนที่จะรังเกียจกลับชอบเสียอีก

ฮึ่ม อยากทำตัวน่ากินเองนะซองมิน คราวนี้ล่ะได้เจอของจริงซะที

“ฮือ..คยูฮยอน อา..”

กระต่ายน้อยที่เป็นเหยื่ออันโอชะหลับตาพริ้มพร้อมครางหวานๆอย่างถูกใจ คยูฮยอนไม่ได้ทำให้สิ่งนี้ดูน่ากลัวแต่กลับทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินเหมือนกำลังนั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์ที่มีด้านหลังเป็นดอกไม้ไฟหลากสี ช่างแสนสวย นุ่มนวล อ่อนโยน และสุขใจ เพิ่งจะรู้ว่าแค่จูบหวานๆจะทำให้รู้สึกเป็นสุขได้ขนาดนี้

มือหนาเอื้อมไปแตะที่เอวบางแล้วรั้งเข้ามาใกล้ ตัวเล็กๆที่ใสซื่อยังยิ้มและส่งสายตาใสๆมาจ้องมองเหมือนคนไม่ประสีประสา คงจะมีแค่ตัวเองนี่แหละที่อารมณ์พุ่งพล่านเพราะไม่ได้ออกล่าเหยื่อมาหลายวัน ก่อนหน้านี้ก็มัวแต่ทำตัวเป็นคนดีให้คนสวยคนนี้ไว้ใจ พอกระต่ายติดบ่วงก็ดันใกล้ช่วงสอบจึงออกจากบ้านไม่ได้เลยต้องอดอยากปากแห้งอยู่แบบนี้

รับผิดชอบเลยนะที่ทำให้สติกระเจิงแบบนี้น่ะ

รับผิดชอบอะไร” คนสวยก้มหน้างุดๆ

ร่างเล็กหน้าแดงได้ไม่ถึงนาทีก็มีมารผจญเมื่อเยซองส่งเสียงโทรศัพท์มาดักคอ พอซองมินกดรับก็เสียงเข้มใส่

เย็นนี้พ่อนายให้พี่ไปรับที่โรงเรียนนะ

คยูฮยอนกัดฟันกรอดเพราะได้ยินเต็มๆหู พยายามปั้นหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรแต่ในใจสาปแช่งจนเจ้าคนแก้มป่องตาตี่นั่นแทบจะตกนรกหมกไหม้

ไอ้มารความสุขเอ๊ย!!!

 

 

 

ส่วนฝั่งโรงอาหารก็อึมครึมเพราะฮีชอลกับฮันกยองก่อเรื่องตั้งป้อมสงครามกันอีกรอบ ทั้งๆที่ต่างคนต่างมีสาระแต่พอเจอหน้ากลับเถียงกันในเรื่องที่หาสาระไม่ได้ ตั้งแต่วันแรกที่เจอจวบจนวันนี้ชื่อที่คนสวยใช้เรียกก็ยังไม่เปลี่ยนไปและก็ยังจะจิกหัวใช้ราวกับเป็นเด็กรับใช้ส่วนตัวอีก

“ไอ้เด็กลามก ยกข้าวไปให้หน่อยสิ”

คิ้วหนากระตุกน้อยๆอย่างหงุดหงิด “มือด้วนหรือไง ยกไปเองดิ่”

“อย่ามาเถียงได้มั๊ย ไม่งั้นตอนเย็นชั้นจะฟ้องบรรณารักษ์ว่าเมื่อวานแกแอบหลับตอนซ่อมหนังสือ” ตากลมโตวาวขึ้นมาอย่างผู้ที่เป็นต่อ

“ทีตัวเองนั่งเฉยๆไม่ทำอะไรยังจะมาพูดดีอีก”

“อย่างน้อยชั้นก็ไม่แอบหลับ”

“ชิ”

“ยกไปเลย ไม่งั้นชั้นจะฟ้องว่านอกจากแอบหลับแล้วแกยังน้ำลายยืดใส่หนังสือที่ซ่อมด้วย”

“เฮ๊ย ผมไม่ได้น้ำลายยืดนะ” สารวัตรรูปหล่อถลึงตาใส่ “อย่ามาใส่ร้ายสิ”

“ถ้าไม่อยากให้ใส่ร้าย นายก็ยกไปซะดีๆ” รอยยิ้มแสนหวานเหมือนน้ำตาลที่ฉาบบนบอระเพ็ดนั่นสร้างความโมโหให้ไม่น้อย แต่เพราะเห็นเป็นรุ่นพี่เลยขี้เกียจจะมีปัญหาด้วยจึงต้องยอมแต่โดยดี

อิทึกหัวเราะขำกับท่าทางฟึดฟัดของฮันกยองแล้วกระทุ้งศอกเบาๆ “เด็กนั่นก็น่ารักดีนี่ อย่าแกล้งเค้านักเลย”

“มันต้องเอาคืนบ้าง ชีวิตชั้นด่างพร้อยเพราะมันเลยนะ”

“ขำๆน่า เรื่องของเด็กไม่ใช่เหรอ”

“เด็กแล้วไง”

หน้าสวยยับย่นที่เพื่อนพูดแบบนั้น มันเรื่องของเด็กก็จริงแต่ที่มันฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้น่ะฝีมือใคร ถ้าไม่ใช่ไอ้เด็กลามกคนนั้นที่ทำอะไรไม่คิดจนชีวิตเขาต้องเปรอะเปื้อนด้วยความทรงจำที่โหดร้ายมาตลอดเวลาเกือบสิบปี มันยังสมควรที่จะปล่อยให้เลยผ่านอยู่เหรอ

ถ้าไม่ใช่ผมน่ะจะเข้าใจมั๊ย ว่าการที่มีความทรงจำหลอกหลอนว่าจูบแรกคือผู้ชายตั้งแต่อายุสิบขวบน่ะมันโหดร้ายแค่ไหน เวลาชอบเด็กผู้หญิงก็มักจะโดนว่าเพราะหน้าตาน่ารักกว่า แม่กับน้าก็ชอบแกล้งจับแต่งเป็นผู้หญิงให้ต้องร้องไห้แล้วก็หาว่าผมน่ารัก ปวดตับแค่นั้นไม่พอ ออกมาเล่นกับน้องนอกบ้านก็โดนไอ้เด็กหื่นกามข้างบ้านน้องไล่เปิดกระโปรงแถมยังหอมแก้มอีก ชีวิตมันเฮงซวยขนาดนั้นยังจะให้ผมลืมได้หรือไง

ไม่มีทางซะล่ะ!!!

อิทึกเห็นแววตาอาฆาตพุ่งปราดไปปะทะร่างของฮันกยองก็ส่ายหน้า ฮีชอลไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดที่จะพาลแบบนี้ แต่ว่านี่เป็นคนแรกจริงๆที่เขาจองเวรไม่เลิก ท่าทางคงจะเป็นเรื่องที่ฝังใจมากจริงๆจึงขี้เกียจจะยุ่งด้วย แต่แววตาของไอ้เด็กรุ่นน้องนั่นน่ะสิ บางทีมันก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่ารักครั้งแรกของฮันกยองอาจจะคือฮีชอล แม้จะอยู่ในคราบผู้หญิงทั้งที่เป็นชาย แต่มันก็เหมือนว่าบางทีความทรงจำเก่าๆอาจจะเข้ามาสะกิดหัวใจของเขาให้สั่นไหวได้อีกครั้ง

นี่ฮีชอล ชั้นว่าน้องแกน่ะเสน่ห์แรงนะ ว่าแล้วก็เปลี่ยนเรื่องและกระทุ้งศอกเบาๆเพื่อพยักพเยิดให้เขาดูดงแฮที่มีซีวอนเดินยกถาดอาหารตามต้อยๆ

อ่า.. หน้าพี่เริ่มเหยเก อะไรน่ะ

เหมือนท่านประธานปีสองของวินเซอร์รูฟนั่นจะจีบดงแฮนะ ถ้าชั้นมองไม่ผิด

ขนลุก คนหน้าสวยเบ้ปากใส่ น้องชั้นเป็นผู้ชายนะ

เหรอ อิทึกหลิ่วตาลากเสียงยาว เมื่อวันก่อนเห็นนั่งเล่นบนมอเตอร์ไซค์ไอ้เด็กผมปาดที่นั่งตรงนั้นน่ะยังกับพริตตี้เชียว เดี๋ยวนี้ดงแฮดูหวานขึ้นนะ เหมือนคนเริ่มมีความรักยังไงไม่รู้

คงไม่ใช่ไอ้เด็กถึกนั่นหรอก

มันก็ไม่แน่ รู้สึกว่าไอ้แก๊งนี้มันจะแปลกๆอยู่ เหมือนคนชื่อคยูฮยอนจะอะไรๆกับซองมินด้วย

ซองมิน??? ยิ่งฟังยิ่งมึน ซองมินนี่นะ

อือ ชั้นเห็นตอนกลับบ้าน แกคงไม่เห็นหรอก เพราะมัวแต่ไปสร้างตำนานรักที่ห้องสมุดกับอดีตรักวัยเด็ก ฮ่าๆๆๆๆ

ไอ้เพื่อนชั่ว ไปตายซะ!!!”

 

ตั้งแต่อยู่ที่ห้องเรียนแล้วที่ซีวอนเอาใจใส่ดงแฮเป็นพิเศษและออกหน้าออกตา ร่างเล็กรู้สึกอึดอัดเพราะรู้สึกผิดอยู่เต็มอกกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับคิบอมในช่วงข้ามคืนที่ผ่านมา แม้ว่าเจ้าตัวร้ายนั่นจะปั้นหน้านิ่งๆเหมือนไม่สนใจอะไรแต่ในสมองของตัวเองกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายเต็มไปหมด

ไหนจะนอนซบอกเปลือยเผล่าของเขาในม่านรูด จูบกับเขาตั้งนานสองนานจนเหนื่อยหอบแถมยังเป็นจูบแรก แล้วยังจะเห็นร่างที่ไม่มีอะไรปิดบังนั่นอีก หนำซ้ำยังโดนกอดทั้งที่ตัวเองไม่ได้ใส่อะไรอีกด้วย แค่ไม่กี่ชั่วโมงมันมีอะไรเกิดขึ้นมากมายโดยที่ซีวอนไม่ได้รู้อะไรด้วย และก็คงไม่มีทางที่จะให้รู้แน่ๆ

สายตาของคิบอมยังนิ่งสงบเหมือนไม่ได้ใส่ใจแต่ดงแฮคิดว่าเขาคงไม่อยากคิดจะมองตามประสาคนที่เฉยชา แค่นิดหน่อยก็ออกปากบ่นว่ารำคาญ พูดอะไรมากสักนิดก็ว่าโน่นว่านี่ เขาคงจะไม่มีอารมณ์มาสนใจใครนอกจากตัวเองหรอก

ดงแฮทานเยอะๆนะ เมื่อเช้าท้องเสียน่ะต้องชดเชยหน่อย แล้วอย่าลืมดื่มน้ำเกลือแร่ด้วยล่ะ ซีวอนวางแก้วที่ตัวเองอุตส่าห์เดินไปขอผงเกลือแร่จากห้องพยาบาลมาละลายให้ตรงหน้าคนสวย

แต่แทนที่ดงแฮจะดีใจกลับอยากจะร้องไห้เสียให้ได้ ผิดกับคิบอมที่แค่ชำเลืองมองแล้วอมยิ้มร้ายๆเหมือนจะยั่วโมโห

อะไรอีกน่ะ สร้างปัญหาให้ชั้นแล้วยังจะมาขำอีก -*-

ร่างเล็กส่งสายตาไปค้อนใส่แบบเงียบๆแต่คนที่นั่งอมยิ้มประหลาดก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรนัก คงมีแต่ซีวอนที่เป็นเดือดเป็นร้อนอยู่ในอก สายตาที่ดงแฮมองไอ้ตัวแสบมันอยู่ในสายตาของเขาตลอด ยิ่งเห็นก็ยิ่งหึง พอหึงก็ยิ่งหวง เมื่อหวงมากๆก็ต้องแสดงตัวให้ชัดว่าคิดจะอยู่ในฐานะไหน

ดงแฮ คุณแม่ท่านชวนไปเที่ยวกับครอบครัวชั้นแน่ะ ไปด้วยกันนะวันเสาร์นี้

...

คุณแม่ท่านไม่อยากให้ดงแฮอยู่บ้านเงียบๆน่ะ พี่ชั้นกำลังจะกลับมาด้วยเลยจะไปเที่ยวกัน เพราะคุณพ่อท่านว่างงานพอดี

จะดีเหรอ ตัวเล็กหน้าซีดเผือด

ดีสิ จะได้คุ้นเคยกันไว้ไง

ร่างบางรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างกำลังจุกอก เมื่อมองหน้าคิบอมก็เห็นว่าเขายังนิ่งสงบเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งๆที่เมื่อคืนปล้นจูบไปตั้งหลายรอบ คิดแล้วก็ยิ่งน้อยใจที่เขาเฉยชาได้ขนาดนี้

นี่ผมเป็นแค่ของเล่นเอาไว้ระบายอารมณ์ตอนเมาใช่มั๊ย?

ตากลมสั่นไหวในความเงียบ เสียงอึกทึกรอบตัวนั่นมันไม่ได้ช่วยให้รู้สึกครึกครื้นสักนิด ดงแฮค่อยๆจมดิ่งสู่ความเงียบที่สร้างขึ้น เจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นเขาหมางเมินแบบนี้ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม ในเมื่อความจริงก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วยังจะหวังให้เขามาใส่ใจอะไรนักหนา มันก็แค่อารมณ์พาไปเท่านั้นแหละ

แต่คนที่เจ็บปวดที่สุดกลับไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น ฮยอกแจปล่อยน้ำตาปริ่มออกมาอย่างสุดกลั้น ได้เห็นคนที่ตนรักเอาใจใส่ดูแลคนอื่นมาตั้งแต่ที่ห้องเรียนแล้ว แค่คาบแรกที่ดงแฮยังไม่มาซีวอนก็คอยชะเง้อมองหาแถมยังกดโทรศัพท์ที่ใต้โต๊ะซ้ำๆเพื่อติดต่อคนสวยแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับเพราะคิบอมจับปิดเครื่องหนี สีหน้าที่เป็นกังวลนั่นมันกระแทกใจให้เจ็บปวดจนเกินจะทน ยิ่งวินาทีที่คนตัวเล็กนี่เดินเข้ามาในห้องแล้วซีวอนแสดงท่าทีดีใจและโล่งอกไปพร้อมๆกันก็ยิ่งช้ำหนัก

รักเค้ามาก ห่วงเค้ามาก หลงเค้ามากใช่มั๊ย?

เจ็บตอนนั้นมันก็มากมายเกินจะทน แต่ยิ่งได้ยินว่าเขาชวนคนๆนั้นไปเที่ยวกับครอบครัวก็เหมือนหัวใจจะแตกสลาย ทั้งๆที่รู้ได้ว่าแค่แอบมองแต่มันก็ช้ำจนแทบจะกระอักออกมาเป็นลิ่มเลือด

ร้องไห้ทำไม เสียงคุ้นหูเอ่ยเบาๆ

ร่างเล็กรีบหันไปมองก็พบว่าเขาคนที่ยืนใกล้ๆคือฮันกยองที่เพิ่งจะต่อปากต่อคำกับฮีชอลเสร็จและกำลังจะเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ตาเรียวจ้องมองดวงหน้าแสนเศร้าที่กำลังปาดน้ำตาเป็นเด็กๆแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

นายนี่นะ ขี้แยจริงๆ

ฮยอกแจเบือนหน้าหนีโดยไม่รับผ้าสีสะอาดนั่นจากมือหนา สารวัตรนักเรียนหนุ่มจึงต้องจับยัดใส่มือเอง

อย่างอแงน่ะ นายก็รู้ว่าเค้าเป็นยังไง ยังทำใจไม่ได้อีกเหรอ

พอโดนสะกิดใจก็หน้างอง้ำ ถ้าไม่เพราะหนีไปร้องไห้ตอนที่เห็นซีวอนนั่งรถมาพร้อมดงแฮในวันที่เตรียมงานสานสัมพันธ์แล้วฮันกยองไม่เข้าไปเจอพอดีคงจะยังปิดบังได้ แต่ตอนนี้เขาปิดอะไรได้ผู้ชายหน้าตี๋นี่ไม่ได้แล้ว

เรื่องของชั้น นายอย่าสนใจชั้นเลย

เฮ่อ ดื้อจริงๆ เสียงทุ้มถอนหายใจ ชั้นไม่รู้จะพูดอะไรนะ นอกจากจะบอกนายว่าให้ทำใจแล้วมองเลยไปจะดีกว่า ซีวอนมัน..

พอเถอะ ชั้นรู้ว่าเค้าเลือกใคร จะย้ำทำไมอีก

อารมณ์ขุ่นๆกราดใส่ผู้หวังดีอย่างหัวเสียแต่ฮันกยองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขาเข้าใจฮยอกแจดีเพราะตั้งแต่เข้าเรียนมาก็พอจะดูออกว่าคนๆนี้มองเพื่อนตัวเองด้วยสายตาแบบไหน คงจะมีแค่ซีวอนที่ไม่เคยรู้อะไรเพราะไม่คิดจะสนใจคนใกล้ตัว แต่หนึ่งปีที่ผ่านมาฮยอกแจไม่เคยทำตัวมีปัญหาอะไรเพราะซีวอนไม่เคยเอาอกเอาใจใครแบบนี้

มันไม่แปลกหรอกที่จะทำตัวปิดแปลกไป ในเมื่อหัวใจกำลังถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

ลงให้ก่อนไปเกาหลีนะคะ ไม่แน่ใจว่าจะได้เข้าประเทศเค้ามั๊ย ฮ่า..  ถ้าไม่ได้เข้าจะกลับมาก่อนกำหนด ถ้าได้เข้าก็จะกลับราวๆวันที่ 16 นะคะ ไม่ชัวร์ว่าจะได้เล่นเนตที่โน่นหรือเปล่า เพราะเหมือนต้องตามปลาตลอดเลย เฮ่อๆ

ตอนนี้ของขวัญให้เฮครบแล้ว ไปดูได้ค่ะที่ http://dhislet.1.forumer.com/

มี 6 ชิ้นแน่ะ ^ ^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67025 DreamPatty (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 20:13
    อ่า...สงสารฮยอกจัง
    #67,025
    0
  2. #66910 luknamalotte (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 00:31
    เฮ้อ.. เหนื่อยใจแทนคิเฮนะ คนนึงก็รักแต่ก็ยังจำเจ้าชายหมั่นโถวอยู่ต ลอด อีกคนนึงก็คิดว่าตัวเองต้อยต่ำซะเหลือเกิน :( แหม! หล่อเลวใครๆก็ชอบ อยากรู้จังใครคือเจ้าชายหมั่นโถว อ่ะ เขียนจดหมายมาแล้วดีมากอ่ะ โล่งใจล่ะ 5555 แต่ถ้าปรากฎตัวออกมาไม่รู้ว่าแป๋วจะเป็นยังไงเนี่ย แอบสงสารโหดนิดๆนะ แต่ก็หมั่นไส้มัน เก็กอยู่ได้ 5555
    #66,910
    0
  3. #66792 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 10:45
    ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นไม่สนใจนะบอม ชิ

    กี้เอ้ยยย อยากเห็นกี้โดนเอาคืนบ้าง มินๆเสียเปรียบบบมากก
    #66,792
    0
  4. #66278 KIHAE*129 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 02:20
    บอมแรงงงงงงงงงงงงงงง

    เฮ้อออออออออออออ

    สงสารไก่

    กี้แกทำแบบนี้ก็เหมือนบังคับมินชัดๆ ถึงมินจะยอมก็เห๊อะ

    วอนแกควรยอมรับความจริงบ้างน่ะ

    อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน
    #66,278
    0
  5. #66216 mirchullove (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:20
    มินอยากเห็นมินแก้แค้นกี้มากอ่ะ
    #66,216
    0
  6. #66111 sungmin sj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:14
    ฮันฮยอก แท้
    บอมแกแสดงออกหน่อยดิื
    #66,111
    0
  7. #66014 chin-cha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 20:16
     ขอบคุณเยซอง  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    อยากให้นุ๋มินเอาคืนอีกี้จริงๆ  จะสมน้ำหน้าให้ดู 
    #66,014
    0
  8. #65753 famously_DRH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 18:59
    สงสารฮยอกจับจิตจับใจ T^T
    #65,753
    0
  9. #65704 Witim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 03:56
    กี้แม่งเกรียนนนนนน
    #65,704
    0
  10. #65668 MTieluk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 22:31
     สงสารฮยอก วอนหันมามองฮยอกบ้างนิ
    #65,668
    0
  11. #65567 A-lma (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 13:44
     คิบอมม ร้ายนะเนี้ย
    วอนหันหลังมามองฮยอกบ้างสิ 
    #65,567
    0
  12. #65266 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:23
    คยู เอิ่ม = =
    #65,266
    0
  13. #65192 NANA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2554 / 21:17
    บอมปากร้ายสุดๆ ขัดกับหน้านิ่งๆ

    คยูก็หาเศษหาเลยตลอดอ่ะ

    สงสารมิน ต้องอดทนกับคนเจ้าชู้แบบนี้

    #65,192
    0
  14. #65163 satohara (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 14:24
    ออกแนวฮันฮยอกนะเนี่ย
    สงสารฮยอกจับใจ ฮืออออTT
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #65,163
    0
  15. #64368 love_kihae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 20:00
    สงสารมินนี่อ่ะ T^T
    #64,368
    0
  16. #63849 PARISO'KH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 01:28
    เบื่อเด็กผมปาดดดดดด -*-
    #63,849
    0
  17. #63830 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 13:10
     ด๊อง เลือกเร็วๆเข้า ฮยอกเศร้า
    #63,830
    0
  18. #63625 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 02:25
    โฮกกกก สงสารฮยอกTOT

    ออกแนวฮันฮยอกเลยอ่ะ  วอนไปเลยนะไปไกลๆเลย- -
    #63,625
    0
  19. #63530 Pink_Panther (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 22:48
    กี้นี่น๊า เอะอะก็จะกินอย่างเดียว

    เชียร์พี่เย่สุดใจขาดดิ้น!
    #63,530
    0
  20. #63288 Mapii ky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:26
    เอ๋อ แกนี่ร้ายจริงๆเลยอ่า ใครก็ได้มาช่วยหนูมินทีเถอะ ไม่อยากให้เสียใจอ่า

    ตอนนี้หมวยสับสนอยู่ใช่ไหม๊ คิดดีๆนะว่ามีใจให้ใครกันแน่ จะได้ไม่เสียใจทีหลังนะ

    #63,288
    0
  21. #63048 Primadonna-yui (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 23:02
    เขินคิเฮมากค่ะ

    แต่ยังสงสารมินอยู่เลย

    เมื่อไรกี้มันจะจริงจังนะ
    #63,048
    0
  22. #62921 kwan_yesung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:14
    ป๋าชั่งเข้าใจย๊อกซะจิง
    อิอิ

    #62,921
    0
  23. #62016 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2554 / 22:24
    สมน้ำหน้ากี้โดนเย่ขัด หุหุหุ

    บอมร้องไห้บ้างก็ได้นะัอย่างที่หมวยว่าอ่ะ
    #62,016
    0
  24. #61948 joyce_larts (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 19:05
    รุก - กี้ถ้าไม่ได้มินก็ยังไม่เลิกหื่นใช่ไหม ช่วยตัวเองไปพลางๆ ก่อนละกันนะ มีพี่มาคุมแบบนี้ มินนี่โชคดีจริงๆ

    ร้าย - เจ๊ก็ยังฝัีงใจไม่หายนะนั่น ป๋ามันทำไปเพราะหัวใจเรียกร้อง (สมัยเด็ก) จริงๆ ระวังนะ จากร้ายจะกลายเป็นรักแบบไม่รู้ตัว

    ร้อง - ฮยอคเอ้ย อดทนไว้ เดี๋ยวคิเฮได้สมหวังเมื่อไหร่ วอนก็ตาสว่างเองแหละ เชื่อเหอะ
    #61,948
    0
  25. #61361 Kim'KiPai~{KH}129. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2553 / 19:27
    ฮยอกดูน่าสงสารไปไหนๆๆ
    #61,361
    0