Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 12 : Charpter 9 : ทอดสะพาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 ก.ย. 52

 

สามคืนแล้วที่คิบอมต้องมานอนเป็นองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิง เขาอยากแน่ใจว่าแจอุคจะไม่ส่งคนมาทำอะไรคนตัวเล็กนี่อีกจริงๆแล้วจึงจะปล่อยไปได้ แต่ตอนนี้ระยะปลอดภัยยังไม่มาเยือนจึงต้องทนนอนน้อยเพราะโดนกอดยามค่ำคืน

ครั้งแรกๆก็ทั้งผลัก ทั้งถีบ แต่ดูเหมือนว่าดงแฮจะแยกไม่ได้ว่าไหนคือหมอนข้าง ไหนคือคิบอม เพราะพอหลับปุ๋ยเมื่อไหร่เป็นได้กอดผิดกอดถูก จนตอนนี้ร่างหนาจำเป็นต้องปลงเพราะไม่อย่างนั้นคงได้นอนสลัดร่างบางๆออกจากตัวทั้งคืนแน่

ขาเล็กๆพาดพันเกี่ยวขาใหญ่อีกครั้งพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแน่น คิบอมขมวดคิ้วเข้มเป็นปมเพราะมันทำให้ตัวเองสะดุ้งดื่น มือใหญ่ผลักเบาๆที่ศีรษะคนหลับอย่างรำคาญ

ชาติก่อนเกิดเป็นเถาวัลย์รึไงเนี่ย เสียงขุ่นๆร้องบ่น พอผลักไปได้ก็ถอนหายใจเบาๆ

แต่ไม่ถึงสองนาทีมันก็กลับมาใหม่ แถมคราวหนี้หน้าสวยๆยังซุกลงที่ตรงอกด้วยท่าทีที่น่ารัก คนดูแลแทบอยากจะร้องให้ลั่นบ้าน ด้วยความรำคาญจึงกอดมันกลับไปบ้าง

กอดให้แน่นกว่า เอาให้หายใจลำบากซะเลย จะได้ปล่อยๆมันซักที -*-

อื้ม ..พ่อจ๋า เสียงหวานร้องเบาๆพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นไปอีก ดงแฮขยับหน้าถูกที่อกหนาด้วยรอยยิ้ม พ่อจ๋า ..งืม พ่อจ๋า

คนฟังแทบจะร้องไห้ ชั้นไม่ใช่พ่อนายเว้ย!!”

ด้วยความง่วงปนอ่อนใจ ไหนๆก็ไหนๆเลยต้องยอมเป็นพ่อให้เขากอดไปแบบนั้น แต่เพราะนอนตะแคงแล้วจัดท่าทางลำบากเนื่องจากอีกคนนอนออเซาะไม่ยอมปล่อยเลยต้องวางแขนพาดทับร่างบางๆ ส่วนแขนอีกข้างก็ดันศอกขึ้นตั้งฉากแล้วหนุนนอน

ปากก็ยังบ่นไปด้วย ห้ามลวนลามอย่างอื่นนะ ไม่งั้นพ่อยันตกเตียงแน่

 

 

ในช่วงเช้าคิบอมจะออกจากบ้านไปก่อนเพราะซีวอนจะแวะรับคนตัวเล็กไปโรงเรียนด้วยกัน เขาไม่อยากให้ซีวอนรู้ว่าตัวเองมานอนกับคนที่เพื่อนหมายตาเพราะขี้เกียจจะตอบคำถามหรือมีปัญหาอะไร เขาเบื่อการซักไซ้ จับผิด หรืออะไรที่แสดงได้ว่าหวาดระแวง ในขณะที่ซีวอนเก่งเรื่องแบบนั้นเหลือเกิน

เมื่อคืนหลับสบายมั๊ย ร่างใหญ่หันไปถามคนสวยที่นั่งเคียงด้วยรอยยิ้ม

ดงแฮยิ้มเจื่อนๆทันทีที่ได้ยิน เพราะตื่นมาตอนเช้าทีไรก็เป็นตัวเองที่ไปนอนกอดคิบอมจนแน่น ขนาดบอกตัวเองซ้ำๆก่อนนอนว่าหมอนข้างอยู่อีกฝั่ง แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอหลับแล้วถึงได้กลิ้งไปหาเขานักก็ไม่รู้

ก็ดี เด็กไมอาไซส์มินิหัวเราะกลบเกลื่อน อา ซีวอน ชั้นได้ยินมาว่าเดือนหน้าจะมีงานนิทรรศการอ่ะ ไปด้วยกันมั๊ย

ไปสิ ดงแฮอยากไปไหนก็ได้ทั้งนั้นนั่นแหละ

รอยยิ้มหวานฉ่ำทำเอาคนมองสะท้านไปทั้งใจ ดงแฮเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวและเขินอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งนั่นมันก็ยิ่งทำให้คนตัวใหญ่ได้ใจจนเอื้อมมือไปบิดเบาๆที่แก้มนวลนั่น ดวงตากลมโตชำเลืองมองแล้วขยับหนีด้วยความเขินที่มากขึ้น แม้จะไม่มีคำพูดใดๆแต่ก็รับรู้ได้ว่าหลายๆอย่างเริ่มเป็นไปในทางที่ดี

ซีวอนกับคิบอมต่างกันแทบทุกอย่าง คนตรงหน้านี้อบอุ่น เอาใจใส่ และอ่อนโยน ผิดกับอีกคนที่โผงผาง พูดน้อย ขี้หงุดหงิด พออ้าปากพูดขึ้นมาก็ไม่พ้นคำพูดกวนประสาทหรือกระแทกแดกดัน ถึงจะใจดีแต่ท่าทางที่แสดงออกมาก็ดูน่ากลัวปนๆกับไม่น่าคบอยู่ดี

ในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ดงแฮประเมินได้เล็กน้อยว่าคิบอมไม่ใช่คนที่พูดน้อยเพราะเคร่งขรึมอะไร แต่เขาพยายามจะไม่พูดและขี้เกียจที่จะพูดเสียมากกว่า ขืนให้อะไรหลุดปากออกมา ถ้าไม่กวนประสาทซะก็เหมือนจะหาเรื่องเสียอย่างนั้น ซึ่งมันก็ดีที่เขาหุบปากไปแบบนั้น เพราะถ้าอ้าปากเปล่งเสียงเมื่อไหร่เป็นไอ้อยากหาอะไรปาหัวเสียทุกที

เขานิ่ง เขาเงียบ เขาเฉย เขาไม่แสดงท่าทีอะไรสักอย่าง ต่างจากซีวอนที่หมั่นแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่ ความห่วงใย และบ่งบอกถึงจุดยืนที่ชัดเจน

ว่ากำลัง จีบคนสวยอยู่

ดงแฮไม่ได้หันไปคุยอะไรกับร่างที่นั่งเคียงอีกหลังจากที่เขินหนักๆไปเมื่อครู่จนกระทั่งลงจากรถจึงเดินตามเขาขึ้นไปที่ห้องเรียน ซึ่งก็พบแค่เพียงซองมินที่นั่งทำการบ้านอยู่เงียบๆคนเดียว

ยังไม่มีใครมาเหรอ คนสวยหันไปถามคนน่ารักที่นั่งโต๊ะข้างๆคนที่มาด้วย

มี แต่ลงไปหาอะไรกินกันหมด เสียงใสๆตอบทั้งที่ตายังจ้องสมุดอยู่ รายงานจะทำวันไหนล่ะ ชั้นจะได้ขอแม่ไปนอนกับนาย

วันเสาร์ วันอาทิตย์นี้แหละ ตอบแล้วจึงหันไปหาร่างหนาที่นั่งฟังอยู่ วันไหนอ่ะซีวอน พวกนั้นว่างกันหรือเปล่า

ทำไมจะไม่ว่าง วันหยุดฮันกยองมันไม่ต้องวิ่งเล่นไล่จับกับคิบอมซะหน่อย ส่วนคยูฮยอนก็แค่บอกว่าให้มันเจียดเวลามาทำงานมันก็มาแล้ว ชีวิตมันมีแค่จีบสาว

หูของคนที่นั่งทำการบ้านผึ่งขึ้นโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ได้ทันจะประมวลผลในหัวก็มีเสียงกระแอมดังเข้ามา

อย่ามานินทากันลับหลังนะครับ ท่านประธาน คนโดนว่าเดินหิ้วกระเป๋าเป้เข้ามาพอดี เขาปรายตามองซองมินเล็กน้อยก็พอจะรู้ว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่มันก็ไม่ได้น่ากังวลเท่าไหร่เพราะดูก็รู้ว่าหัวอ่อน

หวัดดีคยูฮยอน ดงแฮยิ้มหวานทักทายตามปกติ

หวัดดีลีดงแฮของโจคยูฮยอน แต่อีกคนทักมาตามประสาพวกหัวงู แค่วางกระเป๋าได้ก็ยื่นหน้ามาขโมยจูบที่แก้มขาวหน้าด้านๆ

อ๊ะ คนโดนหอมแก้มสะดุ้งโหยง

แต่แทนที่คนทำจะรู้สึกผิดกลับหัวเราะชอบใจ แก้มแดงเชียวนะ

เล่นอะไรของนายน่ะ เสียงทุ้มของซีวอนเริ่มต่ำจนน่ากลัว แม้แต่สายตายังบ่งบอกถึงดีกรีความเคือง ว่ามันคงจะไม่น้อยไปกว่าดีกรีเหล้าที่ขายกันอยู่

คุณชายหนุ่มเชื้อเจ้ายักคิ้วน้อยๆ เพราะรู้ว่าซีวอนไม่มีทางที่จะกล้าทำแบบตัวเอง แต่เพราะขี้เกียจจะเถียงเลยแกล้งเนียนไปหาอีกคนที่นั่งก้มหน้างุดๆด้วยความรู้สึกที่ย่ำแย่เพราะดันเห็นตำตาตำใจว่าเขาเอาใจเพื่อนตัวเอง หัวใจดวงน้อยๆหล่นวูบและยังไม่กลับมาที่เดิม ซองมินใจหายกับการกระทำนั้น แต่เพราะไม่ได้ใส่ใจจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเดินมาหาตัวเองแล้ว

หวัดดีลูกแกะน้อย ปลายจมูกฝังลงที่แก้มใสของคนน่ารักอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอาซองมินถึงกับตาโตตัวแข็งทื่อ

แกนะแก ซีวอนถอนหายใจหนักๆแล้วหันกลับไปกาดงแฮคืน เขาเบื่อนิสัยแบบนี้ของเพื่อนเสียจริง

แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้สนใจว่าใครจะว่าอย่างไร เขาขอแค่ตัวเองพอใจเป็นพอ แก้มแดงอีกคนแล้ว ฮ่าๆ ..น่ารักจังนะ

ตาหวานๆพุ่งทะลวงหัวใจอย่างแสนชำนาญ ทำเป็นทีเล่นทีจริงไปแบบนี้ก็มีสิทธิ์ได้ทั้งคู่ แต่ตอนนี้ขอรุกคืบที่เจ้าเด็กตาแป๋วตัวอวบๆนี่ก่อนก็แล้วกัน ขอตกเบ็ดให้ปลากินเหยื่อเสียก่อนแล้วค่อยสอยดาวอย่างดงแฮเป็นรายต่อไป

คนอย่างซองมินน่ะขอแค่ทำให้หลงรักได้ก็คงไม่ยากเย็นอะไรอีก แค่ใช้หางตามองก็รู้แล้วว่าใสซื่อและมั่นคนต่อความรักสักแค่ไหน ถ้าลองทำให้เขารักได้ล่ะก็ ..ต่อให้มีดงแฮอีกคนมันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะคงไม่มีปากเสียงอะไรอยู่แล้ว

ในขณะที่อีกคนปฏิบัติการตามแผนที่ก่อตัวเงียบๆในหัว แต่คนที่โดนจูบกลับสติกระเจิงไปถึงไหนต่อไหน แม้เมื่อครู่จะเห็นตำตาว่าเขาจูบแก้มดงแฮก่อน แต่พอเป็นตัวเองที่โดนบ้างก็พลันลืมทุกอย่างไปเสียหมด

หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกดังโครมครามไปหมดแล้ว แม้แต่ลมหายใจยังติดขัดเดินทางไม่ทั่วท้อง พอโดนจ้องก็แทบจะละลายเสียให้ได้ ผู้ชายอะไรช่างมีเสน่ห์เสียจริง

แค่ทักทายน่า ดูสิเขินใหญ่เลย

ตัวเล็กสะดุ้งอีกครั้งเพราะจู่ๆร่างหนาก็นั่งลงเองแขนเกยที่โต๊ะของตนแล้วยื่นหน้ามาใกล้

ตึก ตึก ตึก ..ให้ตายสิ หัวใจผมจะวายอยู่แล้ว

น่ารักจริงๆนะนายเนี่ย สายตาที่แสนเจ้าชู้ส่งมาซัดที่กลางใจอีกรอบ เดี๋ยววันหลังจะจุ๊บบ่อยๆจะได้ชิน

แววตาร้ายๆเป็นประกายเจ้าเล่ห์ช่างมีเสนห์เหลือหลาย เขาส่งสายตาหวานแบบประหลาดนั่นมากำนัลคนสวยตาแป๋วชุดใหญ่ ชะรอยว่าอีกไม่นานปลาคงจะกินเหยื่อแน่ๆ

ดงแฮหันไปมองแต่ก็ไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไร เขามองว่าคยูฮยอนแค่หยอกเล่นเท่านั้นแต่ท่าทางของซองมินดูจะเขินมากไปหน่อย ซึ่งนั่นคงเพราะไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้ ต่างจากซีวอนที่นั่งมองด้วยสายตาที่เอือมระอากับพฤติกรรมหวานเสน่ห์ไม่เลือกของเจ้าตัวร้าย

ตั้งแต่คบกันมามันก็นิสัยดีทุกอย่าง ..เว้นอยู่เรื่องนี้เรื่องเดียว ให้ตายเหอะ -*-

 

 

คิบอมเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่เริ่มเรียนไปแล้วสิบนาที สายตาของอาจารย์ปรายมาอย่างตำหนิแต่หล่อนก็ไม่อาจที่จะว่ากล่าวอะไรได้เพราะก็รู้กันดีว่าคนๆนี้เป็นลูกของใคร ถ้าไม่อยากออกจากงานก่อนกำหนดก็ควรจะสงบปากสงบคำเอาไว้แล้วตักเตือนในบางที

ดงแฮหันไปมองหน้าคนที่เพิ่งแยกกับตัวเองเมื่อช่วงเช้า ไม่ได้เจอกันแค่สองสามชั่วโมงเท่านั้น

ทำไมมาสายนักหนา ร่างบางๆหันไปกระซิบถาม เมื่อเช้าคิบอมขับรถออกจากบ้านตอนหกโมงเศษๆหลังจากอาบน้ำแล้ว ความจริงเขาควรจะแค่กลับไปเปลี่ยนชุดหรือทานอาหารที่บ้าน แต่มันก็ไม่น่าจะกินเวลานานขนาดนี้

หน้านิ่งๆชำเลืองมองแล้วดุไปคำหนึ่ง จะอยากรู้ไปทำไม

คนที่กำลังยิ้มแย้มเป็นอันต้องกับรอยยิ้มน่ารักนั่นเก็บไปเพราะคนที่ส่งให้ไม่คิดจะรับมัน เขากัดริมฝีปากอย่างน้อยใจแล้วหันกลับไปนั่งเรียนต่อ ซีวอนซึ่งอยู่ด้านหลังเลยได้แต่มองแล้วพ่นลมหายใจอ่อนๆออกมา บางทีก็นึกอิจฉาคิบอมอยู่ไม่น้อยที่ดงแฮคอยถามไถ่ทั้งๆที่เขาไม่เคยพูดดีๆด้วย ไม่เหมือนตัวเองที่เคยดูแลเทคแคร์ดงแฮจึงได้หันมามอง

สงสัยต้องทำคะแนนก่อนที่จะเสียไปให้กับคนที่ไม่สนใจแล้วล่ะ เฮ่อ..

รองประธานรุ่นนั่งเอาขาขึ้นมาพาดแล้วไถลตัวลงด้วยความเบื่อหน่าย ปากกาที่ดงแฮให้ไปวันก่อนถูกจับขึ้นมาหมุนไปเรื่อยๆ แม้ตาจะมองบนกระดานและหูจะฟัง แต่ท่าทางของเขาไม่ได้เหมือนคนสนใจจะเรียนเลยสักนิด ร่างเล็กชำเลืองมองแล้วก็ถอนหายใจ มันขัดหูขัดตาจริงๆเลยนะไอ้ผู้ชายคนนี้

ฮันกยองที่นั่งก้มหน้าก้มตาตั้งใจเรียนแบบสุดชีวิตกำลังเพ่งมองบนกระดานดำและจดทุกคำพูดของอาจารย์อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ด้วยความที่เป็นนักเรียนทุนและบิดาเป็นแพทย์ มารดาก็เป็นอาจารย์ ดังนั้นนิสัยรักเรียนมันจึงซึมลึกเข้าสายเลือดจนกลายเป็นนิสัย

ความจริงที่บ้านเขาก็ไม่ได้ยากจน ถือว่ามีฐานะที่ดีด้วยซ้ำ แต่เพราะความไม่ฟุ้งเฟ้อและรู้จักใช้จ่ายพอดีตัวเขาจึงยังทำตัวธรรมดาๆ ความจริงก็ไม่ได้คิดอยากมาเรียนที่นี่สักเท่าไหร่ แต่เพราะได้ทุนเรียนต่อต่างประเทศแล้วในข้อกำหนดแจ้งเอาไว้ว่าระดับไฮสคูลจะต้องเข้าเรียนที่วินเซอร์รูฟจึงเลี่ยงไม่ได้

ส่วนคยูฮยอนก็มักจะหันมาหาหน้าสวยๆที่นั่งข้างหลังในทุกครั้งที่มีโอกาส บางทีดงแฮก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ แต่ถ้าหากคนตัวเล็กที่นั่งใกล้ๆไม่ได้ใส่ใจและมองอาจารย์ก็มักจะส่งตาหวานๆเลยไปเผื่อแผ่คนน่ารักที่นั่งข้างซีวอน จงใจทอดสะพานขนาดนี้แล้วยังจะไม่รู้ว่าคิดยังไงก็คงจะเกินไปแล้ว

ซองมินหน้าแดงในทุกครั้งที่สบตา เขาแอบมองแผ่นหลังกว้างๆในทุกครั้งที่เผลอตัว ชอบมอง ชอบชำเลือง แล้วก็นั่งอมยิ้มอยู่เงียบๆเพียงลำพัง ครั้งใดที่คุณชายหนุ่มปรายตามามองก็มักจะแก้มระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขิน

เขินที่เขารู้ว่ามองอยู่ แต่ก็ยังอยากที่จะสบตากับเขาบ่อยๆ

เฮ่อ ..ไอ้บ้านี่

ซีวอนบ่นเบาๆ เพราะอาการของซองมินน่ะดูก็รู้ว่าตกหลุมพรางของเจ้าจิ้งจอกมาดดีไปเรียบร้อยแล้ว คนที่ชอบมันน่ะดูง่ายจะตายไป

พอได้เวลาพักเที่ยงร่างที่สูงที่สุดก็ชวนทั้งดงแฮและซองมินให้ไปทานข้าวด้วยกัน คิบอมปรายตามองแล้วก็ไม่พูดอะไร เพื่อนๆจึงคิดว่าเขาคงไม่ชอบใจนักเพราะปกติก็มีกันแค่สี่คน แต่ตอนนี้กลายเป็นหกไปเรียบร้อยแล้ว แต่พอไปถึงโรงอาหารแล้วเจอใครบางคนดงแฮก็ถลาวิ่งเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม

ฮยอง ไม่เจอกันเลยนะ

ทั้งสามหนุ่มตัวใหญ่ๆต่างหันไปมองตามเสียงใสๆเป็นตาเดียว และคำตอบก็มาเยือนเมื่อร่างเล็กนั่นดึงแขนของเจ้าผู้ชายหน้าหวานสวยคนนั้นมาแนะนำให้เพื่อนๆรู้จัก

นี่พี่ฮีชอล ลูกพี่ลูกน้องชั้นเอง รอยยิ้มที่สดใสดูอ่อนโยนช่างน่ารัก พี่ฮีชอลอยู่ปี 3 แล้วล่ะ

สวัสดีครับ บรรดาหนุ่มๆรุ่นน้องต่างโค้งให้กับพี่ใหญ่ที่ใบหน้าแสนสวย

หวัดดี เขายิ้มกว้างแล้วหันไปกอดคอน้องรัก ดงแฮเลยรีบแนะนำเพื่อนๆต่อ

นี่ซีวอน ฮันกยอง คยูฮยอน แล้วก็คิบอม

คนฟังยิ้มบางๆในหน้า แต่พอสบตากับเจ้าเด็กหน้าตี๋นั่นกลับสีหน้าแปลกไป ฮีชอลขยับคิ้วน้อยๆแล้วมองให้ชัดๆ พอจำได้ว่าเขาเป็นใครก็ร้องขึ้นมา

นี่ไอ้เด็กบื้อที่เคยเรียกชั้นว่านูนาใช่มั๊ย

ทั้งดงแฮทั้งฮันกยองตวัดสายตามองหน้ากันในทันที แม้แต่เพื่อนๆก็หันพรึ่บไปจ้องหน้าของพ่อสารวัตรคนดีด้วย และก็ยิ่งจ้องหนักเมื่อรุ่นพี่คนสวยจากไมอาพูดต่อ

ชั้นจำนายได้นะ ตอนเด็กๆนายมาหอมแก้มชั้นน่ะ แล้วยังชวนดงแฮไล่เปิดกระโปรงที่ผู้ใหญ่จับชั้นใส่ด้วย

เอ่อ..

นายใช่มั๊ย ไอ้เด็กแก่แดดนั่นน่ะ!!”

เอ่อ.. คนโดนถามได้แต่นิ่งอึ้ง เขาจำไม่ได้แล้วแต่พอโดนถามก็พอจะนึกได้ ..กี่ปีวะเนี่ย ยังจะจำได้อีก -*-

อย่าคิดนะว่าจำไม่ได้น่ะ!!”

อ้าว ซวย ..จำได้แม่นอีก -*-   ...ฮันกยองได้แต่ยืนทำตาปริบๆเพราะไม่รู้จะแก้ตัวอะไร ดงแฮเลยต้องรีบควงแขนพี่ชายแล้วกระตุกเบาๆ

ฮยอง ตอนนั้นมันเด็กแล้วฮันกยองก็ไม่รู้นี่ว่าฮยองเป็นผู้ชายอ่ะ แม่ผมกับแม่ฮยองกับฮยองแต่งตัวเป็นผู้หญิงแบบนั้นใครก็คิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงทั้งนั้นแหละน่า

มันเกี่ยวกับที่ไล่เปิดกระโปรงชั้นมั๊ย? ตากลมโตหันไปจ้อง ซึ่งแน่นอนว่าไม่เกี่ยว ดงแฮจึงส่ายหน้า ไล่เปิดกระโปรงไม่พอ มันยังมาหอมแก้มชั้นอีกน่ะ

อีกสามคนที่เหลือเริ่มมองหน้าแล้วก็เป็นคยูฮยอนที่เริ่มหาเรื่องกัน มันแกล้งทำตัวเป็นคนดีป่าววะ ทำไมตอนเด็กเป็นแบบนั้นล่ะ

ได้ข่าวว่านายก็เป็นนะ ซีวอนดูเหมือนจะไม่ร่วมมือด้วย

คิบอมยิ่งแล้วใหญ่ ตอนเด็กๆนายชวนผู้หญิงที่รู้จักเป็นแฟนกี่คนล่ะ ใครมันแก่แดดกว่ากัน

...

ชั้นไม่เป็นนะ เสียงทุ้มต่ำของเจ้าเจอร์รี่ผมปาดดังขึ้นนิ่งๆ เขามั่นใจว่าไม่เคยทำอะไรเพี้ยนๆแบบนั้นแน่

และคยูฮยอนก็ยอมรับ ก็แกมันเป็นมนุษย์ที่มนุษยสัมพันธ์ห่วยแตก

ชิ!!”

ระหว่างที่สามคนนั่นหันไปซุบซิบและเถียงกันซองมินก็กำลังประมวลผลตามที่ได้ยิน เขาเพิ่งจะรู้ว่าคยูฮยอนเป็นเด็กทะลึ่งตึงตังมาแต่ไหนแต่ไร พอคิดว่ากับคนอื่นๆเขาก็ใจดี ทำตัวน่ารักก็พลันห่อเหี่ยวในหัวใจขึ้นมา ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาด้วยความใจหาย ผิดหวังอยู่ลึกๆที่ตนไม่ได้เป็นคนพิเศษเกินกว่าใครคนอื่น

แต่ฮีชอลก็ยังคงหาเรื่องฮันกยองไม่เลิกจนสารวัตรนักเรียนคนดีต้องขอโทษแล้วเดินหนีเพื่อตัดปัญหา

ก็ตอนนั้นมันเด็กนี่นา

เด็กเปรตน่ะสิ

ลืมมันไปเถอะน่า ผมยังแทบจำไม่ได้แล้วเลย เขาหันมาทำเสียงอ้อมแอ้มใส่ ท่าทางจะไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องสมัยเด็กให้กลับมาวุ่นวายในปัจจุบันอีก

นี่นายบังอาจลืมเหรอ!!” เสียงแหลมตวาดใส่ นายทำให้ชั้นต้องฝังใจมาตลอดสิบกว่าปีเลยนะว่าชีวิตชั้นโดนผู้ชายขโมยจูบแรกน่ะ แล้วจะมาพูดพล่อยๆว่าลืมเหรอ ไอ้เด็กบ้า!!”

คราวนี้แม้แต่ดงแฮยังตาโต จูบเหรอ จูบตอนไหน???

ตอนที่มันมาเล่นที่บ้านนายแล้ววิ่งไล่เปิดกระโปรงพี่ไง วันที่นายใกล้จะย้ายบ้านอ่ะ วันนั้นพอไปถึงแม่นายก็จับพี่ใส่กระโปรงอีก พอนายไม่อยู่มันก็มาวิ่งไล่ พอพี่ล้มมันก็มาขโมยจูบแล้วก็วิ่งกลับไปขึ้นรถเพราะพ่อเรียก

ฮันกยองหน้าชาที่โดนรื้อฟื้นในเรื่องนี้ เขาลืมไปได้หลายปีแล้วว่าเคยหลงรักเด็กน่ารักๆที่มาบ้านดงแฮบ่อยๆ กาลเวลามันทำให้หลงลืมไปเพราะหลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจออีกและเพื่อนรักก็ย้ายบ้าน

ว่าแต่ว่า พี่สาวคนสวยนั่นมันเป็นผู้ชายเหรอวะ -*-

สามหนุ่มที่เหลือต่างหลุดหัวเราะกันทั้งแถบ แม้แต่คิบอมยังอดไม่ได้กับความทะเล้นของคู่ปรับตัวฉกาจคนนี้ ฮันกยองหน้าเจื่อนลงเพราะปั้นหน้าไม่ถูก ตอนนี้เขาโดนเพื่อนๆหัวเราะเยาะเข้าจริงๆแล้ว

ผมรู้ที่ไหนว่าคุณเป็นผู้ชาย

ยังจะมาปากดีอีกนะไอ้เด็กลามก

ลามก!?!” ร่างหนาเสียงสูง ก็เด็กมันรู้ประสาที่ไหน

แล้วถ้าไม่รู้มันจะมาไล่เปิดกระโปรงชั้นมั๊ย ไม่รู้ประสาแต่จูบเป็นนี่นะ!!”

...

ไม่มีคำโต้แย้งใดๆเพราะคงไม่มีอะไรให้เถียงได้อีกในเมื่อมันคือความจริง ท่าทางการพบกันในยกแรก ดูเหมือนว่าฮันกยองจะแพ้น็อคพี่สาวคนสวยในวัยเด็กเสียแล้ว

 

 

หลังจากโดนแฉเสียหมดภาพพจน์ดีๆฮันกยองก็กลับไปนั่งเช็คคดีที่ต้องสะสางต่อ ปัญหาใหญ่คือจับเจ้าวายร้ายไม่ได้สักที และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันหนีไปก่อเรื่องที่ไหนอีก ส่วนซีวอนก็นั่งอยู่กับดงแฮและหมั่นหยอดคำหวานเป็นระยะ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กนั่นคิดเช่นไร แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้นั่งเขินแก้มแดงไปแล้ว

วันนี้แวะไปนั่งเล่นที่บ้านนายได้มั๊ยอ่ะ ชั้นยังไม่เคยเข้าไปในบ้านนายเลยนะดงแฮ เสียงนุ่มเอ่ยเบาๆแต่มันก็ทำให้ส่วนเกินอย่างฮันกยองได้ยินแม้จะไม่ได้ใส่ใจ

ดงแฮเงียบไปเล็กน้อย จากที่นั่งเขินอยู่ก็ชะงักความคิดในทันทีเพราะในบ้านยังมีข้าวของของคิบอมวางอยู่ ทั้งเกมเพลย์ที่หอบมานั่งเล่นตรงห้องนั่งเล่นชั้นล่างและโน้ตบุคที่วางแหมะเอาไว้เนื่องจากไม่รู้จะทำอะไรระหว่างนั่งเฝ้า ขืนไปเจอคงมีหวังได้ความแตกว่าเจ้าใบ้นั้นไปอยู่เป็นเพื่อนแน่

ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวอะไรถ้าซีวอนจะรู้ แต่เรื่องของเรื่องคือเจ้าตัวกำชับนักหนาว่าอย่าบอกใครนี่แหละที่เป็นปัญหาอยู่ เพราะบางทีมันอาจจะมีตื้นลึกหนาบางที่เขายังไม่รู้ก็เป็นได้

เอาไว้วันหลังแล้วกัน ชั้นว่าจะจัดบ้านใหม่อ่ะ เขายิ้มบางๆเพราะตั้งใจจะทำแบบนั้นจริงๆตั้งแต่ที่คิบอมติไปวันก่อนว่าบ้านของเขามันเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นบ้านคนจริงๆ

พ่อคนดีที่อดีตเคยทำตัวไฮเปอร์ก๋ากั่นหันไปมองด้วยความหวังดี ให้ชั้นไปช่วยมั๊ยอ่ะ เสาร์อาทิตย์นี้ชั้นไปค้างด้วยก็ได้นะดงแฮ เดี๋ยวจะขอแม่ไปนอนด้วย

เสาร์อาทิตย์นี้เหรอ ตัวเล็กทวนคำเบาๆ

เขาไม่รู้ว่าคิบอมจะถีบตัวเองออกจากบ้านหลังเล็กนั่นเมื่อไหร่ จะถามก็กลัวหาว่าไล่เลยต้องให้อยู่ได้ตามสบายไปแบบนั้น ซึ่งมันก็ดีที่อย่างน้อยๆยังมีสิ่งมีชีวิตอยู่ใกล้ๆบ้าง แม้มันจะไม่ได้ช่วยให้มีอะไรครึกครื้นขึ้น แต่ก็ยังดีที่ยังอุตส่าห์มานั่งหายใจให้เห็น ถ้าเขายังไม่ไปเอง ก็คงไม่สามารถให้ใครคนอื่นเข้าบ้านได้ในช่วงนี้

ไว้ชั้นเริ่มจัดแล้วจะโทรบอกแล้วกัน ไม่อยากให้เสียเวลามาเก้อน่ะ

อืม มีอะไรก็โทรมาแล้วกัน

ซีวอนมองเพื่อนสนิทคุยกันแล้วหันไปถามบ้าง ให้ไปช่วยมั๊ย

ตาหวานๆ เสียงหวานๆ เริ่มจะยัดเยียดความเคลิ้มให้อีกแล้ว แก้มขาวขึ้นสีเล็กน้อยแล้วช้อนตาขึ้นมองแบบไม่แน่ใจนัก ก็แล้วแต่ ถ้าว่างก็ไปแล้วกันนะ

ว่างสำหรับดงแฮเสมอนั่นแหละ เรียกได้ตลอด 24 ชั่วโมง

ส่วนเกิดนึกอยากจะอ้วกกับคำพูดของเพื่อน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาสามคนคบกันไปได้อย่างไรในเมื่อนิสัยส่วนตัวต่างกันเกือบหมด คยูฮยอนปากหวาน พูดเก่ง ขี้เล่น แถมยังทะเล้น หัวงู เจ้าชู้ประตูดิน

ในขณะที่ซีวอนอบอุ่นแบบเจ้าชายในฝัน มาดนิ่งๆ เสียงนุ่มๆ กับสายตาชวนฝันนั้นมันทำให้บุคลิกเขาเหมือนเจ้าชายในนิทานปรัมปรา ซีวอนใจดีแล้วก็เป็นสุภาพบุรุษกับทุกๆคนเสมอและก็ยังมีความเป็นผู้นำที่เด็ดขาด นั่นคือเหตุผลที่เพื่อนๆวางใจให้เขาเป็นประธานรุ่น

ส่วนคิบอมกลับผ่าเหล่าผ่ากอ ตอนเด็กๆที่เคยเห็นในรูปเขาก็ดูปกติดี แต่ทุกวันนี้กลับนำแฟชั่นเสียจนน่าปวดหัว หมั่นไส้กับชุดนักเรียนประหลาดๆของมันก็จริงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมันไม่ถือว่าผิดกฎ ไอ้ทรงผมนั่นก็ด้วย ไม่รู้ผีตัวไหนช่วยคิด อีกทั้งท่าทางกวนๆ ดิบ ห่าม บ้าระห่ำ แถมยังปากเสียขั้นวิกฤติ ไม่รู้ว่าเกิดในตระกูลไฮโซได้ยังไงกัน

ต่างกันคนละขั้วแบบนี้มันยังอุตส่าห์ทนคบกันได้ เชื่อเค้าเลย -*-

 

ใจของดงแฮอาจจะแกว่งแต่ยังหาที่หยุดไม่ได้ ไม่เหมือนหัวใจของซองมินที่เฝ้ามองแค่เพียงราชนิกูลรูปงามที่ฉาบด้านร้ายๆเอาไว้ คยูฮยอนไม่ใช่คนเลวร้ายแต่ก็ใช่ว่าจะดีนักเพราะข้อเสียอย่างเดียวในตัวที่มีคือความเจ้าชู้ และต่อมความเจ้าชู้นี้เองที่สร้างปัญหาหนักสมองให้บ่อยๆ

แต่รู้ทั้งรู้ว่ามีสิทธิ์จะเกิดเรื่องเขาก็ยังจะทำตามใจของตัวเอง หากต้องตาต้องใจใครแล้วเป็นต้องได้ก่อนแล้วค่อยว่ากันว่าจะเอายังไงต่อ

ซองมินนั่งมองร่างสูงซ้อมเปียโนอยู่ในมุมมืดๆ เขาตั้งใจว่าจะแอบมองเงียบๆโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้แต่ทว่าคยูฮยอนมองเห็นเป้าหมายหน้าตาน่ารักๆนี่ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาในห้องดนตรีแต่ก็ทำเป็นว่าไม่ได้สนใจเพราะไม่งั้นอาจจะทำให้อะไรๆเสียเรื่องไปได้ แต่พอเวลาผ่านไปสักพักก็แกล้งทำเป็นหันไปเจอแล้วยิ้มหวานๆทักทายตามประสาเพื่อนร่วมห้อง

มาซ้อมดนตรีเหรอ

ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆพลางหันซ้ายหันขวา แต่ก็เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ถามคนอื่นจึงพยักหน้าเบาๆ

อ..อืม

ปกตินายเล่นอะไรล่ะ สายตาหวานๆเริ่มทอดสะพานในความเงียบ จากที่หลงอยู่แล้วคงได้หลงหัวปักหัวปำกันคราวนี้

คนที่วันๆมักจะเอาแต่เรียนกับเข้าห้องซ้อมดนตรีและไม่เคยได้สนใจใครสักเท่าไหร่ก้มหน้างุดๆ ซองมินไม่ถึงกับไร้เดียงสาแต่เพราะว่าไม่ค่อยได้เจอคนเจ้าชู้ขั้นเทพแบบนี้จึงยังวางตัวไม่ค่อยถูก จะทำตัวสนิทสนมก็ไม่กล้าเพราะว่าก็ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันเสียทีเดียวและก็ยังเพิ่งรู้จัก แต่จะทำท่าห่างเห็นก็ไม่ได้เพราะอีกไม่กี่วันก็ต้องทำงานกลุ่มด้วยกันแล้ว

ร่างเล็กหลบสายตาเจ้าชู้ที่วูบวาบนั่นแล้วค่อยๆส่งสัญญาณบอกว่าตนมักจะเล่นเปียโน ซึ่งเมื่อรู้คำตอบมือหนาก็เอื้อมมาจับและคว้าดึงให้ลุกขึ้นไปที่หน้าเปียโนตัวหรูของโรงเรียนที่เขามักจะมานั่งซ้อมบ่อยๆเวลาว่าง

ลองเล่นตัวนี้สิ  คยูฮยอนยิ้มใจดีเมื่อกดไหล่บางลงนั่งที่เก้าอี้ตัวยาว

ตากลมโตยิ่งโตหนักเมื่อประมวลผลออกมาได้ว่าเขาบอกอะไร ไม่ดีมั๊ง มันแพงมากเลยนะ ชั้นกลัวจะทำมันเป็นรอยอ่ะ

ใช่อยู่ที่ว่าบ้านของซองมินร่ำรวย แต่ก็ใช่ว่าจะล้นฟ้าขนาดที่จะมาซื้อเปียโนราคาเกือบร้อยล้านวอนนี่ ขืนซุ่มซ่มทำอะไรเจ๊งขึ้นมานี่คงมีหวังได้โดนพ่อฆ่าเอาแน่ๆ

นักดนตรีย่อมรักและถนอมเครื่องดนตรี

อดีตเชื้อพระวงศ์ยิ้มบางๆพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วยื่นมือผ่านแผ่นหลังของคนข้างๆเพื่อวางมืออีกฝั่งโดยให้คนน่ารักอยู่ในอ้อมแขน ไม่ได้แต๊ะอั๋งแต่คิดอยากจะให้เขาใจสั่นเล่นๆ

ซองมินใจเต้นตึกตักจนมันแทบจะทะลุอก ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยปลื้มใครได้ขนาดนี้ ขนาดนักร้องดังๆในสังกัดที่พ่อดูแลเขายังเฉยๆ แต่กับคนนี้กลับทำอารมณ์ให้ปกติไม่เคยได้เลยจริงๆ แต่เพื่อป้องกันตัวเองเอาไว้ไม่ให้ออกอาการมากไปกว่านี้จึงต้องหันไปบอกเบาๆ

ถ้าเล่นไม่ถนัดน่ะชั้นจะขยับไปนั่งตรงอื่น คนสวยพยายามจะเบี่ยงตัวหลบปลายจมูกที่เฉียดฉิวจะโดนแก้มของตัวเองไปด้วย ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องยื่นหน้ามาใกล้ขนาดนี้

ออกไปอีกนิดได้มั๊ย ชั้นจะหัวใจวายตายอยู่แล้วเนี่ย >/////<

ไม่เป็นไร ชั้นอยากเล่นให้ดู

นิ้วยาวๆเริ่มขยับไปพร้อมกับเสียงเพลงที่บรรเลงขึ้น ซองมินรู้สึกคุ้นหูกับมันแต่คิดไม่ออกว่ามันเป็นเพลงอะไร เขาไม่ถนัดเพลงคลาสสิกมากนักและรู้จักแค่ไม่กี่เพลง ซึ่งมันก็ถือว่าน้อยถ้าหากเทียบกับที่อีกฝ่ายเล่นเป็น คยูฮยอนปล่อยให้เป้าหมายนั่งเกร็งอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาปล่อยตัวตามปกติเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเขิน เมื่อเล่นจบท่อนก็โยนภาระไปให้อีกคนบ้าง

ลองเล่นให้ฟังบ้างสิ

คนที่นั่งตัวแข็งแก้มแดงไม่กล้าสบตาสักเท่าไหร่ ชั้นเล่นไม่เก่งหรอก เทียบกับนายแล้วคนละชั้นเลยล่ะ

ซองมินไม่ได้แกล้งยอแต่เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ที่ปลื้มคยูฮยอนก็เพราะตอนเขาเล่นเปียโนในงานสานสัมพันธ์นั่นแหละที่ทำให้รับผู้ชายคนนี้เข้ามาอยู่ในสายตา เขาทั้งเท่ห์ สง่า และดูอบอุ่นอ่อนโยน ทักษะการเล่นก็เป็นเลิศ ไม่แปลกเลยที่ดงแฮจะบอกว่าเขาได้ทุนพิเศษเพื่อเรียนต่อในด้านดนตรีที่ต่างประเทศ

อยากฟัง เก่งหรือไม่เก่งก็ช่างเถอะ อยากฟังที่ซองมินเล่น

คนเขินยิ่งเขินหนักที่เขาเรียกชื่อแทนคำว่า นาย แบบที่เคยเรียก มือน้อยค่อยๆขยับแต่เพราะยังตื่นเต้นจึงวางนิ้วไม่ค่อยจะถูก คนที่เจนโลกกว่าอมยิ้มน้อยๆเพราะสัญญาณมันบอกว่าสิ่งที่ต้องการนั้นได้มาเกือบค่อนแล้ว คยูฮยอนเอื้อมมือไปจัดนิ้วให้แล้วส่งสายตาเจ้าชู้กระแทกใจมันอีกรอบ

ซองมินก้มหน้างุดๆแล้วเล่นเปียโนด้วยความตั้งใจ ไม่อยากจะขายหน้าเขาอีกรอบจึงต้องใช้สมาธิมากเป็นพิเศษ ตัวเขาเองก็ถือว่าฝีมือดีในไมอาแต่เพราะมัวตื่นเต้นยังยังเก้ๆกังๆบ้าง ซึ่งมีหรือที่คนข้างๆจะไม่รู้ ร่างหนายิ้มกริ่มตาวาวกับความสำเร็จที่ได้มาเกินครึ่ง ลองกระแทกซัดไปอีกสองสามรอบหัวใจดวงน้อยๆนี่คงจะยอมให้เข้าไปอยู่อย่างง่ายดายแล้ว

และทันทีที่ซองมินเล่นจบก็ต้องแข็งเป็นหินอีกรอบเมื่อได้รับจุมพิตเบาๆที่แก้มขาวเป็นของขวัญ

รางวัลสำหรับคนเก่งนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

ฝากบล็อกด้วยเน้อ http://dra-cool.exteen.com

 

ตอนนี้แขนบลูเดี้ยงนะ ต้องค่อยๆอัพทีละช่วงๆ อัพทีเดียวรวดไม่ได้ฮับ เพราะมันปวดกล้ามเนื้อที่คอ ศอก แล้วก็ตรงกระดูกข้อต่อที่เชื่อมนิ้วกะมืออ่ะ (ตอนนี้กำมือไม่ได้เลย เจ็บมาก)  ช่วงนี้บลูอาจจะอัพชาร์ปช้าหน่อยนะคะ เคลียร์มัสบีอยู่ แล้วก็จัดการเรื่อง Why? ไปด้วย แล้วยังมีฟิค เพื่อแม่ อีก เหอะๆ

 

ฟิคเพื่อแม่คือ ..ฟิคชายหญิงปกติค่ะ แต่งให้แม่เพราะแม่อยากอ่านงานของลูก และแน่นอนว่าเราเอามัสบีไปให้แม่อ่านไม่ได้ -*-  ดังนั้นจึงต้องแต่งเรื่องใหม่เพื่อแม่ (เฮ่อ..)   เป็นเรื่องราวของคิมซางอา ลูกชายนักธุรกิจซึ่งเป็นอัจริยะ แต่ต้องหลบภัยมาอยู่กับไอริน ซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของผู้ช่วยพ่อในไทย และเพราะความกวน ป่วน ไฮเปอร์ และฉลาดจัดของพระเอกเลยทำให้ชอบแกล้งนางเอกประจำ นางเอกก็พยายามจะเอาคืนแหละ แต่เพราะพระเอกฉลาดเลยพยายามอยู่แบบนั้น (แต่ไม่สำเร็จเท่าไหร่) เป็นฟิคออกแนวเบาสมองหน่อยๆ แต่ก็มีข้อคิด มีอะไรตามสไตล์บลูล่ะ เดี๋ยวว่าจะลงในเด็กดีด้วย เผื่อใครอยากอ่าน

อ้อ.. ชื่อเรื่อง House นะคะ (ชื่อเต็ม Let’s rock the house)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67100 N_niTroGen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 04:56
    ของดงแฮ ขอ3p เลยไดไหมเลยไม่ถูก5555 ซีคิมแฮ ส่วนคยูเริ่มได้กลิ่นมาม่าลอยโชยย-*-
    #67,100
    0
  2. #67016 DreamPatty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:39
    อะไร นี่ฉวยโอกาสมินมินหรอห้ะ!?
    #67,016
    0
  3. #66948 Catfish (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 19:42
    คิเฮมันชักจะยังไงๆแล้วล่ะ คิบอมแปลกตั้งแต่ที่รีบไปช่วยทุกครั้ง แปลกที่มานอนเฝ้า และแปลก....ที่ขับรถกลับมารับไปทานข้าวเย็น ถ้าไม่รู้ใจว่าชอบด๊องไปแล้ว ก็คงเพราะแสดงออกไม่เป็นนะ หมั่นไส้คยู ขอให้ตกหลุมรักมินจนถอนตัวไม่ขึ้น ขอให้หมาจิ้งจอกสิ้นลาย
    #66,948
    0
  4. #66783 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 02:59
    กี้เจ้าชู้อ่ะ ไม่อยากเห็นมินเสียใจ
    #66,783
    0
  5. #66269 KIHAE*129 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 04:45
    ฮันซอล

    บอมบ้านมันเรียบร้อยเกินแกเลยต้องทำรกใช่มั๊ย

    กี้ทำมินเสียใจ

    แกตาย
    #66,269
    0
  6. #66207 mirchullove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:44
    บ้านเรียบร้อยก็ดีอยู่แล้วนะ
    #66,207
    0
  7. #66106 sungmin sj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:12
    สงสารมิ๊นนนนนนนนนน
    #66,106
    0
  8. #66093 kung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 01:52
    ป๋าโดนแฉ



    กี้แกทำกับมินเหมือนของเล่น
    #66,093
    0
  9. #66006 chin-cha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 17:47
     บ้านเรียบร้อยเกินไป  = =
    #66,006
    0
  10. #65968 Chanya.N (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 11:05
    ฮาป๋า 555 ในวัยเด็กเป็นยังงี้เองเรอะ!!

    กี้....หมั้นไส้แกว่ะ -*-
    #65,968
    0
  11. #65695 Witim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 02:34
    เจ๊แฉป๋าหมดกันมาดของหนุ่มแสนดี 555555
    #65,695
    0
  12. #65658 MTieluk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 17:11
     ฮันทำไมเป็นแบบนั้นไปได้ภาพพจน์เสียหมด กี้แกไม่ไหวนะ
    #65,658
    0
  13. #65649 famously_DRH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:49
    ไม่น่าเชื่อว่าป๋าจะเป็นแบบนั้น 555555555555555555555
    #65,649
    0
  14. #65555 A-lma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 00:34
     ป๊าดดดด  ฮันเเต่เด็กเลยเร๊อ

    #65,555
    0
  15. #65465 Xiahnow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 01:12
    ความจำดี หรือฝังใจตั้งแต่เด็กเนี่ยคิมฮี 5 5 55+



    โจวคยู....ร้ายกาจจจจ
    #65,465
    0
  16. #65333 noteno (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 13:12
     ว่าแล้วว่าฮันต้องมีเบื้องหลัง
    #65,333
    0
  17. #65259 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:19
    ป๋า เอิ่มม แต่เด็ก = =
    #65,259
    0
  18. #65154 satohara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:48
    มันไม่น่าเชื่อจริงๆว่าฮันจะไปทำอะไรกับฮีไว้เมื่อครั้งปางก่อน
    ก็เข้าใจนะว่าฮีตอนเด็กเขาน่ารักใช่มั้ยล่ะ
    คยูนี่แกล้งมินได้แรงนะเนี่ยว่ามั้ย
    คยูแกก็ไม่น่าแกล้งมินเลย
    สงสารมินเถอะนะ
    สู้ต่อไปนะคะไรเตอร์

    #65,154
    0
  19. #64764 IDidnt'Only (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:15
    บอมถีบเลยหรอ  ฮ่าๆ
    ว่าแต่กี้เจ้าชู้มากกก  สงสารมิน  TT
    #64,764
    0
  20. #64311 love_kihae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 18:40
    น่าสงสารมินนี่ คยูรุกซะหนักเชียวว - -
    #64,311
    0
  21. #63821 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 11:42
    บอมหวงตัวนะเนี่ย แตะนิดแตะหน่อยก็จะถีบอย่างเดียว
    #63,821
    0
  22. #63514 Pink_Panther (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 16:47
    ป๋าไม่น่าเลย โตมาออกจะเป็นสุภาพบุรุษ = ="

    มินแย่แล้ว โดนรุกหนักเลย
    #63,514
    0
  23. #63279 Mapii ky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:19
    ไม่น่าเชื่อว่าป๋าจะไปก่อเรื่องไว้กะฮีแบบบนี้ 5555+

    แต่ว่าหนูมินใจแข็งไว้นะ อย่าไปหวั่นไหวกะเอ๋อนะ (ทันไหม๊เนี่ย)

    #63,279
    0
  24. #63129 onlyhanchul (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 16:22
    ป๋าหื่นแต่เด็กอ่ะ
    #63,129
    0
  25. #63112 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 13:16

    กี้เลวววววววววว !!  มินอย่าไปเชื่อมันนะ !

    #63,112
    0