Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 11 : Charpter 8 : เป้าหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 ส.ค. 52

กว่าที่คนรับใช้จะนำเสื้อผ้ามาให้ก็บ่ายกว่าเพราะคิบอมบอกให้ซื้อมาหลายชุด ถุงที่แปะตรายี่ห้อหรูถูกกองไว้ที่ข้างเตียงเพราะคนรอผล็อยหลับไปก่อนแล้ว ไหล่ขาวๆที่โผล่มาจากชุดคลุมอาบน้ำนั้นนวลเนียนจนยากจะละสายตา แต่ร่างหนาก็แค่เพียงเหลือบมองแล้วทิ้งตัวนอนเคียง

ดงแฮเป็นผู้ชาย มันไม่จำเป็นที่ต้องดูแลเทคแคร์อะไรขนาดนั้นแต่หลายๆครั้งกลับรู้สึกเหมือนว่าคนตัวเล็กนี่เป็นผู้หญิงที่บอบบางและควรได้รับการปกป้อง หน้าสวยๆ หุ่นบางๆ แค่คิดว่ามันจะเป็นรอยหรือเจ็บปวดก็ทำใจร้ายใจดำปล่อยเขาไปไม่ไหว

เขาน่ารักแบบเด็กที่ไร้เดียงสา ตากลมโตสุกสกาววาวใสไร้พิษภัยและก็สร้างรอยยิ้มให้อย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่สร้างความไม่ชอบใจให้คงมีเพียงอย่างเดียวคือใครๆก็พากันมารุมล้อม เพราะมันน่ารำคาญ เสียงดัง วุ่นวาย และก็ทำให้หงุดหงิด

ตัวเล็กที่นอนขดตัวกอดหมอนข้างในห้องกว้างๆขยับตัวเล็กน้อย ปากก็พึมพำออกไป คาดว่าคงจะละเมอถึงอะไรสักอย่าง

ไม่เป็นอะไรนะ.. นายอย่าเป็นอะไรนะ

แววตาคนฟังขยับไหวเมื่อได้ยิน คิบอมโน้มตัวลงฟังให้ชัดๆและก็ได้ยินเหมือนเก่า

ตื่นสิ อย่าเป็นอะไร ตื่นมาเล่นกับชั้นก่อนนะ ..ตื่นมาสิ ตื่นมา

สีหน้าที่หวากลัวปรากฏขึ้น มือหนาจึงวางลงที่หน้าผากขาวและเริ่มลูบเบาๆโดยไร้คำพูด ไม่มีแววตาที่อ่อนโยนมาให้แต่ก็ไม่อยากนั่งมองคนฝันร้ายอยู่แบบนี้ บางทีคนในความฝันนั่นอาจจะเป็นคนสำคัญสำหรับเขาก็เป็นได้ แต่เมื่อนั่งใช้มืออุ่นๆลูบไปมาก็เงียบลงและหลับอย่างสงบในที่สุด

 

เมื่อเลิกเรียนแล้วซีวอนก็รีบบึ่งรถมาพร้อมกับเพื่อนๆ แม้จะไม่รู้ว่าคิบอมอยู่ที่ไหนแต่ที่แรกที่ต้องไปก็คือคฤหาสน์ของตระกูลคิม ผู้หญิงของพ่อออกมารับหน้าโดยไม่ได้เชื้อเชิญ หล่อนชอบเด็กหล่อๆอยู่แล้วแต่สำหรับคิบอมนั้นคงเป็นกรณียกเว้นเพราะปากร้ายเกินจะต้านไหวจริงๆ

มาหาชั้นเหรอ ร่างสูงท่าทางซ่าส์ๆเดินลงมาตามขั้นบันได เขาปรายตามองหล่อนคนนั้นด้วยสายตาเหยียดๆแล้วตวาดไปคำหนึ่ง อย่ามาเจ๋อกับเพื่อนของชั้น!!”

หญิงสาวสะบัดหน้าเดินกลับไปที่ด้านหลังอย่างโมโหแต่คนอื่นๆกลับไม่ได้ใส่ใจสักเท่าใดนัก ซีวอนรีบมองหาร่างเล็กๆที่คุ้นตาแต่ว่าก็เงียบเชียบ

ดงแฮอยู่กับแกใช่มั๊ย

อือ เขาพยักหน้า หลับอยู่

เป็นไงบ้าง แววตาของคนถามเหมือนว่าจะขาดใจ ดูก็รู้ว่าซีวอนชอบคนสวยนั่นแค่ไหนกัน

ตกใจแล้วก็ขวัญเสีย แต่ไม่เป็นไรหรอก ให้อยู่เงียบๆไปก่อน สักพักคงจะดี

ฮันกยองชะเง้อมองที่ห้องเพื่อนอย่างเป็นห่วง ให้ชั้นขึ้นไปได้มั๊ยวะ ชั้นห่วงดงแฮ

อย่าเลย เสียงทุ้มกดลงต่ำๆเป็นเชิงปรามอย่างเด็ดขาด เค้าไม่ได้อยู่ในสภาพที่จิตใจปกติ

แกไม่ได้ดุอะไรเค้าซ้ำนะ คยูฮยอนร้องขึ้นบ้าง จากมาดหล่อๆตอนนี้ท่าทางเหมือนอยากจะกลับไปเป็นเด็ก ดงแฮของชั้นต้องปลอดภัยนะเว้ย แกอย่าทำอะไรดงแฮของชั้นล่ะ

ของแก? ซีวอนหันไปจ้อง

เจ้าตัวดีก็เชิดหน้าใส่อย่างรั้นๆ ใช่ ของชั้น จุ๊บไปตั้งหลายทีแล้ว

เจ้าของบ้านถอนหายใจยาวๆด้วยความรำคาญ แค่นั้นยังจะมาพูด ทีเขาเห็นทั้งตัวมาแล้วยังไม่เห็นคิดอยากจะคุยอวยเลย กลับไปก่อนเถอะ อยู่ไปก็เท่านั้นเพราะเค้าหลับอยู่

ให้ชั้นขึ้นไปดูหน่อยไม่ได้เหรอวะ ฮันกยองยังเดินวนเป็นหนูติดจั่น แม่เค้าฝากไว้กับชั้นด้วยนะ วันก่อนโทรมาบอกว่าให้ดูแลดงแฮด้วยอ่ะ

อย่าเลย โป๊อยู่

โป๊!!”

สามเสียงประสานลั่น คยูฮยอนเลยถลามาคว้าคอเสื้อเพื่อนไปเขย่า แกว่าอะไรนะไอ้ใบ้ แกบอกว่าโป๊เหรอ นี่แกทำอะไรเค้าวะ แกบอกชั้นมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!”

เสื้อมันขาด

แล้วแกทำไมไม่หามาให้ใหม่วะ ผู้ดีเก่าเหมือนจะหลุดมาดดีๆแล้ว เขาแทบจะงับหัวไอ้ตัวร้ายเสียเดี๋ยวนั้น

หาแล้วแต่หลับก่อน คิบอมตอบห้วนๆแล้วผลักอกคนอารมณ์ร้อนออกห่างตัว จากนั้นก็เดินล้วงกระเป๋ากลับห้อง ไม่ต้องตามมานะ ชั้นไม่ทำอะไรหรอก

คิบอมเดินหายไปแล้วและฮันกยองกับคยูฮยอนก็ยังห่วงอยู่ คงเหลือแค่ซีวอนที่นิ่งสงบ เขาเชื่อใจว่าคิบอมจะไม่ทำอะไรดงแฮ สายตาของอีกฝ่ายบอกได้ว่าไม่คิดจะทำอะไรจริงๆ แต่ที่ยังค้างคาใจคือ เหตุใดจึงต้องรีบไปในทุกๆครั้งที่เกิดเรื่อง

เขาห่วงดงแฮในฐานะไหนกันแน่นะ?

 

 

ดงแฮตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นและก็พบว่าตัวเองนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยมีเจ้าของห้องนอนเหยียดยาวอยู่ใกล้ๆ แต่ต่างตรงที่คิบอมนั้นนอนทับผ้าห่มเอาไว้และไขว้ขาทับกัน มือประสานที่ท้องดูสงบผิดจากยามตื่นที่มีรังสีอึมครึมแผ่ปกคลุมอยู่

ความจริงก็ไม่อยากจะทำตัวดีคอยดูแลแต่เพราะคนนอนไม่ได้ใส่อะไรข้างในเลยต้องกันเอาไว้ก่อนที่เสื้อคลุมจะเปิดให้ดงแฮตัวน้อยๆออกมาชมวิวเล่น ร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นไปชะโงกมองถุงที่กองรวมกันอยู่ มันค่อนข้างมากและเดาไม่ได้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่สิ่งแรกที่ควรจะหาคือชั้นในและก็ได้มาตัวหนึ่งซึ่งท่าทางเจ้าคนที่หลับอยู่จะใส่ยี่ห้อนี้แน่

ไม่นานนักร่างเขาก็กลับออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่แต่งตัวเสร็จแล้วและคิบอมก็ตื่นขึ้นมานั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม สายตาเรียบๆปรายมองแล้วก็ทอดลงตรงหนังสือเบื้องหน้า ตั้งใจจะให้เขาจัดการตัวให้เรียบร้อยจึงค่อยพากลับไปส่งที่บ้าน

คิบอม ไปส่งหน่อย เสียงหวานๆร้องขึ้น จากนั้นจึงเป็นตัวที่ตามมาทีหลัง

ไม่มีคำตอบแต่คนโดนเรียกกลับลุกไปหยิบเสื้อผ้าจากตู้ออกมาโยนสองสามชุด ตามด้วยกระเป๋าเป้อีกหนึ่งใบ

จัดให้หน่อย

ร่างบางสะดุ้งน้อยๆแล้วก้มลงมองของตรงหน้า ท่าทางเขาคงจะอยากให้จัดกระเป๋าให้ เครื่องสำอางตามมาอีกสองสามชิ้น ไม่แปลกอะไรที่เขาจะดูแลตัวเองบ้าง ตามแฟชั่นขนาดนั้นคงไม่ปล่อยให้ร่างกายและหน้าตาโทรมแน่ ๆ

ว่าแต่จะขนไปไหน?

คำตอบลอยมาหาเมื่อถึงบ้านหลังเล็กของดงแฮเพราะคิบอมถามหาที่จอดรถ เขาไม่อยากจอดมันเอาไว้หน้าบ้านซึ่งร่างเล็กก็เปิดห้องเก็บรถที่ไม่ค่อยได้เปิดให้ ด้านในมีรถยนต์จอดเอาไว้ซึ่งเขาบอกว่าแม่ทิ้งเอาไว้ให้แต่ปกติไม่ค่อยได้แตะมันจึงยังอยู่ที่เดิม เสาร์อาทิตย์จึงจะขับออกไปให้ถือว่าได้ใช้งานบ้าง ซึ่งส่วนมากก็แค่ไปซุปเปอร์มาเก็ตหรือห้างสรรพสินค้าเท่านั้นเพราะเขาไม่คิดจะขับมันไปเรียน

ในบ้านมีอะไรกินมั่ง

ไม่มี เจ้าของบ้านตอบตามตรง มีแค่ซีเรียลกับรามยอนสามสี่ห่อ

ร่างสูงถอนหายใจเบาๆแล้วสั่งให้เขาปิดโรงเก็บรถก่อนแล้วพาออกไปหาอะไรแถวๆนั้นทาน ซึ่งดงแฮก็พาเข้าร้านประจำที่เขามักจะมาฝากท้องที่นี่แต่คิบอมก็ยังไม่พูดอะไรและเอาแต่ก้มหน้าก้มตายัดมันใส่กระเพาะอยู่ดี ซึ่งเมื่อหนังท้องตึงก็ได้ฤกษ์กลับเข้าบ้าน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาค้างด้วยแต่ก็รู้สึกดีที่มีคนมาดูแลและห่วงใย

ภายในบ้านที่สะอาดสะอ้านซึ่งคิบอมไม่เคยเข้ามานั้นยังเหมือนเดิม ตัวเล็กๆเปิดไฟจนสว่างทั่วแล้วจึงได้ขึ้นไปที่ชั้นบนเพื่อดูห้องหับให้แขก แต่ก็เกิดปัญหาตรงที่มันไม่มีผ้าปูที่นอนสำรองเอาไว้เลย ร่างบางจึงรีบวิ่งลงมาทำตาใสๆอย่างรู้สึกผิด

ชั้นเอาผ้าปูที่นอนให้แม่บ้านไปซักแล้วเค้ายังไม่เอามาให้อ่ะ

คนฟังยังนิ่งอยู่ เขามองซ้ายมองขวาแล้วก็โยนเป้ลงที่โซฟาที่ชั้นล่าง นอนนี่ก็ได้

ได้ไงอ่ะ

ดงแฮรีบคว้าเป้มากอดเอาไว้ ห้องที่คฤหาสน์ก็หรูเสียขนาดนั้น คุณชายไฮโซจะมานอนกลิ้งอยู่บนโซฟาแบบนี้ได้อย่างไรกัน เขาคงไม่เสียมารยาทพอที่จะทำแบบนั้นกับแขกได้แน่ๆ

นายนอนข้างบน เดี๋ยวชั้นนอนพื้นเอง เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยบอก

ประสาท

ก็นายเป็นแขก

ไร้สาระ

คิ้วเข้มขมวดน้อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมต้องคอยคิดว่าดงแฮบอบบางและอ่อนแอกว่าตัวเองอยู่เรื่อย เพราะแบบนี้เลยต้องคอยทำตัวเป็นสุภาพบุรุษทั้งๆที่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน น่าเบื่อจริงๆ

นายเคยไปค้างกับคยูฮยอนหรือซีวอนมั๊ยอ่ะ ดงแฮถามต่อแล้วหอบประเป๋าของร่างหนาเดินนำขึ้นไปเป็นเชิงบังคับให้เขาตามไปด้านบน

เคย

แล้วนอนยังไง

นอนกับมัน

ร่างหนาคิ้วแทบจะชนกัน ค้างบ้านเพื่อนก็นอนห้องเพื่อนน่ะสิ ใครจะไปเรื่องมากให้คนรับใช้จัดให้เพิ่ม แล้วอย่างเขาไม่มีทางยอมนอนพื้นข้างล่างแน่ๆ ส่วนเจ้าพวกนั้นก็เหมือนกันนั่นล่ะ

งั้นนอนกับชั้นก็ได้ ซองมินมานี่ก็นอนกับชั้น

ห..หืม??? เท้าใหญ่ชะงักเมื่อคิดตาม เขาไม่เคยมีความคิดนี้ในหัวจริงๆ

หน้าหวานๆขยับเล็กน้อยเหมือนจะงง ชั้นนอนไม่ดิ้นนะ เป็นอะไรไปอ่ะ ก็เป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอ

อ..อืม

ทั้งๆที่ก็เพศเดียวกัน ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเพื่อนๆในกลุ่ม และทั้งๆที่ดงแฮก็ไม่ได้ตุ้งติ้งมีจริตจกร้านที่ผิดแปลกจากผู้ชายทั่วไปแต่ความรู้สึกกลับต่างกัน ลึกๆในใจมันค้านว่าไม่สมควรที่จะร่วมเตียงแบบนั้น ทั้งๆที่เมื่อเย็นก็ยังนอนด้วยกันอยู่ -*-

เมื่อเข้ามาถึงในห้องก็สอดส่ายสายตาตามประสาคนช่างสังเกต กล่องที่ใส่สร้อยยังวางอยู่จุดเดิมบนโต๊ะเครื่องแป้ง ตรงปลายเตียงมีโต๊ะหนังสือและด้านข้างมีคอมพิวเตอร์อีกเครื่องตั้งอยู่ ทุกๆอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ห้องของดงแฮไม่ได้กว้างเท่าห้องตนแต่ก็ไม่แคบเท่าไหร่ เรียกว่าพออยู่ได้สบายๆสำหรับคนหนึ่งคน

พ่อแม่นายล่ะ เสียงทุ้มถามขึ้นอีก

อยู่ต่างประเทศอีกสองเดือนจะย้ายไปประจำที่บูดาเปสแล้วล่ะ คนสวยยิ้มจางๆแล้วจัดที่จัดทางให้เรียบร้อย

เตียงกว้างๆของดงแฮสามารถนอนสองคนได้สบายๆ ไม่แปลกเลยที่เขาจะบอกให้ขึ้นมานอนด้วยกันแทนที่จะให้อีกคนนอนบนพื้น เพราะต่อให้นอนสักสามสี่คนมันก็คงจะยังจุไหว

เป็นทูตเหรอ คิบอมถามซ้ำอีกรอบ

อื้อ

ทำไมอยู่ที่นี่คนเดียว

เคยย้ายตามไปแล้วเรียนไม่ทันเพื่อนน่ะ รอยยิ้มแสนหวานปรายมาอย่างอารมณ์ดี ต้องปรับตัวบ่อยๆมันไม่ชิน สู้เรียนให้จบทีเดียวแล้วย้ายไปตอนเรียนมหาวิทยาลัยดีกว่า

อยู่นี่ตั้งแต่เด็กเหรอ

เปล่า แม่ซื้อให้ใหม่ ตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ บ้านจริงๆของชั้นไม่ใช่หลังนี้หรอก แต่ชั้นไม่อยากอยู่หลังใหญ่ๆคนเดียว มันวังเวง

อือ

อ่า นี่ผ้าเช็ดตัวนะ ผืนนี้ชั้นไม่ได้ใช้หรอก

อืม

แล้วในห้องนี้ก็ไม่มีอะไรสำคัญ จะหยิบอะไรก็ตามสบายอ่ะนะ

อือ

เวลานี้ยังไม่ดึกมากดงแฮจึงอาบน้ำและเปลี่ยนมาสวมชุดนอนตัวโคร่งๆ สีสดใส ร่างหนาปรายตามองเล็กน้อยแล้วเดินหาอะไรมาอ่านต่อ เขาค้นพบว่าไม่สามารถหาหนังสือแฟชั่นได้จากในห้องนี้ และมันก็มีแค่หนังสือเรียนกับหนังสือท่องเที่ยวอีกหลายเล่มซึ่งเขาไม่คิดจะอ่าน ดังนั้นสิ่งที่ทำได้คือถือวิสาสะหยิบอัลบัมรูปมานอนเปิดดูเพื่อรอเวลาที่จะง่วง

รูปของเด็กชายดงแฮทำให้คิบอมยิ้มได้ง่ายๆ ตอนเด็กเขาตัวเล็กๆแถมยังหน้าตาเหมือนผู้หญิง บางรูปจึงถูกจับแต่งตัวน่ารักๆและติดโบว์เหมือนเป็นเจ้าหญิงแสนสวย อีกร่างที่ถ่ายด้วยกันนั่นก็หน้าตาน่ารักไม่รู้ว่าหญิงหรือชาย แต่ท่าทางบ้านนี้จะหน้าหวานกันหมดแน่

แต่เปิดไปได้สักพักก็มีบางอย่างที่ดูผิดสังเกต รูปที่ถ่ายบริเวณชายหาดแห่งหนึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นสถานที่เดิม แต่เปลี่ยนวันเวลา ชุด และทรงผมของคนในภาพถ่ายไปเรื่อยๆ คล้ายกับว่าคนไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นบ่อยเหลือเกิน วิวัฒนาการของร่างกายของดงแฮเปลี่ยนไป ทะเลเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ความรู้สึกในภาพกลับเหมือนๆเดิม คือเหมือนเขากำลังคอยใครสักคน

ที่ไหน ในที่สุดก็ชี้ถามจนได้

ร่างเล็กมองมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปคล้ายจะฝืนยิ้ม เชจู

ชอบเหรอ

ประมาณนั้น

น้ำเสียงแข็งๆส่งกลับไปในขณะที่ทาแป้งไปด้วย เขาไม่อยากตอบว่าสถานที่แห่งนั้นไม่ได้ชอบมันเป็นพิเศษหรอก แต่มักจะไปในช่วงเวลาเดิมๆในทุกๆปี เพียงแค่รอคอยการกลับมาของใครบางคน

ใครบางคนที่ทำให้เขาไม่สามารถตัดใจไปจากเกาหลีได้ ใครบางคนที่ทำให้ต้องดั้นด้นกลับมาที่นี่ ใครบางคนที่ทำให้ต้องรอมานานหลายปี ..แต่ก็ยังจะรอ

คิบอมไม่คิดจะถามต่อ เขารู้ว่าอีกคนโกหกเพราะน้ำเสียงมันบอกแบบนั้น แต่ดงแฮอาจจะมีเหตุผลที่ไม่อยากจะเอ่ยออกมา ซึ่งเขาก็ไม่ใช่คนที่อยากรู้จนกระทั้งต้องเซ้าซี้ให้มันน่ารำคาญ ตัวใหญ่เปิดดูอีกสองสามหน้าก็พอจะเดาได้ว่าคนตรงหน้ากำลังรอใครสักคนอยู่ และคนๆนั้นคงเป็นเจ้าของสร้อยที่ตอนนี้มันกระเด็นจากคอไปอยู่ที่ข้อมือแล้ว

จะรักอะไรกันนักกันหนา

 

เสียงกุกกักดังขึ้นที่ด้านนอกคล้ายกับว่ามีใครมาป้วนเปี้ยน ด้วยสัญชาตญาณของการระวังภัยทำให้คิบอมรีบปิดไฟทั้งๆที่อีกคนยังส่องกระจกเพื่อดูสิวบนหน้าผากอยู่ เขาจับดงแฮปิดปากแล้วกดลงบนเตียงพร้อมกับกระซิบแผ่วที่ข้างหู

เงียบๆนะ เดี๋ยวชั้นดูเองว่าใคร

สีหน้าที่ตื่นตระหนกและพยายามดิ้นอยู่เมื่อครู่นิ่งลงแล้วพยักหน้าเบาๆ ร่างหนาจึงได้ถอนมือออกมาแล้วค่อยๆแอบแง้มผ้าม่านดู เขาจำหน้าพวกมันได้ว่าเป็นคนของมยองแจอุค เดาไว้ไม่ผิดเลยจริงๆว่ามันต้องคิดมาลากตัวดงแฮในคืนนี้ นิสัยชั่วๆแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ

ชายสองคนที่เป็นเด็กของไมอากำลังเดินวนและหาทางที่จะเข้ามาด้านในบ้าน มันคงคิดว่าดงแฮอยู่คนเดียวและเข้านอนแล้วเพราะรถของคิบอมเองก็เก็บไว้อย่างมิดชิดในโรงเก็บรถที่พวกมันคงไม่รู้ว่ามีอยู่ คนสวยค่อยๆคลานมาหาร่างหนาแล้วเกาะที่ไหล่กว้างอย่างลืมตัว

ปลายจมูกห่างจากแก้มป่องๆของพ่อคุณชายนายแบบแฟชั่นวีคไม่ถึงสองนิ้ว ลมหายใจที่เป่ารดทำเอาปั่นป่วนได้ง่ายๆ และคิบอมต้องตัดปัญหาเหล่านั้นออกไปให้ไวที่สุด

เอาหน้าไปไกลๆเลย ตกใจหมด มือใหญ่ผลักเบาๆที่หน้าผากคนสวยจนดงแฮเซไปอีกทาง

เจ็บนะ

ขนลุก เขาคำรามเบาๆ

ขอโทษ เสียงอ่อยๆ แววตาหงอยๆ บอกได้ว่าเขาคิดแบบนั้นจริงๆ

อยู่เฉยๆเหอะ

เสียงประตูที่ด้านหลังบ้านดังขึ้นและคาดว่าพวกมันคงพยายามงัดตรงนั้น คิบอมกดโทรศัพท์แจ้งสายตรวจแล้วจึงลงไปนั่งรอที่ประตูนั่น ทันทีที่พวกมันเปิดเข้ามาก็โดนบาทาหนักๆถีบเข้าที่กลางอกจนกลิ้งออกไปนอกบ้าน

ไม่เข็ดใช่มั๊ย เสียงหนาคำรามค่ำๆ สายตาที่ไร้ความปราณีเป็นประกายเมื่อกระทบกับแสงไฟจากถนนด้านหน้า

ทั้งสองร่างตาโตเพราะไม่คิดว่าจะเจอคู่ปรับที่นี่ แต่ในเมื่อจนมุมก็ต้องต่อสู้ดีกว่าที่จะวิ่งหนีหางจุกก้นให้ได้ขายหน้า หนึ่งคนปล่อยหมัดออกมาแต่ก็โดนคว้าเอาไว้ได้ เท้ายาวๆตวัดเตะที่ปลายคางอีกร่างแล้วใช้มือของศัตรูที่จับไว้นั้นยึดเป็นแรงส่งให้ลอยตัวขึ้นถีบขาคู่ที่อกของพวกมันได้ ไอ้พวกอ่อนหัดหงายหลังหมดสภาพในไม่กี่วินาที และตอนนี้มันก็นอนจ้องหน้าของไอ้เด็กผมปาดด้วยความแค้นเคือง

แค้นที่มันทำให้เจ็บตัว แค้นที่มันดักทางได้ และแค้นที่มันทำให้ต้องโดนลูกพี่จัดการที่ทำงานพลาดในวันนี้

ไสหัวของพวกมึงกลับไปเลยนะ แล้วฝากบอกลูกพี่มึงที่ถูกกะเหยียบยอดหน้าไปวันนี้ด้วยว่าอย่าเสือกมายุ่งกับคนของกูอีก จำเอาไว้!!”

ตาขวางๆจ้องออกไปอย่างไร้ความเป็นมิตร เขาหันไปมองดงแฮที่วิ่งตามลงมาดูแล้วโอบไหล่เล็กไว้หลวมๆ อย่างน้อยก็ทำให้พวกมันได้เห็นว่าคนๆนี้อยู่ในความคุ้มครองของตนแล้ว

อย่ามายุ่งกับคนของกูอีก!!” เสียงหนาคำรามหนักๆแต่ไม่ได้แผดลั่นให้บ้านข้างๆได้ยิน จากนั้นจึงได้หันไปหาคนตัวเล็กที่ยืนทำท่ากล้าๆกลัวๆ

ลงมาทำไม

กลัว หน้าตาน่ารักๆนั่นหมั่นทำท่าให้น่าหยิกอีกแล้ว กลัวจะมีคนอื่นขึ้นไปหา สู้ลงมาดีกว่า

ร่างหนาไม่ว่าอะไรแต่หันไปตาขวางตะคอกใส่ไอ้พวกนักเรียนนักเลงที่ทำตัวต่ำๆไม่สมกับสถาบันที่เรียนซ้ำอีกรอบ

จะอยู่ให้กูกระทืบใช่มั๊ย ไสหัวไปเลยนะพวกมึง แล้วอย่าเสือกเอาหน้ามาให้กูเห็นอีกนะ

พวกมันที่ทั้งเจ็บและจุกพยายามลุกวิ่งหนีไปที่รถในขณะที่ดงแฮสะดุ้งเพราะเสียงร้ายๆของคุณชายคิม ตัวเล็กสั่นน้อยๆด้วยความกลัว ตอนนี้คนตรงหน้าดุแสนดุ เขาหอบเบาๆเพราะออกแรงจัดการพวกมันไป ถึงจะนิดหน่อยแต่ก็เสียแรงไปไม่น้อยเพราะตั้งใจจะทำให้ไม่ยืดเยื้อจนกลายเป็นเหตุทะเลาะวิวาทให้ใครแถวๆนั้นแจ้งความจนเดือดร้อน

เมื่อรถยนต์สีดำคันที่จอดอยู่นั่นถูกขับออกไปก็หันไปมองหน้าสวยๆที่ยืนหน้าซีดอยู่

ไปนอนไป

คิบอมไปด้วยกันนะ

ดวงตาเรียวตวัดมองหน้าเขาซ้ำ สายตาที่วิงวอนขอความมั่นคงในชีวิตส่งออกมาอย่างมีความหวัง เมื่อกลางวันยังขวัญเสียไม่หาย อุตส่าห์ลบลืมมันไปได้เพราะความใจดีของคนตรงหน้า แต่พอตกดึกก็กลับต้องมาขวัญผวาอีกรอบ

นี่ถ้าเขาไม่มาค้างด้วย ผมคงโดนจับไปอีกแล้วสินะ

ลูกชายท่านทูตเดินก้มหน้าก้มตากลับขึ้นห้องไปโดยที่ไม่ยอมให้อีกคนอยู่ไกลตัว เขาแทบจะเดินเกาะชายเสื้อของคิบอมเอาไว้ตลอดเวลา กลัวว่าถ้าเขาหายไปสักวินาทีตัวเองจะได้รับอันตรายอีก

ทันทีที่กลับขึ้นห้องก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นและมันก็เป็นเบอร์ของซีวอน คิบอมหยิบมันขึ้นมาดูแล้วโยนไปให้เจ้าของรับเพราะอยู่ใกล้มือ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเตือนอะไรบางอย่างก่อนที่ดงแฮจะหลุดปากบอกสิ่งที่เขาไม่ต้องการออกไป

อย่าบอกนะว่าชั้นอยู่นี่ ไม่ต้องบอกมันด้วยว่าเมื่อกี๊มีอะไร

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆส่องลอดผ้าม่านในยามเช้า ร่างเล็กขยับตัวน้อยๆด้วยความเคยชิน ปกติมักจะนอนกอดหมอนข้างเป็นประจำเลยไม่ทันได้เอะใจว่าตอนนี้หมอนข้างมันแปรสภาพเป็นไอ้เด็กใบ้ปากเสียที่นอนอยู่ข้างๆ

คิบอมซึ่งประสาทไวกว่าลืมตาขึ้นมาในทันทีที่แขนเรียวพาดวางตรงหน้าอก หน้าหวานๆที่เคยนอนห่างเกือบวาขยับมาใกล้เสียจนแทบจะจูบแก้ม ดวงตากลมโตยามนี้หลับพริ้มอวดขนตางอนยาวเป็นแผงที่ประดับอยู่ ริมฝีปากสีแดงสดขยับเล็กน้อยแล้วค่อยๆซุกหน้าลงที่ตรงหัวไหล่

คนตื่นนอนนิ่งๆเพราะไม่เคยโดนใครมากอด เขาเหล่มองคนข้างๆอยู่หลายนาทีกว่าจะตัดสินใจจับแขนของร่างเล็กออกจากตัว มันไม่ถนัดเลยจริงๆที่จะมีคนมานอนคลอเคลียแบบนี้

ก็ปกติผมนอนคนเดียวนี่นา -*-

มือใหญ่เอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาแต่มันก็ยังเช้าเกินกว่าที่จะตื่นจึงต้องนอนต่อ เขาพลิกตัวคะแคงหันหลังให้อีกคนแต่ดงแฮก็ยังกลิ้งมากอดอีกจนได้

รำคาญ เสียงทุ้มดุใส่ทั้งๆที่รู้ว่าเขาหลับ

คิบอมสลัดแขนเรียวออกอีกรอบแต่ก็โดนกอดอยู่เหมือนเดิมจึงไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากปลงแล้วนอนหลับไปทั้งที่เป็นแบบนั้น เพราะถ้าคิดจะแหกขี้ตาปลุกเขาเพื่อให้ลุกมาฟังตัวเองดุคงจะไม่เข้าท่า แต่จากแขนก็มีขาพาดก่ายเพิ่มมาอีกอย่าง

อืม ไม่นอนดิ้นแต่ติดกอดก่ายตะกายหมอน ให้ตายเหอะ -*-

 เกือบชั่วโมงถัดมากว่าดงแฮจะรู้ตัว เขามักจะตื่นเป็นเวลาเสมอหากว่านอนในช่วงเวลาปกติของตัวเอง ซึ่งเมื่อลืมตาแล้วแขนแขนหนาๆของคนข้างๆก็ตาโต ยิ่งมองเห็นแขนและขาของตนก่ายกอดอยู่ก็ถีบตัวเด้งหนีแทบไม่ทัน

ชั้นไม่ใช่เชื้อโรคนะ เสียงห้วนๆร้องดุ

คนตัวเล็กเลยยิ่งหน้าซีดไปใหญ่ ต..ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ

ตั้งแต่ที่โดนกอด

ท..ทำไมไม่ผลักออกล่ะ ชั้นไม่ได้ตั้งใจ

ผลักแล้ว ถีบแล้ว แต่ก็ยังกอด หน้าง่วงๆหันมาจ้อง เขาอยากจะหลับแต่ก็หลับไม่ลงเพราะมีจมูกแหลมๆถูกที่กลางหลังให้จั๊กจี้นี่แหละ

ดงแฮหน้าแดงขึ้นมาในทันที นึกอายที่ทำอะไรลงไปแบบนั้น ขอโทษ

ช่างเหอะ รีบอาบน้ำไป

เออ.. นายไม่ได้เอาชุดนักเรียนมานี่

เปลี่ยนที่บ้านไง สงสัยอะไรนักหนา

ก็แค่ถาม

รำคาญ

สีหน้าหงุดหงิดมองมา และมันก็ทำให้คนฟังหัวหดได้ตั้งแต่เช้า ความสามารถของคนๆนี้ช่างเหลือเฟือจริงๆ มันน่าจะไปเป็นยามนะ ให้ตายเหอะ -*-

 

 

ซองมินเดินข้ามถนนไปที่ฝั่งไมอาในตอนเช้า เขาติดที่จะมาโรงเรียนในเวลานี้เสมอ แดดสีส้มๆที่ยังไม่แรงนั้นส่องลอดผ่านม่านใบไม้มากระทบพื้นเป็นช่วงๆ ร่างเล็กกระชับกระเป๋าแล้วเดินฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี

รถคันงามขับเลียบมาช้าๆ สายตาของคนในรถจ้องมองร่างอวบๆตรงหน้าอยู่สักพักจนแน่ใจว่าเป็นใครจึงได้สั่งให้คนรถจอเลียบฟุตบาท วันนี้เขาไม่ได้ขับรถมาเองเพราะไม่ได้เรียนที่วินเซอร์รูฟ แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากเอารถแพงๆของตัวเองมาเสี่ยงในดงศัตรูแน่ เพราะต่อให้ไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใคร แต่คดีแย่งสาวมาจากบรรดาหนุ่มๆไมอาก็ใช่ว่าจะไม่มีติดตัว

นี่ เสียงทุ้มต่ำร้องขึ้น

คนที่กระโดดเหยงๆเป็นกระต่ายแฮปปี้เลยหันมามอง พอเห็นว่าเป็นคยูฮยอนก็หน้าขึ้นสีขึ้นมาในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

ขึ้นมาสิ เขากวักมือเรียก

ซองมินมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าเขาเรียกตัวเองแม้ว่าบริเวณนั้นจะไม่มีคนอื่นอยู่ก็ตาม ซึ่งเมื่อคยูฮยอนมองแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆแล้วหัวเราะ

เรียกนายนั่นแหละ มาขึ้นรถสิ

ตาแป๋วๆจ้องมองแล้วค่อยวิ่งข้ามถนนไปหา ซึ่งประตูรถก็เปิดอ้าเอาไว้ให้เขาขึ้นมานั่งเคียง ปกติซองมินจะมีคนรถมาส่งในช่วงเช้าแต่ก็แค่ที่หน้าโรงเรียนไม่เหมือนคยูฮยอนที่ให้มาส่งถึงตีนบันไดอาคารเสียด้วยซ้ำ ความจริงร่างเล็กนั่นก็เป็นคุณหนูผู้น่ารักของบ้าน แต่พอเทียบกับคนข้างๆแล้วกลับกระจอกอย่างเหลือเชื่อ

พ่อของเขาเป็นโปรดิวเซอร์ของค่ายเพลงชื่อดัง ทำเพลงให้ศิลปินมาก็มาก ชื่อเสียงในวงการก็กว้างขวาง บ้านหรือก็ใหญ่โต แต่คยูฮยอนนี่สิ ไม่ต้องทำอะไรยังมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ แถมฐานะทางสังคมก็ยังต่างกันลิบลับราวกับดอกหญ้ากับดาวบนฟ้าอย่างไงอย่างงั้น

ห้องดนตรีของไมอาอยู่ไหน ชายหนุ่มหันมาถามด้วยความสุภาพ

ร่างเล็กสบตาแล้วก็ยิ่งเขินหนักไปใหญ่แต่ก็ต้องข่มใจให้นิ่งเอาไว้มากๆ ขนาดศิลปินในสังกัดที่พ่อทำงานอยู่ยังไม่เขิน แต่ดันมาเขินผู้ชายคนนี้ได้ ..เขานี่เก่งซะจริงเชียว

เลี้ยวซ้ายตรงทางข้างหน้า แล้วก็เลี้ยวขวาอีกที ตรงไปเรื่อยๆก็จะเจอป้ายเองอ่ะ เสียงใสๆร้องตอบ

คยูฮยอนยิ้มน้อยๆแล้วเอนหลังพิงเบาะและมองไปนอกหน้าต่าง ความร่มรื่นของสองโรงเรียนไม่ต่างกันแต่ที่เห็นเด่นชัดคือความหรูหรา วินเซอร์รูฟดูโอ่อ่ากว่ามากและคล้ายกับเป็นพระราชวังในอังกฤษผิดกับไมอาที่ดูเรียบง่าย หนักแน่น และงดงามในแบบประยุกต์

สองร่างซึ่งสวมเครื่องแบบคนละสีนั่งเงียบไปตลอดทางจนกระทั่งถึงห้องดนตรีคนรถจึงได้จอดและวิ่งมาเปิดประตูให้กับคุณชายหนุ่ม ซองมินเดินนำเข้าไปก่อนและเขาก็ยิ้มให้กับแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่ ตัวอวบๆวางกระเป๋าเป้ลงที่ตรงหน้าล็อกเกอร์แล้วหันมายิ้มหวาน

ตอนเช้าไม่ค่อยมีคนมาหรอก เล่นได้ตามสบาย

นายมาที่นี่ทุกวันเหรอ เขาถามคืนบ้าง เพราะเมื่อครู่ก็เห็นยิ้มเหมือนคุ้นเคยกับแม่บ้านราวกับรู้จักกันดี

ก็ประมาณนั้น ตัวเล็กยิ้มแห้งๆ ไม่อยากบอกว่าใช่ เพราะมันจะยิ่งทำให้เวลาที่ได้ลอบมองใบหน้าที่งดงามนั้นลดน้อยลงไปจากเดิม

คยูฮยอนทรุดตัวลงนั่งที่หน้าเปียโนแล้วเปิดฝาออกมาดู ยี่ห้อมันอาจไม่หรูเท่าที่ใช้ซ้อมประจำแต่ก็อยู่ในระดับที่รองลงมาไม่มาก เมื่อลองเล่นแล้วก็ใช้ได้ทีเดียว

นิ้วเรียวพลิกพลิ้วพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข ซองมินนั่งกอดไวโอลินเหม่อมองภาพชวนฝันนั้นเงียบๆ เขาชอบยามที่คยูฮยอนขยับยกมุมปากเพื่อยิ้มในเวลาที่ปล่อยใจลอยไปกับเสียงดนตรี สีหน้าที่ผ่อนคลายมันคลายกับเจ้าชายในฝัน สายตาหวานๆที่มองไปโดยไม่รู้ตัวนั้นทำให้คนเจ้าชู้รับรู้ได้ง่ายๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนน่ารักนั่นตกบ่วงเสน่ห์ของตนเข้าเต็มเปาแล้ว

ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคิดควงเล่นๆ จีบเล่นๆ ฟันเล่นๆ และทิ้งแบบเล่นๆ

แต่ติดที่คนๆนี้เป็นเพื่อนกับดงแฮจึงทำเช่นนั้นไม่ได้ ดวงตาเรียวจับจ้องไปตามวิสัยของผู้ล่าเหยื่อ ในเมื่อมีกระต่ายน้อยตัวอวบๆขนปุกปุยตาใสน่ารักๆวิ่งเข้ามาให้ตะปบ มันก็ไม่ควรจะปล่อยไปให้เสียเชิงชายแบบนั้น

เก็บไว้ดูเล่นคงไม่เป็นอะไร ตราบใดที่ยังไม่พาขึ้นเขียงเชือดก็ยังไม่ถึงว่าน่าเกลียด จีบดงแฮไปด้วย คั่วคนนี้เงียบๆไปด้วยมันก็ไม่ใช่เรื่องผิด ยังไงคนสวยนั่นก็ยังไม่ตกลงปลงใจสักหน่อย เพราะจะว่าไปซองมินก็ดูซื่อๆ แถมยังน่ารักไม่ได้น้อยไปกว่าดงแฮเลยด้วย

อา.. หุ่นขาวๆ อวบๆ ตาแป๋วๆ เห็นแล้วมันน่ากินทั้งตัวจริงๆ

ประกายร้ายๆเริ่มฉายแววในขณะที่คนเป็นเหยี่อและใกล้จะโดนเขมือบยังไม่รู้ตัว คยูฮยอนเป็นเพลย์บอยก็จริงแต่ก็ไม่เคยล่วงเกินใครที่ไม่ยินยอม เขาควงง่ายๆ คบง่ายๆ และจบง่ายๆหากไม่ถูกใจเท่าที่ควร ใครๆก็อยากเป็นคู่ควงของราชนิกูลรูปงามผู้เพียบพร้อมคนนี้ แม้จะรู้ว่าจะต้องเป็นแมงเม่าที่บินมาตอมกองไฟก็ยังสนใจที่จะเสี่ยง

ถ้าคำพูดหวานๆ ท่าทีกรุ้มกริ่มนั้นมันใช้ได้ผล แน่นอนว่าไม่เกินสัปดาห์คนที่ควงอยู่นั้นต้องมีอันพลีกายให้ได้ชมแน่ และนั่นมันก็เกิดจากความเต็มใจของเจ้าตัวเสียด้วยสิ เพราะระดับนี้ไม่มีคำว่าคบใครแล้วไม่ได้

ร้อยทั้งร้อยต่างยอมให้อย่างไม่มีข้อแม้ แน่นอนว่าถ้าลองหมายตากระตายน้อยแสนซื่อนี่ ..มีหรือที่จะรอดเงื้อมมือจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์นี้ไปได้  ซึ่งข้อนี้ฮันกยองก็รู้ดีจึงได้กันท่าทุกวิถีทาง เพราะเขาไม่คิดจะให้ดงแฮเป็นของเล่นไอ้เพื่อนตัวดีนี่แน่ๆ

ลองหลวมตัวไปเดทกับมัน ลองก้าวขึ้นรถมัน และลองยอมเผลอใจให้มัน เมื่อนั้นล่ะ ..ไม่มีคำว่ารอด

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็มีผู้หญิงตั้งกี่คนที่เสนอตัวให้ พวกหล่อนต้องการเพียงแค่ได้นั่งรถคันงามและไปเดทกับเจ้าชายในฝัน วาดฝันว่าอาจจะเป็นซินเดอเรลล่ายุคปัจจุบันที่จะหยุดเขาคนนี้ได้ แต่ก็ไม่เคยมีใครสักคนที่ทำได้เลยจริงๆ คยูฮยอนไม่เคยปฏิเสธสาวงามอยู่แล้ว เมื่อมีคนใหม่เข้ามาคนเก่าก็ต้องหมดอายุไปตามระเบียบ เขาไม่ได้เหมือนคิบอมที่ไม่สนใจโลก ไม่ได้เหมือนซีวอนให้สุภาพและมั่นคง แถมยังไม่ใช่ฮันกยองที่ยึดเรื่องเรียนและวิ่งไล่จับพวกตัวแสบเป็นหลักในชีวิต เพราะเขาคนนี้คือคยูฮยอนที่พร้อมรับไมตรีจากทุกคน

ผู้หญิงส่วนมากชอบเขาเพราะว่ากันว่าชายผู้นี้ คารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นทุน หนุนด้วยลีลา สมราคาที่ฐานะ จะจริงหรือแค่คำกล่าวอ้างก็ไม่มีใครสนใจจุดนั้น เพราะต่างคิดจะลิ้มลองรสรักจากเขาแทบทั้งนั้น

แต่ขณะเดียวกันศัตรูก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่บนโลก เพราะมีชายกี่คนที่ถูกหญิงสาวสะบั้นรักเพื่อมาเป็นของเล่นให้กับเขา และมีอีกกี่คนที่ต้องเจ็บช้ำน้ำใจเพราะถูกลอยแพไปต่อหน้าต่อตา และก็เขี่ยหล่อนทิ้งในเวลาต่อมาอย่างไม่เห็นค่าอะไร ซึ่งแทนที่หญิงสาวเหล่านั้นจะเกลียดชังหรือสาปแช่งกลับอาลัยอาวรณ์กับบทรักเหนือชั้นของคาสโนว่าชั้นสูงคนนี้

ไม่รู้ว่าโชคร้ายหรือโชคดี ที่ซองมินไม่เคยรู้ข้อมูลนี้มาก่อน

ต่อให้เป็นเพื่อนดงแฮก็เถอะ ถ้าเขายอมผมเองและก็ก่อนที่จะคบกับคนสวยนั่น มันก็ไม่ถือเป็นความผิด เราแค่สนุกๆกันไปตามสะสาของวัยที่กำลังอยากรู้อยากลอง

กินผู้หญิงมาจนเอียนแล้ว ..ลองผู้ชายสวยๆสักหน่อยจะเป็นอะไรไป!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

จะไม่เปิดรับฟิคล็อตย่อยแล้วเน้อ เบื่อ...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67015 DreamPatty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:30
    อย่ามาเล่นๆกับซองมินนะคยู
    #67,015
    0
  2. #66947 Catfish (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 19:11
    หมั่นไส้คยูจริงๆนะ
    #66,947
    0
  3. #66782 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 02:45
    กี้เอ๋ย แก่ริจะกินกระต่ายรึไง

    เฮรอใครกันนะ
    #66,782
    0
  4. #66268 KIHAE*129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 04:28
    ในอดีตหมวยรอใครอ่ะ

    กี้ทำไมเป็นคนแบบนี้
    #66,268
    0
  5. #66206 mirchullove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:01
    กี้ถ้าจะเเกจะเป็นคนอย่างนี้อ้ะนะ
    #66,206
    0
  6. #66153 Zelon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:39
    ว๊อนนนนน ไม่ทันแล้ววววว ม้ามืดใกล้เส้นชัยแล้ว 555 (วอนสั่งเก็บอิคนเม้นก่อนเลย รำคาญ 55) แต่จะว่าไปบอมเก่งมากเลยแฮะ เดาทางถูกด้วย ไม่งั้นด๊องแย่แน่ๆ ว่าแต่แล้วคืนพุ่งนี้ล่ะ? 5555



    เอ่อว่าแต่กี้.. =_=" นายนี่น๊า เห้อ..
    #66,153
    0
  7. #66129 Sarang SUJU (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:52

    อิเกียมเริ่มออกลายเลว

    #66,129
    0
  8. #66105 sungmin sj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:17
    บอมแกเลิก ดุเฮ ซะทีเถอะ
    #66,105
    0
  9. #66092 kung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 01:38
    อิกี้แกนะ จะจีบหมวย แอบคั่วมิน



    หนูมินอย่าใจอ่อนนะ
    #66,092
    0
  10. #66005 chin-cha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 17:32
     อย่ายะ อีเกี้ยม!!
    #66,005
    0
  11. #65895 KIM KIBUM ><" (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 18:54
    คิเฮ น่าร๊ากกกกกก

    คยู!!! ชั้นรู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่ !!!
    #65,895
    0
  12. #65694 Witim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 02:17
    กี้อย่าร้าย
    #65,694
    0
  13. #65655 MTieluk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 16:54
    ไวไปนะกี้ เปลียนคนได้ไวมาก
    #65,655
    0
  14. #65646 famously_DRH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:19
    เฮกับบอมน่ารักอ่า ><
    เกียมถ้าแกรังแกมินนะ แกโดนเหยียบแน่ -0-
    #65,646
    0
  15. #65552 A-lma (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 00:20
    เฮ้ย กี้   อย่าทำแบบนั้นเลย 
    อย่าทำร้ายซองมินเเบบนั้นเลย 
    #65,552
    0
  16. #65464 Xiahnow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 00:54
    ความคิดชั่ง....ชั่วร้ายมากคยู - -*
    #65,464
    0
  17. #65357 PARISO'KH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2554 / 00:02
    คยูจ๋าดูปากนะ เลววววววววววววววววววววววว
    #65,357
    0
  18. #65258 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:18
    มินเอ้ย เสร็จชัวร์ = =
    #65,258
    0
  19. #65153 satohara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:41
    คยูออกตัวแรงไปไหม 
    นิสัยและนะคยูเอ๊ย
    แกอย่าไปทำอะไรมินเขานะ
    มินเขายิ่งซื่อๆอยู่
    มินระวังตัวให้ดีนะ
    สู้ๆค่ะไรเตอร์ ^^
    #65,153
    0
  20. #64763 IDidnt'Only (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:02
    มาเป็นสโลแกนกันเลยทีเดียว
    กี้น่ากลัวนะเนี้ยะ  =='
    #64,763
    0
  21. #64310 love_kihae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 18:24
    คยูนิสัยไม่ดี!! =^=
    #64,310
    0
  22. #63842 PARISO'KH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 19:24
    ระวังมินจัดเต็มนะหนู 5555555555
    #63,842
    0
  23. #63820 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 11:32
     เดี๋ยวจะรู้สึกเหอะกี้
    #63,820
    0
  24. #63520 bben (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 19:19
    ชอบคำขวัญของคยูมั่กกกกกกกกกกกกก
    #63,520
    0
  25. #63513 Pink_Panther (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 16:32
    มินจะโดนล่อลวงแล้ววววว

    ทำไมคยูโหดร้ายจังง่า แง่วว
    #63,513
    0