Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 10 : Charpter 7 : ฝ่าวงล้อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    27 ส.ค. 52

 

ในช่วงพักเรียนในแต่ละคาบดงแฮมักจะลุกไปหาซองมินซึ่งนั่งอยู่โต๊ะหลังคิบอม ข้างๆกับซีวอน เจ้าเด็กตาแป๋วตัวอวบค่อนข้างจะกลัวบรรดาหนุ่มหล่อของวินเซอร์รูฟอยู่พอสมควรจึงไม่กล้าฝ่าวงล้อมเข้าไปหาเพื่อน แต่พอดงแฮย้ายที่เท่านั้นก็มีอีกคนรีบตามมาด้วย

มีอะไรน่ะคยูฮยอน ร่างเล็กหันหน้าไปถาม

มาดทะเล้นๆหายไป และตอนนี้มีแต่มาดเท่ห์ๆให้มอง เพราะในห้องมันไม่ได้มีแค่กลุ่มเพื่อนซี๊ของตัวเอง จะได้ติงต๊องให้มันเสียภาพพจน์

อยากรู้จักเพื่อนใหม่บ้างน่ะ ดงแฮแนะนำหน่อยสิ เขายิ้มหวานๆ ท่าทางดูสง่าและมีราศีผู้ดีจับสมกับเป็นราชนิกูล ช่างต่างจากเวลาทำตัวเฮฮาเสียจริง

นี่ซองมิน แนะนำไปแล้ว เสียงหวานๆร้องบอกแล้วจึงเลยไปแนะนำคนอื่นต่อโดยไม่ได้ใส่ใจว่าเพื่อนของตัวเองนั้นหยุดสายตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนใหม่ไปแล้ว

ซองมินรู้สึกปลื้มคนๆนี้ตั้งแต่ที่เห็นเขาสวมสูทเล่นเปียโนในงานสานสัมพันธ์ คยูฮยอนดูเหมือนเจ้าชายที่งดงามและเพียบพร้อม รอยยิ้มที่อบอุ่นหมั่นส่งไปทั่วหอประชุม และเมื่อเปลี่ยนมาสวมชุดเท่ห์ๆแล้วกระโดดไปเล่นคีย์บอร์ดในอีกมาดก็ยิ่งน่าประทับใจเข้าไปใหญ่

ตัวเล็กๆกลัวว่าเพื่อนจะจับผิดได้เลยก้มหน้ากลับไปตามเดิม เขารู้สึกดีที่ได้นั่งข้างซีวอนเพราะมุมนั้นมันจะทำให้ได้มองแผ่นหลังกว้างๆนี่ได้ชัดเจน หนำซ้ำคยูฮยอนก็ยังหันมาหาเพื่อนๆและดงแฮบ่อย มันจึงเป็นผลพลอยได้ที่เขาจะได้เห็นหน้าคนๆนี้บ่อยขึ้น

ซองมิน วิชาเมื่อกี๊อาจารย์ให้ทำงานกลุ่มหกคน นายมาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกชั้นมั๊ย ดงแฮรีบถาม เพราะถ้านับไปแล้วก็ขาดอีกคน เพราะเขาโดนสี่หนุ่มบล็อกตัวจนหนีไปอยู่กลุ่มอื่นไม่ได้แล้ว

เอ๊ะ ไม่ใช่สี่ ..สามต่างหาก เพราะคิบอมไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรด้วย -*-

ในเมื่อมันเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้อยู่ใกล้ๆคนที่ปลื้ม มีหรือที่จะปฏิเสธ ก็ได้ ชั้นยังไม่ได้หากลุ่มเลยอ่ะดงแฮ อาจารย์ให้ไมอากับวินเซอร์รูฟคละกันใช่มั๊ย

อื้ม ห้ามให้ในกลุ่มมีแค่โรงเรียนเดียว

งั้นก็ได้ จะทำตอนไหนก็บอกแล้วกัน

เมื่อมีเสียงร้องบอกว่าอาจารย์ในวิชาต่อไปกำลังเดินมา บรรดานักเรียนก็รีบเข้าที่และดงแฮก็ยังหันมาส่งยิ้มให้กับเพื่อนสนิท เขาเรียนกับซองมินมาตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น ตอนแรกๆไม่ได้สนิทแต่ก็รู้จักกันผ่านทางเพื่อน เมื่อเข้าไฮสคูลแล้วฮีชอลบอกว่าซองมินเป็นลูกชายของเพื่อนคุณพ่อของเขาจึงทำให้ดงแฮเริ่มพูดคุยกับเพื่อนคนนี้มากขึ้น และก็กลายเป็นเพื่อนสนิทในที่สุด

การนั่งอยู่ตรงนั้นมันเป็นเหมือนศูนย์รวมความสนใจ คยูฮยอนมักจะหาเรื่องหันมายืมยางลบ ดินสอ ไม้บรรทัดอยู่เรื่อยๆเพื่อที่จะชวนคนสวยคุยเป็นระยะ ฮันกยองที่ได้นั่งมุมดีๆก็กันท่าเวลาที่เจ้าเพื่อนตัวดีหันมาเพราะเห็นอยู่ทุกครั้ง แต่ถึงเขาจะกัน คนอย่างคยูฮยอนก็มีหรือที่จะกลัว ยังทำตัวน่าหมั่นไส้ในสายตาฮันกยองอยู่เหมือนเก่า

ส่วนซีวอนก็ชอบสะกิดหลังแล้วยื่นขนมไปให้เวลาที่อาจารย์ให้หยุดพัก ดงแฮจึงมีทั้งขนม ลูกอม อะไรที่ไม่เข้าใจก็ได้คนๆนี้คอยอธิบายให้เสมอ คงจะมีแค่ฝั่งเดียวที่ไม่น่าจะเข้าไปสุงสิงด้วยคือโต๊ะทางขวามือซึ่งเหมือนจะมีอยู่หน้าเดียว

ตั้งแต่ต้นคาบยันท้ายคาบ ไม่เคยเห็นคิบอมทำหน้าอื่นนอกจากหน้านิ่งๆแล้วกอดอกฟังอาจารย์พูด เขาไม่มีปากกา ไม่มีสมุด มีแค่หนังสือที่เปิดกางในหน้านั้นๆ แต่สายตาก็ไม่ได้มองมันสักนิด ดงแฮมองอยู่หลายชั่วโมงจนนึกสงสัยว่าที่เขานิ่งเพราะไม่มีอะไรให้จดหรือยังไงแน่

อ่ะ มือน้อยๆยื่นดินสอจากกระเป๋าของตัวเองไปให้

แต่อีกคนกลับมองมาด้วยสายตาประหลาด อะไร

ปากกาไง

ให้ทำไม

ก็เห็นนายไม่มีปากกา ไม่จดอะไรบ้างหรือไง

คิบอมกลอกตากลับท่าทางไม่ได้ใส่ใจนัก ไม่จำเป็น

เอาไปเถอะน่า เผื่อจะใช้ ตัวเล็กยังตื้อทั้งๆที่กลัว

คนนิ่งเลยเอื้อมมือมาดึงไปแบบไม่เต็มใจนัก ซึ่งซีวอนมองแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า คิบอมเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรและดงแฮก็คงจะไม่รู้ นึกๆไปก็แอบอิจฉาที่คนสวยหันไปสนใจทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่ได้ใยดี แต่อีกใจก็สงสารดงแฮที่ต้องมารองรับอารมณ์ป่วงๆนั่น

ร่างบางเหลือบมองเป็นระยะ และก็พบว่าปากกาที่ให้ไปนั้นมันกลายเป็นอุปกรณ์สำหรับวาดรูปไปแล้ว -*-

 

ในช่วงเที่ยงคยูฮยอนหายไปและซองมินก็หายไปเช่นกัน ฮันกยองบอกว่าช่วงเที่ยงวันรายนั้นจะเข้าไปซ้อมดนตรีที่ห้องซ้อมใหญ่เพราะต้องฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอ ถึงคยูฮยอนจะชอบทำตัวเหมือนจะไร้สาระ แต่จริงๆแล้วเขาเก่งมากในเรื่องดนตรี ซึ่งก็เห็นกันไปแล้วว่ายามที่นิ้วพลิ้วไหวไปตามทำนองเพลงนั้นเขางดงามราวกับเทพบุตรสักเพียงใด

ซองมินซึ่งก็อยู่ชมรมดนตรีได้เดินไปด้อมๆมองๆเพราะไม่ค่อยคุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่ ปกติเขามักจะซ้อมในห้องซ้อมที่ไมอา แต่เพราะทางโรงเรียนประกาศว่าใครที่ห้องโฮมรูมอยู่ที่โรงเรียนใดให้เข้าชมรมของที่โรงเรียนนั้นจึงต้องฝ่าฟันและดั้นด้นหามันจนเจอ

แต่คนที่ไม่คิดว่าจะเจอกลับยืนสีไวโอลินอยู่ริมหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เป็นสุข แสงเรืองๆที่ลอดผ่านกระจกขุ่นๆและม่านสีแดงเลือดหมูส่องกระทบผิวหน้าและเส้นผมของชายหนุ่มร่างสูงนั่นและขับผิวผ่องให้ยิ่งงดงามหนักมากขึ้นไปอีก ดวงตาเรียวหลับพริ้มและโยกตัวไปตามจังหวะของการขยับมือ ท่าทางจะมีความสุขกับเสียงหวานๆนั่นเหลือเกิน

ตาใสๆจ้องมองแล้วอมยิ้มอย่างขวยเขิน จากนั้นจึงได้เดินหลบไปที่อีกฝั่งหนึ่งโดยที่คยูฮยอนไม่ได้รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขามาที่นี่ด้วย ซึ่งมันคงจะดีสำหรับคนที่ไม่ต้องการให้เขาเห็น แต่อยากจะลอบมองเงียบๆแบบนั้นอย่างซองมิน

ส่วนดงแฮก็นั่งอยู่กับฮันกยองและซีวอนได้เพียงครู่เดียว พ่อสารวัตรก็ได้รับแจ้งมาว่ามีเหตุวิวาทเกิดขึ้นที่หลังโรงเรียน และก็คงไม่ต้องบอกว่าฝีมือใครเพราะเจ้าตัวดีนั้นหายต๋อมไปตั้งแต่ทานข้าวเสร็จ

ซีวอนรั้งแขนเล็กเอาไว้และปล่อยให้ฮันกยองไปจัดการตามหน้าที่ แม้ดงแฮอยากจะตามไปด้วยแต่ก็ต้องยอมกลับมานั่งตามเดิม

ฮันกยองมันมีหน้าที่ของมันนะ อย่าไปเกะกะมันเลย เสียงนุ่มๆเอ่ยบอก

แบบนี้ประจำเลยเหรอ

อื้อ วันไหนไอ้เจอร์รี่มันหาย ทอมก็ต้องตามล่านั่นแหละ ..ปกติแล้วล่ะ

เจอร์รี่คือใคร

ดงแฮทำหน้าซื่อๆถาม คนฟังเลยหัวเราะใหญ่ คิบอมไง พวกชั้นเรียกมันกับฮันกยองว่า ทอมกับเจอร์รี่

น่ารักชะมัดเลย คนฟังยิ้มกว้างเมื่อได้ยิน เขาจินตนาการหนูตัวน้อยๆหน้าตาเป็นคิบอมแถมยังทำผมไถๆปาดๆด้วย ดูแล้วน่ารักพิลึก -*-

คิบอมมันไม่ยอมให้ทอมจับมันได้หรอก เดี๋ยวก็กลับมา หึ หึ

ยังไม่ทันจะขาดคำ เสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่งก็ดังขึ้น และไม่กี่วินาทีก็มาจอดเอี๊ยดที่ตรงหน้าม้านั่งที่เพื่อนนั่งอยู่ ดงแฮรีบมองไปที่หมวกและรถเพื่อมองหาตราแบบเดียวกับที่อยู่บนสร้อย ซึ่งมันก็มีอย่างที่ซีวอนบอกจริงๆ คิบอมกระโดดลงมาแล้วทิ้งตัวลงนั่งเหมือนไม่มีอะเกิดขึ้น ซึ่งมันก็คงจะเป็นภาพปกติแล้วสำหรับคนๆนี้

ไอ้ทอมเพิ่งออกไปได้สักพักนี่เอง เจอร์รี่หนีได้อีกตามเคยล่ะสิ ประธานรุ่นหัวเราะเบาๆ

รองประธานที่อยู่ในมาดนายแบบแฟชั่นวีคกระตุกยิ้มน้อยๆจากนั้นก็เอนตัวลงนอนราบอย่างใจเย็น

ชั้นไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ออกกำลังกายนิดเดียวเอง

ดงแฮปรายตามองเล็กน้อยแล้วก็หันกลับเพราะคิบอมทำท่าเหมือนว่าจะของีบสักพัก เขานั่งคุยกับซีวอนต่อไม่นานก็ลุกขึ้น

จะไปซื้อน้ำ จะเอาอะไรมั๊ย

ให้ไปเป็นเพื่อนมั๊ยดงแฮ สีหน้าแววตาดูเป็นห่วงเหลือเกิน

ไม่ต้องหรอก ใกล้ๆแค่นี้เอง ตัวเล็กยิ้มหวาน นายนั่งกับคิบอมไปเถอะ เดี๋ยวซื้อขนมมาฝากแล้วกัน

อร่อยๆนะ

อื้ม แก้มขาวแดงแปร็ดเพราะสายตาหวานเยิ้มทะลวงใจ

ดงแฮออกอาการเขินขึ้นมาเมื่อซีวอนส่งสายตาที่มีความหมายไปให้ เขาตั้งใจจะแสดงให้คนสวยรู้ว่าคิดเช่นไรก่อนที่จะโดนใครคนอื่นคาบไปกิน ร่างเล็กก้มหน้างุดๆเดินไปที่ซุ้มขายอาหารแต่เพราะรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเลยต้องรีบวิ่งไปที่ด้านหลังตึกเพื่อทำธุระส่วนตัว

อ๋า.. ไม่น่ากินน้ำเยอะเลย เสียงหวานๆร้องบ่นพลางปลดตะขอที่กางเกงไปด้วย

หลังจากที่เดินออกมากลับต้องพบกับกลุ่มเดิมๆที่เคยเจอ แจอุคกับลูกน้องไม่คิดจะทำอะไรเด็กวินเซอร์รูฟในถิ่นของพวกมันแต่ดงแฮเป็นกรณียกเว้นเพราะยังสวมชุดนักเรียนของไมอาอยู่ ตราบใดที่ยังไม่มีการยุบรวมจริงๆจรังๆ ต่างคนก็ยังต่างยูนิฟอร์มอยู่ดี และกว่าจะสวมชุดแบบเดียวกันมันก็คงต้องให้ผ่านพ้นช่วงทดลองนี้ไปก่อน

ร่างหนาตีหน้าเหี้ยมยืนจ้องคนสวยที่ยืนทำตาแป๋วๆน่ารักน่าเอ็นดู ถ้าเป็นเวลาอื่นมันคงจะนึกอยากกอดดงแฮแต่เวลานี้กลับอยากจะจับไปทรมานเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งเห็นสร้อยที่คอซึ่งเป็นตราของคิบอมยิ่งเลือดพล่านเข้าไปใหญ่ ใครๆก็รู้ว่ามันชอบร่างเล็กนี่ แต่ในเมื่อหนีไปแล้วมีตราของคนอื่นมาห้อยคอแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้มันหยามกันชัดๆ

มือหนากระชากแขนเล็กออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคือง แปรพรรคเหรอคนสวย

หน้าหวานๆเริ่มซีด แต่คำว่า คนสวย น่ะเขาไม่ชอบมันเลยจริงๆ อย่าเรียกผมแบบนั้นได้มั๊ย ผมไม่ใช่ผู้หญิง

เสียงทุ้มคำรามต่ำๆในลำคอ ชั้นจะเรียกอะไรมันก็เรื่องของชั้น แต่ตอนนี้ชั้นมีเรื่องที่ต้องเคลียร์ มาด้วยกันเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าริโวยวายให้คนมาช่วย

จะพาผมไปไหน

เดี๋ยวก็รู้!!”

 

คิบอมสะดุ้งตื่นหลังจากที่นอนไปได้ไม่กี่นาทีเพราะโทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมดันดังขึ้น เมื่อเห็นเบอร์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเหมือนจะงานเข้าอีกแน่ๆ

อะไรอีกวะ น้ำเสียงห้วนๆร้องถามปลายสาย เมื่อได้ยินคำที่อีกคนบอกมาก็เด้งตัวขึ้นนั่ง แต่เมื่อไม่เห็นดงแฮและมีแค่ซีวอนนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็ร้องอย่างหัวเสีย

บ้าเอ๊ย!!”

นายแบบหนุ่มในชุดนักเรียนแบบแปลกๆรีบกระโดดลุกขึ้นไปคว้ารถคันเก่งมาสตาร์ท เขาไม่ได้พูดอะไรกับเพื่อนที่นั่งมองแบบงงๆสักคำ และยังไม่ทันที่สมองของซีวอนจะประมวลคำถามออกก็ขับออกไปแล้ว และก็ดันสวนกับฮันกยองที่เพิ่งจะกลับมาพอดี

สารวัตรนักเรียนคนดีรีบกดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิท เมื่อซีวอนรับสายก็ได้แค่สภาพงงๆไม่ต่างกัน

อยู่ๆมันก็ออกไป เหมือนในแก๊งมันจะมีเรื่อง ท่านประธานรูปงามเอ่ยบอก

แล้วดงแฮล่ะ อยู่นั่นมั๊ย

ออกไปที่ซุ้มน้ำน่ะ ไปได้ห้านาทีแล้วมั๊ง

เออ เดี๋ยวไปหา

 

รถสองล้อคันหรูแล่นฉิวไปที่หลังโรงเรียนไมอาท่ามกลางความแตกตื่น แม้แต่ยามยังต้องวิ่งตามแต่ก็ไม่ทันเพราะความเร็วมันต่างกันเหลือเกิน ร่างเล็กไม่ได้โดนซ้อมแต่ไอ้แจอุคกำลังข่มขู่และพยายามที่จะปลุกปล้ำเพื่อจัดการให้หายแค้นที่หักหน้าไปเป็นดอกไม้ในดงของ 4E

มันไม่ได้เกลียด 4E แต่มันเกลียด คิมคิบอม ผู้ที่เป็นคนให้ตรานั่นมา!!

ปล่อยชั้นนะ พี่จะทำบ้าอะไรเนี่ย ร่างบอบบางพยายามดิ้น ทั้งตบ ทั้งเตะ หนำซ้ำยังถีบ แต่ก็ยังมีอีกหลายมือช่วยกันจับเอาไว้

ปากดีนักนะ เป็นเมียกูเมื่อไหร่ล่ะอย่ามาวิ่งตามแล้วกัน มันแสยะยิ้มน่ารังเกียจ

ผมเป็นผู้ชายนะ ดงแฮร้องลั่น

ผู้ชายแล้วกูเอาทำเมียไม่ได้หรือไง แจอุคตวาดซ้ำ กูจีบดีๆล่ะไม่แล ไปวิ่งตามไอ้พวกนรกนั่น คราวนี้กูไม่สนแล้วล่ะ จับปล้ำแล้วถ่ายคลิปส่งให้พวกแม่งดูซะเลย ว่าไอ้คนที่พวกมันตามจีบน่ะเป็นเมียคนอื่นไปแล้ว

เสียงหัวเราะดังลั่นสร้างความหวาดกลัวให้เป็นอย่างมาก ใครๆก็รู้ว่าแจอุคเข้าไมอาได้เพราะอิทธิพลของครอบครัว เขาอยู่ห้องท้ายสุดและการเรียนก็ใช่ว่าจะหรูหรา มันเป็นคนฉลาดแต่ทำตัวเยี่ยงกับมนุษย์ชั้นต่ำ วันๆไม่เข้าเรียนและหาเรื่องชาวบ้าน ต่อให้ฉลาดให้ตายชีวิตมันก็คงจะไม่เจริญไปกว่านี้

เครื่องแบบที่สะอาดสะอ้านถูกกระชากออกด้วยมือหนาๆ สองแขนของดงแฮถูกล็อกเอาไว้และให้ลูกพี่เป็นคนเชยชมดอกไม้สวยๆนี้ให้สมใจอยาก มันจ้องดงแฮมาเป็นปี ตามจีบก็แล้ว ตื้อก็แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้มาครอบครอบ แล้วคิบอมมันเป็นใคร มาทีหลังตั้งเท่าไหร่ จู่ๆกลับเอาสร้อยมาแขวนแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้

วันนี้ล่ะจะได้รู้กันว่าใครจะได้คนสวยนี้ไปกันแน่

กระดุมเสื้อเชิ้ตบนร่างกระเด็นหลุดตามแรงกระชาก ร่างเล็กหวีดลั่นแต่ก็โดนลูกน้องของมันปิดปากเอาไว้ ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นช่างน่าสัมผัสแต่เอาไว้ก่อนเพราะอยากจะเปิดดูทั่วทั้งร่างแล้วค่อยจัดการมันเสียทีเดียว

มือเล็กขาเรียวพยายามขัดขืนแต่ก็ทำได้เพียงดิ้นไปดิ้นมา เขาทั้งกลัวทั้งตกใจแต่สิ่งที่ทำได้คือปกป้องร่างกายให้ถึงที่สุด แรงที่น้อยนิดเมื่อเทียบกับพวกนักเลงห้องท้ายที่ตีกันได้ทุกวี่ทุกวันพยายามใช้ในทุกท่างแต่ก็ไม่สามารถทำให้พวกมันสะเทือนได้ สายตาหื่นกระหายจากพวกมันกำลังทำให้ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เขานึกรังเกียจพวกมัน นึกอยากจะกรีดร้องให้ลั่นแต่ตอนนี้กลับโดนล็อกมือล็อกเท้า หนำซ้ำปากยังโดนปิดเอาไว้อีก

อื้อ..อ๊ายยยย เสียงคำรามจากคอระหงดังขึ้นเมื่อโดนแบะคอเสื้อออก

อกขาวๆปรากฏสู่สายตาของชายฉกรรจ์นับสิบราย บางคนขนาดไม่ฝักใฝ่ในเพศเดียวกันยังอดในสั่นไม่ได้เพราะร่างกายของดงแฮมันน่าสัมผัสเหลือเกิน อกอิ่มที่แต่งแต้มด้วยจุดสีชมพูหวานๆนั้นแสนสวย บางคนยังหลุดปากออกมาในคำที่ไม่ค่อยจะสละสลวยนัก สายตาหื่นๆเริ่มมองมาเหมือนอยากจะครอบครองเสียเอง

สวยขนาดนี้ล่ะกูจะฟัดให้หนำใจเลย

สายตาที่แสนน่ารังเกียจจ้องมองมาและมันก็ทำให้ท้องไส้ของร่างเล็กปั่นป่วน อยากจะถีบยอดหน้าให้รู้แล้วรู้รอดแต่ติดที่โดนขึงพืดอยู่บนโต๊ะปิงปองเก่าๆที่โสโครกนี่

แม่ง แฟนกูเป็นผู้หญิงแท้ๆยังอกไม่สวยเท่านี้เลย เสียงหนึ่งดังแว่วมา

อีกคนเลยเอ่ยบ้าง ถ้าไม่ติดว่าของลูกพี่นะ รับรองไม่รอดมือกูแน่ ผู้ชายอะไร สวยชิบหาย

ถ้าได้คนนี้แล้วโดนหาว่าเกย์กูก็ยอมวะ

แจอุคยิ้มกริ่มที่ใครๆก็พากันอิจฉาตน ร่างตรงหน้าที่งดงามกำลังจะตกเป็นเครื่องบำบัดความรักและความใคร่ที่อัดแน่นอยู่ในร่าง มันเอื้อมมือไปกระตุกที่เข็มขัดบนเอวเล็กตั้งใจจะถอดออกแต่เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันขวับไปมองเป็นตาเดียว

แม่งเอ๊ย ผีตัวไหนมันคาบข่าวไปบอกอีกวะ เสียงร้องดังลั่น

ดงแฮจำได้ว่าเป็นเสียงรถของคิบอมก็น้ำตาไหลรีบดิ้นรนให้พ้นจากมือที่แสนสกปรกนั่น แก้มขาวๆอาบไปด้วยคราบน้ำตา เขาทั้งกลัวทั้งรังเกียจ ไม่อยากให้พวกมันมาสัมผัสร่างกายเลยจริงๆ

เสียงเบรกเอี๊ยดดังขั้นพร้อมกับสายตาขวางๆที่จ้องมอง คิบอมคว้าเอาไม้เบสบอลลงจากรถแล้วตรงเข้ามาหาพวกเดนตายที่ทำตัวไม่น่าอยู่ในโรงเรียนที่ชื่อเสียงดีแบบนี้ เสียงตุ๊บตั๊บดังขึ้นพร้อมกับแรงหวดจากแขนแกร่ง บางคนที่นึกกลัวได้รีบวิ่งหนีไปแล้ว เขาจัดการไม่นานก็มีคนตามมาสมทบ

จัดการไอ้พวกนี้ที เดี๋ยวไอ้แจอุคชั้นล่อมันเอง ตาขวางๆจ้องมองหน้าที่ดูเหมือนพวกโจรห้าร้อยนั่นแล้วปรี่เข้าไปหา ดงแฮกอดตัวเองและนั่งสั่นเป็นลูกนก ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่เสียงคนชกต่อยกันเต็มไปหมด

มึงบังอาจมายามกูนะไอ้เปรต หมัดแรกเสยเข้าไปเต็มแก้ม มึงกะจะทำอะไรคนของกู ไอ้ความคิดชั่วๆแบบนี้มึงขุดมาจากขุมไหนอีกล่ะ

สักวันมันต้องเป็นเมียกู มันหมายถึงดงแฮ สายตาขวางๆจ้องกลับพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

งั้นมึงก็ต้องผ่านกูก่อนแล้วกัน

หมัดแลกหมัดแต่เหมือนคิบอมจะไวกว่าจึงหลบหลีกได้เสมอในขณะที่ลูกชายของยากูฆ่ากลับโดนถีบโดนต่อยไปหลายต่อหลายหมัดจนสะบักสะบอม มือหนาซัดกำปั้นลงไปอีกรอบเมื่อมันร่วงลงไปกองกับพื้นแล้วจิกผมขึ้นมารับฟังต่อ

อยากนักก็ไปเข้าซ่อง ถ้ามึงยังอยากมีไว้ให้ใช้ก็อย่าเสือกมายุ่งกับคนของกูอีก เสียงตวาดลั่นดังไปทั่วบริเวณก่อนที่จะเตะซ้ำเข้าที่เป้ากางเกงจนคนเจ็บหน้าเขียว

สั่งสอนมันบ้างว่าอย่าริคิดจะมาใช้กับคนของคนอื่น ไม่งั้นมันจะหลุดออกจากตัวมึง ว่าแล้วก็ถีบซ้ำที่ยอดอกแล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยที่คางอีกรอบ พ่อกูทำให้พ่อมึงกลายเป็นนักเลงธรรมดาที่ไม่ใช่ยากูซ่าได้นะ มึงอยากจะลองใช่มั๊ยไอ้สวะ

สายตาที่เหี้ยมเกรียมจ้องจนมันแทบจะกราบกราน เลือดที่กบปากนั้นคาวและน่าสงสารเสียจนดงแฮต้องเมินหนี คิบอมส่งให้ลูกน้องลากมันไปเก็บที่อื่นส่วนตัวเองก็รีบเดินไปดูคนตัวเล็กที่นั่งตาแดงกอดร่างของตนอยู่บนโต๊ะปิงปองเก่าๆที่ถูกเอามาทิ้งเอาไว้

ดวงตาดวงตวัดจ้องอย่างรวดเร็ว ยังไม่มีรอยจูบ ไม่มีร่องรอยแห่งการสัมผัส ริมฝีปากยังปกติ แสดงว่ายังไม่มีใครล่วงล้ำกร้ำกรายอะไรทั้งนั้น เห็นแค่นี้ก็ถอนหายใจอย่างหายห่วง

ค..คิบอม ดงแฮปล่อยโฮด้วยความหวาดกลัว เขากลัวสายตาเมื่อครู่ กลัวการกระทำ กลัวความโหดร้ายของคนตรงหน้าในเมื่อครู่ก็จริง แต่เวลานี้กลับเป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียว

ร่างบางโผเข้ากอดด้วยสภาพที่ตัวสั่นเทา เสียงสะอื้นเบาๆดึงมือหนาให้ยกขึ้นไปลูบที่ผมนุ่มแทนคำพูดปลอบใจ คิบอมพูดไม่เก่งและไม่ชอบพูด เขารู้ตัวดี จึงไม่คิดที่จะใช้มันสื่อสารยามนี้ เพราะถ้าเปล่งเสียงออกไปมันคงจะไม่พ้นการก่อกวนหรือตัดทอนกำลังใจอีก

ไปเถอะ

เสียงหนาเอ่ยเบาๆพลางแกะมือนิ่มๆที่รัดร่างของตนออก เขาถอดเสื้อสูทสีแดงอิฐของวินเซอร์รูฟโยนไปให้ห่มแม้ว่าบนร่างของดงแฮจะมีเสื้อสีกรมท่าของไมอาอยู่บนตัวแต่มันก็ขาดวิ่นเพราะโดนฉีกโดนกระชาก ร่างบางกอดตัวเองแน่น ไม่อยากจะคิดว่าถ้าคิบอมมาช้ากว่านั้นสักสองนาทีจะเป็นเช่นไร

อาจโดนมันจูบ อาจโดนมันล่วงเกิน หรือสูญเสียความบริสุทธิ์ของร่างกายไปแล้ว

สภาพที่เหมือนจะเสียขวัญขั้นรุนแรงทำให้คิบอมตัดสินใจอุ้มร่างเล็กนั่นไปที่รถเอง เขาไม่คิดจะเอ่ยอะไรเพราะดงแฮคงไม่อยากจะฟัง ทันทีที่ออกรถแขนเล็กก็กอดเอวแล้วซุกหน้าชื้นๆลงที่หลัง และมันก็เป็นอีกวันที่ต้องพากลับไปที่บ้านอีก

สงสัยชั้นต้องซื้อเสื้อผ้าไซส์นายติดห้องไว้สักโหล เสียงห้วนๆเอ่ยขึ้นเมื่อจอดรถที่หน้าคฤหาสน์แล้ว

เสียงแจ๋นๆดังขึ้นอีกจนได้ และหล่อนก็เป็นคนๆเดียวกับที่ดงแฮเคยเจอเมื่อวันก่อน

ยังไม่เลิกเรียนนี่คะคุณชาย ทำไมหิ้วใครกลับมาอีกล่ะ

ถ้าเป็นวันปกติอาจจะคิดหาถ้อยคำร้ายๆมาต่อล้อต่อเถียง แต่วันนี้คิบอมไม่ได้อารมณ์ดีแบบนั้น ชายหนุ่มส่งตาขวางๆไปกำนัลให้ ตามกับโบนัสชิ้นใหญ่ที่ซัดเข้าไปเป็นของแถม

อย่าเสือก

ร่างหนาแบกคนตัวเล็กขึ้นหลังโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องที่โหยหวนของมนุษย์บางตนเลยสักนิด แต่พอรำคาญมากๆก็หันไปด่าซ้ำมันอีกรอบ

ร้องอยู่ได้ พ่อชั้นไม่อยู่สามวันนี่คันขนาดนั้นเลยเหรอ

อ..อ๊าย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

หล่อนร้องเป็นแมวโดนเชือดอีกรอบ ซึ่งดงแฮก็ได้แต่ซุกหน้าลงที่ไหล่หนาจึงไม่ได้คิดจะหันไปมอง เขารู้แค่คิบอมปากร้าย น่ากลัว แต่ก็ใจดี นี่ถ้าเป็นคนที่โดนเกลียดก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะจัดการตนด้วยวิธีไหน

เหมือนบรรดาเด็กรับใช้จะรู้ว่าควรจะต้องทำอะไรบ้างเพราะดงแฮก็เคยมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน แถมวันนี้ยังมาในสภาพที่อาจจะมอมแมมน้อยกว่าแต่ก็ใช่ว่าจะดูดี คุณชายพาคนๆนี้กลับมาทีไรนี่คงเพราะได้มีเรื่องตลอด

รู้ได้ไง ตากลมโตหันไปมองแล้วร้องด้วยเสียงหวานๆ ที่ยังสั่นเครือ

เก่ง

คิบอม ..ตอบดีๆสิ ชั้นอยากรู้

อย่าเซ้าซี้ได้มั๊ย

เสียงห้วนๆกลับมาแล้วแสดงว่าอารมณ์เขาเป็นปกติ ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงโดยไม่คิดจะสนใจคนที่โดนหิ้วมาด้วย ดงแฮไม่รู้จะทำอะไรเลยได้แต่ยืนกอดเสื้อของร่างสูงผมปาดนั่นแล้วมองซ้ายมองขวาเพราะเด็กรับใช้กำลังเตรียมน้ำให้อยู่ จะนั่งก็ไม่รู้จะนั่งตรงไหน เลยต้องยืนมันต่อไปแบบเงียบๆ

สักครู่กว่าที่คิบอมจะหันกลับมามอง พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังยืนทำตาแป๋วๆหน้าซีดๆก็ถอนหายใจซ้ำ

จะยืนเป็นเทพีเสรีภาพเหรอ

ก็..ก็ชั้นไม่รู้จะนั่งตรงไหน ดูทำหน้าทำตาเข้า ..น่ารักซะเหลือเกิน

นั่งบนเตียงนี่ก็ได้ โซฟาก็มี เลือกเอาสักที่เถอะ

เสียงร้ายๆทำให้สะดุ้งแต่ไม่ได้กลัวเหมือนแต่ก่อน ดงแฮหันมองรอบๆตัวอีกครั้งก่อนตัดสินใจนั่งที่ขอบเตียงเพราะมันใกล้ตัวที่สุด  ซึ่งเมื่อเด็กรับใช้เตรียมน้ำเสร็จแล้วหล่อนก็เอ่ยบอกแล้วออกจากห้องไป ดังนั้นในห้องกว้างๆจึงเหลือแค่มนุษย์ใบ้ปากเสียกับคนสวยผู้โชคร้ายนั่งอยู่

มันทำอะไรไปหรือยัง เสียงห้วนๆร้องมา

ตัวเล็กส่ายหน้าหวานๆของตนรัวอย่างรวดเร็ว ยัง.. กำลังจะทำแต่ยังไม่ทำ

ดีแล้ว

ข..ขอบใจนะ

มันฉีกเสื้อเหรอ

อ..อื้ม กระดุมหลุดหมดเลย ตอบไปก็ก้มหน้าไป ยังกลัวไม่หายกับสภาพเหตุการณ์นั้น เขาเพิ่งรู้ว่าเวลาคนโดนข่มขืนมันน่ากลัวและน่ารังเกียจสักแค่ไหน

จู่ๆเจ้าของห้องก็กระโดดขึ้นจากเตียงแล้วอ้อมมาดึงแขนเรียวให้ลุกขึ้น เขาจัดการถอดเสื้อผ้าบนร่างบอบบางให้แต่แปลกที่คนสวยไม่ขัดขืนและยืนนิ่งๆ

ไม่กลัวเหรอ

ไม่ ไม่กลัวคิบอมหรอก

ทำไม

ไม่รู้สิ

ถ้าจัดถอดทั้งตัวจะกลัวมั๊ย หน้านิ่งๆถามมาแบบนิ่งๆ และจ้องมองด้วยสายตานิ่งๆ

คนถูกถามจ้องหน้าคู่สนทนาแล้วเงียบไปสักครู่ก่อนจะส่ายหน้า ไม่กลัว คิบอมไม่ได้จะทำอะไรนี่นา

อายป่ะ

หือ.. อายอะไร

ถ้าชั้นจับนายแก้ผ้าจะอายมั๊ย คำถามห้วนๆที่ดูดิบและห่ามยังซัดไปเช่นเก่า

อายสิ ชั้นเคยแต่ใส่ชุดว่ายน้ำนะ ไม่เคยแก้ทั้งตัวให้ใครเห็น แก้มสีชมพูระเรื่อเริ่มแดงหนักขึ้นไปอีก ดงแฮไม่กล้าที่จะสบตาของร่างหนาจึงต้องมองเลยไปที่อื่น

เสื้อผ้าบนร่างยังถูกถอดด้วยสองมือของเจ้าของห้อง แม้แต่ชิ้นสุดท้ายอย่างชุดชั้นในยังไม่วายต้องหลุดตามไปด้วย และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นนอกจากตัวเองมองเห็นทั่วทั้งร่าง สายตาคนมองจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้า เขารู้ว่าดงแฮยอมเพราะเห็นว่าเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่แก้มแดงปลั่งนั่นมันบอกว่ากำลังเขินหนัก

อกอิ่มแต่งแต้มด้วยสีชมพูนั้นดูนุ่มมือและน่าทะนุถนอม เอวบางคอดสะโพกกลมกลึง เขาเรียว แขนเรียวผิวขาวบอบบางราวกับผิวเด็ก ข้อศอกหัวเข่าก็ไม่ได้ด้านหนำซ้ำยังสีชมพูสวย ติดแค่ด้านหน้ามันยืนยันได้ว่าเป็นผู้ชายก็แค่นั้น ไม่เช่นนั้นคงได้คิดว่าเป็นนางฟ้านางสวรรค์ร่วงลงมาแน่

คนมองเริ่มปั่นป่วนในท้อง เขาเคยเห็นเพื่อนๆทุกคนไม่ใส่เสื้อผ้ามาแล้วเพราะเวลาไปแช่น้ำพุร้อนก็ต้องถอดจนหมด แต่ดงแฮเป็นคนแรกจริงๆที่เห็นร่างกายยามนี้แล้วหายใจติดขัด

มันอาจเพราะรูปร่างเขาเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ...ก็หน้าสวยซะขนาดนั้น -*-

คุณชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาส่งให้แล้วเมินไปมองทางอื่น อาบน้ำซะ วันนี้คงไม่ต้องไปนั่งเป็นเพื่อนนะ เพราะนายไม่ได้เจ็บอะไร

อื้ม

จะหน้าแดงทำไม

ก็ชั้นอาย

ก็มีเหมือนกัน

ทั้งๆที่เขิน ทั้งๆที่อาย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อ ที่แท้ก็จงใจถอดเพื่อลบรอยที่สายตาชั่วๆของมยองแจอุคและคนอื่นๆที่โลมเลียให้หมดสิ้น เขาไม่ได้คิดจะแกล้งแต่คงอยากจะให้จดจำใหม่ว่าคนแรกที่ได้เห็นทั้งตัวคือ คิมคิบอม

ซึ่งก็ได้ผล เพราะเมื่อครู่ดงแฮดังรู้สึกแย่กับสายตาหื่นๆนับสิบคู่ที่จ้องมองเรือนร่างของตนอย่างหื่นกระหาย เขาลืมไปด้วยซ้ำว่าคนที่เห็นร่างกายคนแรกคือคิบอมเพราะความรู้สึกแย่ๆในเวลานั้นมันเด่นชัดและฝังลึกในใจเสียจนยากที่จะลบลืม แต่เวลานี้คิบอมสร้างความทรงจำให้ใหม่

ว่าเขาคือผู้ชายคนแรกที่ได้เพ่งพิศทั่วทั้งเรือนร่างอย่างเต็มตา และเขาก็ไม่ได้มองมาด้วยสายตาหยาบโลนแบบไอ้พวกเหลือขอนั่นด้วย

 

สายตานิ่งสงบเหลือบมองตามร่างบางๆที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาแค่หยิบหนังสือมาบังหน้าทำท่าว่ากำลังอ่าน บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร เพราะมันไม่ได้ตื่นเต้นแต่ก็ใช่ว่าจะนิ่งอย่างที่แสดงออก ซึ่งความรู้สึกนี้มันก็น่ารำคาญเสียจนต้องข่มมันลงและหลับตานอนรอ

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาอีกครั้งพร้อมกับขาเรียวๆที่ก้าวออกมา วันนี้ไม่มีโทรศัพท์มากวนใจเพราะปิดเครื่องไปตั้งแต่ตอนที่รับสายครั้งล่าสุด ส่วนของดงแฮน่ะอยู่ที่โต๊ะและซีวอนคงจะเก็บไปแล้ว ตอนนี้จึงมีแค่ความเงียบสงบภายในห้องนอนกว้างๆ

ชั้นให้คนไปซื้อเสื้อผ้ามาให้อยู่ คงสักโหลนึงเผื่อชุดนายขาดอีก

ได้ยินแล้วก็ถอนหายใจดังเฮือก ชีวิตสุดแสนจะซวย ตั้งแต่ไมอายุบเข้ากับวินเซอร์รูฟก็ชุดพังไปแล้วถึงสองชุด ทังเจ็บตัว ขวัญเสีย ชีวิตไม่ได้มีเรื่องดีเข้ามาเลย

นี่

ตัวเล็กสะดุ้งโหยงเพราะเสียงดังๆที่ร้องขึ้น อ..อะไร

อยู่บ้านกับใคร

ค..คนเดียว คนตอบทำท่าเหมือนกล้าๆกลัวๆ

มีห้องว่างมั๊ย

มี ทำไม

คืนนี้จะไปนอนด้วย

หา!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

อ่ะ คึ คึ คึ

 

 

 

 

ใครรักคิ .. ยกมือขึ้น...

 

ตอนหน้า หยูมิ้น 555+

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67014 DreamPatty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:12
    นั่นแน่....คิดจะทำอะไรอ่ะคิบอม
    #67,014
    0
  2. #66962 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 00:00
    บอมๆๆๆ เห็นทั้งตัว *0*

    โหยย วินๆๆๆๆๆๆ 
    #66,962
    0
  3. #66897 Tsuzuku 10 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 16:29
    ทำไมกี้ทำกับมินอย่างนี้อ่าาาาา.................
    #66,897
    0
  4. #66781 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 02:32
    บอมมาวินตลอดเลยค่ะ งานนี้เห็นทั้งตัวด้วยย อ๊ากกอยากเห็นบ้าง
    #66,781
    0
  5. #66613 leeiy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 19:03
    อ็ายยยย  ><  อ่านไปเขิลไปอ๊ะ
    #66,613
    0
  6. #66267 KIHAE*129 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 04:09
    บอมแซงทุกทางจริงๆ

    คิคิ
    #66,267
    0
  7. #66205 mirchullove (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:16
    นอนด้วยกันเลยเถอะ
    #66,205
    0
  8. #66151 Zelon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:07
    วอนเอ๊ยยยย กี้เอ๊ยยยย ไม่ทันแล้วเฮ้ยยยย พ่อม้ามืดคาบไปกิน(ยัง!!)แล้วจ้า~~



    เฮ้อ~ สองคนนี้ก้าวหน้าไปไกลมากกก ไม่หวาน ไม่เขิน แต่ลึกซึ้ง ;)



    ถามจิงบอม..แกชอบหมวยยังเนี่ย = ="
    #66,151
    0
  9. #66128 Sarang SUJU (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:23

    กรี๊ดดดดด นอนด้วยกันไปเลย

    #66,128
    0
  10. #66104 sungmin sj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:36
    เขินมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #66,104
    0
  11. #66091 kung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 01:22
    คืนนี้จะไปนอนด้วย



    ไม่ต้องนอนห้องอื่นหรอก นอนห้องเดียวกันนั่นแหละ
    #66,091
    0
  12. #66004 chin-cha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 12:45
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก  ตอนนี้เขินมาก

    ขอตัวไปสอบก่อนเดี๋ยวตอนเย็นมาอ่านต่อ  

    เป็นอะไรที่น่ารักมาก  สอบแต่นั่งอ่านฟิค ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #66,004
    0
  13. #65693 Witim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 02:05
    การกระทำของบอมเรียกว่าหน้าด้านปะ
    #65,693
    0
  14. #65653 MTieluk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 16:23
    โอ้ จะไปนอนด้วย(ทำสายตาหื่น)
    #65,653
    0
  15. #65644 famously_DRH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 13:43
     กรี๊ด ! รักบอมสวดๆ ถ้าบอมจะน่ารักขนาด ><
    #65,644
    0
  16. #65550 A-lma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 00:11
     สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า.....เขิน
    บอมเเกเท่มากมาย  จะไปนอนด้วยหรอ O.o
    #65,550
    0
  17. #65463 Xiahnow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 00:37
    อีกหน่อย...ไม่ขอไปอยู่ทั้งกลุ่มเลยหรอ - -*
    #65,463
    0
  18. #65356 PARISO'KH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 23:52
    มันเป็นอะไรที่เล็กๆแต่มันทำให้อมยิ้มมมม อ๋าย ละลาย +______+
    #65,356
    0
  19. #65152 satohara (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:33
    บอมนิ่งจริงๆนะเนี่ย
    บอมทำเรากรี๊ดแตกอีกแล้วอ่ะ
    อ๊ายยยยยยยยยย
    คืนนี้จะไปนอนด้วย
    แอร๊ยยยยย
    เขินแทนเฮ -////-
    ชอบบอมแบบนี้จริงๆน่ะเนี่ย
    นิ่งไม่หลุดจริงๆ ฮิฮิ
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #65,152
    0
  20. #65132 NANA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 19:49
    บอมเห็นนิ่งๆ แต่ปากร้ายนะเนี่ย

    ด่าผู้หญิงซะร้องกรี๊ดไปเลย



    อร๊ายยยยยยยย ด๊องกล้านะ
    #65,132
    0
  21. #64761 IDidnt'Only (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 16:43
    บอมนิ่งได้โล่อีกแหละ
    เห็นหมดแล้วอ่ะ  ฮ่าๆ
    #64,761
    0
  22. #64534 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2554 / 23:09
    รู้สึกบอมเวอร์ชั่นนี่อ่า นิ่งดีแต่แอบหื่นๆ คึึคึคึ
    #64,534
    0
  23. #64309 love_kihae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 18:08
    เย้! มานอนกับเค้านี่ ><
    #64,309
    0
  24. #63841 PARISO'KH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 18:55
    ถ้าคิบอมตัวจริงเป็นอย่างในฟิคเรายอม! คินิ่งมาก แต่ทำเราใจสั่น +__+
    #63,841
    0
  25. #63819 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 11:24
     นอนด้วย อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #63,819
    0