[Yaoi, Boy's Love] Click Click by PaPure

ตอนที่ 4 : Click Click by PaPure Part 004

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.พ. 59

O W E N TM.

Novel :: Click2

Cast   :: [วทัญญู วิวัฒนา] [ระพี เจนอักษร]

Part   :: 004

By    :: archi_10_001 ((PaPure))

Twitter   :: @twinsbams


 

#พี่ล่ำกับน้องสก้อยซ์

 

 

 

ไม่เอา! พีไม่รับงานแบบนี้อีกแล้ว! แค่เดินแบบครั้งนั้นครั้งเดียวก็พอแล้ว!!.

เสียงเล็กๆ ของระพีโวยวายลั่นห้องทำงานของราชันย์

ดวงตาคู่เรียวจ้องไปที่พ่อของตนอย่างวิงวอน เขาไม่ต้องการไปยืนตรงนั้นอีกแล้ว ไม่มีใครจริงใจ มีแต่คนที่คิดจะแกล้ง จะทำร้าย แล้วยังต้องเป็นผู้หญิง ยังไงเขาก็ไม่มีทางทำอย่างนั้นอีกแน่

 

แต่พี งานครั้งนี้เป็นงานใหญ่นะ ถ้ารับงานชิ้นนี้ล่ะก็ อาญูจะสบายไปอีกนานเลยน้า

วิทยาพยายามหวานล้อมระพี เขามั่นใจว่าระพีสามารถขึ้นไปยืนเป็น top model ได้อย่างสบายๆ    แล้วเขาก็จะได้ไม่ต้องไปง้อพวกเด็กในสังกัดที่ดังแล้วกะชิ่งอย่างแม่มิเชลอะไรนั่นอีก

 

กะ ก็พีไม่อยากแต่งหญิง ใส่กระโปรงอย่างนั้น ลำบากจะตายไป

ระพีเริ่มอ่อนลง ทั้งที่ตอนแรกไม่ยอมท่าเดียวแท้ๆ แต่พอได้ยินชื่อวทัญญูเท่านั้น ก็ลังเลขึ้นมาจนวิทยาลอบยิ้ม แผนของตนได้ผลกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก

 

ลูกชายตัวแสบหลงรักน้องชายปากร้ายของเขาเสียแล้ว

 

อาไม่ได้บอกให้เราแต่งหญิงซักหน่อย ครั้งนี้เป็นพรีเซนเตอร์น้ำหอมชายต่างหาก!

งั้นก็เป็นอันว่าตกลง พรุ่งนี้อาจะไปรับที่บ้านตอน 9 โมงเช้า ชุดที่จะใส่ เตรียมไว้ให้ในห้องเรียบร้อย เย็นนี้ลองดูก่อนก็ดี แต่ไม่น่าจะมีปัญหา อาวิทย์ซะอย่าง อาญูต้องดีใจกับงานครั้งนี้แน่ (หัวเราะ)

วิทยาหัวเราะร่วน ดีใจที่เกลี่ยกล่อมระพีสำเร็จสมใจ

 

เอ่อ แต่ว่า

ระพีทำท่าจะค้าน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อวิทยาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ

จริงสิ เกือบลืม พรุ่งนี้พีต้องทำงานร่วมกับนายแบบอีกคน ท่าทางจะเป็นนายแบบอิมพอร์ต อย่าไปแผลงอิทธิฤทธิ์ใส่เขาเชียวล่ะ

วิทยาหันมากำชับกับนายแบบหน้าใหม่อย่างหนักแน่น ฤทธิ์ลูกชายเขาน้อยซะที่ไหนกัน

 

 

คุณแพ้นะครับราชันย์ อาหารมื้อนี้ ให้คุณเป็นเจ้ามือ

ร่างโปร่งหันไปย้ำเรื่องผลการพนันเมื่อเช้า ระหว่างตนกับคนรักที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ต้น

หึๆ ถึงคุณแพ้ ผมก็ต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงปลอบใจอยู่ดีนั่นแหละ ว่าแต่เที่ยงนี้จะทานอะไรดีระพี?     ไปฉลองความสำเร็จของอาวิทย์เขาหน่อยสิ อุตส่าห์พยายามหว่านล้อมแกเป็นนานสองนาน

ราชันย์หัวเราะในลำคอกับท่าทางของคนรัก ไม่รู้คิดยังไงของเขาถึงอยากได้เจ้าเด็กแสบนี่ไปเป็นนายแบบครั้งนี้เสียเหลือเกิน จับปูใส่กระด้งยังง่ายกว่าเสียอีก

อ๋อ เพราะอย่างนี้นี่เอง ถึงได้อยากให้ผมไปเป็นนายแบบให้นัก อาวิทย์ใจร้ายชะมัด

ระพีบ่นอุบอิบอย่างขัดใจ เสียท่าคุณอาหวานใจคุณป๋าคนนี้อีกแล้วสิเนี่ย

ไม่ใช่อย่างนั้นนะ อามองเห็นความสามารถของพีต่างหาก แต่คุณป๋าของพีไม่ยอมเชื่ออาเลย คุณป๋าของพีนั่นแหละ ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

วิทยาไม่ยอมโดนงอนคนเดียวอยู่แล้ว กลับโยนความผิดทั้งหมดไปให้ราชันย์ซึ่งๆ หน้า

 

คุณป๋าผิดอีกแล้วสิเนี่ย?

ราชันย์โอดปนนึกขำ ท่าทางของลูกชายและคนรักหน้าหวานของตนเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนเลยทีเดียว

 

ใช่!”

โดยไม่ต้องย้ำหลายครั้ง สองเสียงประสานกันได้ลงตัวเสียจนราชันย์หลุดขำออกมาจริงๆ พร้อมทั้ง  ยอมจำนนรับความผิดที่ถูกกล่าวหาทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว ก่อนจะพาครอบครัวแสนรักออกไปทานอาหาร   มื้อกลางวันเป็นการไถ่โทษที่ได้กระทำลงไปในวันนี้

 

....

 

ญูขา ทำไมเรื่องพรีเซนเตอร์น้ำหอมคราวนี้ มิเชลไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะคะ?

หญิงสาวเดินเข้าสวมกอดชายหนุ่มจากด้านหลังพลางกระซิบถามแฟนหนุ่มเสียงพร่า หลังจากเพิ่ง    ตื่นนอนและพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงนุ่มนิ่มนั้นได้ หล่อนสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำบางเบาเท่านั้น

ชายหนุ่มซึ่งกำลังแต่งตัวอยู่นั้นปรายตามองหญิงสาวที่เข้ามากอดร่างของตน ก่อนกดสันจมูกโด่งลงบนแก้มนิ่มนวลนั้นอย่างเอาอกเอาใจ มิเชลดูท่าจะไม่พอใจเท่าไหร่กับงานครั้งนี้ของเขา

 

ผมก็เพิ่งรู้ตอนที่พี่วิทย์โทรมาบอกเมื่อเช้านี้เอง ผมต้องไปแล้วนะครับคนสวย อยากทานอะไรก็โทร  สั่งขึ้นมาได้เลย ผมบอกข้างล่างไว้ให้แล้ว จะกลับเมื่อไหร่ อย่าลืมล็อกประตูนะครับคนดี ...อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ผมใจอ่อนกับท่าทางอย่างนี้

วทัญญูพลิกหันกลับมาเผชิญหน้าหญิงสาว กอดร่างอวบนั้นเอาไว้ในอ้อมแขน หอมแก้มนุ่มนั้นอีกครั้ง ก่อนที่จะละสายตาออกไปเพื่อตัดใจไปทำงานเสียที ถ้าช้ากว่านี้คงไม่ดีแน่ๆ

 

ไม่ต้องไปก็ได้นี่คะ ญูเป็นรองประธานไม่ใช่เหรอ? ใครจะกล้าว่าก็ให้รู้ไปสิ

มิเชลไม่ยอมปล่อยวงแขนของตนลง ยังคงกอดร่างกำยำของวทัญญูเอาไว้อย่างแน่นหนา

ไม่เอานะครับคนดี ไว้คืนนี้ผมจะพาไปดินเนอร์เป็นการไถ่โทษนะครับ คุณเลือกร้านที่ชอบเอาไว้ได้เลย รับรอง คืนนี้จะเป็นคืนของเราแค่สองคนเท่านั้นครับ

วทัญญูงัดไม้ตายขึ้นมาใช้ เขาเคยคบกับผู้หญิงคนนี้มานาน ถึงแม้จะห่างกันไปบ้าง แต่เขาก็มั่นใจว่า เธอยังชอบการดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติกไม่เปลี่ยน

แล้วมันก็เป็นอย่างที่วทัญญูคาดเอาไว้ หญิงสาวยอมปล่อยให้เขาไปแต่ก็ยังออดอ้อนออเซาะเขาอยู่อีก  ครู่ใหญ่อยู่ดี มันก็เป็นสิ่งที่เขาชอบอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวแหละ

 

....

 

นี่แกจะปล่อยให้ลูกค้ารอจนหัวหงอกเลยรึไงวะ?

ทันทีที่น้องชายก้าวออกจากลิฟต์ เข้ามาถึงชั้นผู้บริหาร วิทยาก็ตั้งท่าจะสวดอบรมน้องชาย

 

อาวิทย์เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะครับ ทางโน้นเขารอเรานานแล้ว เดี๋ยวจะเสียเรื่องเปล่าๆ

ระพีรั้งเอาไว้ก่อนที่คุณแม่ยังหนุ่มของตนจะสวดรับขวัญวทัญญู

วิทยายอมรามือ แล้วเดินกลับเข้าไปภายในห้องประชุมขนาดสิบที่นั่งก่อน ลูกค้าเขานั่งรอน้องชาย    หัวแก้วหัวแหวนนี่นานกว่า 10 นาทีแล้ว ถ้าชวดงานนี้คอยดู

 

พ่อจะจับไอ้ญู เจื๋อน เสียบประจานหน้าบริษัทนี่เลย

 

คุณก็เหมือนกัน นัดไม่เป็นนัดเสียเลย ล่ำลาแม่สาวสุดอึ๋มในห้องอยู่ล่ะสิท่า?

เด็กหนุ่มบ่นเพื่อนต่างวัย คำพูดนั้นฟังดูคล้ายจะตำหนิแต่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเครียดนัก เลยหยอกเย้า  ร่างหนาเข้าหน่อย

เรื่องของฉัน ว่าแต่ นายเกี่ยวอะไรกับงานนี้ด้วยมิทราบ?”

วทัญญูตอกกลับ เขาอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ที่โดนพี่ชายต่อว่าเรื่องการรับงานใหญ่ครั้งแรกแต่ดันมาสาย แล้วยังจะต้องมาฟังเจ้าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้านี่ตำหนิอีก กล้าดียังไง

“’โทษทีแล้วกัน ผมมันยุ่งไม่เข้าเรื่องเองนั่นแหละ

ระพีเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยใจทันทีที่ได้ยินคำพูดร้ายกาจจากปากวทัญญู ก่อนที่จะเร่งฝีเท้าตามวิทยา  เข้าไปในห้องประชุม

 

….

 

ภายในห้องประชุมค่อนข้างตึงเครียดพอสมควร เนื่องจากต้องรอท่านรองประทานบริษัทอยู่กว่าสิบนาที แต่บรรยากาศเริ่มคลี่คลาย เมื่อวิทยาแนะนำคนของฝ่ายตนให้ผู้เข้าร่วมประชุมรู้จัก ชื่อเสียงของวทัญญูที่เป็นถึง ช่างภาพระดับต้นๆ ของเอเชีย ช่วยกลบเรื่องที่เขามาสายเมื่อครู่ได้เสียสนิท

 

วิทยานั่งหัวโต๊ะด้านหนึ่งซึ่งเป็นตำแหน่งของประทานบริษัท ถัดออกไปทางด้านขาวมือเป็นวทัญญู   รองประธานบริษัท และถัดออกไปเป็นระพีนายแบบที่จะมาเป็นพรีเซนต์เตอร์ของงานนี้ ส่วนทางซ้ายมือของวิทยาก็เป็นตัวแทนจากบริษัทคู่ค้า 2 คน ซึ่งเป็นเจ้าของน้ำหอมชื่อดัง ถัดออกไปเป็นตัวแทนจากอีกโมเดลลิ่ง 3 คน ซึ่งคนที่นั่งอยู่ริมสุดคือ พรีเซนเตอร์อีกคนของงานครั้งนี้ เดวิด 

การพูดคุยของวิทยาและตัวแทนจากอีกสองบริษัทถกเถียงกันอยู่ครู่ใหญ่ กว่าที่จะตกลงกันได้เกี่ยวกับภาพรวมของโฆษณาชิ้นนี้

 

ในที่สุดความคิดของวิทยาก็ได้รับการอนุมัติจากที่ประชุม แต่ระพีที่ต้องเป็นพรีเซนเตอร์ครั้งนี้ไม่พอใจเสียเลยกับ Theme ที่ที่ประชุมสรุปออกมา

 

....

 

อาวิทย์ พีไม่อยากเป็นนายแบบให้แล้ว!! อาวิทย์โกหก! อาวิทย์ไม่เห็นเคยพูดเรื่อง Theme ให้พีฟังเลยซักครั้ง!”

ระพีโวยขึ้นมา เมื่อได้อยู่กับเจ้าของความคิด Theme งานถ่ายแบบในครั้งนี้

ถ้าบอกก่อน พีก็ไม่ยอมมาเป็นนายแบบให้อาน่ะสิ!”

วิทยาตอบออกมาหน้าซื่อ เขาพูดเรื่องจริงเพราะรู้ดีว่าลูกของราชันย์คนนี้ไม่เอาด้วยกับตนแน่ ถ้ารู้ว่า Theme ของงานคือ ‘X&seX’

อาวิทย์!!

ระพีโวย ทำท่าจะไม่ยอมรับงานนี้แต่วิทยาก็เมินเฉยไม่สนในท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเด็กหนุ่ม

ไม่มีอะไรหรอกน่า อาญูเป็นคนถ่ายรูปให้ด้วย ไม่เห็นต้องอายเลย

วิทยาบ่นออกมา ยกมือขึ้นมาโบกไปมาประมาณว่า ไม่ต้องคิดมานักหรอกน้า คนกันเองแท้ๆ

ก็เพราะเป็นคุณญูนั่นแหละพีถึงได้อาย เพราะอาวิทย์คนเดียวแท้ๆ เลย... หงะ!!!”

ระพีพูดลอยๆ ออกมา ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างขัดใจ  

 

วันนี้จะไปไหนรึเปล่า? เดี๋ยวตอนเย็นต้องดินเนอร์กับทางโน้น อย่าเถลไถลนะ

วิทยาถามหลานชาย เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังเตรียมตัวเพื่อจะออกไปข้างนอก

นี่อาคงไม่คิดจะยื้อตัวเอาไว้จนถึงดินเนอร์ใช่ไหมครับ? พีแค่อยากจะออกไปเดินเล่นห้างสรรพสินค้า   มีอะไรอาวิทย์ก็โทรมาแล้วกันนะครับ

ระพีหน้าบูดขึ้นมาเมื่อโดนวิทยาดักคอ ก่อนที่จะยอมจำนนให้กับคนรักคุณป๋าแต่โดยดี

โอเค แล้วเจอกันนะ หนูระพี

วิทยาโบกมือลาเจ้าของชื่ออย่างน่ารัก จนคนที่กำลังจะออกจากห้องนึกหมั่นไส้ อย่างนี้สินะ ทั้งเขา   ทั้งคุณป๋าถึงได้หลงอาวิทย์กันทั้งคู่

 

....

 

ระพีออกมาเดินเล่นให้สบายอารมณ์อยู่ข้างนอกสำนักงานของคุณอาผู้น่ารักของตน ระพีเดินไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะหยุดลงที่หน้าร้านเค้กมีชื่อร้านหนึ่ง เด็กหนุ่มมองเข้าไปภายใน บรรยากาศของร้านน่านั่งเป็นที่สุด   แล้วระพีก็ตัดสินใจเดินเข้าไป แต่เพราะเพลิดเพลินกับการตกแต่งร้าน เลยทำให้ไม่ทันได้มองคนที่เดินสวนออกมา

พลั่ก!!

โอ๊ะ! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยรึไงวะ! ไอ้ยักษ์เอ๊ย!”

ระพีสบถด้วยไม่สบอารมณ์ที่โดนชนจนแทบล้ม

อะ อืม ขะ ขอโทดคราบ

เสียงเอ่ยขอโทษภาษาไทยสำเนียงแปร่งๆ เรียกให้ระพีเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งชน

 

เห? เดวิด?”

ระพีเรียกชื่อคนตรงหน้า เขาจำคนๆ นี้ได้ นายแบบร่างใหญ่ที่จะมาเป็นพรีเซนเตอร์น้ำหอมร่วมกับเขา คราวนี้กลายเป็นระพีที่เสียงอ่อนลง

 

ขอโทษนะ”

ระพีขอโทษกลับเป็นภาษาอังกฤษ เดวิดมีสีหน้าดีขึ้นจากเมื่อครู่ แม้จะฟังไม่ออกว่าก่อนหน้านี้ระพีพูด  ว่าอะไร แต่จากสีหน้าและน้ำเสียงของระพีในตอนนั้น ก็สามารถเดาได้ไม่ยาก

โทษทีนะ ฉันเดินไม่ระวังเองแหละ”

ในที่สุด ระพีก็ยอมเป็นคนผิด ทั้งที่ไม่ได้เป็นนิสัยของตนเลยซักนิด แต่ทำไงได้ เพราะอีกไม่นานต้องร่วมงานกัน

อื้อ ไม่เป็นไร

เดวิดเอ่ยพลางส่ายหัวพร้อมกับร้อยยิ้มใจดี ที่เดินชนกันเมื่อครู่เดวิดไม่ได้เป็นอะไรเลย มีเพียงระพีเท่านั้นที่เซไปอีกทาง

 

“ระพี จะไปไหนเหรอ?”

เดวิดพยายามชวนคุย

“ว่าจะเข้าไปหาอะไรทานหน่อย แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์แล้ว ขอตัวก่อนล่ะ”

ระพีตอบกลับไปด้วยภาษาแม่ของเพื่อนใหม่ ก่อนที่จะปลีกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้เดวิดเซ้าซี้อะไรอีก ระพีหงุดหงิดที่ตนถูกชนแท้ๆ แต่กลับต้องเป็นฝ่ายยอมรับผิดเพราะห่วงว่าต้องทำงานร่วมกัน    พอนึกถึงงานที่ต้องเป็นแบบถ่ายรูปใน Theme บ้าบออย่างนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด เขายังไม่พร้อมจะพูดคุยกับใคร โดยเฉพาะเพื่อนใหม่อย่างเจ้ายักษ์บ้านั่น ที่เห็นทีไรก็พาลนึกถึงงานถ่ายแบบขึ้นมาทุกที

 

ความจริงแล้ว เดวิด นายแบบอิมพอร์คนนั้น ไม่ได้ตัวใหญ่เป็นยักษ์ตามที่ระพีกล่าวหา เดวิดเป็น   ชายหนุ่มร่างสูง การเคลื่อนไหวร่างกายกระฉับกระเฉง บุคลิกอบอุ่นและมีเสน่ห์ดึงดูด สูงเกือบ 190 เซนติเมตร ลำตัวสมส่วนกับช่วงขาที่ยาวได้รูป กล้ามเนื้อแข็งแรงตามแบบฉบับของคนเอาใจใส่ตัวเองและการเข้ายิม    เรียกได้ว่า เป็นนายแบบในฝันของดีไซน์เนอร์ทั้งหลาย สมแล้วกับที่เป็นนายแบบอิมพอร์ต

 

....

 

ในที่สุดระพีก็ตัดสินใจกลับไปตายรังที่ห้องทำงานของอาวิทย์ เมืองไทยนับวันก็ยิ่งร้อน อยู่ข้างนอกนานๆ อย่างนี้มีหวังตายเพราะขาดน้ำแน่ๆ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นสาวสวยผมลอนด์หยิกได้รูปตามสมัยนิยม    ระพีจำผู้หญิงคนนี้ได้ขึ้นใจ เพราะเคยเจอเธอที่คอนโดของวทัญญู คุณมิเชล นั่นเอง

 

ครั้งนี้เธอเดินควงกับผู้ชายอีกคน ระพีมั่นใจว่าไม่ใช่วทัญญูแน่ๆ แต่หล่อนกลับทำท่าอย่างกับรักกันมานานแรมปี ชายหนุ่มคนที่เดินเคียงข้างก็โอบรัดหล่อนไว้อย่างไม่นึกกระดากอายว่าเจ้าหล่อนจะเป็นของใครหรือไม่

 

+ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... +

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ระพีก็รีบกดรับอย่างลนลาน เพราะกลัวว่ามันจะดังจนคุณมิเชลหันมาสนใจ และเห็นว่าเขาแอบยืนมองอยู่

 

ครับ อาวิทย์?

ระพีส่งเสียงกระซิบกระซาบไปตามสาย สายตาก็ยังจ้องมองคู่รัก มิเชลและชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหน้าไม่วางตา

เป็นอะไร ตาพีทำไมต้องกระซิบกระซาบอย่างนี้ด้วย? ไปแอบทำอะไรมา? อยู่ที่ไหนบอกมาเลยนะ   เจ้าตัวแสบ?

วิทยาโวยวายเสียงดังมาตามสาย คิดอยู่แล้ว ไม่น่าไว้ใจเจ้าหลานตัวแสบคนนี้เลยจริงๆ นี่เขาจะถูกราชันย์ต่อว่าอย่างคราวก่อนรึเปล่านะ คลาดสายตาหน่อยไม่ได้เชียว ช่างก่อเรื่องเสียจริงเจ้าระพีตัวแสบ

 

อาวิทย์อย่าเพิ่งโวยวายสิครับ พีกำลังตามจับชู้ให้คุณญูอยู่นะครับ

ระพีรีบแย้ง มือข้างหนึ่งกดปิดช่องทางออกของเสียงเอาไว้ เพื่อไม่ให้เสียงที่วิทยาตะโกนเสียงดังลั่น   ดังไปไกลนัก

เห? ชู้ไอ้ญู? ....แม่มิเชลยอดยาหยีน่ะเหรอ? เหอะ อาญูมันโดนยาเสน่ห์เข้าให้แล้วล่ะพี ไม่ต้องไปตาม  ให้มันหรอก กลับมาหาอาที่ห้องได้แล้ว เราจะได้ออกไปกันเลย

น้ำเสียงวิทยาฟังดูตื่นเต้นอยู่ในคราแรกที่ได้ยินเรื่องชู้ของวทัญญู ก่อนที่สมองจะค่อยๆ ประมวลผลออกมา น้ำเสียงของวิทยาจึงกลับมาเป็นปกติ ไม่ได้ตกใจที่วทัญญูโดนสวมเขาเลยแม้แต่น้อย

 

อ้าว อย่างนี้คุณญูก็ถูกคุณมิเชลอะไรนี่หลอกสิครับ? พีเห็นเธอกอดผู้ชายคนนั้นซะแน่นเชียว พีละเสียวว่าอกของหล่อนจะยุบจนหายเอาไปในตัวของผู้ชายคนนั้นจริงๆ

ระพีหน้ายู่ขึ้นมาอย่างขัดใจ คิดว่าจะมีเรื่องไปฟ้องวทัญญูแล้วเชียว น่าเสียดาย

(หัวเราะ) ไม่ต้องไปสงสารเจ้าโง่นั่นหรอก อาเตือนมันตั้งแต่อยู่อังกฤษแล้ว เชื่อกันที่ไหน เสียอกเสียใจอยู่ไม่นาน พอกลับมาก็โดนเจ้าหล่อนงาบไปอีกตามเคย

วิทยาบ่นน้ำเสียงระอา หัวอกคนเป็นพี่แล้ว ลึกๆ ก็ห่วงน้องอยู่ แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อวทัญญูไม่เชื่อ ในสิ่งที่เขาเตือนเลยซักกนิด

งั้นเหรอครับ... งั้นอีก 10 นาที เจอกันนะครับ พีกำลังจะกลับไปหาแล้ว รอก่อนนะครับ

ระพีกรอกเสียงไปตามสายก่อนที่จะตัดสายการสนทนา

 

....

 

ภายในห้องภัตตาคารของตึกสูง ตึกใบหยก 2 ดูโอ่อ่าจนระพีแทบไม่อยากจะกระดิกตัวไปไหน ถึงจะสามารถเห็นวิวทั้งเมืองได้โดยรอบ แต่มองไปทางไหนก็เห็นเป็นตึกสูงๆ เสียหมดแล้วในเวลานี้

ระพีพยายามชะเง้อมองวทัญญูที่ควรจะปรากฏตัวในงานเลี้ยง

 

อาวิทย์ คุณญูยังไม่มาเสียที?

ระพีบอกวิทยาก่อนจะหันไปมองรอบๆ ภัตตาคารอีกครั้ง ไม่รู้ว่าไปไหนของเขากันนะ

 

เจ้าญูมันไม่มาหรอก คุณป๋าจะมาแทน ไม่รู้เป็นอะไรของมัน ท่าทางของขึ้น

วิทยาพูดกับระพีอย่างไม่ใส่ใจ แต่กับอีกระพีที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับร้อนรนขึ้นมาเสียจนนั่นไม่ติดเก้าอี้    นึกเป็นห่วงวทัญญูขึ้นมาตะงิดๆ

ของขึ้นอย่างนั้นเหรอ?

 

เวลาผ่านไปไม่ถึง 10 นาที คุณป๋าของระพีปรากฏตัวขึ้น ก่อนหย่อนตัวลงนั่งในตำแหน่งของ      ท่านรองประธาน แล้วอาหารที่จองไว้ก็ทยอยมาเสิร์ฟเป็นลำดับ

 

“มองหาใครเหรอ?”

เดวิดเอ่ยถามระพีเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงชัดเจน เมื่อสังเกตเห็นว่าระพีผุดลุกผุดนั่งไม่มีสมาธิกับอาหารหรือผู้คนตรงหน้าเลย

“ไม่มีอะไร”

ระพีตอบกลับด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่ไม่รับแขก จนผู้เป็นพ่อต้องสะกิด

อ๊ะ! คุณป๋า!”

ระพีสบถขึ้นมาเบาๆ เมื่อถูกคุณป๋าสะกิดด้วยการหยิก ท่าทางคงจะเขียวช้ำได้ที่เลยคราวนี้ ระพีค้อน คุณป๋าเสียหลายตลบ แล้วขอตัวลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ต้องการได้แผลอีกเป็นแผล   ที่สอง

 

“คะ คือฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”

ระพีพูดกับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งก็คือเดวิดนายแบบคนที่พยายามชวนเขาคุยเมื่อครู่นี้เอง

“อะ อืม ฉันไปด้วย”

เดวิดลุกขึ้นและเดินตามระพีไป เมื่อระพีไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรอเขาแม้แต่นิดเดียว

 

ตามมาทำไมของมันวะ ไอ้ยักษ์นี่ น่ารำคาญชะมัดเลย ให้ตายสิ

ระพีบ่นออกมาเป็นภาษาไทย นึกชื่นชมคนสมัยก่อนที่อุตส่าห์คิดภาษาของตัวเองได้ ถึงไม่ใช่ภาษาสากลแต่อย่างน้อยเวลาด่าไอ้ฝรั่งตาน้ำข้าวนี่ก็ไม่รู้เรื่อง

ความจริงระพีก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเจ้ายักษ์ตัวนี้เท่าไหร่ แล้วก็ไม่นึกพิศวาสอยากรับรู้เอาไว้ให้รกสมอง  ถ้าดูจากความเป็นไปได้ เขาต้องกลายเป็นไกด์ให้เจ้ายักษ์ตัวนี้เป็นแน่ๆ ได้ยินทางโน้นเขาร่ำๆ ว่าเดวิดอยากเที่ยวแต่ไม่มีใครมีเวลา เขาเองก็ว่างนักนี่! หงุดหงิดเป็นบ้า!

 

จริงอย่างที่ระพีคาดเอาไว้ วิทยาให้เขาไปเป็นไกด์ให้เจ้ายักษ์ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ถ้าไม่ใช่เพราะคุณป๋ามองมาด้วยสายตาอาฆาตล่ะก็ เหอะ!!! ‘ฝันไปเถอะไอ้ยักษ์ตัวเผือก

 

 

วันนี้จะให้ไปส่งที่ไหน อาไปส่งถึงหน้าห้องเลย

วิทยาเสนอตัวเป็นสารถีให้กับหลานชาย แล้วก็ต้องลอบยิ้มออกมาเมื่อเห็นสายตาวิงวอนน่าสงสารจากคุณป๋า

พีจะไปหาคุณญูครับ ป่านนี้คงกลับถึงคอนโดแล้วมั้ง

ระพียิ้มให้กับความใจดีของคุณอาผู้น่ารัก ถ้าไม่ติดว่าเจ้าเล่ห์จนหาใครเปรียบไม่ได้ล่ะก็ จะเป็นคุณอา  ที่ดีกว่านี้อีกหลายเท่านัก

งั้นก็ไปกันเลย ให้คุณราชันย์เป็นคนขับนะครับ รถคุณค่อยมาเอาพรุ่งนี้ก็ได้ เดี๋ยวผมขับมาส่ง

วิทยาเดินเข้าไปโอบไหล่หลานชาย ก่อนจะหันไปยื่นกุญแจรถของตัวเองให้กับราชันย์ที่ยืนทำตาละห้อย อยู่ข้างหลัง

 

เพียงแค่นั้นราชันย์ที่ยืนคอตกอยู่เมื่อครู่ ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ระพีถึงกับเบ้ปากเมื่อเห็นท่าทางดีใจจากคุณป๋า

เก็บอาการหน่อยก็ได้ครับคุณป๋า เดี๋ยวเขาก็หาว่าอาวิทย์พาหลานมา 2 คนหรอก

ระพีหันไปแซวคุณป๋า แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังมาจากวิทยา

 

จะว่าไปมีหลาน 2 คน ก็ดีเหมือนกันนะครับคุณราชันย์

วิทยาแซวคนรักซึ่งหน้าตูมงอนตุ๊บป่องเดินนำไปข้างหน้าแล้วด้วยความน้อยอกน้อยใจ

 

….

 

ระพียืนอยู่หน้าคอนโดของวทัญญู เยืนยันไม่ยอมให้วิทยาและราชันย์ขึ้นไปส่งถึงหน้าห้องตามที่สัญญา ด้วยเหตุผลที่ว่า ตัวเองโตเสียจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว สามารถเดินไปที่ลิฟต์แล้วก็ขึ้นไปที่ห้องของคุณญูได้ ไม่ใช่เรื่องยากเกินวัยแต่อย่างใด

 

งั้นก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะระพี ฝากดูเจ้าญูด้วยนะ ไม่รู้ว่าวันนี้มันเป็นอะไรของมัน

วิทยากำชับกับอีกครั้ง ระพีพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า วันนี้วทัญญูเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นถึงได้ไม่ยอมทำงานให้ดี ทั้งที่เป็น   งานสำคัญและนัดกันเอาไว้แล้ว

 

ในที่สุดร่างบางก็มายืนอยู่หน้าอินเตอร์คอมพ์ของคอนโดหรูนั้น

 

to be con… part 005

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น