[Yaoi, Boy's Love] Click Click by PaPure

ตอนที่ 5 : Click Click by PaPure Part 005

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.พ. 59

O W E N TM.

Novel :: Click2

Cast   :: [วทัญญู วิวัฒนา] [ระพี เจนอักษร]

Part   :: 005

By    :: archi_10_001 ((PaPure))

Twitter   :: @twinsbams

 

#พี่ล่ำกับน้องสก้อยซ์

 

*--- (เสียงกดอินเตอร์คอมพ์)---*

 

คุณญูอยู่รึเปล่าครับ? เปิดประตูให้ผมหน่อย

เสียงหวานดังลอดอินเตอร์คอมพ์ แอบสิ้นหวังเล็กๆ เมื่อเวลาผ่านไปแล้วยังไม่มีใครตอบรับกลับมา     คนข้างในอาจจะหลับไปแล้ว หรืออาจจะยังไม่กลับเข้ามาที่นี่ก็เป็นได้ แต่ยังไงก็คงต้องเสี่ยง ป่านนี้คุณป๋ากับ  อาวิทย์คงกลับไปกันแล้วด้วย

 

ระพีรออยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่จนถอดใจ เมื่อกดอินเตอร์คอมพ์ไปหลายครั้งแล้ว ก็ยังไม่มีใครตอบกลับมา จนเจ้าหน้าที่เคาต์เตอร์ด้านหน้าพากันมองระพีอย่างแคลงใจและตำหนิราวกับพวกชอบก่อกวน เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนเสียทีหรือจะมีคนตอบรับจากอินเตอร์คอมพ์ ระพีจึงหลบมานั่งบนโซฟาตัวหนึ่ง  ที่อยู่ชิดผนังกระจกไกลประชาสัมพันธ์ออกไป แม้จะค่อนข้างมืด แต่ก็มองเห็นโถงหน้าลิฟต์ได้ทั่ว ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปที่อินเตอร์คอมพ์ ด้วยหวังว่า อีกซักพักจะลองกดเรียกคนในห้องดูอีกที

เป็นครั้งแรกที่ระพีเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้ว่า เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของวทัญญู

 

      อากาศข้างนอกในเวลานี้ค่อนข้างหนาว ด้วยกำลังย่างเข้าสู่ ฤดูหนาวของปีใหม่ ยิ่งลมพัดมาทีนี่   เย็นยะเยือกขึ้นจับจิตเลยทีเดียว สองมือเล็กๆ กระชับเสื้อสูทตัวนอกของตนเข้าหากันเพื่อช่วยสร้างความอบอุ่น แต่แล้วก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังของระพี

 

*กรุก---แกรก----กรุก---แกรก*

 

สะ เสียงอะไรน่ะ!”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยจิตเริ่มพะวง เสียงนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้ง ฟังดูก็คล้ายว่าจะยิ่งใกล้เข้ามาทุกขณะ ร่างบางหลับตาปี๋เหมือนในหนังฝีจีนที่หากว่าหลับตาแล้วผีดิบจะมองไม่เห็นตัวอย่างไรอย่างนั้น

 

เห้ย! มาอยู่นี่ได้ไง?

เสียงวทัญญูดังขึ้น

วทัญญูขยับเข้าไปใกล้ระพีที่กำลังพยายามขดตัวจนดูคล้ายลูกบอลบนโซฟาที่โถงหน้าลิฟต์

 

คุณญู! ผะ ผม ที่นี่มีผี! เสียงมันดังมาทางนี้ด้วย! เสียงมันแบบแกรก แกรก อย่างนี้เลย ...เอ๋?

ระพีโผตัวเข้าหาวทัญญูทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคย พลางบอกเล่าประสบการณ์สยองที่ตนเพิ่งได้สัมผัสให้อีกฝ่ายได้รู้ แต่แล้วก็ชะงัก เพราะเสียงที่ตนได้ยินเมื่อครู่ ไม่ต่างอะไรเสียงขยับถุงจากร้านสะดวกซื้อที่อยู่ในมือวทัญญูเลยซักนิด

 

นายอยู่กับอาวิทย์จนกลัวผีขึ้นสมองเหมือนกันแล้วเหรอ?

วทัญญูยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของระพี หน้าตาตื่นอย่างนั้นดูท่าจะกลัวจริงๆ กับเสียงขยับของถุง    ร้านสะดวกซื้อ วทัญญูยิ้มยียวนพลางเขย่าถุงในมือซ้ำอีกหลายครั้งมาทางระพีอย่างหยอกเหย้า ก่อนที่จะขยี้   ฝ่ามือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยของระพี เมื่อรู้สึกหมั่นไส้ในความอ่อนเดียงสา

 

อะ อืม

ระพียอมรับในสิ่งที่อีกคนกล่าวหา ไม่มีใจจะโต้แย้งใดๆ เพราะหัวใจเกือบหยุดเต้นตอนที่วทัญญูยิ้มให้  ทั้งยังหยอกเหย้าตนอย่างเอ็นดูอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

มาสิ เข้าไปข้างในกัน พอดีเลย จะได้มีเพื่อนดื่ม นึกว่าจะต้องนั่งดื่มคนเดียวแล้วซะอีก

วทัญญูยิ้ม สายตาฉ่ำเยิ้มที่ส่งมาให้นั้นทำให้ระพีนึกได้ว่า ตอนนี้วทัญญูคงเมามาแล้วระดับหนึ่ง   เพราะอย่างนั้น เรื่องที่ทำไปเมื่อครู่คงหาดูไม่ได้อีกแล้ว หากวทัญญูไม่เมา

 

      “ทำไมเดินมาจากทางเดินมืดๆ ด้านหลังอย่างนั้นล่ะครับ?”

      “ประตูด้านหลังตรงนี้เป็นทางเฉพาะช่างของคอนโดน่ะ มันใกล้ร้านสะดวกซื้อดี”

วทัญญูกล่าวน้ำเสียงร่าเริงก่อนก้าวเข้าไปในห้อง พร้อมกับลากแขนเพรียวบางของระพีเข้ามาด้วย  หลังจากนั้น หน้าที่จัดกับแก้มก็กลายเป็นหน้าที่ของแขกผู้มาเยือนไปโดยปริยาย โดยที่วทัญญูเริ่มจับจองโซฟา  ตัวใหญ่กลางห้องรับแขก เพื่อเป็นที่สังสรรค์ในครั้งนี้เป็นที่เรียบร้อย

 

....

 

เอ๊ะ นี่ คุณราชันย์ เดี๋ยว อย่าเพิ่งสิครับ นี่เรายังไม่ถึงห้องนอนเลยนะ

เสียงวิทยาทักท้วง เมื่อราชันย์พยายามเข้ามาโอบกอดร่างของตนเอาไว้ ตั้งแต่อยู่หน้าประตูบ้าน

ก็ผมคิดถึงคุณนี่ ตั้งแต่รับงานฝรั่งนั่น คุณก็มีให้เวลาผมนิดเดียว ใจร้ายเกินไปแล้วนะครับคุณวิทย์

      ราชันย์แย้งขึ้นเบาๆ ไม่เคยคิดว่า จากที่เคยเป็นคนวิ่งหนีร่างบางในอ้อมแขนนี่เมื่อครั้งก่อน แต่ในเวลานี้กลับกลายเป็นไม่อยากที่จะห่างไปจากร่างบางนี้เลยแม้ซักวินาที

 

วันนี้เราก็เจอกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ คุณนี่ทำตัวเป็นเด็กไปได้

วิทยาพยายามสลัดเอาคนที่กอดตัวเองไว้แนบแน่นจากทางด้านหลังออก ในขณะที่เจ้าตัวกำลังจะเปิดประตูบ้าน

บ้านจัดสรรขนาดกลางที่ทั้งคู่ซื้อเอาไว้เพื่อเป็นพื้นที่ส่วนตัว เพราะถ้าจะให้ไปอยู่ที่บ้านของร่างบางนั้น คงไม่เป็นการดีแน่ แต่ถ้าให้ไปอยู่ที่บ้านของอีกคน ก็อดเกรงใจลูกชายตัวแสบไม่ได้

ทุกครั้งที่ใกล้กันมีครั้งไหนบ้างนะ ที่เขาทั้งสองไม่มีอะไรเกินเลย แค่ระพีได้เห็นตอนอยู่บริษัทนั่น ก็มากเกินพอแล้วสำหรับเด็กนักเรียน ม.ปลาย อย่างนั้น

 

นี่คุณ เลิกซักทีสิครับ เดี๋ยวก็ไม่ได้เข้าบ้านกันพอดี

วิทยาเริ่มโวยวายก่อนจะไขกุญแจเพื่อเข้าไปภายในบ้านได้สำเร็จ

 

อ๋า? นี่คุณคิดจะทำอะไร-กัน หา!!”

เสียงโวยของวิทยาดังลั่น เมื่อถูกราชันย์อุ้มลอยขึ้นแล้วพาวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนอย่างรวดเร็ว

คงเป็นอย่างที่ระพีว่าเอาไว้ ตอนนี้เขากำลังดูเหมือนพี่เลี้ยงเด็กมากกว่าการเป็นคนรักของคุณราชันย์ เสียแล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฐานะไหนสำหรับคนๆ นี้ แค่ให้เขาได้ยืนเคียงข้างก็เพียงพอแล้ว

 

....

 

คุณดื่มมากไปแล้วนะครับคุณญู

ระพีท้วงขึ้น เมื่อวทัญญูทำท่าจะยกกระป๋องเบียร์ในมือซดอีกครั้ง ตอนนี้สภาพห้องนั้นดูไม่ได้เอาซะเลย

กระป๋องเบียร์ถูกคนที่ดื่มจนเมาไม่ได้สติวางกองเรี่ยราดจนเขาตามเก็บแทบไม่ไหว ไม่รู้ว่าไปเศร้าเหงาจิตที่ไหนมา ถึงได้เอาความทุกข์มาลงกับกระป๋องเบียร์อย่างนี้ เท่าที่นับได้คร่าวๆ ก็คงราวๆ ยี่สิบกว่ากระป๋องแล้ว ยังไม่นับจำนวนกระป๋องเบียร์ก่อนหน้า ที่ดื่มมาจนกลิ่นโชย ตาหวานเยิ้มนั่นอีก ทั้งที่คนนั่งดื่มเป็นเพื่อนอย่างเขายังดื่มไม่หมดกระป๋องเลยด้วยซ้ำ

 

ดื่มสิ นายต้องดื่มให้ความโง่เง่าของคนอย่างวทัญญู ฉันมันโง่! โง่! โง่สิ้นดี!”

วทัญญูโวยขึ้นพร้อมทั้งยื่นมือที่อ่อนแรงเข้ามาพยุงกระป๋องเบียร์ในมือร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ

ไปนอนเถอะครับ ดึกแล้วด้วย พรุ่งนี้คุณต้องไปเป็นช่างภาพให้ผมกับเดวิดนะครับ

ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปพยุงร่างหนักๆ ของคนเมา หมายจะพาไปนอนในห้องนอน แต่ก็   เหมือนจะเกินความสามารถของเขา เมื่อร่างทั้งร่างของคนเมาเซล้มลงมาทาบทับอยู่เหนือตัวเขาเรียบร้อย

“!!!”

 

ระพีดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของวทัญญูแต่ด้วยขนาดตัวและน้ำหนักที่ต่างกันมากเกินไป แขนเล็กๆ แบบบางนั้น จึงไม่สามารถขยับหนีร่างคนตัวใหญ่ที่อยู่ในสภาพเมาไร้สติ ได้เลยแม้แต่น้อย

ลมหายใจอุ่นจนร้อนของวทัญญู ถูกพ่นออกมาปะทะแก้มนวลเนียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ ด้วยระยะของสายตาที่ห่างกันไม่ถึงสามเซนติเมตร ทำให้เจ้าของเรือนร่างบางที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบนั้น จำต้องหลับตาลง       ตามสัญชาตญาณ

 

นายเป็นคนสวยมาก...

วทัญญูพึมพำเบาๆ ก่อนจะฝังจมูกโด่งเป็นสันลงที่ซอกคอขาวของร่างบางที่อยู่ด้านล่าง

สองมือแข็งแรงทำหน้าที่ของมันอย่างทุกครั้ง ทั้งที่เจ้าตัวก็ยังไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน หากแต่ครั้งนี้อาจเป็นด้วยความต้องการ ผสมกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในเลือดที่สูงอยู่พอสมควร ทำให้จิตใต้สำนึกหลายๆ อย่างของวทัญญู ถูกปิดผลึกลงไปเสียแล้วในเวลานี้

 

….

 

วทัญญูค่อยๆ ไล้ริมฝีปากเล็มละเลียดผิวเนื้อขาวใส ไล่จากลำคอระหงแล้วค่อยเลื่อนขยับขึ้นไป      เพื่อครอบครองริมฝีปากนุ่มนิ่มด้านบน ลิ้นทั้งคู่ตวัดรัดกันเป็นจังหวะ เชื่องช้า รุกล้ำ ด้วยความด้อยประสบการณ์ของระพี ทำให้ร่างหนามีโอกาสหยอกเย้ากับความไร้เดียงสาในการโต้ตอบของร่างกายร่างบาง

 

ด้วยความชำนาญเฉพาะตัวของวทัญญู ร่างหนาใช้เวลาไม่นานก็สามารถปลดเปลื้องอาภรณ์ทุกชิ้นของร่างบางออกมาได้จนหมด ผิวเนื้อสีขาวเนียนนวลเมื่อแรกเห็นนั้น ถูกแต้มแต่งด้วยรอยจ้ำจากริมฝีปากร่างหนาเป็นจุดๆ ทั้งริมฝีปากกระจับเล็กก็ระเรื่อแดงช้ำไม่ต่างเพราะรสจูบจากวทัญญู

 

ร่างบางไร้ซึ่งเรียวแรงทัดทาน ทั้งที่รู้ดีว่าวทัญญูกำลังไม่ได้สติ แต่นี่อาจเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียว     ที่ตัวเขาเองจะเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้ ระพีพร้อมที่จะทำและพร้อมที่จะยอมรับกับผลที่จะตามมา

 

... คุณญู... อึก... อ๊า.....

ร่างบางครางกระเส่าเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสร้อนจากอุ้งมือแข็งแรงของอีกคนกำลังตรงเข้าเกาะกุม    กลางลำตัวไว้

 

คนตัวบางบิดร่างทั้งร่างเร่าๆ ดวงตาหรี่ปรือด้วยความปรารถนาของร่างกายซึ่งเกินขีดจำกัด มือร้อนๆ จากอีกคนกำลังขยับเป็นจังหวะ ทำให้ร่างบางจำต้องขยับสะโพกตามแรงกระทำนั้นเช่นกัน สองมือเล็กๆ โอบพาดรั้งแผ่นหลังอีกฝ่ายเอาไว้แน่น คล้ายว่ามันเป็นหลักยึดเพียงหลักเดียวที่หลงเหลือ

 

สองขาเรียวเล็กถูกสองมือหนาจับแยกออกจากกัน ขาข้างหนึ่งถูกจับให้พาดลงบนช่วงไหล่แข็งแกร่ง ส่วนอีกข้างถูกกดตรึงรั้งไว้กับพื้นเย็นเยียบ แต่เวลานี้ร่างบางไม่ได้สนใจกับเรื่องนั้น ริมฝีปากคู่สวยเม้มเข้าหากันแน่น เพราะเริ่มรับรู้ได้ถึงการล่วงล้ำเข้ามาภายในร่างกาย

 

นี่เป็นครั้งแรกของนายรึเปล่า?

ร่างหนากระซิบยั่วเหย้า แม้ไม่มีคำตอบจากร่างบาง หากร่างกายที่ตอบสนองอย่างไร้เดียงสานั้น ก็ทำให้ร่างหนาเข้าใจคำตอบได้ไม่ยาก โลชั่นทาผิวที่วทัญญูใช้ประจำถูกหยิบขึ้นมาชโลมทั่วนิ้วเรียวยาว รวมไปถึงลำตัวของอีกฝ่ายด้วย

 

อึก... อึก... อะ อ๊า คุณญู... เจ็บ!... เจ็บ!...

ระพีครางกระเส่าไม่เป็นภาษา ทั้งที่สิ่งที่ถูกสอดเข้าไปนั้นเป็นเพียงนิ้วเรียวเล็กของร่างหนาเท่านั้น   ร่างบางรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่กำลังล้วงล้ำเข้ามาภายในร่างกาย ถึงแม้ว่าวทัญญูจะอ่อนโยนกับเขาเพียงใด แต่มันก็ยังคงทำความเจ็บปวดมาให้กับร่างกายของเขาอยู่ดี

 

วทัญญูขยับนิ้วตนเข้าออกอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวังเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีเวลาปรับตัว ทั้งที่     ความต้องการของตนนั้นใกล้ที่จะถึงที่สุดของความอดทนเต็มที แต่ท่าทางอ่อนเดียงสาของร่างบางตรงหน้านี้  ทำให้ชายหนุ่มไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดไปมากกว่าที่เป็นอยู่นี้

 

จำนวนนิ้วของวทัญญูที่สอดเข้าไปในร่างบางค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็นลำดับ เพื่อเปิดทางให้ส่วนแข็งตึงของตนได้ล่วงล้ำเส้นทางคับแคบนั้นได้สะดวกขึ้น ทั้งยังลงลิ้นหนักๆ บนยอดอกของร่างบางเป็นครั้งคราว เพื่อให้อีกฝ่ายได้ผ่อนคลายอารมณ์ยิ่งขึ้น

มืออีกข้างที่ว่าง ควานหาขวดโลชั่นเมื่อซักกครู่อีกครั้ง แล้วชโลมลงบนส่วนแข็งตึงของตนให้พร้อมกับการรุกรานครั้งใหญ่ในอีกไม่นาน

 

“อื๊อ!!... แฮ่ก... คุณ... แฮ่ก... แฮ่ก...”

ร่างบางหอบกระเส่า เมื่อนิ้วเรียวยาวเมื่อสักครู่ถูกถอนออกไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันในที

 

ใจเย็นไว้หนูน้อย คราวนี้ของจริงแล้วนะ

วทัญญูลอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางขัดอกขัดใจของร่างบาง ก่อนที่จะโน้มตัวลงทาบทับแผ่นอกแบบบาง   วางส่วนแข็งเกร็งของตนให้แนบชิดและค่อยๆ ดันให้แทรกกายเข้าไปภายใน

 

อึก!... เจ็บ! เดี๋ยว! อึก!!... คุณญู หยุดก่อน! อ๊า!”

ร่างบางดิ้นเร่าด้วยความทรมาน และไม่ยอมให้อีกฝ่ายแทรกกายเข้าไปโดยง่าย แต่ยิ่งดิ้นก็ดูเหมือนว่า อีกฝ่ายจะใช้ช่วงจังหวะนั้น กระแทกกายเข้ามาภายในได้ง่ายยิ่งขึ้น ในที่สุดร่างกายของระพีก็โอบรัดร่างกายของวทัญญูเอาไว้จนหมด

 

แฮ่ก... แฮ่ก.... แฮ่ก

ร่างบางหอบกระชั้น ทั้งเหนื่อยจากการดิ้นรนแล้ว ยังหวาดหวั่นกับความใหญ่โตทั้งคับแน่นจนรู้สึกเหมือนว่าร่างทั้งร่างกำลังจะแตกแยกเป็นชิ้นๆ

 

อะ... อ๊า... คุณญู!... เดี๋ยวก่อ... อ๊า!!...

ระพียังไม่ทันได้ใช้เวลาในการตั้งตัว อีกร่างก็เริ่มขยับแกนกายเข้าออกตามจังหวะของอารมณ์ที่ยากเกินกว่าจะหยุดยั้ง

 

สะโพกบางสั่นตามแรงกระแทกกระทั้นจากอีกคน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นจากผิวกายคนทั้งคู่ อุณหภูมิภายในห้องเริ่มระอุร้อนทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าทีของมันไม่ได้หยุด ริมฝีปากทั้งสองยังผลัดกันโรมรันรั้งรับกันเป็นระยะ เสียงลมหายใจหอบสั่นจากสองร่างสอดประสานกันอยู่เป็นครั้งคราว

เสียงผิวเนื้อทั้งสองกระทบกันสลับกับเสียงครวญครางดังไปทั่วห้อง แต่ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจ จังหวะกระแทกกายของวทัญญูเริ่มถี่กระชั้นขึ้นอีกระดับ ท่อนแขนเรียวเล็กโอบกระชับแผ่นหลังแข็งแรงของร่างหนาเอาไว้แน่นแนบ ผละริมฝีปากของตนออกมาเมื่อความอัดอั้นมันเริ่มกระชั้นเข้ามาจนแทบปะทุ ก่อนจะลงรอยเขี้ยวของตนเอาไว้ที่แนวสันลำคอของผู้ที่ยังคอยมอบความเสียวกระสันซ่านให้อย่างต่อเนื่อง

 

ท่อนขาแบบบางทั้งสองข้างถูกปรับเปลี่ยนให้วางทาบไปกับแผงอก เพื่อให้การสอดกระแทกส่วนแข็งตึงเป็นไปได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น อีกทั้งยังสามารถมองเห็นสีหน้าร่างบางได้อย่างถนัดถนี่อีกด้วย ดวงตาคมเข้ม   จ้องมองดวงหน้าร่างเล็กที่เหยเกด้วยความกระสัน เจ้าตัวรู้ดีว่าความต้องการของร่างบางนั้น ใกล้จะถึงจุดหมาย ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากตน

 

แรงกระแทกจากช่วงล่างที่ถูกเร่งจังหวะขึ้นอีกระลอก ร่างบางซึ่งรองรับความเร่าร้อนนั้นสั่นคลอนไปมาตามแรงกระแทก เสียงครางไม่เป็นภาษา ข้อมือเล็กถูกร่างหนายึดให้ติดอยู่กับพื้นยากนักที่จะเคลื่อนขยับคล้ายจะแกล้งให้คนตัวบางกระอักกับความหฤหรรษ์ในครานี้

 

อ๊ะ อ๊า อ๊า อ๊า...

แล้วเสียงครางของทั้งคู่ก็สอดประสานดังระงมไปทั่วทั้งห้อง ระพีสะดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความระอุร้อนจาก ของเหลวที่ไหลทะลักเข้าสู่ภายในร่างกาย บางส่วนทะลักออกมาตอนที่วทัญญูขยับเข้าออกอีกสองสามครั้ง ดวงตาของระพีหรี่ปรือเต็มที่ก่อนจะผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น

 

อึดใจหนึ่งหลังจากนั้น สติของวทัญญูก็กลับมาบางส่วน ร่างหนาถอนกายออกมาจากร่องร้อน แล้วอุ้มร่างของอีกคนไว้แนบอก ก่อนจะพาเข้าไปวางลงบนเตียงอุ่นของตนอย่างอ่อนโยน

 

...

 

“… เราทำอะไรลงไป ไอ้ญูเอ้ย! บ้าชะมัด! แกเพิ่งมีเซ็กซ์กับเด็กผู้ชาย! นี่มันเรื่องอะไรกันวะ!!

เพราะเมาไง! ใช่! เพราะแกเมา! แกยังเป็นผู้ชายเต็มร้อย! แค่วันนี้ทะเลาะกับมิเชลเลยเผลอ... แกแค่เผลอ... เผลอไปเท่านั้นวทัญญู!!…”

ในใจของวทัญญูกำลังร้องโวยวายขณะที่กำลังอาบน้ำ เขารู้สึกสับสนเรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อซักครู่ ลึกๆ ในใจ เขาทำแบบนั้นลงไปเพราะอะไร??

 

ร่างหนาพยายามหาเหตุผลให้กับตัวเอง ปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อชำระล้างความสับสนภายในใจออกไป หากแต่ภาพที่สะท้อนออกมาจากกระจกบานใหญ่นั้น รอยเขี้ยวเล็กๆ ที่ระพีฝากเอาไว้บนต้นคอ รอยจ้ำช้ำเป็นวงจากการจูบบนแผงอกหนา แล้วยังรอยเล็บข่วนถลอกที่มีเลือดไหลซึม มันยิ่ง ตอกย้ำนักหนาว่า เรื่องเมื่อครู่เป็นความจริงเสียยิ่งกว่าจริง ถ้าพูดให้ถูกก็คือ เขามีความสุขกับการได้กอด    เด็กคนนั้นไว้เหลือเกิน

 

วทัญญูใช้เวลาอยู่กับตัวเองในห้องน้ำนานกว่า 2 ชั่วโมง กว่าจะทำใจเพื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริง เขาเป็นลูกผู้ชาย ยังไงก็รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำไว้อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าเด็กนั่น ก็เป็นผู้ชายเหมือนกับเขา จะว่าเสียหายก็ไม่น่าใช่

เขาคงเคลียร์กับระพีได้ไม่ยากนักหรอก หวังว่าคงเป็นเช่นนั้น

 

หลังจากที่วทัญญูอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย คืนนั้นทั้งคืน เขาก็ได้แต่นั่งมองเจ้าเด็กตัวแสบที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเขา แล้วตอนนี้ก็กำลังสร้างปัญหาหนักใจให้กับเขาไม่น้อย ไม่รู้ว่า ถ้าตื่นขึ้นมาจะมาไม้ไหน

 

...

 

ในที่สุดเจ้าเด็กตัวแสบของวทัญญูก็ลืมตาตื่นขึ้นมา กระพริบตาปริบๆ ปรับให้สายตารับแสงจาก    ดวงอาทิตย์ยามเช้าให้เป็นปกติอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาเจ้าของห้องที่จ้องมาที่ตนไม่วางตา พยายามกระเด้งตัวเพื่อลุกขึ้นนั่งอย่างทุกครั้ง

      คุณยุโอ๊ย!!...”

แต่วันนี้ต่างจากทุกวันออกไป เมื่อร่างบางร้องด้วยความเจ็บปวดทันทีที่พยุงตัวขึ้นนั่ง ความเจ็บระบมแล่นเป็นริ้วไปตามแนวสันหลัง กว่าจะจัดท่าทางให้อยู่ในท่วงท่าที่ถูกความเจ็บระบมทำร้ายได้น้อยที่สุดนั้น ก็ต้องใช้เวลานานกว่า 20 นาที

 

ระพี ขอคุยด้วยหน่อยสิ

วทัญญูมองท่าทางยุกยิกขยับไปมาของระพีอย่างขัดใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปจัดหมอนให้สูงกว่าปกติ เพื่อให้อีกฝ่ายนั่งพิง

 

ผู้หญิงก็มักจะจัดหมอนแล้วนั่งด้วยท่าทางอย่างนั้นเวลาที่...

 

ขอบคุณครับ ว่ามาเลย ผมตั้งใจฟังคุณอยู่

ระพีกล่าวขอบคุณเบาๆ มองแผ่นหลังร่างสูงที่เดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง

 

ฉันขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ...

วทัญญูพูดได้เพียงเท่านั้น คำพูดอื่นๆ ของร่างหนาก็เหมือนจะถูกกลืนหายไป การเตรียมใจทั้งคืน   สูญเปล่า เขาไม่รู้กระทั่งว่าตัวเองควรทำอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้

 

อื้อ ผมคิดว่าคุณกำลังจะบอกว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพราะคุณเมา เลยเห็นหน้าผมซ้อนกับหน้าของคุณมิเชล แล้วก็เรื่องนั้น เพราะผมเป็นผู้ชาย ผมจึงไม่เสียหาย คุณไม่มีอะไรต้องรับผิดชอบ ใช่ไหมครับ?

ระพีอธิบายคำพูดของวทัญญูต่อเสร็จสรรพ เสียงที่เปล่งออกมาแทบจะจับความรู้สึกอะไรไม่ได้ แต่ถ้าตั้งใจฟังมันด้วยความรู้สึก วทัญญูจะรับรู้ได้ถึงความเศร้าจากร่างบางที่เจืออยู่ในทุกคำพูดของเจ้าตัว

 

ยังไงก็ฉันเป็นผู้ชาย เรื่องเมื่อคืนมัน...

ชายหนุ่มพยายามจะพูดต่อ แต่ก็ต้องจนกับความรู้สึกที่ยากจะอธิบายนั้น เด็กคนนี้พูดถูก เขาต้องการให้เป็นอย่างนั้น วทัญญูได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง

      คนที่ได้ฟังนั้นเงยหน้าขึ้นมองเพดาน กล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเอง เขาผิดเองที่เกิดมาเป็นผู้ชาย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็จะสู้ แม้ว่าแทบจะไม่มีโอกาสที่จะเป็นคนที่ถูกเลือกเลย ยังไงมันก็คงดีกว่าการยอมแพ้และ หนีไปโดยที่ไม่ยื่นมือออกรับโอกาสที่มีเหลือริบหรี่ในครั้งนี้

 

ผมไม่ยอมหรอก ยังไง... ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบ! คุณเป็นคนแรกของผม ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่ยอม!”

ระพีพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาจุกแถวลิ้นปี่ของตน เสียงเล็กๆ ถูกปรับให้เข้มกว่าทุกครั้งเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความสั่นไหวของเส้นเสีย

ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ไปถึงอาวิทย์ คุณต้องรับผิดชอบผม! แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้จะไม่มีใครรับรู้นอกจากเราสองคน

ระพีเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยข้อเสนอออกมา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่อีกคนด้วยแววประกายกล้า ไม่ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงห้วงความอ่อนไหวของอารมณ์

 

นาย ฉันมองนายผิดไปจริงๆ!”

วทัญญูเงยหน้า แววตาทั้งสองเป็นประกายกล้าไม่ต่างกัน เขาคิดผิดจริงๆ เด็กคนนี้ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์     อ่อนต่อโลกในแบบที่เขาคิดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ

ก็อย่างนั้นล่ะครับ ผมคิดว่าคุณคงไม่มีทางเลือกอื่น เพราะงั้นวันนี้เราไปกองถ่ายด้วยกันนะครับ

ร่างบางตีหน้ายิ้มระรื่น เสียงอ่อนเสียงหวานออดอ้อนขึ้นมาทันที รอจนกระทั้งเจ้าของห้องเดินหงุดหงิดออกไปนั่นแหละ เจ้าตัวถึงได้ค่อยพยุงร่างกายที่เจ็บระบมนั้นเข้าไปชำระร่างกายภายในห้องน้ำ

 

....

 

มานี่เลย ตาพี นี่มันกี่โมงแล้วรู้รึเปล่า เข้าไปแต่งตัวเลย แกก็เหมือนกัน เป็นผู้ใหญ่แล้วยังไม่รู้จักรักษาเวล่ำเวลา ที่โน้นไม่สอนเรื่องมารยาทช่างภาพที่ดีให้แกบ้างรึไงนะ

วิทยาสวดยาวทันทีที่เห็นหน้าทั้งนายแบบและช่างภาพของงานวันนี้ สายตั้งแต่ประชุมวันแรกแล้วยัง   ไม่ยอมปรับปรุงตัว ไม่รู้ว่ามัวไปทำอะไรกันเมื่อคืน

ระพีเดินตรงไปที่คนรักของพ่อ ส่วนอีกคนก็ได้แต่ทำหน้าเมื่อย เซ็งกับเสียงบ่นของพี่ชายเลือกที่จะ   ปลีกตัวออกไปจัดการเรื่องกล้อง ที่เป็นหน้าที่โดยตรงของตัวเอง

 

วันนี้วทัญญูไม่ได้ถูกบังคับให้ใส่สูทอย่างทุกวัน เสื้อผ้าวันนี้เลยกลายเป็นเสื้อเชิ้ตขนาดพอดีตัวพร้อมแจ๊คเกตยีนส์กับกางเกงยีนส์ขาดๆ ที่ใส่สบายตัวตามสไตล์ของเจ้าตัว

 

....

 

ภายในห้องแต่งตัวสำหรับให้นายแบบตัวเล็กเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดตามคอนเซปที่วางเอาไว้ถูกจัดเรียงกัน เป็นระเบียบไม่ต่ำกว่า 10 ชุด

อาวิทย์ไม่มีชุดที่มิดชิดกว่านี้แล้วเหรอ ผมรู้สึกว่ามันจะหวิวๆ อย่างนี้เหมือนกันหมดเลย

ระพีหยิบชุดหนึ่งในนั้นออกมาเป็นตัวอย่าง ถ้าใส่เข้าไป คงไม่ต่างจากนางแมวยั่วสวาทแน่ๆ กางเกง  ขาสั้นไม่ถึงครึ่งน่อง ร่างบางแน่ใจอย่างมากว่ามันคงแทบจะปกปิดอะไรไม่ได้เลย ส่วนเสื้อก็เป็นคล้ายๆ ซีทรู ขาดโน่นเว้านี่จนน่าหวาดเสียว

 

แต่เรื่องที่หน้าหนักใจยิ่งกว่าก็คือ ร่องรอยที่ร่างหนาฝากเอาไว้ตามเรือนร่างของตน ไม่ว่าจะเป็นลำคอ แผ่นอก แผ่นหลัง แม้แต่ส่วนเนื้ออ่อนๆ ตรงซอกขา คุณญูก็ยังสามารถทิ้งมันไว้บนเรือนร่างตน เมื่อเช้าอาบน้ำจึงเห็น วันนี้จึงเป็นวันที่เขาอาบน้ำนานกว่าวันไหนๆ กว่าจะอาบเสร็จก็เกือบชั่วโมง

 

ก็ตาม Theme หลักของมันไง ‘X&seX’ พีคงไม่คิดจะใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขายาว    ที่เอาไว้ใส่ตอนหน้าหนาวหรอกนะ? มาสิ เดี๋ยวอาจะเปลี่ยนชุดให้

วิทยาประชดประชันหลานชายคนโปรดเข้าให้เต็มๆ พลางมองชุดที่ร่างบางใส่มาอย่างรำคาญใจ    จริงอยู่ว่า นายแบบไม่จำเป็นต้องแต่งตัวดีมาก็ได้ เพราะยังไงก็ต้องใส่ชุดที่สไตลลิสต์เตรียมไว้ และถึงตอนนี้เมืองไทยจะอยู่ในช่วงฤดูหนาวก็จริง แต่สาบานได้เลยว่ามันก็ไม่ได้หนาวขนาดที่ต้องพันผ้าพันคอ เหมือนอย่างที่หลานชายตัวแสบกำลังใส่อยู่แน่ๆ

 

อ๊ะ ดะ เดี๋ยวผมจัดการเองดีกว่า

ระพีพยายามหลบหนีมือเรียวๆ ของวิทยาที่กำลังจะถอดผ้าพันคอรวมไปถึงเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ เขาไม่ได้รู้สึกอายเพราะก่อนหน้านี้ตอนขึ้นเดินแบบเวลาแต่งตัว แต่งหน้า อาวิทย์ก็เป็นคนจัดการทั้งหมดให้อยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้มันมีอะไรที่มากกว่านั้น สิ่งที่เจ้าตัวไม่ต้องการให้คนผู้นี้รับรู้

 

ตาพี! ไปทำอะไรมา? บอกอามาเดี๋ยวนี้!”

วิทยากัดฟัน เมื่อสังเกตเห็นรอยแดงบนต้นคอขาวของหลานชายคนโปรด

 

to be con… part 006


พาร์ทนี้น่าจะเป็นพาร์ทล่าสุดที่ช้อนลงในบอร์ดรวม ((บอร์ดสาธารณะ)) แต่แต่งล้ำไปอีกนิดหน่อยค่ะ
ช่วงนั้นท่าจะว่างมาก ขนาดคิดเฮด ((หัวเล่ม)) เตรียมรวมอะ ๕๕๕ แต่ยังแต่ไปไม่ถึงไหนเลยนะคะ ว่างแรง 
((จริง ๆ ช้อนควรจะเอาเวลาที่ว่างนั้นมาปั่นตอนต่อไป ไรงี้ดีกว่า ๕๕๕))
ส่วนพาร์ทหลังจากนี้ถ้าจำไม่ผิดช้อนลงไว้ในบอร์ดส่วนตัว คือโดนอุ้มไปตอนไหนไม่รู้ แหะ ๆ
ไม่เหลือซากอารยธรรมอะไรเลยค่ะ ((ดราม่าหนักจริง))


รอบหน้าคงจะมาลงตอนที่ปั่นพาร์ทล่าสุดเสร็จเรียบร้อยค่ะ
สนุกกับนิยายเน๊าะ

#พี่ล่ำกับน้องสก้อยซ์

by PaPrue^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น