ชีวิตสโลไลฟ์ของพี่สาวตัวร้าย ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ตอนที่ 5 : บทที่5 พี่สาวคนนั้น...กับครอบครัวสุขสันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 787 ครั้ง
    20 ส.ค. 60


บทที่ 5 พี่สาวคนนั้น...กับครอบครัวสุขสันต์


ในที่สุด!!! หลังจากผ่านช่วงเวลาที่ทรมานกว่า 3 เดือน บนเตียงและห้องอันสะพรึง แม้หลังจากนั้นแขกไม่ได้รับเชิญจะไม่ได้มาหาแล้ว แต่ยังไงห้องนั้นก็น่าเบื่ออยู่ดี ในที่สุดฉันก็ได้หัดเดิน จะได้ออกไปข้างนอกแล้ว แต่ก่อนอื่นใด ฉันค่อยๆใช้ไม้เท้าที่ท่านพ่อสั่งทำจากเมืองหลวงเพื่อให้พอดีกับฉัน พยุงตัวเองไปยังกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันค่อยๆหย่อนตัวเองลงบนเก้าอี้แล้วพิจาารณาหน้าตัวเอง กว่า 3 เดือน ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในร่างนี้ นอกจากจะไม่เคยเห็นหน้าตัวเองแล้ว ยังไม่เคยเห็นสเป๊กการแต่งตัวของเอสเทียคนเก่าเลย แต่ดูจากสีห้องและอะไรหลายๆอย่างน่าจะเป็นคนเรียบง่ายคล้ายฉัน พอเห็นหน้าตัวเองในกระจกแล้ว ฉันก็ช็อค…..สวย…..บ้าเอ๊ย…..สวยมาก ตรงหน้าฉันคือร่างผอมบางที่ดูผอมไปนิดยิ่งผิวขาวที่แอบซีดนิดๆทำให้ดูคนป่วย แต่ร่างบางตรงหน้ามีหน้าอกที่ขนาดพอดีกับตัว รวมทั้งใบหน้าสวยหวาน นัยน์ตาสีม่วงสวยเหมือนท่านแม่ ในขณะที่เรือนผมยาวสีดำสนิทเหมือนท่านพ่อ ยิ่งทำให้เป็นสาวงามที่สวยลึกลับ แต่หน้าเหวอๆที่กำลังทำอยู่บนใบหน้านี้ไม่ได้เข้ากับสาวงามตรงหน้า แต่ก็ไม่ทำให้ดูขี้เหร่ซักนิด…...ดูๆไปเหมือนแวมไพร์เลย ฮ่าา


“คุณหนูทำอะไรอยู่คะ” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฉันหันไปมอง เห็นเป็นสาวใช้ผู้ร่าเริงนามว่า’เมลีน’ เธอทำหน้าที่ดูแลฉันทุกอย่างในปกติ คล้ายๆสาวใช้ส่วนตัว ต้องยอมรับว่าเพราะเมลีนเลยทีเดียวทำให้ชีวิตในห้องดูมีสีสันเล็กๆ เมลีนชอบเก็บดอกไม้มาประดับให้ พลางชวนคุย ซึ่งส่วนใหญ่ฉันก็เป็นผู้ฟังน่ะนะ


“ไม่มีอะไร แต่ว่ามีอะไรหรือ” ฉันหันไปยิ้มน้อยๆให้เมลีน ทำให้สาวน้อยน่ารักตรงหน้า หน้าขึ้นสีเล็กน้อย ฮุ น่ารักจัง

“คือว่า ดิฉันเห็นว่าคุณหนูน่าจะเบื่อห้องมากๆ ลองลงไปทานอาหารพร้อมทุกคนดูไหมคะ” เมลีนยิ้มกว้างให้ฉัน อืม เป็นความคิดที่ดี ฉันไม่ตอบเมลีน แต่ยื่นมือขาวซีดไปข้างหน้า อย่างรู้งาน เมลีนเดินเข้ามาจับช่วยผยุงร่างฉัน ลงไปห้องอาหารด้านล่าง


ระหว่างทางเดินไปยังบันได สองข้างทางนอกห้องช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ ภาพวาดมากมายประดับอย่างสวยงามบนฝาพนัง ทางเดินประดับด้วยสีแดงสลับดำดูหรูหรา ว๊าว ราวกับพระราชวังที่เคยไปทัศนศึกษาสมัยเป็นนักเรียนจริงๆ


“คุณหนูดูอะไรหรือคะ” เมลีนมองฉันอย่างสงสัย แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าเป็นเอสเทียที่เกิดและโตที่นี่ คงดูของพวกนี้จนเบื่อแล้ว แต่สำหรับฉันน่ะไม่เคยเห็นนินา


“เปล่าจ๊ะ แค่รู้สึกไม่ได้ออกจากห้องนานจนรู้สึกตื่นเต้นกับทุกสิ่งง่ายๆน่ะ” ฉันตอบไปตามความรู้สึกจริงๆ ที่แอบโกหกนิดๆให้เข้ากับสถานการณ์ ซึ่งเมลีนก็ดูไม่ใส่ใจอะไร เฮ้อ ดีนะท ี่เอสเทียคนเก่าก็คล้ายๆฉัน ไม่งั้นกลบเกลื่อนยากเหมือนกัน


“ถึงแล้วค่ะ คุณหนู” เมื่อลงบันไดมาซักพัก ก็เจอประตูไม้สีเข้มที่เป็นทางเข้าห้องอาหาร เมื่อสาวใช้คนหนึ่งเผอิญอยู่หน้าประตูพอดีเห็นฉันกับเมลีนก็ทำหน้าตกใจ และยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะเปิดประตูตรงหน้าให้ อ่า เอสเทียนี้เป็นที่รักของสาวใช้จังน้าาา ดีจัง


ภายในห้องอาหารมีโต๊ะตัวยาวที่เหมือนในหนังย้อนยุคสมัยก่อน มีท่านพ่อ ท่านแม่ และเอลโดร่าที่ต่างทำหน้าประหลาดใจที่เห็นฉัน ฉันยิ้มหวานให้ก่อนที่เมลีนจะพาฉันไปนั่งตรงหัวมุมที่อยู่ระหว่างท่านพ่อกับน้องสาว ฉันกล่าวขอบคุณเมลีนเบาๆ และเห็นเมลีนถอยไปยืนชิดผนังข้างๆสาวใช้คนอื่น พอหันกลับมาที่โต๊ะอาหารก็เห็นทุกคนมองมาที่ฉัน

“อะไรกันคะ ทุกคนมองจะ เทียรู้สึกเสียความมั่นใจยังไงไม่รู้” เมื่อทุกคนได้ยินฉัน ต่างก็ละสายตาจากฉัน กลับไปที่บนโต๊ะ ยกเว้นท่านแม่ที่มองจ้องมาไม่เลิก


“ท่านแม่...เออ….มีอะไรหรือคะ” ท่านแม่จ้องมาที่ฉันนิ่งๆ งืออ ลูกกลัวนะเจ้าค่ะ


“เทีย หายดีแล้วหรือ” ท่านแม่ถามเสียงเย็น ฮือ ท่านแม่อย่าโกรธลูก ลูกเหงา ลูกเบื่อ ปล่อยลูกไปเถ๊อะ


“ดีขึ้นแล้วค่ะ แม้ยังไม่หายดี แต่….ลูกก็อยากลงมากินข้าวกับทุกคนมั้ง…...ลูกกินคนเดียวแล้ว….” ฉันพูดด้วยเสียงที่ดัดให้เศร้า ช้อนตามองท่านแม่พร้อมรีดน้ำตาให้ออกมาคลอ ยังพูดไม่ทันจบ ก็เกิดเสียงโครมครามจากการที่ทั้งสามคนวิ่งมากอดฉัน สำหรับเด็กกำพร้าแบบฉัน รู้สึกดีจริงๆที่มีครอบครัวที่อบอุ่นและเป็นที่รักของทุกคนแบบนี้ แต่ไม่รู้แรงดันจากฝั่งไหนที่น่าจะมาจากกระโดดกอด ทำให้เอา 4 คน พ่อแม่ลูกลงมากองที่พื้น อุ๊ก เจ็บแผลจัง

“อะ อ่า ท่านพี่คะ น้องขอโทษเจ็บแผลไหมคะ” เสียงลนลานของน้องสาว ทำให้ฉันคาดเดาคนร้ายไม่ยาก


“เจ็บนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรจ๊ะ” ฉันยิ้มให้ทุกคนที่มองมาอย่างเป็นห่วงคลายความกังวล


“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วจ๊ะ เหงาหรือเทีย โอ๋ๆ แต่ลูกก็ยังไม่ควรเคลื่อนไหวมากๆนะ แผลยังไม่หายดีเลย”ท่านแม่กล่าว พร้อมดึงฉันเข้าไปกอด และลูบหัว ตามด้วยท่านพ่อและน้องสาว พวกเรากอดกันจนเป็นก้อนกลม ซึ่งฉันคิดว่ามันคงเป็นภาพที่ตลกดี พวกคนใช้คงอมยิ้มขบขันกัน หากแต่พอฉันหันไปมอง ก็เห็นพ่อบ้านและสาวใช้กำลังร้องไห้ พร้อมรอยยิ้ม อ่า บ้านเรานี้เป็นที่รักกันจริง


หลังจากหลุดจากก้อนกลมกันได้ ท่านพ่อก็ช่วยพยุงฉันขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ และเริ่มต้นทานอาหารเช้ากัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารช่างอบอ้วนไปด้วยความสุข และเสียงหัวเราะจริงๆ อ่า น้ำตาจะไหล ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวมานานแค่ไหนแล้วนะ ดีใจจังที่มาอยู่ในร่างนี้ ขอบคุณคนส่งมาจริงๆ และก็ขอโทษเทียตัวจริงด้วย ที่แย่งความสุขไป


‘ไม่เป็นไรจ๊ะ…...ฝากดูแลทุกคนแทนด้วยนะ’ ฉันหันไปด้านหลังหลังจากได้ยินเสียงแผ่วเบา จึงเห็นร่างโปร่งบางในชุดกระโปรงสีขาวของเอสเทีย ที่ฉีกยิ้มสวยโบกมือให้ฉัน ก่อนนะค่อยๆหายไป……


“เทีย ลูกเป็นอะไรไหม หน้าซีดเชียว” เสียงท่านพ่อถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อฉันหันหน้ากลับมายังโต๊ะ อ่า ตระกี้นี้…….  ฉันมองไปที่ท่านพ่อที่มีสีหน้าเป็นห่วงฉีกยิ้มที่คาดว่าน่าจะเหมือนแสยะมากกว่า


“ไม่….ไม่มีอะไรค่ะ ท่านพ่อ” ท่านพ่อพยักหน้าก่อนทุกคนจะพูดคุยกันเรื่องที่โรงเรียนของเอลโดร่าที่ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังนัก ฉันพยายามเอาเรื่องตระกี้ออกจากหัว โดยไปสนใจซุปตรงหน้าแทน อืม อร่อยจัง ฉันตักซุปขึ้น แต่มือไม่รักดีดันสั่นจนซุปในช้อนหายไปหมด ฮือ ทำไมไม่เข้าฝันอ่าาา มาเป็นตัวๆแบบนี้เค้ากลัวน้าาา เทียคนบ้าาาา


.

.

.


หลังจากจบกิจกรรมทานอาหารที่ฉันทานอะไรไม่ค่อยได้ จึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบขอขนมจากเมลีนให้ยกขึ้นไปที่ห้อง ภายหลังจากส่งทุกคนออกจากบ้าน ใช่แล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันต้องอยู่บ้านคนเดียว(ต่อให้มีคนใช้อีกนักร้อยก็ตาม) เพราะ ท่านพ่อกับท่านแม่ต้องเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อทำงาน ท่านพ่อต้องไปคุยราชการกับพระราชา ส่วนท่านแม่ เห็นว่าราชินีนัดรวมกลุ่มแม่บ้านขุนนาง เอ๊ย งานเลี้ยงน้ำชาของภรรยาขุนนาง จริงๆท่านแม่ก็อยากให้ฉันไปด้วยแต่ ห่วงเรื่องสุขภาพฉันเลยให้อยู่บ้าน ส่วนน้องสาวต้องไปโรงเรียน


ฉันโบกมือส่งทุกคนออกจากบ้านด้วยรอยยิ้ม เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ฉันก็ตัดสินใจจะกลับห้องไปกินขนมกับน้ำชาให้ท้องอิ่มเสียหน่อย


“จริงรึ ทำยังไงดี ถ้าคุณหนูโดนทำโทษขึ้นมาละก็….” พอฉันเดินไปถึงแถวๆห้องน้องสาวที่อยู่ก่อนถึงห้องฉัน ก็ได้ยินเสียงพ่อบ้านดังมาจากในห้อง อาจจะเป็นเพราะประตูไม่ได้ปิด ทำให้ฉันเดินย้อนกลับมายังห้องเอล และเห็นสาวใช้ และพ่อบ้านประจำตระกูลนามลีแลนด์ โดยที่ลีแลนด์กำลังถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ด้วยสีหน้ากังวล คาดว่าสาวใช้คงมาทำความสะอาด และเจอบางอย่างที่น้องสาวควรจะเอาไปโรงเรียนด้วย แต่ลืมแน่นอน ฮุ ฮุ อยู่วิญญาณนักสืบ(เสือก)ก็เข้าสิงอิฉันค่ะ


“เกิดอะไรขึ้นหรอจ๊ะ” ฉันทักทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มบางๆประจำตัว ทำให้ทั้งสองรู้ตัวว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย เมื่อพวกเขาเห็นฉันก็ทำความเคารพ ก่อนจะเล่าเรื่องราวให้ฟัง ดูเหมือนหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือวิชาเวทมนตร์ที่น้องสาวจำเป็นต้องใช้มาก เพราะอาจารย์จะทำโทษคนที่ไม่ได้เอาหนังสือมา พอฉันได้ฟังก็อดนึกเรื่องสนุกขึ้นมาไม่ได้


“งั้นเดี๋ยวเราเอาไปส่งให้ไหมจ๊ะ ดูเหมือนว่ามวิชานี้จะเป็นคาบบ่าย น่าจะพอมีเวลาอยู่บ้าง” ฉันเสนอด้วยรอยยิ้ม แทนที่ทั้งสองจะทำหน้าโล่งอก แต่กลับทำหน้าสะพรึงแทน


“มิได้ขอรับ คุณหนูยังไม่แข็งแรงพอจะออกข้างนอก ถ้าเกิดว่า…...”

“แต่ว่าเอลก็ต้องใช้หนังสือนี้นะ ถ้าเราไปเอง ทางโรงเรียนต้องอนุญาตแน่ๆ อย่างน้อยเราก็เป็นศิษย์เก่า น่าจะเข้าไปส่งได้” ใครจะปล่อยให้โอกาสไปเที่ยวของฉันหลุดลอยไปละ ตอนนี้แหละโอกาส อิอิ ก็นะ ถึงเอสเทียจะไม่ได้ไปโรงเรียน แต่มีหรือที่ลูกสาวขุนนางชั้นสูงจะไม่ได้เรียน เอสเทียเรียนกับโรงเรียนแบบให้ทางนั้นส่งอาจารย์มาสอนที่บ้าน และไปสอบที่โรงเรียน แม้จะดูอภิสิทธิ์ชนแต่อาจารย์ทุกคนก็เข้าใจ ความจำเป็นของเอสเทีย และที่สำคัญเพราะเอสเทียเป็นเด็กดี ขยัน ทำให้อาจารย์แทบทุกคนเอ็นดู และมาสอนนอกสถานที่อย่างเต็มใจ แม้แต่หลังเรียนจบมาแล้ว อาจารย์หลายๆท่านก็ยังมาเยี่ยมเยือนเอสเทียที่คฤหาสน์หลังนี้บ่อยๆ เพราะงั้นยังไงเอสเทียก็ต้องสามารถเข้าไปในโรงเรียนได้แน่นอน อ่า ดีจังที่ได้ความทรงจำเอสเทียมาครบ(ยกเว้นไอ้เหตุการณ์เสี่ยงตายตอนนั้นเท่านั้นที่จำอะไรไม่ได้เลย)


“แต่ว่า….คุณหนู…..”


“ไม่เห็นเป็นไรเลยลีแลนด์ เหลือเวลาอีกตั้งเยอะ ค่อยๆเดินทางก็ได้กะมั้ง ยังไงเราก็ไม่ได้เดินทางไปคนเดียวเสียหน่อย ให้เมลีน กับองครักษ์ซักคนไปด้วย ก็คงได้ไม่ใช่หรอจ๊ะ” ฉันเดินไปเอาหนังสือจากลีแลนด์ที่ถอนหายใจด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย ขอโทษด้วยนะจ๊ะ ฮุ ฮุ ฮุ


“ได้ขอรับ งั้นกระผมจะไปเตรียมรถม้า กับพ่อบ้านอีกซักคนจะได้หรือไม่ขอรับ” ลีแลนด์ยื่นข้อเสนอที่ง่ายดายให้ฉัน


“แน่นอนสิจ๊ะ เดี๋ยวเราไปเตรียมตัวก่อนนะจ๊ะ” ฉันยิ้มหวานให้ทั้งสองคน และเดินกลับห้องไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ไปข้างนอกครั้งแรก อ๊าย เที่ยวๆๆๆ


“คุณหนูอยู่นี้นิเอง ดิฉันหาคุณหนูตั้งนานแหละค่ะ” เสียงเมลีนดังมาจากดหน้าห้อง ฉันฉีกยิ้มกว้างก่อนจะวางวางหนังสือใส่มือเมลีนแล้วกล่าวอย่างเริงร่าว่า


“เมลีน เตรียมชุดให้เราหน่อย พวกเราจะไปข้างนอกกัน โอ้ อย่าลืมเอาขนมกับน้ำชาไปด้วยนะจ๊ะ เพราะเราคงใช้เวลานานพอควรเลยทีเดียว” ก่อนฉันจะเข้าห้องไปอย่างอารมณ์ดี


***********************************************************

เอลิซ่าเองค่าาาา

เนื่องด้วยแต่งเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้ เลยเอามาลงก่อน กรี๊ดดด//ดีใจกันไหมคะ

ส่วนตอนต่อไปก็อาจเลื่อนออกไปอีกค่ะ ถ้าเร็วก็อาทิตย์หน้า ถ้าช้าก็ถัดไปอีกอาทิตย์หนึ่งนะคะ

เอลิหวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ > <

//มีคำถาม สงสัยอะไรถามได้นะคะ ยกเว้นว่าพระเอกเป็นใคร555 เอลิก็ไม่รู้ค่ะ ยังไม่ได้คิด อาจจะไม่มีพระเอกหรือเปล่าน้าาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 787 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #653 หมียวนั่งเขียน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:23

    รีบหายไวๆ จะได้ไปลงสนามรบกับคุณนางเอกhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-02.png

    #653
    0
  2. #503 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 15:22
    ชอบบบบ
    #503
    0
  3. #377 riwterm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 18:20
    ก้สนุกดีนะ..แต่คำว่า'นะจ๊ะ'เยอะไปรึป่าว อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ แนะนำให้เปลี่ยนมาใช้คำว่า'คะ ค่ะ นะคะ'จะดีกว่า..(ความคิดเห็นส่วนตัวไม่ต้องคิดมาก)...
    #377
    1
  4. #348 Bee-Phinixo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:45
    ได้ออกไปเที่ยวละเย่ๆ5555
    #348
    0
  5. #342 LAZY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 17:25
    สนุกมากค่ะ นางมีความอ่อนหวานนน
    #342
    0
  6. #19 Chanแก้มกลม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 19:56
    มาต่อออออออออ;_______;
    #19
    0
  7. #16 Chanแก้มกลม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 08:36
    อย่าปล่อยให้ชัลรออออ
    #16
    0
  8. #15 Chanแก้มกลม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 08:36
    มาต่อเด้ออออ
    #15
    0
  9. #14 annaaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 01:36
    รออออออออ
    #14
    0
  10. #10 fin :) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 18:45
    โอ้ อยากอ่านต่อไปแล้ว น่าสนุกมากๆ เลยค่ะ
    #10
    0
  11. #9 ★WISTERIA★ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 18:31
    รอค้าาาาาา
    #9
    0
  12. #8 Alphadel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 15:38
    ออกเดินทาง สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น!!!
    มาต่อไวๆนะค้าา ^^
    #8
    0