เรื่องสั้นของทวีคูณ

ตอนที่ 2 : ทาย (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

ทาย

ผมเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ…

ทุกคนขาดผมไม่ได้…

ทุกคนต้องการผม…ถ้าหากทุกคนขาดผม…

ทุกคนอาจจะต้องทรมาน…

ผมไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ…

แต่เป็นสิ่งที่จำเป็น…

ทุกคนชอบมองผมราวกับจะกลืนกิน…

หลังจากนั้นทุกคนก็กินผมจริงๆ …

ร่างของผมถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย…แต่ไม่ถึงขั้นแหลกละเอียด…

แต่มีบางส่วนของร่างผม ได้โดนน้ำกรด…อ่า…มันแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี…

ผมกำลังเดินทาง…แต่การเดินทางของผมทำไมมันช่างทรมานถึงเพียงนี้…

เหมือนกำแพงกำลังเลื่อนเข้าออก…กดทับร่างของผมไปมา จนผมมึนงง และอยากจะอ้วกตลอดเวลา…

มันไม่ใช่การขึ้นลิฟต์ลงลิฟต์อย่างในห้าง…แต่เป็นการเดินทางที่เหมือนเดินอยู่ในเครื่องกลอะไรสักอย่าง…

หึ! ...ให้ตายสิ! คงสมใจสินะที่ได้ทรมานผมแบบนี้ ถึงผมจะโดนแบบนี้บ่อยๆ แต่ไม่เคยชินกับมันเลยสักครั้ง…

ขอร้องล่ะ! อย่าทรมานผมมากไปกว่านี้เลย…

การเดินทางของผมยังไม่จบ…

ผมเดินทางมาเจอแอ่งน้ำบ่อใหญ่…ผมดีใจมาก…รู้สึกเหมือนเจอโอเอซิสในทะเลทราย…

แต่ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวลงไป…

ก็มีเพื่อนผมหลายคนแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา…บ้าจริง!

ผมจึงเดินถอยออกมา แล้วเดินลัดเลาะไปตามโขดหิน (ละมั้ง) ตะปุ่มตะปั่มเต็มไปหมดนั่น แต่ก็ต้องตกใจที่จู่ๆ ก็เหมือนมีน้ำตกไหลออกมาตามซอกหินนั้น

น้ำนั้นพัดพาขาอีกข้างของผมให้สลายไป…

โธ่…ขาฉัน…

หลังจากที่ผมเสียขาทั้งสองข้าง…ผมก็ถูกแรงบางอย่างผลักเข้าไปในรูหนึ่ง?

อ่า…หลุมดำหรือเปล่า!?

นี่ผมกำลังจะตายแล้วสินะ…

หลังจากนั้น…ผมก็หมดสติไป…ไม่รับรู้อะไรอีก…

ที่รู้สึกได้…คือการถูกรัดของร่างกาย และชิ้นส่วนบนร่างกายผมก็หายไป…ทีละชิ้น…ทีละชิ้น…

ผมไม่มีสิทธิ์ขอร้องอ้อนวอนให้หยุด…

ไม่มีเสียงขอร้องให้ปล่อย…

ผม…ผมคงต้องไป…ไปทั้งอย่างนี้สินะ…

ในขณะที่กำลังหายใจแผ่ว…

พลันก็มีแสงสว่างเกิดขึ้น…

ร่างของผมถูกดูดเข้าไปในท่อน้ำอะไรสักอย่าง…แล้วการเดินทางของผมก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง…

ผมลืมตาขึ้น…แม้ความเจ็บปวดของผมจะยังคงอยู่…อ่า…พอมองสำรวจตัวเอง

ผมพบว่า…ที่เหลืออยู่มีเพียงแค่หัวของผมเท่านั้น…

นอกนั้นหายไปหมด…

ผมรู้ว่าส่วนที่เหลือนั้นหายไปที่ไหน…

พวกเขาหายไปในช่อง…ช่องหนึ่ง…

และกำลังรอการปลดปล่อย…พอผมคิดได้ดังนั้น…

แสงสว่างในตาสุดท้ายของผมก็หายไป…

เมื่อเจอกับเครื่องจักรสีดำขนาดใหญ่…

ผมมองเพื่อนร่วมทางที่ถูกบดขยี้จนตายไปต่อหน้าต่อตาทีละคนนั่นอย่างใจหาย ก่อนจะกลั้นใจ!

เมื่อถึงคิวของตัวเอง…

ฉับ!

ลาก่อน…โลกที่แสนเลวร้าย…

จ๋อม! จ๋อม! จ๋อม!

พรึ่บ!

แกร็ก!

โอ้กกกกกกกกก!

“เสร็จหรือยัง!?” เสียงหนึ่งถามขึ้นหลังจากที่ยืนรออยู่นาน

“เสร็จแล้วๆๆ เฮ้อ! ไม่น่ากินเข้าไปเยอะเลยเรา…” เสียงหนึ่งพึมพำ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป…

 

-จบ-

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น