เรื่องสั้นของทวีคูณ

ตอนที่ 1 : ชายผู้ว่ายน้ำข้ามทะเลดาว (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

ชายผู้ว่ายน้ำข้ามทะเลดาว

ผมเป็นใคร?

ผมมาทำอะไรที่นี่?

ท่ามกลางท้องทะเลอันเวิ้งว้าง…

ที่มีแต่ฟ้ากับน้ำ…

“ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ! ....” เสียงอะไร? ผมหันไปมองยังที่มาของเสียง มองผู้คนมากมายนับล้านคนกำลังว่ายน้ำมาทางผม พวกเขาว่ายมาทางผม แล้วว่ายผ่านไป…คนแล้วคนเล่า…

“รอช้าอะไรอยู่?” จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กหวานทักขึ้นทำให้ผมหันไปมองเธอด้วยความแปลกใจ

“เธอเป็นใคร?”

“ฉันไม่รู้…”

“คนพวกนั้นเป็นใคร?”

“ฉันเองก็ไม่รู้…”

“พวกเขากำลังว่ายไปไหน?”

“เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้…”

หลังจากที่เธอตอบคำถามผม เธอก็ว่ายน้ำต่อไป ถ้าผมว่ายน้ำต่อไป…ผมจะรู้อะไรมากกว่านี้หรือเปล่า?

“ฮึบ…ฮึบ….” ผมว่ายน้ำตามคนอื่นๆ ผ่านไปวันแล้ววันเล่า…ผู้คนที่เคยว่ายอยู่ข้างๆ ผมก็เริ่มหายไปทีละคน บางครั้งจู่ๆ คนที่ว่ายอยู่ข้างผมคนหนึ่งก็จมหายลงไปในน้ำ ผมยื่นมือออกไปเพื่อช่วยเขา แต่เขากลับปัดมือผมทิ้ง แล้วยิ้มให้ผม ก่อนจะจมหายไป ผมไม่เข้าใจ ทำไมหรอ? ทำไมถึงไม่รับความช่วยเหลือจากผม? บางครั้งผมว่ายน้ำเหนื่อย ผมก็จะหยุดพัก ก่อนจะออกแรงแล้วว่ายน้ำต่อ ว่ายไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จู่ๆ ก็มีคำถามหนึ่งดังผุดขึ้นมาในหัว…

นี่เรากำลังทำอะไรอยู่?

เราว่ายไปเพื่ออะไร?

ทั้งๆ ที่เหนื่อย…อ่อนล้ามากขนาดนี้…แล้วเราจะว่ายต่อไปทำไม?

เพียงแค่มีความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ผมก็รู้สึกว่าร่างทั้งร่างถูกดึงลงไปเรื่อยๆ ผมรู้สึกว่าผมกำลังจะจม…

ผมลืมตามองท้องฟ้าในขณะที่กำลังจะจมน้ำอย่างเหนื่อยล้า หมู่ดาวที่พรั่งพรายเต็มท้องฟ้านั้น…สุกสกาวส่องแสงราวกับจะอวดตัวตนของตัวเองให้ผู้อื่นได้ชื่นชม ผมหลับตาแน่น…ในขณะที่ความเย็นชื้นกำลังดูดกลืนร่างทั้งร่างของผม…ผม…ผม…ผมเป็นใคร?

ผมชื่ออะไร?

ผมต้องการอะไร?

ผมมาจากไหน?

ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

และคำถามสุดท้าย…ผมจะปล่อยให้เรื่องมันจบอย่างนี้หรอ?

พอมาถึงจุดนี้…ผมรู้แล้วว่าทำไม? ทำไมผู้คนถึงจมหายไป…นั่นเป็นเพราะ…พวกเขาถอดใจ…ยอมแพ้…และ…หมดหวัง…

ตอนนี้ตัวผมเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกับเขา…เราต่างว่ายน้ำไปข้างหน้า ไปให้ถึงอะไร? นี่เป็นคำถามซ้ำๆ ที่ทุกคนคงจะถามตัวเองอยู่หลายครั้ง แต่มันไม่เคยได้คำตอบเลย เพราะว่ายเท่าไหร่ก็ว่ายไปไม่ถึงสักที…

สมควรแล้ว…

สมควรที่พวกเขาจะยอมแพ้…

และตัวผมเองก็คงไม่ต่างกัน…

ผมรู้สึกว่าผมกำลังหายใจไม่ออก…ผมรู้สึกทรมานเหลือเกิน…ผมดิ้นไปมาในน้ำราวกับพยายามควานหาอะไรสักอย่างเพื่อมาช่วยให้ผมหายใจออก…แต่ว่า! มีทางเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ผมหายใจออกได้…คือผม! ต้องว่ายน้ำขึ้นไป!

“ฮ้า!”

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะไอออกมา เพราะสำลักน้ำ

ทำไม?

ทำไมเราถึงได้…

ผมเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะพิจารณาดวงดาวไปทีละดวง ผม…ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร? แล้วผม…จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้ยังไง? ย้อนกลับไปยังจุดที่ผมเคยอยู่…ผมว่ายน้ำตามคนอื่นๆ มาเพื่อต้องการรู้อะไรมากกว่านี้…และสิ่งที่ต้องการรู้…ไม่ใช่เรื่องของใครเลย…แต่เป็นเรื่องของตัวเอง…

ผมต้องการรู้ว่าตัวเองเป็นใคร?

นี่อาจจะเป็น…สาเหตุที่ทำให้ทุกคน…ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ …

“ฮึบ…ฮึบ…รอช้าอะไรอยู่?” ผู้ชายคนหนึ่งว่ายเข้ามาทักผม

“นายเป็นใคร?”

“ฉันไม่รู้”

“นายว่ายน้ำทำไม?”

“เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้ อย่าช้าอยู่เลยรีบว่ายเข้า…” พูดจบเขาก็ว่ายนำหน้าผมไป…แต่อีกสักพักหนึ่งจู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งลอยตัวมาใกล้ผมแล้วถามผม…

“คุณเป็นใคร?” เธอถาม

“ผมไม่รู้”

“คนพวกนั้นเป็นใคร?” เธอถามต่อ แววตาของเธอดูงุนงง และสับสน

“ไม่รู้…” ผมรู้สึกว่าตัวเธอเหมือนกับผมในตอนแรกๆ

“เขาว่ายไปเพื่ออะไร?” นั่นไง…คำถามเหมือนๆ กัน

“นั่นผมก็ไม่รู้อีก…อย่าช้าอยู่เลย…รีบว่ายกันเถอะ…” ผมตอบเธอ ก่อนจะเริ่มออกแรงว่ายน้ำต่อ…

แม้ตอนแรกไม่รู้ว่าที่ทำอยู่…ทำไปเพื่ออะไร?

แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว…ผมต้องว่ายน้ำต่อไป…

 

-จบ-

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น