BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 13 : Lies 10 ► ขอโทษ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    20 ต.ค. 62







Lies 10

เมื่อเข้ามาภายในบ้าน น้ำเงินจัดแจงให้ผมนั่งรอตรงโซฟารับแขก แล้วรีบกุลีกุจรหาน้ำมาต้อนรับ ชมพูได้แต่มองน้องชายต้อนรับแขกอย่างเลี่ยงไม่ได้


"นี่ฮะน้ำ…" เขายื่นแก้วน้ำให้

"เมื่อวานผมเจอลุงที่ห้างด้วยนะฮะ ผมว่าผมจำไม่ผิด แต่พี่ชมบอกว่าไม่ใช่ลุงแน่นอน เมื่อวานลุงก็เห็นพวกเราใช่ไหมฮะ"

"น้ำเงินไปอาบน้ำได้แล้ว อย่ากวนพี่เขา" ชมพูพูดขัด ผมมองเธอพลางยกยิ้ม

เธอคิดจะเลี่ยงไม่ให้น้ำเงินพูดถึงเรื่องเมื่อวานล่ะสิ

"งั้นลุงโตอย่าเพิ่งรีบกลับนะครับ ผมอาบน้ำแปปเดียวแล้วจะรีบลงมาเลย"

เอ๊ะ น้ำเงินนี่จะรั้งเขาไว้ทำไมล่ะ เดี๋ยวพี่เขาก็กลับแล้ว

"ไม่หรอก พี่ไม่รีบครับผมตอบยิ้มๆ ขณะที่ชมพูแทบจะแยกเขี้ยวใส่ผมแล้ว น้ำเงินรีบไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวพี่นั่งรอนะ"

โอเคฮะ!น้ำเงินรีบวิ่งขึ้นบันไดด้วยอาการดีอกดีใจ


รุ่นพี่อย่าตามใจน้ำเงินนักสิคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยชมพูทำเสียงดุใส่ผม ไม่เห็นเป็นไรเลย น้ำเงินก็ดูมีความสุขดีนี่นา

นั่นแหละที่มันไม่ดีเลย”  ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ 


น้ำเงินจะเคยตัวกับความรู้สึกที่มีรุ่นพี่นะคะ…” ชมพูชะงักคำพูดแล้วเปลี่ยนคำใหม่ หมายถึงน้ำเงินจะเคยตัวที่ถูกรุ่นพี่ตามใจค่ะ

อ้ออย่างนั้นสินะ


"แล้วตกลงรุ่นพี่มีเรื่องอะไรคะ พูดมาเถอะค่ะ วันนี้ฉันเหนื่อยมากและอยากพักแล้วด้วย"

ผมเสสายตามองไปรอบบ้านอย่างจงใจเมินชมพู ก็ผมยังไม่อยากกลับนี่ ความจริงแล้วยังรู้สึกแปลกๆ ที่อยู่ๆ จะให้พูดคำนั้นออกมาตอนนี้มากกว่า โอเคยอมรับก็ได้ว่าที่ผมมาหาชมพูวันนี้เพราะตั้งใจจะมาขอโทษเธอ แต่พอเห็นหน้าเธอมันก็รู้สึกกระดากอายแปลกๆ เลยหาทางเบี่ยงประเด็นไปมาเหมือนเด็กๆ
อยู่แบบนี้

"บ้านสวยนะ"  ผมชมจากใจจริง การตกแต่งภายในบ้านของเธอดูสบายตามากๆ แถมโครงสร้างบ้านก็สะดวกสบาย น่าอยู่อาศัยมากๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าบ้านทั้งหลังอยู่กันแค่สองพี่น้อง 


“…” ชมพูเงียบไปผมจึงหันมอง ผมเห็นเธอกำลังยิ้มมันเป็นรอยยิ้มแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มแห่งความสุข ความคะนึงหา

ตึกตัก

ผมขมวดคิ้วกับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะ ก่อนจะกลับมามองชมพูที่เริ่มเล่าถึงความเป็นมาของบ้านให้ฟังเธอพูดไปยิ้มไปเผลออวดบ้านของตัวเองยกใหญ่ โดยพ่อเธอเป็นคนออกแบบบ้านหลังนี้ด้วยตัวเองว่าบ้านหลังนี้ได้มาเพราะน้ำพักน้ำแรงของพ่อและแม่ของเธอเธอบอกว่ามันคือความทรงจำอันล้ำค่าอย่างเดียวที่พ่อแม่หลงเหลือไว้ให้ ส่วนการตกแต่งภายในบ้านเป็นรสนิยมของแม่เธอทั้งหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขแต่ก็ปนเศร้าอย่างบอกไม่ถูกนั้น เหมือนระยะห่างระหว่างเรามันขยับเข้ามาใกล้กันอีกนิด ยิ่งทำให้ผมเข้าใจชีวิตเธอมากขึ้นไปอีก


ผมนั่งฟังเธออย่างตั้งใจทุกถ้อยคำจนชมพูเงียบไปอีกครั้งเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอพูดเรื่องส่วนตัวของเธอให้ผมฟัง เธอจึงเปลี่ยนเรื่องพูด


"แล้วตกลงรุ่นพี่จะคุยเรื่องอะไรกันแน่คะ"


"อ้อ เรื่องนั้น... คือฉันตั้งใจจะมาขอโทษเธอเรื่องคืนนั้นน่ะในที่สุดผมก็หาจังหวะพูดได้สักที ชมพูนิ่งฟังอย่างตั้งใจ ผมสบตาเธอเพื่อสื่อให้เห็นถึงความจริงใจ ฉันมันปากหมาไปหน่อย ขอโทษจริงๆ นะชมพู

ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกเธอเลย

“…” ชมพูเงียบชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ ช่างมันเถอะค่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษรุ่นพี่เหมือนกัน ทั้งที่รุ่นพี่ช่วยฉันไว้แท้ๆ แต่กลับตบหน้ารุ่นพี่แบบนั้นยังไงก็ขอบคุณนะคะที่ช่วย และก็ขอโทษด้วยค่ะ ถึงแม้ว่ารุ่นพี่จะสมควรโดนจริงๆ ก็เถอะ

งะ


คราวหน้าก็อย่าไปพูดดูถูกใครแบบนี้อีกล่ะ


อ่า…  แต่มือเธอหนักจริงๆ นะ ปากแตกด้วยดูสิ" ผมอ้าปากแล้วชี้แผลในปากให้เธอดูชมพูเบือนหน้านี้พลางกลั้นยิ้ม เราสองคนต่างยิ้มและหลุดขำออกมา บรรยากาศรอบๆ ดูไม่อึดอัดอีกต่อไป มันดูผ่อนคลายมากกว่าเดิม จนไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเด็กน้อยวิ่งลงมาจากบันได

"เย้! ลุงโตยังไม่กลับจริงๆ ด้วย" 


"งั้นขอนั่งเล่นกับน้ำเงินอีกสักพักแล้วกันนะผมบอกชมพูซึ่งเธอไม่ได้แย้งอะไร ว่าแต่น้องชายอาบแล้วพี่สาวไม่ไปอาบน้ำบ้างล่ะ ไหนบ่นว่าเหนื่อย อยากพักไง" 

"ใช่ๆ พี่ชมรีบไปอาบเลย ตอนนี้ผมสะอาดสุดในบ้านแล้วนะฮะ เดี๋ยวผมจะคุยกับแขกผมเอง พี่ชมไปอาบน้ำเหอะ" น้ำเงินดุนหลังพี่สาวให้ขึ้นบันไดบ้าน ไม่รู้ว่าเธอกลัวน้องจะกวนใจผมหรือเธอระแวงผมกันแน่
ชมพูมีความลังเลเล็กน้อยที่จะทิ้งน้องไว้กับผม แต่สุดท้ายเธอก็ยอมไปอาบน้ำโดยดี

ถ้างั้นก็อย่าซนล่ะน้ำเงิน เดี๋ยวพี่รีบลงมา


รับทราบฮะ!น้ำเงินทำท่าตะเบ๊ะเหมือนพวกทหาร พอชมพูขึ้นบ้านไปแล้วเจ้าตัวเล็กก็วิ่งกลับมาหาผมแล้วทำหน้าตื่นเต้น


ลุงโตตีป้อมกับผมไหมฮะ?”


แหมชวนใครไม่ชวน มาชวนเซียนเกมเอกวิศวะคอมอย่างผม ก็มาดิค้าบบบ!!



 [LOADING 50 %]

[บทบรรยาย ชมพู]

ฉันใช้เวลาในการอาบน้ำค่อนข้างเร็วกว่าปกติเพราะอดห่วงน้องชายตัวดีที่เพิ่งผลักไสไล่ส่งฉันเมื่อครู่ไม่ได้ ฉันหยิบชุดนอนแขนขายาวมาสวมเพื่อเซฟตัวเองจากแขกไม่ได้รับเชิญของน้ำเงิน คิดว่าก็น่าตีจริงๆ นะน้องชายฉันเนี่ย เป็นแค่ลูกกวางแท้ๆ ริอาจชวนหมาป่าเข้าบ้าน

ฉันเดินลงบันไดมาในขณะที่มือก็เช็ดผมตัวเองไปด้วย ปลายเท้ายังไม่ทันได้แตะพื้นชั้นล่างดี ก็ได้ยินเสียงโวกเหวกโวยวายลั่นบ้าน มันเป็นเสียงระหว่างน้ำเงินและรุ่นพี่พลูโตที่กำลังตะโกนคุยกันไปมาอย่างสนุกสนาน หันมองจึงพบว่าทั้งคู่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับเกมส์ในมือถือ

“ลุงแทงค์เลยฮะ เดี๋ยวผมคิลให้ ...อย่างนั้นละฮะ อย่างนั้นแหละ” เสียงแจ้วๆ ของน้องชายฉันตะโกนสั่ง สีหน้าจริงจังแต่แฝงไปด้วยความสนุกสนานอย่างที่นานๆ ฉันจะได้เห็น 

“น้ำเงินขึ้นมาช่วยหน่อย พี่ดันให้แล้ว… นั่นแหละๆ ตีเลย ตีป้อมเลย! ....แตกแล้วๆๆ … เย้!!”

“เย้!!!”

แล้วทั้งสองหันมายกมือขึ้นมาตีกันอย่างเข้าขาสุดๆ ฉันขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจ ว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้ดูสนิทกันเร็วแบบนี้ ขณะที่ฉันมองด้วยความสงสัย รุ่นพี่หันมาสบตากับฉันพอดี เขารีบสะกิดน้ำเงินเพื่อบอกเป็นนัยๆ ว่าฉันกำลังมองอยู่ ฉันจึงปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมแล้วเดินเข้าหาทั้งสอง

“เลิกเล่นได้แล้วนะน้ำเงิน พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ” น้ำเงินทำหน้าหงอยอย่างเซงๆ “และรุ่นพี่… ก็ควรกลับได้แล้วค่ะ” 

“ผมขออีกตาได้ไหมฮะ” น้ำเงินส่งสายตาอ้อนวอนและยกนิ้วน้อยๆ เพื่อบอกจำนวน โอย… ถ้าเป็นเวลาปกติฉันคงแพ้ลูกอ้อนน้องไปแล้ว แต่ไม่ใช่ตอนที่มีแขกตัวโตนั่งอยู่ในบ้านตอนเกือบจะสามทุ่มแบบนี้

“ไม่ได้! พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไง พี่บอกน้ำเงินไปแล้วนะ” ฉันตอบเสียงแข็ง ไม่ยอมใจอ่อนเหมือนทุกที น้ำเงินทำหน้าหงอยหันมองพี่โตตาละห้อยเหมือนกำลังขอหน่วยช่วยเหลือ รุ่นพี่เมื่อได้เห็นแบบนั้นจึงได้แต่ลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู เขาคงเห็นแล้วว่าฉันจริงจังแค่ไหน

“พรุ่งนี้น้ำเงินต้องไปเรียนด้วยนี่ วันนี้เราเล่นกันแค่นี้ก่อนดีกว่าเนอะ แล้วเดี๋ยวครั้งหน้าพี่มาหาตอนวันหยุดดีไหม เราจะได้ลงแรงค์กันยาวๆ โดยไม่โดนพี่สาวดุ” ตอนแรกที่เกลี่ยกล่อมน้องมันก็ดีอยู่หรอก แต่ไอ้ประโยคขายฝันตอนหลังนั่นคืออะไรเนี่ย

“สัญญานะฮะลุง” น้ำเงินชูนิ้วเกี่ยวก้อยสัญญากับเขา หลงเชื่อตาลุงขายฝันนี่เข้าแล้วไง ไม่ถงไม่ถามความเห็นฉันสักคำ

“แน่นอน! สัญญาลูกผู้ชาย” พี่โตเกี่ยวก้อยสัญญากับน้ำเงินจริงๆ ไม่คิดว่าเขาเองก็ทำอะไรเด็กๆ แบบนี้ด้วย อายุอานามปาไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย เฮ้อ...  

"งั้นผมไปนอนแล้วนะฮะ ฝันดีฮะพี่ชมฝันดีฮะลุง" น้ำเงินยิ้มหน้าบานบอกฝันดีฉันกับพี่โตก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปนอนแต่โดยดี 

โอ้โห… ว่านอนสอนง่ายขึ้นมาเลยนะน้องชายฉัน

“สนิทกันเร็วจริงๆ เลยนะคะ” ฉันหันกลับมาทำเสียงประชดประชันใส่ร่างสูงที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม 

“ทำไม? หวงเหรอ” ริมฝีปากหนายกยิ้มกริ่ม ทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

“หะ… หวง? หวงอะไรคะ!” 

“ก็น้ำเงินไง หวงน้ำเงินกับพี่ไง แหม...คิดอะไรอยู่เนี้ย”

ขอเกลียดรอยยิ้มเขาได้ไหม ทำไมมันถึงเจ้าเล่ห์ขนาดนั้นกันห๊ะ!

“รุ่นพี่กลับไปได้แล้วค่ะ แล้วถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรก็ไม่ต้องมาอีกนะคะ" ฉันเอ่ยไล่แบบไม่อ้อมค้อม หวังว่าเขาจะรู้สึกเกรงใจและไม่มารบกวนฉันกับน้องอีก 

"มาเล่นเกมกับน้ำเงินนี่ถือเป็นธุระสำคัญเนอะ" เขายิ้มซื่อใส่ฉัน

"นั่นมันห่างไกลคำว่าธุระสำคัญมากเลยนะคะ!" ฉันเผลอเสียงดังใส่เขา พยายามข่มอารมณ์และปรับน้ำเสียงลงเพื่อพูดใหม่ "รุ่นพี่ไม่ควรตามใจน้องของฉันมากนักนะคะ เดี๋ยวแกจะกลายเป็นเด็กเสียคนกันพอดี”

“ทำไมล่ะ น้ำเงินก็ดูมีความสุขดีนี่นา"

"ก็เพราะรุ่นพี่ชวนเล่นเกมไงคะ เด็กที่ไหนก็มีความสุขทั้งนั้นแหละค่ะ"

"พูดเหมือนปกติน้ำเงินไม่ได้เล่นเกมเลยงั้นแหละ” เขาบ่นงึมงำเหมือนไม่พอใจที่ฉันโทษเขาว่าชวนน้ำเงินเล่นเกม แต่ก็ใช่… ฉันโทษเขาจริงๆ นั่นแหละ

“ใช่ค่ะ! ปกติน้ำเงินไม่ได้เล่นเกมค่ะ เพราะพี่รันเขาไม่เล่นเกมอะไรแบบนี้ เวลาน้ำเงินอยู่กับพี่รันเขาจะชวนน้ำเงินดูพวกสารคดีหรืออะไรที่มันส่งเสริมความรู้ค่ะ” ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบหรือเยินยอพี่รันนะ แค่อยากบอกพี่โตให้รู้ไว้ว่าปกติน้ำเงินไม่ได้เล่นเกมพวกนี้จริงๆ และฉันก็ไม่ค่อยสนับสนุนให้น้องติดเกมด้วย 

“ชิ… แสนดีเหลือเกินนะ” เขาเบะปากใส่ ไม่รู้ว่าทำใส่ฉันหรือพี่รัน หรืออาจจะทั้งคู่เลยมั้ง

“เอาเถอะค่ะ ฉันว่ารุ่นพี่ควรกลับได้แล้ว วันนี้ฉันเหนื่อยมาก อยากพักสักที”

พี่โตยอมลุกจากโซฟาอย่างว่าง่าย ฉันเดินไปส่งเขาตรงหน้าบ้านเมื่อเขาก้าวพ้นประตูรั้ว ฉันปิดประตูทันที ไม่ทันบอกลาอะไรเพราะฉันถือว่าฉันได้บอกลาเมื่อตอนบอกให้เขากลับบ้านได้แล้ว รุ่นพี่ได้แต่ยืนมึนงงทำหน้าหงอยตรงนั้นอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ชิดติดกำแพงรั้ว

เมื่อฉันเข้ามาในตัวบ้านแล้วก็แอบแง้มผ้าม่านเพื่อมองรถคันหรูของเขาแล่นออก ริมฝีปากบางหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เดี๋ยวๆ แกจะยิ้มทำไมเนี่ยยัยชม! เพลียมากจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง หู้!

TO BE CONTINUED 



TALK::
อัพเพิ่มแล้วนะคะ ขอกำลังใจให้ไรท์ด้วย
คอมเม้นท์มาบ้างก็ได้ ไรท์อยากอ่าน T^T


----------------
v
v
รายละเอียดการพรีด้านล่างเน้อ 
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอดนะจ๊ะ



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

-พรีเมี่ยมเดี่ยว 100 เล่มแรก [Jecket+โพรารอยด์]
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #114 nokbamboo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:20

    ชมเริ่มที่จะชอบโตหรือเปล่า

    #114
    0
  2. #113 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:53
    มีความอบอุ่นแบบครอบครัว
    #113
    0
  3. #112 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:53
    มีความอบอุ่นแบบครอบครัว
    #112
    0
  4. #111 firstzy93 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:53
    ยิ้มอารายย
    #111
    0
  5. #110 เป็นกำลังใจให้ค่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:20

    เรารอเทอที่ท่าน้ำทุกวันนนน

    #110
    0
  6. #109 nokbamboo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 17:46

    เรื่องเกมส์นี่ถนัดเลยใช่มั้ยลุงโต

    #109
    0
  7. #108 firstzy93 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 12:33
    ลีลาจริงๆ
    #108
    0