BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 12 : Lies 09 ► นั่นใช่ลุงไหมฮะ? [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    12 ต.ค. 62







Lies 09

อ่ะ…?!” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกปลายนิ้วเย็นทว่าอบอุ่นปาดเช็ดมุมปากให้โดยไม่ทันตั้งตัว ละสายตากลับมาก็เห็นพี่รันกำลังยิ้มให้


โตเป็นสาวแล้วยังกินมูมมามเป็นเด็กเลย


ขะ ขอบคุณค่ะฉันรีบหยิบทิชชู่ขึ้นซับมุมปากแก้เขิน ก็แหมฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ พอมีผู้ชายรูปหล่อแถมยังใจดีมาเช็ดปากให้แบบนี้มันก็ต้องใจเต้นบ้างแหละ ฉันก็มีหัวใจสาวน้อยเหมือนกันนะ


สมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆ เล้ยพี่รันส่ายหัวยิ้มๆ พลางเช็ดปากให้น้ำเงินบ้าง ฉันรีบคว้าทิชชู่มาซับให้น้องทันที น้ำเงินเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้ฉันใหญ่


พี่รันไปตักอาหารและน้ำมาเพิ่ม น้ำเงินทำท่าจะลุกตามไป แต่น้องกลับชะงักแล้วหันกลับมาสะกิดเรียกฉันแทน


นั่นใช่ลุงโตไหมฮะน้ำเงินชี้นิ้วไปทางโต๊ะพี่โตอย่างโจ่งแจ้ง ฉันรีบคว้ามือน้องกลับมาด้วยความรวดเร็ว แต่เหมือนไม่ทันเพราะพี่โตกำลังมองมาทางนี้พอดี


มะ ไม่ใช่! เอ่อพี่หมายถึงเขาไม่ใช่ลุงอะไรทั้งนั้นแหละฉันปฏิเสธแล้วพาเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้น้องเลิกสนใจพี่โต น้ำเงินอยากไปตักไอศกรีมใช่ไหม ไปกัน เดี๋ยวพี่ไปตักให้นะ


ไปสิฮะๆ ขอช็อคโกแลตนะฮะ!


ขอบคุณไอศกรีมช็อคโกแลตมากๆ ค่ะที่ช่วยดึงความสนใจของน้ำเงินได้ในที่สุด!

 

[บทบรรยาย พลูโต]


พี่โต…”


อะไรละนั่นเธอทำเป็นเมินใส่ผมเหรอวะ?


ผมมองร่างบางที่เดินไปทางตู้ไอศกรีมพร้อมกับน้องชายสุดที่รักของเธอ ซึ่งดูเหมือนหนุ่มน้อยนั่นจะจำผมได้ แต่เธอชมพูกลับทำเป็นไม่สนใจแถมยังมองเมินใส่ผมอีก 


ผมจ้องชมพูอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่ละสายตาจนเธอเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมน้ำเงิน และผู้ชายอีกคนที่มาด้วยกันก็เดินกลับมานั่งฝั่งตรงข้ามเธอ ผมจำหมอนั่นได้ เขาเป็นคนข้างบ้านของชมพู คนที่ผมรู้สึกเกลียดขี้หน้าทั้งที่ไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ 


เมื่อสามคนนั้นนั่งอยู่ด้วยกัน พวกเขาดูมีความสุขอย่างกับเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ดูจากรอยยิ้มและสีหน้าเบิกบานนั่น เธอคงลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้วสินะ วันนี้ถึงได้มานั่งหัวเราะดี๊ด๊ากับไอ้คนข้างบ้านนั่นได้


พี่โตจะเอาน้ำไหม เดี๋ยวนัสไปเอามาให้


“…” ผมได้ข่าวว่าเธอไปรับค่าจ้างจากไอ้ไอซ์แล้วด้วยนี่ ไม่ได้ตั้งใจจะโทรไปเช็คอะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าเธอกลับไปเอาของที่ผับคืนหรือยังเท่านั้นเอง


พี่โตคะ


“…” อ้อพอมีเงินหน่อยก็พากันมากินมาเที่ยวเลยสินะ แล้วเมื่อคืนทำเป็นดราม่าร้องไห้ แถมยังมาตบหน้าผมอีก เหอะ!


พี่โต!เสียงยัยวีนัสตะโกนเรียกแถมยังโบกมือไปมาตรงหน้าผมอีก ผมละสายตาจากชมพูกลับมามองยัยน้องสาวตัวดีที่เพิ่งไปรับมาจากโรงเรียนพิเศษแถมยังอ้อนให้พามาเลี้ยงบุฟเฟต์อีกต่างหาก


อะไรยัยนัส เรียกซะตกอกตกใจหมดเสียงเรียกที่กระแทกเสียงของยัยน้องสาวคนนี้เหมือนแม่ของผมไม่มีผิด 


ก็พี่โตอ่ะ นัสเรียกตั้งนานแล้วนะ มัวเหม่ออะไรอยู่คะเธอมองตามสายตาผมไปทางโต๊ะชมพู ทำไมคะ อิจฉาโต๊ะนั้นที่พวกเขาดูสวีทกันดีเหรอคะ


บ๊า อิจฉงอิจฉาอะไรกัน แล้วนั่นก็ไม่เห็นจะสวีทอะไรเลย ดูก็รู้ว่าแค่พี่น้องพากันมากินบุฟเฟต์เหมือนเรานั่นแหละ ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนผมคีบหมูเข้าปากอย่างกลบเกลื่อน


ไม่มั้งคะ พี่น้องแบบไหนกันถึงจ้องตากันซะหวานแบบนั้น อ่ะ เขาจับมือกันด้วยนะคะ!


เฮ้ยไหน?” ผมรีบหันไปมองแทบจะทันที แต่ก็เห็นว่าชมพูยังคงนั่งกินปกติ แถมไอ้คนข้างบ้านนั่นก็ไม่ได้อยู่ที่โต๊ะด้วย


คิกไหนว่าไม่สนใจไง แล้วใครน้ารีบหันคอแทบเคล็ดแน่ะ


ผมหันกลับมาทำตาเคืองๆ ใส่ยัยน้องสาวตัวแสบ วีนัสหัวเราะคิกคักขอบใจพลางคีบผักเข้าปากก่อนจะมองผมด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย


ว่าแต่พี่สาวคนสวยนั่นเป็นใครเหรอ? คนรู้จักพี่ใช่ม้า~ บอกนัสมาเถอะ


ไม่มีอะไรน่า กินๆ เข้าไปเถอะผมคีบผักใส่จานน้องเพื่อให้เธอหยุดเซ้าซี้ แต่ยัยตัวดีดูจะไม่ยอมง่ายๆ


ทำไมอ่ะ บอกไม่ได้เหรอ? หูยย นัสยิ่งสงสัยอ่ะ! นี่ถ้าเล่าให้แม่ฟังนะ แม่คงตื่นเต้นน่าดูเลย


นัสไม่เอา ห้ามบอกแม่ผมขมวดคิ้ว เริ่มสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายเบาๆ ถ้าแม่โบว์รู้ว่าผมกำลังสนใจในตัวชมพูล่ะก็แม่จะต้องตามเช็คอัพเดตความสัมพันธ์ของผมบ่อยๆ แน่ ท่านยิ่งกลัวว่าผมจะไปทำเจ้าชู้ใส่ผู้หญิงไม่เลือกหน้าเหมือนพ่ออยู่


โธ่แต่นัสคันปากอยากบอกแม่อ่ะไม่พูดเปล่ายังทำท่าเกาปากประกอบด้วย แสบได้ใครวะเนี่ย


เลี้ยงบุฟเฟต์สี่ครั้ง โอเค้?” ผมยื่นข้อเสนอ ใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องเป็นประกายทันที


หกครั้งยัยตัวแสบบังอาจต่อรองกับผม ดู๊ดู!


ให้เจ็ดเลย ป๋าป่ะล่ะผมยักคิ้วเท่ๆ คือจริงๆ ปกติแล้วผมก็เลี้ยงน้องทุกครั้งอยู่แล้วอะนะ


โอเค ดิลค่ะ!ยัยตัวแสบกระโดดกอดแขนผมอย่างดีใจ ผมดันหน้าผากเธอออกไปแล้วดีดไปหนึ่งทีอย่างนึกหมั่นไส้ เดี๋ยวนี้บังอาจมาแบล็คเมลผมนะ ร้ายจริงๆ


หลังจากทำข้อตกลงกับน้องเสร็จผมก็หันไปมองโต๊ะชมพูอีกครั้ง ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่าโต๊ะนั้นว่างเปล่าแล้ว พอมองหารอบร้านก็ไม่เจอทั้งสามคนเลย


ให้ตายสิเผลอแปปเดียวกลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ!



     [LOADING 50 %]

วันต่อมา


กลับสู่ภาวะปกติ คือทำงานและเก็บเงินอีกครั้ง หลังจากที่วันก่อนไปจ่ายหนี้ธนาคาร แต่ใบแจ้งหนี้ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็ยังค้างชำระอยู่ ฉะนั้นฉันต้องสู้ต่อไป 


สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาจากชีวิตประจำวันนั่นคือพนักงานใหม่ พี่เรนนี่เพิ่งรับเข้ามา เธอชื่อ เฌอแตม อยู่ปี 1 เราอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ เฌอแตมเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ตากลมโตอย่างกับตุ๊กตาไม่มีผิด นอกจากหน้าตาที่น่ารักมากๆ แล้ว นิสัยของเธอก็น่ารักไม่แพ้กัน ฉันได้รับมอบหมายให้สอนงานเธอ ซึ่งเธอเองก็เรียนรู้ไว และตั้งใจทำงาน คงด้วยอายุที่เท่ากันจึงทำให้เราสองคนเข้ากันได้ดี


 ตลอดทั้งวันฉันใช้เวลาหมดไปกับการสอนงานเฌอแตมบวกเม้าส์มอยกันอย่างถูกคอตามประสาเพื่อนสาววัยเดียวกันจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาร้านปิด ฉันอาสาเป็นคนปิดร้านให้ ส่วนหนึ่งแอบรู้สึกผิดที่ตอนเข้างานวันนี้ ฉันมาสายเพราะมัวแต่วุ่นวายกับน้ำเงินที่ช่วงนี้การบ้านเยอะ รวมไปถึงานฝีมือด้วย ที่ต้องวิ่งหาซื้ออุปกรณ์มากมาย ดีที่พี่ๆ เขาเข้าใจเลยไม่ได้ตำหนิอะไร แต่ก็ขออยู่ชดเชยเวลาสักหน่อยคงไม่เกินเวลาไปสักเท่าไหร่ละมั้ง 


วันนี้ชมอยู่ปิดร้านให้นะคะ พวกพี่ๆ กลับไปก่อนเลย


น้ำเงินจะไม่รอเหรอชมพี่เรนนี่ถามกลับอย่างเป็นห่วง


ไม่เป็นไรค่ะพี่เรนนี่ เดี๋ยวชมจะดูแลความเรียบร้อยให้เองฉันยิ้มรับอย่างเต็มใจ


งั้นพี่ฝากด้วยนะ


รับทราบค่ะ” 


ไม่นานนักทุกคนในร้านแยกย้ายกันกลับรวมถึงพนักงานใหม่อย่างเฌอแตมเองเช่นกัน ฉันเดินออกมานอกร้านเพื่อดึงประตูบานพับปิด เมื่อคล้องกุญแจล๊อกเสร็จสรรพแล้วหันหลังกลับ ก็ไปเจอกับรุ่นพี่พลูโตที่กำลังยืนพิงกำแพงร้านอยู่ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นและใช้เท้าขยี้มัน เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงเลี่ยงเดินหนีมาอีกทาง จะว่าฉันเย็นชาก็ได้ แต่เรื่องคืนนั้นมันยังทำฉันเสียความรู้สึกไม่หายเลยนะ ถึงฉันจะตบหน้าเขาไปแล้วก็เถอะ


ขยันทำเมินใส่ฉันจริงๆ เลยนะทว่าร่างสูงของพี่โตก้าวมาขวางหน้าฉันไว้ สีหน้าเขาแสดงออกชัดว่าไม่สบอารมณ์


มงเมินอะไรคะ ทำไมฉันต้องเมินใส่รุ่นพี่ด้วย ถ้าไม่ได้ธุระอะไรสำคัญ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะฉันพูดด้วยน้ำเสียงห่างเหินก่อนจะก้าวเท้าหนี แต่มีมือหนาคว้าที่ข้อมือบางเอาไว้


จะกลับบ้านใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง


ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองจะดีกว่า พอดีว่าต้องรีบกลับไปรับน้อง


ก็ไปสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย เดี๋ยวไปส่งเอง


แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยนี่คะไม่เข้าใจว่าพี่โตต้องการอะไรจากฉันนัก นึกว่าเขาจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันแล้วซะอีก


ถ้าไม่ให้ฉันไปส่งที่บ้าน งั้นฉันก็จะไปดักรอที่บ้าน จนกว่าเธอจะยอมคุยกับฉัน


เอ๊ะเฮ้อ” 


ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นว่าฉันถอนหายใจอย่างจนปัญญาเหลือเกิน


ทางนู้น... รถของฉันจอดอยู่ เรารีบไปเหอะ เดี๋ยวน้ำเงินจะรอนานแล้วเขาก็ถือวิสาสะจับมือพาฉันเดินไปที่รถ ให้ตายสิ! เหมือนโดนป้ายยายังไงยังงั้นเลย ทำไมถึงตามเขามาดื้อๆ แบบนี้นะ


ตลอดเวลาที่อยู่บนรถ ทั้งเขาและฉันไม่พูดอะไร ฉันเองก็รอให้เขาเริ่มก่อน กับเรื่องที่เขาอยากคุย มัวแต่วางท่าสุดท้ายรถของเขาก็มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้านของฉันพอดี


ไปรับน้ำเงินสิ อยู่กับคนข้างบ้านใช่ไหมพอจอดสนิทแล้ว เขาออกคำสั่งทันที


ไหนละคะ เรื่องจะคุยด้วย จนถึงบ้านแล้ว รุ่นพี่ก็ไม่เห็นจะพูดเรื่องอะไร” 


ลงไปรับน้องก่อน เดี๋ยวพี่ยืนรอตรงหน้าบ้าน


รุ่นพี่คะ เรื่องจะคุยคงใช้เวลาไม่มากมั้งคะ พูดมาค่ะ ไม่พูดสักทีฉันจะไม่เสียเวลากับรุ่นพี่แล้วนะคะ


ถ้าไม่รีบไปรับน้ำเงิน งั้นฉันลงไปรับน้ำเงินเองนะ” 


ฉันเขม็งจ้องมองเขาอย่างระอา คนอะไรทำไมหน้ามึนเต็มสิบแบบนี้ และเหมือนเขาไม่ฟังที่ฉันพูดเลยสักนิด สิ่งที่ทำได้คือฉันลงจากรถไปรับน้ำเงินอย่างเขาว่า ไม่ใช่เพราะว่ากลัวหรืออะไรหรอกนะ เพราะไม่อยากให้พี่รันเห็นพี่โต เกิดพี่รันสงสัยแล้วเกิดคำถามมากมาย ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังน่ะสิ 


น่าปวดหัวที่สุด!


 

[บทบรรยายพลูโต]


ปึง


ผมลงจากรถแล้วกดล๊อคก่อนเดินไปหยุดยืนหร้าประตูรั้วบ้านชมพู สายตาก็มองมองตามร่างบางเดินเข้าไปในบ้านของคนที่ชื่อพี่รันอะไรนั่น ไม่นานเท่าไหร่เธอและน้องชายก็พากันเดินออกมาหน้าประตูบ้าน โดยมีไอ้เจ้าของบ้านออกมายืนส่ง ไอ้คนข้างบ้านส่งยิ้มให้กับน้ำเงินแล้วยีไปที่ผมเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะเลื่อนมือมาลูบผมของชมพูด้วย แล้วยัยนั่นก็ยืนนิ่งให้เขาลูบไม่หือไม่อือเหมือนตอนอยู่กับผมเลย 


เหอะ! เห็นแล้วหมั่นไส้!


ผมเผลอเบะปากโดยไม่ตั้งใจ สายตาไปเห็นหน้าตัวเองในกระจกหน้ารถ ตกใจกับตัวเองจนต้องยกมือลูบหน้า


อะไรวะนั่นผมกำลังไม่พอใจสองคนนั้นงั้นเหรอ?


พี่ชมๆ นั่นลุงโตนี่ฮะ" เสียงใสของเด็กน้อยเอ่ยร้องบอกพี่สาวแล้วชี้มาทางผม เมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าผมไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน เขาจึงวิ่งเขามาหาผมทันที "ลุงมาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ"


เรียกลุงอีกแล้วถึงจะปวดใจแต่ก็เอาเหอะ เด็กมันใสซื่อ อยากเรียกอะไรก็เอาเลยไอ้หนู!


"พี่มาส่งพี่ชมเขาน่ะ"


"ดีจังฮะ พี่ชมจะได้ไม่เหนื่อยนั่งรถเมล์ รถเมล์คนเยอะแถมยังรอนานด้วย" น้ำเงินพูดเสียงแจ้ว ดูเป็นกันเองกับผมมากกว่าตอนแรกที่เจอกันอีก


"งั้นพี่คอยมาส่งทุกวันเลยดีไหมน้าา"


ดีสิฮะ!


"พอเลยน้ำเงิน อย่าไปกวนเขาสิ เราเองก็เข้าบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ" ชมพูแย้งหันมาเมื่อไขประตูรั้วเสร็จ เธอปรายตามองผมเหมือนขับไล่ไสส่งกัน คงเพราะน้องยืนอยู่เลยไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ สินะ


"น้ำเงินครับพี่หิวน้ำจังเลย ในบ้านน้ำเงินพอจะมีน้ำให้พี่กินบ้างไหมน้า" ผมแสร้งไอแห้งๆ มองเข้าไปในบ้าน เพื่อเรียกร้องความสงสารจากไอ้ตัวเล็ก


"มีสิฮะ เมื่อวานผมเพิ่งกรอกไปเต็มตู้เลย เดี๋ยวผมพาเข้าไปนะฮะ" 


เยส! ดีมากไอ้หนู! 

น้ำเงินคว้ามือผมเข้าไปในบ้าน โดยลืมพี่สาวตัวเองไปเลย ชมพูรีบตะโกนห้ามแต่ไม่ทันแล้ว ผมเข้ามาในบ้านเธอสำเร็จ


ดะ เดี๋ยวสิน้ำเงิน!


TO BE CONTINUED 



TALK::
มีความอ้อน มีความหยอดนะ ลุงโต


----------------
ฉันทำผิด ฉันขอโทษ ฉันขออภัยได้ไหม
ไรท์มารู้ตัวอีกทีว่าอัพล่าสุดเมื่อปลายเดือนที่แล้ว แล้วมาวันนี้คืออะไร
เพิ่งจะมาอัพ T^T
งานประจำมันยุ่งมากๆ เลยอ่ะ จะไม่ทิ้งหนีพวกเธอไปไหนน้าา

-------------

v
v
v
รายละเอียดการพรีด้านล่างเน้อ 
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอดนะจ๊ะ



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

-พรีเมี่ยมเดี่ยว 100 เล่มแรก [Jecket+โพรารอยด์]
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #107 nokbamboo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 17:00

    โตหึงชมพูเหรอ

    #107
    0
  2. #106 firstzy93 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 09:58
    อิพี่ก็หึง 555
    #106
    0