天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 18 : กำเริบเสิบสาน (๒) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 587 ครั้ง
    1 พ.ย. 63

 

อีกไม่กี่เดือนคุณชายก็ต้องหยุดไปเรียนแล้ว บ่าวว่าคุณชายควรหันมาสนใจเรื่องกิจการที่ร้านดีกว่านะเจ้าคะ”

ไป๋หว่านกล่าวด้วยความปรารถนาดี หลันจวิ้นเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของสกุลหลัน อีกทั้งอายุจะเต็มสิบสองปีในไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ มีหน้าที่ต้องสืบทอดกิจการสุราของทางบ้านอย่างไม่อาจหลบเลี่ยงได้

หลันจวิ้นได้ฟังก็พลันเบ้ปาก “กิจการค้าขายสุราน่ะหรือ ข้าไม่เอาด้วยหรอก ข้าเคยอ่านเจอมานักต่อนัก ไม่ว่าคัมภีร์เล่มใดล้วนเขียนไปในทางเดียวกันว่าสุราเป็นบ่อเกิดแห่งหายนะ สติสัมปชัญญะของผู้คนเสื่อมสูญก็เพราะสุราทั้งนั้น” กล่าวพลางถูใบหน้ากับต้นแขนของพี่สาวอย่างออดอ้อน “พี่สาว...ท่านช่วยออกหน้าพูดกับท่านพ่อให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากรับราชการ อยากเป็นบัณฑิต ไม่ปรารถนาเป็นพ่อค้าสุราเหมือนกับท่านพ่อ”

หลันซีถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ความคิดของหลันจวิ้นช่างบริสุทธิ์และไร้เดียงสานัก นางมิใช่ไม่เห็นด้วยกับเขา เพียงแต่หลันจวิ้นเกิดมาเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลเช่นนี้ คงยากที่จะหลีกหนีชะตาได้

นางลูบศีรษะน้องชายเพียงเบาๆ

พี่เข้าใจเจ้านะอาจวิ้น เข้าใจเป็นอย่างดีเชียวละ เพียงแต่ตอนนี้พวกเรามิได้อยู่ในสถานะที่จะเลือกอะไรได้มาก ดังนั้นเจ้าก็ทำตัวว่านอนสอนง่ายไปก่อน ท่านพ่อสอนอะไรเจ้าก็จดจำไว้ อย่าได้ทำตัวเป็นชาล้นถ้วย เจ้าได้เปรียบกว่าพี่ตรงที่เกิดมาเป็นชาย ดังนั้นอย่าทำอะไรให้ท่านพ่อไม่พอใจเด็ดขาด เมื่อท่านพ่อรักเมตตาเจ้า ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดก็ย่อมได้ดังใจปรารถนา”

หลันจวิ้นมองหลันซีด้วยแววตาเลื่อมใส ก่อนพยักหน้ารับคำน้ำเสียงหนักแน่น “คำสอนของพี่สาว ข้าจะจำใส่ใจ”

 

วันต่อมา หลันซีกับไป๋หว่านไปถึงร้านสกุลเซียวตอนยามเฉินสองเค่อไม่ขาดไม่เกิน

ปกติแล้วร้านสกุลเซียวจะเปิดหลังยามซื่อ[1] ช่วงเวลาระหว่างยามเฉินถึงยามซื่อจึงเป็นช่วงที่เซียวหรงเกณฑ์คนงานมาตากสมุนไพร ทำเช่นนี้ทุกวันมิได้ขาด

หลันซีเคยอ่านเจอว่าการตากสมุนไพรในแต่ละชนิดนั้น ล้วนต้องใช้แดดที่ไม่เหมือนกัน แดดเช้าเช่นนี้เหมาะกับการตากสมุนไพรประเภทที่มีน้ำมันหอมระเหยในตัว เพราะถ้าใช้แดดแรงๆ อย่างแดดตอนเที่ยงหรือบ่าย น้ำมันหอมจะระเหยออกไป สมุนไพรจะหมดคุณค่า เพียงแต่การตากด้วยแดดเช้านั้นจะต้องอาศัยความพยายามในการตากมากกว่า เพราะต้องตากแล้วเก็บ เก็บแล้วตากถึงสามสี่แดด จนกระทั่งแน่ใจว่าสมุนไพรแห้งดี

วันนี้เซียวหรงอยู่ในอาภรณ์สีดำสนิท เรือนผมดำยาวถูกมัดรวบไว้ข้างหลังดูทะมัดทะแมง เป็นเพราะชายหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่ โครงหน้าคมคายหล่อเหลา เขาจึงโดดเด่นขึ้นมาแม้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน

พอเห็นว่าหลันซีกับไป๋หว่านก้าวพ้นประตูร้านเข้ามา เขาก็กำชับคนงานอีกสองสามประโยค ก่อนหันไปมองผู้มาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์

หลันซียิ้มน้อยๆ ค้อมศีรษะทักทายเซียวหรงอย่างมีมารยาท ถึงอย่างไรในโลกนี้เขาก็อาวุโสกว่า ทั้งยังรับปากแล้วว่าจะสอนวิชาสมุนไพรให้นางอีก ดังนั้นนางจึงต้องนอบน้อมกับเขาหน่อย

เซียวหรงยิ้มตอบอย่างเสียมิได้ แต่เพียงเท่านั้นก็สั่นคลอนจิตใจผู้คนได้แล้ว หลันซีลอบสังเกตว่าบรรดาคนงานที่เป็นสตรี ล้วนมองบุรุษผู้นี้ด้วยแววตาเคลิ้มฝันทั้งสิ้น ถึงแม้เทียบกับเซียวซูเว่ยแล้วเซียวหรงจะงามไม่เท่า ทว่ารายนั้นผ่านการแต่งองค์อย่างประณีตพิถีพิถัน จะดูสูงศักดิ์สง่างามกว่าก็มิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด หลันซียังคิดว่าถ้าเซียวหรงได้แต่งกายเช่นคุณชายในเมืองหลวงอย่างเซียวซูเว่ยบ้าง คงสง่างามไม่ต่างกัน ดีไม่ดีอาจสง่างามล้ำหน้าคู่หมั้นของนางด้วยซ้ำ

แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ ในเมื่อเขามีใจจะสอน นางก็ควรตั้งใจเรียน ไม่ควรเสียเวลามานั่งเปรียบเทียบความงามของผู้ใด

เซียวหรงพานางไปดูการตากสมุนไพรในแต่ละชนิด วันนี้แดดไม่แรง ทั้งยังอบอุ่นใช้ได้ หลันซีสนทนากับเซียวหรงไปพลางมองดูคนงานทำงานไปด้วยความกระตือรือร้น

สมุนไพรแต่ละชนิดนำมาปรุงยาได้แทบทุกส่วน เจ้าต้องคัดแยก หั่นใบ ลำต้น และรากออกจากกัน ล้างให้สะอาด ผึ่งลมให้แห้ง จากนั้นจึงนำมาตากแดดจนกว่าจะแห้งสนิท” เซียวหรงพานางเดินดูลานตากสมุนไพรที่อยู่หลังร้าน ลานนี้มีชั้นวางที่ทำด้วยไม้สูงจากพื้นประมาณสองเชียะตั้งวางไว้สี่แถว ด้านบนมีกระจาดไม้วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ คนงานแต่ละคนถือตะกร้าไว้ข้างตัวแล้วนำสมุนไพรในนั้นออกมาวางเรียงอย่างพิถีพิถัน แม้แต่เซียวหรงก็แบกตะกร้ากับเขาด้วยใบหนึ่ง

หลันซีนึกสนุกอยากลองตากสมุนไพรบ้าง จึงถกแขนเสื้อขึ้นไว้เหนือข้อศอก รวบผมไว้ข้างหลังขึ้นเป็นมวยเสียบปิ่นไว้อย่างลวกๆ เพื่อความคล่องตัว เผยให้เห็นท่อนแขนกลมกลึงขาวผ่องดุจหิมะ มือบอบบางหยิบเอารากสมุนไพรในตะกร้าไปวางบนกระจาดอย่างระมัดระวัง

ดวงตาของเซียวหรงฉายแววประหลาดใจขึ้นมาสองส่วน นึกไม่ถึงว่าสตรีหยิบหย่งอย่างนางจะลงมือลงแรงด้วยตนเองเช่นนี้ เท่าที่เคยได้ยินมา คุณหนูใหญ่สกุลหลันอ่อนแอและขี้โรค จึงถูกเลี้ยงอย่างคุณหนูในห้องหอมาตลอดมิใช่หรือ?

เจ้าดูอย่างเดียวก็พอแล้ว ข้าทำเองได้” เขาเบี่ยงตะกร้าไปอีกทาง ไม่ยอมให้นางหยิบรากตังกุยในนั้นอีก

หลันซีแหงนคอมองเขาอย่างไม่พอใจ คนเผด็จการผู้นี้อาศัยว่ารูปร่างสูงใหญ่กว่า จึงกลั่นแกล้งนางอย่างนั้นหรือ รอให้นางโตกว่านี้ก่อนเถอะ อย่างน้อยให้สูงกว่าหน้าอกเขาอย่างที่เป็นอยู่ก็ยังดี

คุณชายรอง ข้าทำได้จริงๆ นะเจ้าคะ ให้ข้าทำเถอะ” นางเขย่งปลายเท้าชะโงกหน้าควานหารากตังกุยในตะกร้าอย่างดื้อรั้น ยิ่งเขายกตะกร้าขึ้นสูง นางยิ่งยื่นมือตามไป เซียวหรงเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของนางเช่นนั้น มุมปากก็พลันยกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง คิดในใจว่านางช่างเป็นเด็กสาวที่อวดดีเหลือเกิน

เจ้าตอบข้าก่อน ตังกุยมีรากกี่ชนิด แต่ละชนิดต่างกันอย่างไร”



[1] ช่วงเวลา ๙.๐๐ น.-๑๐.๕๙ น.

 

++++++++++++++

 

แหม่..พี่มีการควิซน้องด้วย น้องซีอย่าไปยอม ตอกกลับไปให้พี่หงายเงิบ 5555

ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นต์นะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 587 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

580 ความคิดเห็น

  1. #47 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:15

    พระนาง น่ารัก

    #47
    1
    • #47-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 18)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:12
      อิอิ ขอบคุณค่ะ^^
      #47-1
  2. #36 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 22:10

    กว่าน้องซีจะได้ฝึกงาน ต้องมีการทดสอบความรู้ซะก่อน สนุกในการแกล้งน้องใช่ไหมพี่หรง อิ อิ

    #36
    1
    • #36-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 18)
      14 กรกฎาคม 2563 / 14:19
      พี่แกแกล้งน้องได้หน้าตายมาก อิอิ
      #36-1
  3. #35 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:58

    ขอบคุณมากๆค่ะ

    #35
    1
    • #35-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 18)
      14 กรกฎาคม 2563 / 14:19
      ขอบคุณเช่นกันค่ะรี้ด
      #35-1
  4. #34 PRF. (@resepnin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:54
    ตอนหน้าน้องฟาดแน่5555
    #34
    2
    • #34-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 18)
      13 กรกฎาคม 2563 / 20:21
      ฟาดเบาๆ นะเดี๋ยวพี่เจ็บ 555
      #34-1