天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 17 : กำเริบเสิบสาน (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 643 ครั้ง
    1 พ.ย. 63

 

วันนี้ฝนไม่ตก

อาการของหลันซีดีขึ้นมาก กอปรกับได้ดื่มน้ำแกงซัวเซียมไปหลายชาม จึงรู้สึกหายใจโล่งปอดยิ่ง

กว่านางจะกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลหลันก็บ่ายคล้อย ร่างบอบบางเดินเข้าเรือนทางประตูเล็กอย่างเงียบเชียบเหมือนทุกครั้ง คาดไม่ถึงว่าจะได้มาเห็นละครฉากเด็ดเข้าให้

ริมกำแพงหลังเรือน ปรากฏเงาร่างของสองหนุ่มสาวกำลังโต้เถียงกันด้วยเสียงไม่ดังนัก ราวกับเกรงว่าใครจะมาได้ยิน หลันซียกนิ้วขึ้นจุปากให้ไป๋หว่านเงียบเสียงและเงี่ยหูฟังด้วยกัน แม้จะมองเห็นไม่ชัดว่าเงาร่างสองสายนั้นคือใคร แต่น้ำเสียงนั้น นางย่อมรู้จักดี

เป็นเซียวซูเว่ยกับหลันเซวียนไม่ผิดแน่!

น้องเซวียน...เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร ข้าหมั้นหมายกับน้องซีตั้งแต่ยังเล็ก อยู่ดีๆ จะให้ท่านพ่อขอถอนหมั้นกับท่านลุงหลันง่ายๆ ได้หรือ เจ้าต้องเข้าใจความจำเป็นของข้าบ้างสิ” เซียวซูเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เขาสู้อุตส่าห์มุดกำแพงช่องสุนัขลอดเข้ามาพบหลันเซวียนด้วยความยากลำบาก แต่ดูนางทำสิ กระเง้ากระงอดปั้นปึ่ง ไม่อนุญาตให้เขาได้กุมมือนางเลยด้วยซ้ำ

หมั้นได้ก็ต้องถอนหมั้นได้!” หลันเซวียนกระแทกเสียงใส่ พลางสะบัดมือที่เซียวซูเว่ยกำลังเกาะกุมนางออกอย่างแรง “ถ้าท่านรักข้าจริงอย่างที่ปากพูด ท่านต้องไปขอให้ท่านลุงเซียวถอนหมั้นพี่สาวในพิธีปักปิ่น ไม่เช่นนั้นท่านก็ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีก!”

ต่อหน้าเซียวซูเว่ยแล้ว หลันเซวียนไม่เคยหลุดกิริยาน่ารังเกียจออกมาแม้เพียงครั้ง กระทั่งพี่สาวต่างมารดาที่นางมักเรียกติดปากว่า ‘นังคนเหลือขอ’ ยังพลิกลิ้นเรียกว่า ‘พี่สาว’ ได้อย่างไม่รู้สึกละอายใจ

หลันซีพลันหรี่ตาลง ดูท่าหลันเซวียนจะมิได้เป็นเพียงตัวร้ายที่ชอบกระทืบเท้าร้องกรี๊ดๆ ในละครแล้วกระมัง แต่ก็ช่างเถอะ ซีรีส์ชิงรักหักสวาทเหล่านั้นผ่านตานางมาแล้วนักต่อนัก อย่าได้หวังว่านางจะทำตัวเป็นนางเอกผู้แสนดี ยอมให้ตัวโกงอย่างหลันเซวียนรังแกง่ายๆ

เพียงแต่ความต้องการของหลันเซวียนดันบังเอิญมาตรงกับความปรารถนาของนางเช่นนี้ เห็นทีว่านางต้องสนับสนุนน้องสาวต่างมารดาผู้นั้นสักหน่อยแล้ว...

ไป๋หว่านเห็นแล้วทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ถูกหลันซีปิดปากไว้ พวกเขาเงี่ยหูฟังสองคนนั้นทะเลาะกันอีกสามสี่ประโยค จากนั้นจึงค่อยพากันเดินเข้าเรือน โดยไม่ให้เซียวซูเว่ยกับหลันเซวียนรู้ตัว

พอเข้ามาในเรือน ไป๋หว่านก็อดรนทนไม่ไหว ก่นด่าสองคนนั้นไปหลายคำ

ชายโฉดชั่วหญิงแพศยา! รู้ทั้งรู้ว่าคุณหนูใหญ่เป็นคู่หมั้น ยังกล้ามาหยามหน้ากันถึงเพียงนี้ ยังมีเรื่องวางยานั่นอีก บ่าวมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของคนพวกนั้นแน่ คุณหนู...ไปเรือนใหญ่กับบ่าวเถิดเจ้าค่ะ นายท่านต้องได้รับรู้เรื่องโสมมที่ชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นทำไว้!”

หลันซีรีบคว้ามือไป๋หว่าน ปลอบประโลมให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

อาหว่าน เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม ถ้ามีช่องทางถอนหมั้นกับเซียวซูเว่ยได้ข้าย่อมต้องทำแน่ เพียงแต่ตอนนี้พวกเราไม่มีหลักฐานว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาว ยิ่งเรื่องคนคิดร้ายต่อข้ายังจับมือใครดมไม่ได้ เจ้าคิดว่าอาศัยเพียงคำกล่าวหาลอยๆ แค่ไม่กี่ประโยคจะทำให้ท่านพ่อเชื่องั้นหรือ?”

ได้ยินอย่างนั้น ไป๋หว่านก็อึ้งงันไป มันก็จริง...ยามนี้พวกนางไม่มีหลักฐานใดที่จะไปยืนยันได้ ขืนใจร้อนป่าวประกาศออกไป จะยิ่งกลายเป็นแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่า

ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวโง่เขลาไม่ทันไตร่ตรองให้รอบคอบ” ไป๋หว่านเม้มปากก้มหน้า หลันซีเห็นอย่างนั้นจึงลูบศีรษะทีหนึ่ง

อาหว่านหนออาหว่าน...เจ้ายังไร้เดียงสานัก”

กล่าวจบก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ในดวงตาดำขลับสะท้อนความคิดซับซ้อนอย่างที่ไป๋หว่านไม่เคยเห็น เด็กสาวคิดในใจว่า คุณหนูของนางบัดนี้ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

 

บ่ายแก่ๆ หลันจวิ้นก็กลับมาจากสถานศึกษา

หลังจากกินขนมที่หลันซีทำให้จนอิ่มหนำแล้ว เขาก็มาท่องหนังสือให้นางฟัง โดยมีไป๋หว่านนั่งปักผ้าอยู่ข้างๆ จวบจนล่วงเข้ายามเซิน[1] สายฝนก็พร่างพรม

หลันซีมองฝนเม็ดเล็กๆ ที่โปรยปรายลงมาจากฟ้า ฟังน้องชายท่องหนังสืออย่างสุขใจ ในโลกเดิมของนาง การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง ในแต่ละวันนางต้องรีบเร่งทำทุกสิ่งเพื่อแข่งกับเวลา ดังนั้นจึงมีเวลาดูแลตนเองและคนรอบข้างน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

การได้ใช้ชีวิตอย่างไม่เร่งร้อนเช่นนี้มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือนางสามารถมองเห็นความเป็นไปของสรรพสิ่งได้อย่างทะลุปรุโปร่ง มิเพียงรู้ว่าตนเองต้องการสิ่งใด รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่คนรอบข้างปรารถนา ยังได้มีโอกาสเรียนรู้และใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขาไปทีละย่างก้าว ได้เห็นพวกเขาเติบโตขึ้นในทุกวัน

อืม...หลันซีไม่คิดเลยว่าตนจะมีความคิดเฉกเช่นมารดาผู้ปรารถนาดีต่อบุตรเช่นนี้

พี่สาว วันนี้อาจารย์ชมว่าข้ามีความจำเป็นเลิศ ทั้งยังบอกให้ข้าตั้งใจเรียนให้ดี โตขึ้นจะได้ไปสอบเป็นจ้วงหยวน[2]พอท่องหนังสือจบ หลันจวิ้นก็เข้ามาเกาะแขนนางอย่างออดอ้อน

หลันซีอมยิ้ม มองน้องชายด้วยความเอ็นดู “เอาสิ ถ้าเจ้าเป็นจ้วงหยวน พี่ก็เป็นพี่สาวของจ้วงหยวน จะได้วางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่ว่าผู้ใดย่อมให้ไม่กล้ามารังแก”

ไป๋หว่านก้มหน้าหัวเราะคิกคัก วางอำนาจบาตรใหญ่อย่างนั้นหรือ คุณหนูของนางช่างเลือกใช้ถ้อยคำได้เผ็ดร้อนเสียจริง



[1] ช่วงเวลา๑๕.๐๐ น.-๑๖.๐๐ น.

[2] บัณฑิตเอกขั้นหนึ่งมีสามคน เรียงตามลำดับคะแนนได้แก่ จ้วงหยวน (จอหงวน) ปั่งเหยี่ยน และทั่นฮวา



 

+++++++++

 

ไหน… ใครโดนอาจวิ้นตกเหมือนไรต์บ้าง ยกมือหน่อยจิ๊ 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคอมเมนต์นะคะ ^^

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 643 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #32 PRF. (@resepnin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:40
    รอนางหย่าแล้วก็ออกจากจวน~~
    เป็นกลจ.ให้คนเขียนนะคร้าบบ
    #32
    1
    • #32-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2563 / 15:57
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะงับ เก็บใส่ใจไว้อย่างดีรุย
      #32-1
  2. #31 คุนหมิง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:17

    รอวันที่นางจะโบยบินออกจากตระกูลหลัน พ่อปกป้องลูกแบบไหนไม่เข้าใจเลยรักลูกแบบแปลกๆ

    #31
    1
    • #31-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2563 / 15:58
      ขอบคุณค่ะรี้ด ฝากติดตามเอาใจช่วยน้องซีด้วยนะคะ ^^
      #31-1
  3. #30 068981 (@068981) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:06

    รอ จอหงวน อยู่จ้า รอนางหลุดพ้นด้วย

    #30
    3
    • #30-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2563 / 15:58
      ขอบคุณค่ะรี้ด ปูเสื่อรอได้เลยค่า ^^
      #30-1
    • #30-3 (@wachie130) (จากตอนที่ 17)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:16
      ตอบคุณ TuntitaJ นะคะ นิยายทุกเรื่องของผู้เขียนลงไม่จบเพื่อป้องกันการคัดลอกค่ะ ยกเว้นว่าจะทำแพ็กเกจขายค่ะ
      #30-3