คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Kagerou Project]Kagerou Days ฤดูร้อนที่แสนโหดร้าย

ในวันนั้นของฤดูร้อน....มันเป็นวันที่เธอจะต้องตายจากไปทุกปี แต่วันนี้เธอกลับรอดตายได้อย่างปาฏิหาริย์ ซึ่งมันนำความตายมาแก่เขา!!!

ยอดวิวรวม

538

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


538

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ธ.ค. 56 / 19:56 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


"ในวันนั้นของฤดูร้อน....ผมไม่มีอะไรทำจึงออกไปหาเธอ และในระหว่างนั้นเองที่แมวของเธอได้กระโดดหนีไป เธอวิ่งตามมันออกไปจนถูกรถชน ผมกลัวมากจึงหลับตาลง และเมื่อผมลืมตาขึ้นมาใหม่ผมก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง ผมรีบออกไปหาเธอ ผมเจอเธอที่สวนสาธารณะและพบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถูกท่อนเหล็กเสียบจนตาย"
"ทุกปีของฤดูร้อนผมจะเจอกับการตายของเธอไม่ซ้ำรูปแบบ จนวันหนึ่งเธอถูกรถชนแต่กลับรอดมาได้ ผมดีใจที่เธอรอด แต่ผมคงจะไม่รู้เลยว่าเรื่องหลังจากนั้นมันจะนำความตายมาให้ผม...."

 

Thank You

 






:)  Shalunla

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 ธ.ค. 56 / 19:56

บันทึกเป็น Favorite


ติ๊ก ต๊อกๆ~

"อืม"ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพลางมองไปรอบๆ ที่นี่มันห้องนอนผมอย่างนั้นเหรอ? คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะมั่งเพราะทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมาที่ไรที่นี่ต้องเป็นห้องนอนของผมทุกที และอีกสาเหตุหนึ่งก็คือการตายของเธอ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเวาลเธอตายผมต้องตื่นขึ้นมาที่ห้องนอนของผม และพอผมออกไปเจอเธอผมพยายามที่จะพาเธอหนีไปให้พ้นจากความตาย แต่มันก็ยังคงเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยิ่งพยายามพาเธอหนีมากเท่าไรความตายของเธอก็ยิ่งพิสดารขึ้น วันนี้ผมควรจะพาเธอหนีดีไหมนะ? อืม...เอาไว้ออกไปเจอเธอก่อนดีกว่า
ผมลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ พอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินลงบันได เดินออกไปเปิดประตูก่อนที่จะปิดมันลง ผมวิ่งตรงไปที่สวนสาธารณะอย่างไม่ต้องคิด และในระหว่างทางนั้นเองผมก็เห็นรถตำรวจมากมายกำลังขับไปที่สวนสาธารณะ  พอผมใกล้ถึงสวนสาธารณะผมก็เห็นผู้คนที่อยู่แถวนั้นก็ออกจากบ้านมามุงดูอะไรกันสักอย่าง 

มีอะไรกันนะ?

ผมคิดในใจ ความอยากรู้อยากเห็นของผมกระตุ้นให้ผมเดินตรงไปข้างหน้า ตรงกลางถนนมีคนมุงดูกันอยู่เยอะมากผมจึงต้องพยายามแทรกเข้าไป ผมได้กลิ่นคาวของบางสิ่งที่แสนคุ้นเคย ผมยังคงแทรกตัวเข้าไปเพื่อดูสิ่งที่คนมุงดูกัน และตอนนั้นเองที่ผมไปอยู่หน้าสุดของกลุ่มคนมุง ผมก็เห็นร่างของเด็กผู้หญิงโชกเลือดคนหนึ่งนอนอยู่กับพื้น ข้างๆเธอมีแมวสีดำตัวหนึ่งนั่งมองเจ้าของมันที่ตอนนี้นอนอยู่ที่พื้นก่อนที่มันจะหันมามองผม ผมตัวแข็งทื่อรู้สึกว่าเหงื่อออกเยอะมาก เพราะอากาศร้อนหรือร่างของเธอตรงหน้ากันแน่นะ? 
ในระหว่างที่ผมและคนอื่นๆกำลังยืนตกใจกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เสียงของรถพยาบาลก็ดังขึ้น มีพยาบาลและบุรุษพยาบาลหลายคนลงมาจากรถ บุรุษพยาบาลคนหนึ่งเข็นเตียงรถพยาบาลลงมาจากรถ บุรุษพยาบาลคนสองคนช่วยกันอุ้มเธอขึ้นบนเตียง ก่อนที่พยาบาลอีกหลายคนจะช่วยกันเตรียมอุปกรณ์ต่างๆทั้งเครื่องช่วยหายใจ ที่ปั๊มหัวใจ ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเข็นเตียงรถพยาบาลขึ้นไปบนรถและขับออกไปอย่าางเร็งด่วน
ในจุดที่เคยมีร่างของเธออยู่เมื่อกี้ตอนนี้มันถูกพันไว้ด้วยเทปสีเหลืองแถบดำโดยเจ้าหน้าตำรวจ ผมเห็นถัดจากที่เกิดเหตุมีรถบรรทุกคันหนึ่งจอดอยู่ ส่วนข้างหน้าของรถเปรอะไปด้วยเลือด ซึ่งผมเดาได้ไม่ยากเลยว่ารถบรรทุกคันนนั้นต้องชนเธออย่างแน่นอน

ผมมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ผมถามเจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ว่าเธออยู่ห้องไหน ซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาคือห้องฉุกเฉิน ผมจึงเดินตรงไปเรื่อยๆก่อนที่จะเลี้ยวขวา ประตูหน้าห้องเขียนด้วยตัวอักษรสีแดงว่า'ห้องฉุกเฉิน' ผมจึงเปิดประตูไปอย่างไม่ลังเล ในห้องเต็มไปด้วยผู้ป่วยมากมายที่นอนอยู่บนเตียงและญาติที่มาเยี่ยม ผมเดินไปในสุดก็เจอเตียงที่มีร่างของเธอกำลังหลับอยู่ ตามตัวของเธอมีผ้าพันแผลเต็มไปหมด ผมยืนมองเธออย่างเงียบๆ จนมีเสียงดังครืดๆมาจากด้านหลัง 
"อ้าว มาเยี่ยมเพื่อนเหรอ?"บุรุษพยาบาลถามผมพร้อมกับเข็นเตียงรถเข็นของโรงเพยาบาลมา
"อ้อ ครับ"ผมตอบกลับ
"พอดีเลย กำลังจะย้ายเด็กคนนี้ไปห้องผู้ป่วยพิเศษพอดีน่ะ"บุรุษพยาบาลคนนั้นบอกผมพร้อมกับเดินตรงมาที่เตียงและอุ้มเธอขึ้นมา ก่อนที่จะวางเธอลงบนเตียงรถเข็น"จะไปด้วยกันเลยไหมล่ะ"
"ครับ"ผมตอบ บุรุษพยาบาลพยักหน้าก่อนที่จะเข็นเตียงรถเข็นออกไปจากห้องฉุกเฉิน ผมเดินตามหลังไป พวกเราขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 4 ก่อนที่บุรุษพยาบาลคนนั้นจะเข็นเตียงรถเข็นออกมา และไปหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่งที่มีชื่อของเธอเขียนไว้'อาซาฮินะ ฮิโยริ
' ก่อนที่จะเลื่อนประตูออกและเข็นเตียงรถเข็นที่มีร่างของเธอนอนอยู่เข้าไปในห้อง ผมเดินตามไปที่หลังจึงปิดประตูเป็นจังหวะเดียวกับที่บุรุษพยาบาลคนนั้นอุ้มเธอลงบนเตียงแล้ว ก่อนที่จะเข็นเตียงรถเข็นออกไปจากห้อง 
ผมนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงมองเธอที่กำลังหลับอยู่ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอนนี้ก็เวลา 12:53 น.แล้ว อีกไม่นานพ่อแม่ของเธอก็คงต้องมาดูแลเธอล่ะมั่ง อืม....แล้วตอนนั้นผมควรจะกลับเลยดีไหมนะ?หรือผมควรจะกลับตอนนี้เลย ผมตัดสินใจที่จะกลับตอนนี้เลย แต่ในระหว่างที่ผมกำลังหันหลังเดินไปเปิดประตูอยู่นั้นเอง

"ฮิบิยะ"เสียงเล็กๆของเธอที่พยายามพูดออกมาเรียกผมเอาไว้ ผมหันกลับไปมองก็เห็นเธอลืมตาอยู่
"ฟื้นแล้วเหรอ"ผมถามเธอ
"อื้อ แล้วนายจะไปไหน"เธอถามในขณะที่พยายามที่จะยันตัวลุกขึ้นนั่งกับเตียง
"กำลังจะกลับพอดีเลย"ผมตอบ
"อยู่เป็นเพื่อนก่อนไม่ได้เหรอ"เธอมองผมด้วยสายตาอ้อนว้อน ผมจึงส่ายหน้าไปมากับตัวเอง
"ก็ได้ แต่พอพ่อแม่เธอมาแล้วฉันจะกลับ ตกลงไหม"
"อือ"เธอยิ้มให้ผม มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสจนผมอดที่จะยิ้มไปด้วยไม่ได้

หลังจากที่เมื่อวานผมไปเยี่ยมเธอ พอพ่อแม่เธอมาผมก็กล่าวทักทายพวกท่าน พวกท่านกล่าวขอบคุณผมที่อยู่เป็นเพื่อนฮิโยริ ผมจึงบอกว่าไปแค่ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ผมกล่าวลาพวกท่านและกำลังจะออกจากห้อง ฮิโยริก็ไม่อยากให้ผมกลับ พ่อแม่ของเธอก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะเธอเอาแต่บอกว่าไม่อยากให้ผมกลับ จนผมต้องสัญญากับเธอว่าจะมาเยี่ยมทุกวัน เธอก็ยอมและก็บอกกับผมว่าห้ามผิดสัญญาด้วย ตอนนั้นทั้งห้องเงียบกันหมด จนผมกับพ่อแม่ของเธอหัวเราะขึ้นมา เธอหน้าแดงและทำแก้มป่องก่อนที่จะล้มตัวลงนอนและหันหน้าหนีไปอีกทาง 
วันนี้ผมจึงซื้อขนมไปฝากเธอ และติดหนังสือการ์ตูนไปหลายเล่ม เพราะเธอนอนอยู่โรงพยาบาลคงจะเบื่อผมจึงติดมันมาด้วย เพื่อเธออยากอ่านแก้เบื่อ ผมเดินจนมาถึงโรงพยาบาลก่อนที่จะขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 4 และเดินไปห้องที่เธอพักอยู่ ผมเลื่อนประตูเข้าไปก็พบว่าเธอนอนดูทีวีอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พอเห็นผมเธอจึงยันตัวลุกขึ้นและก็ยิ้มทักทายผม
"อรุณสวัสดิ์ฮิบิยะ"เธอกล่าวทักทาย
"อือ เบื่ออยู่เหรอ?"ผมมองหน้าเธอก่อนที่จะนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียง
"ใช่ ดูทีวีก็ไม่เห็นมีอะไรสนุกๆเลย"เธอถอนหายใจออกมา
"คิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนั้น"ผมพูด เธอหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ ผมจึงยิ้มออกมา"ซื้อขนมมาฝาก แล้วก็เอาหนังสือกาณืตูนติดมาให้ด้วย"ผมชูถุงขนมกับถุงหนังสือขึ้น เธอทำตาเป็นประกาย
"ว้าว!ขอบใจนะ นายเนี่ยรู้ใจฉันจังเลย"เธอพูด
"ก็ฉันเป็นเพื่อนเธอนี่"ผมยิ้มพร้อมกับวางถุงไว้บนเตียงที่เธอนอนอยู่"จะทำอะไรก่อนล่ะ?"
"อ่านหนังสือ"เธอพูดพร้อมกับหยิบถุงหนังสือที่อยู่บนเตียงมาค้นดู"มีแต่เล่มที่ฉันชอบหมดเลยนี่"เธอหยุดค้นหนังสือและมองหน้าผม
"มันต้องชัวร์อยู่แล้วสิ อุตส่าห์นั่งเลือกให้เลยนะ"ผมตอบกลับ
"อือ ขอบใจนะ"เธอยิ้มและหยิบหนังสือออกมาอ่าน ผมจึงหยิบมาอ่านด้วย

ไม่กี่วันหลังจากนั้นฮิโยริก็ออกจากโรงพยาบาล อาการของเธอดีขึ้นมาก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมเธอถึงไม่ตาย แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆผมก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน กลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านั้นที่ผมกับเธอออกมาคุยและเล่นด้วยกัน เป็นแบบนี้ดีแล้วล่ะ......

"นี่ วันนี้ไปไหนกันดีล่ะ"ผมถามเธอ
"ทะเลดีไหม"เธอตอบ
"อืม ก็ดีนะ"ผมกับเธอเดินไปตามถนนจนผ่านสวนสาะารณะที่เคยเป็นที่เกิดเหตุการตายของเธอมากมาย ผมกับเธอเดินเลยกันมาก็หยุดรอไฟจราจรให้เป็นสีเขียว ไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวแล้วผมกับเธอจึงเดินข้ามไป ระหว่างนั้นเองที่มีสียงของแตรรถดังมาจากทางขวามือของผม ผมหันไปมองอย่างกล้าๆกลัวๆเหงื่อผุดขึ้นที่ใบหน้า รถยนต์คันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว ซึ่งขับมาทางผมๆยืนแข็งอยู่กับที่อย่างนั้น จนรถคันนั้นเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นทุกที ในตอนนั้นเองที่เธอเข้ามาผลักผม ผมกลิ้งลงไปกับพื้น เธอกลิ้งกลับไปฝั่งที่เราเคยยืนอยู่ด้วยกันเมื่อกี้ หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะออกมาเต้นข้างนอกได้อยู่แล้ว เหงื่อผุดเต็มใบหน้าไปหมด ผมหายใจแรงขึ้นก่อนที่จะมองไปรอบๆ และยันตัวลุกขึ้นยืน ผมวิ่งกลับไปที่ฝั่งเดิมเห็นเธอกำลังนั่งอยู่บนพื้น

"ฮิโยริเป็นอะไรหรือเปล่า"ผมมองตามตัวของเธอ ส่วนมากก็เป็นแค่ลอยถลอกเล็กๆน้อยๆก็เท่านั้น
"..."เธอนิ่งเงียบไป ตัวเธอสั่นเล็กน้อยแต่ผมก็สังเกตุได้
"ฮิโยริทำไมถึงตัวสั่นล่ะ นี่!ตอบฉันมาสิ ฮิโยริ!!!"ผมตะโกนเรียกแต่เธอก็ยังคงไม่ตอบกลับมา พอผ่านไปสัก 3 นาทีเธอก็เริ่มพูด
"มันเริ่มแล้ว เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย"คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากของเธอถึงจะพูดกับผม แต่ดูเหมือนเธอจะพูดกับตัวเองมากกว่า
"ฮิโยริ!!!"ผมเรียกชื่อเธออีกครั้ง จนเธอถึงกลับสะดุ้ง"ที่ว่า'มันเริ่มแล้ว'หมายความว่ายังไง"
"ฮิบิยะนายจำได้ใช่ไหม....ทุกฤดูร้อนของทุกปีฉันต้องตาย"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นจนผมรู้สึกได้ ที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้งั้นก็แสดงว่าเธอรู้ว่าตัวเองต้องตายทุกปีน่ะสิ"แต่ปีนี้นายเห็นใช่ไหมว่าฉันไม่ตาย"เหงื่อมากมายผุดขึ้นเต็มใบหน้าของผม อากาศที่ว่าร้อนอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนหนักขึ้นไปอีก"เพราะอย่างนั้นเมื่อปีนี้ฉันไม่ตาย นายก็ต้องตายแทนฉัน หรือเรียกง่ายๆว่าตัวตายตัวแทน"
"แล้วจะพิสูจน์ยังไงล่ะว่านี่เป็นเรื่องจริง?"ผมถาม
"ลองเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูสิ"
"อืม"ผมหยิบโทรศัพท์ที่เก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนที่จะไสลด์หน้าจอ

วันที่ 14 สิงหาคม เวลา 10:28 

"ทำไมวันที่ถึง?!"ผมมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
"ใช่ ตั้งแต้วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุรถชนวันที่มันไม่เปลี่ยนไปเลย จนกว่านายจะตาย..."เธอพูด
"งั้นฉันต้องตายใช่ไหมเรื่องถึงจะจบ"ผมถาม
"แล้วแต่นายจะคิด"เธอยิ้มให้ผมก่อนที่จะลุกขึ้นยืน ผมจึงลุกขึ้นตามเธอ"กลับบ้านกันก่อนเถอะ ช่วงนี้นายระวังตัวเป็นพิเศษไว้หน่อยจะดีกว่านะ"
"อะ...อื้ม"ผมพยักหน้า

ซ่า ซ่า

วันนี้เป็นวันที่ฝนตกหนักจนผมออกไปเจอกับฮิโยริไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไงบ้าง ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะก่อนที่จะกระโดดลงมาจากเตียง และเดินลงบันไดลงมาที่ห้องครัว ผมเปิดตู้เย็นออกก่อนที่ะจหยิบนมออกมากล่องหนึ่ง ผมไสลด์หน้าจอและดูรายชื่อพอเห็นชื่อของเธอก็กดโทรออก ผมถือโทรศพท์แนบหูไว้ก่อนที่จะเดินไปหยิบกรรไกรมา ในขณะที่ผมกำลังหยิบกรรไกรและกำลังจะเดินมาที่โต๊ะที่วางกล่องนมกับแก้วเอาไว้สัญญาณโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณที่บอกว่ามีคนรับสายแล้ว ผมจึงพูดทักทายไปที่ปลายสาย
"ไง ฮิโยริสบายดีไหม"
"อื้อ สบายดี"เธอตอบกลับมา"นายทำอะไรอยู่"
"กำลังตัดขอบกล่องนมอยู่"ผมตอบพลางตัดขอบกล่องนมเสร็จแล้วก็เทนมลงไปในแก้ว ผมหยิบกรรไกรกำลังที่จะเอามันไปเก็บ
"วางกรรไกรนั่นลงนะ!!!!"เธอตะโกน ผมสะดุ้งเผลอปล่อยกรรไกรลงพื้น ตอนนั้นเองที่ไฟในบ้านก็ดับลงและติดขึ้นในอีกไม่กี่วินาที
"ทำไม..."ผมพูดไปแค่นั้น ผมได้ยินเสียงคนถอนหายใจดังมาจากในโทรศัพท์
"เกือบไปแล้วไหมล่ะ ถ้านายทิ้งกรรไกรนั่นช้ากว่านี้มีหวังถูกมันทิ่มตาตายเลยล่ะ"เธอพูด
"ห๊ะ...ขนาดนั้นเลยเหรอ"ผมถาม
"อืม โลกนี่นะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้นายตายนั่นแหละ"
"งั้นฉันไปอยู่กับเธอได้ไหม"ผมถาม
"ฮิบิยะ.......ซ่า ซ่า"เสียงปลายสายหายไป ผมจึงรีบวางโทรศัพท์และวิ่งไปเปิดประตูบ้าน ข้างนอกบ้านฝนตกหนักแถมลมก็ยังแรงอีกด้วย แต่ผมคงจะมาหยุดเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ผมปิดประตูบ้านก่อนที่จะวิ่งตรงไปที่บ้านของฮิโยริ แต่ฝนที่ตกหนักอยู่แล้วก็ตกหนักเข้าไปใหญ่ 

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นทำให้ผมตกใจถึงกลับหันหลังไปมอง เพราะเสียงฟ้าผ่าเมื่อกี้มันดังใกล้ผมมากๆ ผมเลิกสนใจสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัว และออกวิ่งอีกครั้ง ผมวิ่งไปเรื่อยๆ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นก็จะถึงบ้านเธอแล้ว....อีกแค่นิดเดียว.....

เคร้งๆ!!!

เสียงของวัตถุหนักๆที่ตกลงมา มันถุือท่อนเหล็กหลายๆท่อนที่กำลังกลิ้งตกลงมาจะเสียบร่างของผม ผมหลับตารับชะตากรรมอย่างช่วยไม่ได้ ในเมื่อโลกนี้ไม่อยากให้ผมมีชีวิตนัก ผมก็จะยอมรับความตายนั้นเอง รอยยิ้มที่ค่อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าของผมกลายเป็นรอยยิ้มที่ท้าความตาย ผมไม่เคยรู้สึกสะใจชีวิตตัวเองขนาดนี้มาก่อน เอาสิ....อยากให้ตายนักก็เอาเลยสิ...

ฉึก!!!

ผมลืมตาเมื่อได้ยินเสียงของท่อนเหล็กที่เสียบร่างของผมแต่พอลืมตาแล้วก็ไม่เห็นท่อนเหล็กเหล่านั้นเลย ของเหลวสีแดงค่อยๆไหลลงมาตามใบหน้าของผม ผมเงยหน้าขึ้นก็เห้นร่างของเธอถูกเสียบไปด้วยท่อนเหล็กพวกนั้น ผมตกใจมากจนถึงกลับยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ เธอหันมามองผมยิ้มให้ก่อนที่จะล้มลงไป พอผมเห็นดังนั้นดก็รีบวิ่งเข้าไปดูเธอ

"ทำไม...ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้ฮิโยริ!!!"ผมตะโกนพลางกอดร่างของเธอเอาไว้แน่น
"แค่กๆ"เธอไอออกมาเป็นเลือด"ขอโทษนะที่ลืมบอก"
"บอก...อะไร?"ผมถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ลืมบอกไปว่าถึงแม้นายจะตายไป เรื่องพวกนี้ก็จะยังไม่จบ จนกว่า...แค่กๆ!!"เธอไอออกมาเป็นเลือดอย่างหนัก
"พอเถอะ"ผมพูดพลางกอดเธอแน่นขึ้น
"จนกว่าคนที่เริ่มเหตุการณ์นี้จะต้องตาย"เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา
"แล้วทำไม...ทำไมถึงไม่ให้ฉันตาย"ผมพูด
"บอกไปแล้วๆก็ไม่ฟังสินะ"เธอถอนหายใจ"ถ้านายตายเรื่องมันก็จะไม่จบไง แล้วก็ฉันไม่อยากให้นายตายด้วย"
"..."ผมเงยหน้าขึ้นและมองหน้าเธอ
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะฮิบิยะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ แล้วก็ลาก่อน"เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะหลับตาลง ท้องฟ้าที่เคยมีเมฆฝนตอนนี้มันได้หายไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ท้องฟ้าที่สดใสเท่านั้น เรื่องทุกอย่างมันจบแล้วอย่างนั้นเหรอ? ทำไมมันต้องจบแบบนี้ด้วย ทำไมต้องมีคนตายด้วย? ทำไมคนที่ตายไม่ใช่ผม?
"ฮึก...ฮิโยริ"ผมกอดร่างของเธอแน่นน้ำตาที่เก็บไว้ไหลออกมา 

…………………………………………………………………………

"นี่ พี่คะเห็นฮิบิยะไหมคะ"โมโมะสาวน้อยไอดอลถามชินทาโร่พี่ชายของเธอ
"จะรู้ไหมล่ะ ฉันไม่ใช่เจ้าเปี๊ยกนั่นซะหน่อย"ชินทาโร่ที่นั่งเล่นโทรศัพท์ตอบกลับมาอย่างเบื่อๆ
"เฮ้อ จริงๆเลยนะพี่คนนี้"โมโมะถอนหายใจ"เอเนะเห็นฮิบิยะบ้างไหมจ้ะ"
"ไมเห็นค่ะ"เอเนะปรากฏตัวบนหน้าจอโทรศัพท์ของชินทาโร่อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว
"เอเนะ!บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าปรากฏตัวตอนคนกำลังทำงาน!!"ชินทาโร่โววายขึ้นมา
"ทำยังไงได้ล่ะคะก็คุณโมโมะถามฉันนี้คะนายท่าน"เอเนะตอบพลางทำนหาเสียใจ
"งั้นทีหลังก็หัดบอกฉันก่อนเซ่!!!"ชินทาโร่โวยวายไม่หยุด จนโมโมะต้องออกมาจากตรงนั้นและระหว่างนั้นเองที่เธอเห็นมารี เซโตะ คิโดะ คาโนะ และโคโนฮะอยู่พร้อมหน้ากันพอดี เธอจึงถือโอกาสถามพวกเขาซะเลย
"เอ่อ คือทุกคนเห็นฮบิยะบ้างไหมคะ"
"รู้สึกว่าจะไปแอบหลับอยู่นะ"คาโนะตอบกลับมา
"เจ้าบ้า!ฮิบิยะน่ะออกไปข้างนอกต่างหาก"คิโดะโวยใส่คาโนะอีกคน
"อืม ขอบคุณนะ
"เธอกล่าวขอบคุณก่อนที่จะเดินออกมา

ซ่า ซ่า

เสียงของลมที่พัดเหล่าต้นหญ้าให้พลิ้วไหว ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ถูกลมพัดเอนไปตามทิศทางของลม บรรยากาศที่นี่เงียบสงบเหมือนไม่สิ่งมีชีวตใดอยู่ แต่ก็ยังมีอยู่คนหนึ่งที่ยังคงยืนอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ฮิบิยะยืนมองหลุมศพของฮิโยริอยู่เงียบๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกของตนจึงหันไปมอง
"ฮิบิยะ!"โมโมะเรียกเขามาตั้งแต่ไกล พอเธอมาถึงตัวเขาก็หอบแฮ่กๆ
"รู้ได้ยังไงว่าฉันมาที่นี่"ฮิบิยะถามโมโมะอย่างไม่ต้องการคำตอบสักเท่าไร
"ทุกเรื่องของนายฉันรู้หมดนั่นแหละ"เธอจับมือเขาและส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เขาช่างคิดถึงรอยยิ้มแบบนี้เหลือเกินรอยยิ้มที่แสนคิดถึง รอยยิ้มของเพื่อนผู้ที่ไม่ได้มีชีวิตบนโลกนี้อีกแล้ว
"หึ"เขายิ้มกับตัวเอง"งั้นตอบมาซิว่าฉันชอบใคร"
"เอ๊ะ นายมีคนที่ชอบด้วยอย่างนั้นเหรอ?"เธอถามเขากลับ
"แล้วทำมาบอกว่ารู้เรื่องของฉันหมด มันจริงซะที่ไหนล่ะ"เขาแลบลิ้นใส่โมโมะก่อนที่จะวิ่งหนีไป
"หนะ...นาย!!ฮิบิยะมาให้ฉันจับซะดีๆนะ!!!!"โมโมะพูดพลางวิ่งตามฮิบิยะ
"ให้จับฉันก็โง่น่ะสิ"เขาตอบกลับมา
"แล้วสรุปว่านายมีคนที่ชอบด้วยอย่างนั้นเหรอ"เธอยังคงวิ่งตามเขา
"ก็....ไม่รู้สิ"เขาตอบกลับมาพร้อมกับรอยยอ้มเจ้าเล่ห์ มันยิ่งเป็นตัวกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของโมโมะขึ้นไปอีก หลังจากนั้นพวกเขาก็วิ่งไล่จับกันจนกว่าโมโมะจะจับตัวฮืบิยะได้

แต่....อาจจะมีเร็วๆนี้ก็ได้

(The End)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีเทา จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. ฮิโยริ๊~~ come backkk[?] TT
    #2
    0
  2. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:35
    สุดท้ายก็มีโมโมะนะเนี่ยยย ><
    #1
    0